Όταν η ιστορία γράφτηκε με αίμα πορτοκαλί κορδέλες
θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν σήμερα, πριν από δεκαπέντε χρόνια στο γήπεδο του Αλκαζάρ, όταν οι κόκκινες σημαίες σηκώνονταν σαν κύματα στη δύση του ηλίου. ήμουν εκεί στους κερκίδες με τον μικρό μου τότε, δεκατριών χρονών, να με κρατάει σφιχτά από το χέρι και να φωνάζουμε μαζί «αμάν αμάν σκάστε τους». εκείνο το ματς ήταν βαθιά καρδιά, ο Σίνερ εκείνη τη χρονιά είχε στον πάγκο έναν άνθρωπο που όταν πήγαινε να πιει νερό κατάπινε όλο τον πανικό της ομάδας – κυριολεκτικά. ο άσος εκείνης της εποχής; ένας τύπος με κόκκινα γένια, πάνω από δύο μέτρα ύψος, που έκανε ντριμπλ σαν να ήταν κυριακάτικος περίπατος στους δρόμους του λιμανιού. θυμάμαι τον τρόμο στα μάτια των αντιπάλων όταν τον πλησίαζαν. όχι μόνο από τη δύναμή του αλλά επειδή μόλις μπήκε στο γήπεδο είχε πει στον συμπαίκτη του «εγώ εδώ είμαι για να διασκεδάσω» