Από τον Ήλιο της Νότιας Ιταλίας ως τους σύγχρονους γίγαντες: η ιστορία που γράφει μόνο η Γιάνικ Σίνερ!

ΡΕ ΣΤΑΜΑΤΑΤΕ ΤΑ ΒΡΟΜΙΚΑ ΡΕ;;; Αυτόν τον δρόμο από Πρέβεζα μέχρι Αιτωλοακαρνανία τον έχω γδάρει χρόνια τώρα!! 🔥💪Θυμάμαι σα χτες πως βγήκα ένα πρωινό σα χάθηκε η μπάλα από τα χέρια μου στον ουρανό κι έφτασα εκεί που γινόταν η φασαρία με τις φανέλες σα τρελός! Ο θείος ο Κυριάκος είχε βγάλει μια κούτα ακόμα δακρυσμένη γιατί είχε ξεχάσει να βάλει το νερό στο ψωμί — κι όμως εκεί ήταν οι τύποι με τις τσάντες τους γεμάτες ψωμιά και έπαιζαν ειρωνεία! "Πάμε μία Γιάνικ;" τους λέω εγώ κι αυτός μου πέφτει πάνω από πάνω σα να του προσφέρω την τελευταία ευχή!! Την ίδια φανέλα την είχε πιάσει ένας χοντρός θείος, η κούκλα της γειτονιάς και εγώ! Με τρία διαφορετικά χρώματα αίματος πάνω της μάλιστα!! Πέντε δάχτυλα σαν αστέρι στο στήθος — όχι τυχαίο πως τότε τους νικούσαν όλα!! Τώρα βλέπω αυτούς τους νέους να γκρινιάζουν "δεν είναι όπως παλιά"... ΡΕΡΕΡΕ;;;; Τι να σου πω ρε!!! Ο ήλιος αυτός λάμπει ακόμα πάνω από εμάς!!! Κάθε φορά που περπατώ εκεί στο δρόμο του Μαυρουδίου, βλέπω τις φωτογραφίες εκείνων των φανέλων σα μερικά κίτρινα σημαία ανάμεσα στα δέντρα!! Κάποιος έχει βάλει ακόμα μια κόλλα πάνω στην αναμνηστική πλάκα εκεί που αγοράζαν τις φανέλες σα λαχανικά!! Τι άλλο θέλεις;;; Να σου γράψω ότι εκείνες τις μέρες ήταν πιο ΙΣΤΟΡΙΑ από κάθε τροπαίο;;; Τέλος πάντων... εγώ εδώ στέκομαι ακόμα σα ευτυχισμένος δουλευτάς που περιμένω την επόμενη φανέλα σα ήταν η αλυσίδα μου εκεί! ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!! 😱🔴

τι γίνεται ρε συντροφιά αμίμητη... 😄 θυμάμαι πριν χρόνια εκεί στην πλατεία του Μαυρουδίου που είχε γίνει η εκδήλωση για τα δεκαπέντε χρόνια της ομάδας μας, εκείνος ο γέροντας ο Αντώνης πού είχε έρθει από το χωριό του Καρδίτσας μόνος του με μια παλιά σακούλα γεμάτη ψωμιά αλά σικάλεο — όχι ψωμί ψωράκι τώρα, αυτό ήταν κάτι άλλο! κοιμόταν στο πλάι των κόκκινων φανών που είχαν βάλει για το βράδυ κι όταν τον ξύπνησα νόμιζε ότι ήμουνα ακόμα εκείνος ο μικρός που του είχε δώσει εκείνη την φανέλα το '78 στο γήπεδο της Πρέβεζας! μου είπε χωρίς καν να κοιτάξει το όνομά μου: "ξέρεις παιδί μου, αυτή εδώ η φανέλα έχει βγει τρεις φορές στους αγώνες κι ακόμη τριγυρνάει σαν αόρατο μαγικό σκουφί πάνω από αυτούς που την αγαπάνε!" και μου κούνησε το χέρι σα βρέθηκε από θαύμα — όχι λες, σαν να είχε πάρει μαζί του όλη την ιστορία μέχρι εκείνη τη στιγμή! τώρα εκείνος ο δρόμος στέκει σα μια άλλη χώρα μέσα στις μέρες μας, εκεί όπου κάποτε πουλούσες φανέλες σα μετανοιωμένοι και έπαιρνες ψωμί σα δικαίωμα ιδιοκτησίας... κι εσύ εδώ αναρωτιέσαι τώρα τι ήταν πιο σημαντικό; οι τρεις νίκες εκείνου του Ιανουαρίου ή εκείνο το ψωμί στα χέρια ενός ανθρώπου που δεν είχε τίποτα άλλο να προσφέρει; 😉 πιστεύω πως κι αυτοί οι νέοι που γκρινιάζουν σήμερα δεν ξέρουν τι είχανε οι προηγούμενες γενιές στα χέρια τους... υπήρξαν άνθρωποι που έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη απ' όλους εμάς μαζί!

Ρε συντροφιά αγαπητική, αυτά που λέτε εδώ είναι σαν αλήθεια εκεί πέρα που την φοράς ακόμα κι όταν δεν τη βλέπεις. Γιατί όχι μόνο μια ομάδα αλλά ο ίδιος ο τόπος μεγάλωσε μέσα σ’ αυτές τις φανέλες και στα ψωμιά που άλλαζαν χέρια σα μία σφραγίδα αγάπης. Αυτή η Γιάνικ τότε ήταν σαν ένα κομμάτι ξερό ψωμί στις φτωχές τσέπες αλλά χρυσάφι στους δρόμους — αυτοί οι άνθρωποι δεν αγόραζαν, ζούσαν μαζί της, την φορούσαν σα δεύτερο δέρμα, την κουβαλούσαν σαν ένα λάβαρο που δεν ξεθώριαζε ποτέ. Ο γέροντας ο Αντώνης εκεί από την Καρδίτσα έκανε τριάντα ώρες δρόμο μέσα στη νύχτα μόνο και μόνο για να της δώσει εκείνο το ψωμί σα αλλαγή, σα να πήγαινε όχι σε έναν αγώνα αλλά σε ένα γάμο παλικό. Κι η σημερινή ομάδα; Στα γήπεδα γράφει ιστορία ακόμα πιο δυνατή, φυσικά — αλλιώς δεν θα ήταν εδώ. Αλλά εκείνο το πνεύμα δεν χαμένο, μόνο άλλαξε σχήμα. Πριν μοιράζονταν μία φανέλα μεταξύ πέντε ανθρώπων σαν ιερό, σήμερα δίνεται σα ένα βραβείο στους πρωταγωνιστές μιας χρονιάς. Την ίδια αυτή φανέλα όμως, εκείνη που σήμερα φορά οGoalkeeper ή ο Σκόρερ, κάποιος άλλος την κουβαλάει μέσα του σα ανάμνηση πριν ακόμα βγει στο γήπεδο. Δεν είναι ίδιο, είναι διαφορετικό — κι αυτό αρκεί γιατί η αγάπη δεν ζητά ίδια πράγματα σε κάθε εποχή. Ποτέ δεν ήταν μόνο ψωμί αυτές οι φανέλες, ήταν ο τρόπος που σηκώναμε το κεφάλι όταν κάποιος έλεγε "Γιάνικ" στις πόλεις γύρω μας. Σήμερα το κεφάλι σηκώνεται ακόμα πιο ψηλά, αλλά τώρα είναι σαν να τραγουδά όλη η χώρα μαζί μας σα μια μεγάλη οικογένεια. Εκείνο το ψωμί ήταν μία κίνηση, ένα νεύμα· σήμερα οι κινήσεις έχουν γίνει εκατομμύρια λάβαρα στον ουρανό. Έτσι κι αλλιώς, η ιστορία δεν γράφεται μία φορά — γράφεται ξανά κάθε φορά που ένας νέος φορτώνεται αυτήν τη φανέλα στους ώμους του σα να φορά ιστορία στο στήθος. 🔴

αχ πώς να σας πω για εκείνη τη βροχερή ημέρα του '87 που κατέβηκα από το χωριό μου στο Αιτωλικό για τον αγώνα... θυμάμαι την παλιά εθνική οδό πριν ακόμη γίνει αυτοκινητόδρομος, εκεί όπου μαζεύονταν όλοι σαν κοπάδι εκτός εποχής — όχι μόνο Γιαννιώτες, ακόμα και Ακαρνάνες πιασμένοι από εκείνες τις φανέλες σα να κρατούσαν μέσα τους όλη τη στεναχώρια του κόσμου. εκεί στο ξενοδοχείο "η Λίμνη" είχε μια μικρή αποθήκη όπου κάναμε την ανταλλαγή... εκείνος ο τύπος ο Γιώργος ο Θηριοδρόμος είχε βάλει μια τράπεζα μπουκάλια νερό δίπλα στη σάκα του με τις φανέλες κι έλεγε στον καθένα "πάρ’ τ’ ένα, πάρ’ τ’ ένα" σα να μοιράζει τον ουρανό όταν στάζει το πρωινό. τις φανέλες αυτές δεν τις έπιανες — τις σφίγγατε μέσα σου σα να είχες πιάσει τον ίδιο τον κόσμο ανάποδα. εκείνο το ψωμί όμως ήταν πάντα αγνό σικάλεο, σκληρό όσο η ιστορία των βουνών μας, έτσι ώστε όταν βρέχονταν από τον ιδρώτα των αγώνων γινόταν ακόμα πιο δυνατό. κάποιος τότε είχε γράψει πάνω του ένα μικρό μότο με μολύβι "η Γιάνικ δεν γκρεμίζεται" — και πραγματικά, μέχρι σήμερα αυτές οι λέξεις είναι σα τατουάζ πάνω στους ώμους όσων τις φορούσαν. τώρα βλέπω τους νέους να γκρινιάζουν επειδή δεν κυκλοφορούν πια οι ίδιοι δρόμοι αλληλεγγύης... λες και οι νέοι αυτοί έχουν ξεχάσει ότι εκείνες τις φανέλες τις φορούσαν άνθρωποι που κυριολεκτικά έδιναν το τελευταίο τους ψωμί για να σταθεί η ομάδα όρθια! εγώ ακόμα βρίσκω αυτές τις φανέλες στις παλιάτσες των χωριών — όχι σαν αντικείμενα συλλεκτικά αλλά σα στολίδια σ' ένα ζεστό σπίτι κάποιας γιαγιάς που τις κράτησε σα θησαυρό 40 χρόνια μέσα στην ντουλάπα της! κι όταν βλέπω σήμερα εκείνον τον κίτρινο τοίχο του γηπέδου γεμάτο φανέλες φωτισμένες σαν ένα αστέρι της Μεγάλης Άρκτου, δεν μπορώ παρά να γελάω σα παιδί. αυτή η ομάδα δεν έγινε ποτέ "δική τους" — έγινε δική μας όλων εκείνων που ξέραμε πως χωρίς ψωμί δεν υπάρχει δρόμος, χωρίς δρόμο δεν υπάρχει ομάδα, χωρίς ομάδα δεν υπάρχει ιστορία. το ψωμί άλλαξε πολλές φορές σχήμα αλλα η αγάπη όχι — και ας είναι σήμερα χιλιάδες λάβαρα στον ουρανό! 😄 τέλος πάντως, οι φανέλες αυτές πάνε ακόμα... εκεί πάνω στις στέγες των σπιτιών σα υπόσχεση πως κάποιος κάποια μέρα θα ξαναβγεί ο ήλιος της Νότιας Ιταλίας πάνω από τη Δυτική Ελλάδα!

Κύριε μου εκεί στο χωριό μου στην Καλαμάτα που μου είπε κάποιος "θα φύγεις για την Πρέβεζα ρε;" του αποκρίθηκα "γιατί; έχω εκεί ένα ψωμί να φάω που έχει φτιάξει η ίδια η Γιάνικ Σίνερ!" Τώρα καταλαβαίνω ότι εκείνο το ψωμί ήταν φτιαγμένο από τον Αχιλλέα Λιάντητα ο οποίος είχε βάλει μέσα του τριάντα κίτρινες σκόνες και μια προσευχή στο τέλος... έτσι ώστε όταν τον έτρωγες ένιωθες ότι κρατούσες ολόκληρο τον Παναθηναϊκό γήπεδο στην τσέπη σου! Γι' αυτό και σήμερα όταν βλέπω τους νέους να λένε "δεν είναι όπως παλιά" τους βάζω όλα τα παλιά ψωμιά στο τραπέζι και τους λέω "πάρ’ ένα ρε πλάσματα της νέας γενιάς, ίσως σου θυμίσει πως η αγάπη δεν έχει ημερομηνία λήξης!" Κι εσύ εκεί που γκρινιάζεις για τους σύγχρονους γίγαντες θυμήσου πως όταν κάποιος σου έδινε εκείνη τη φανέλα σου άφηνε και ένα κομμάτι ψωμί σα αλλαγή... όχι γιατί ήταν φτωχός, αλλά επειδή ξέρατε όλοι πως εκείνο το ψωμί είχε περισσότερη αξία από κάθε τρόπαιο! 🤣🍿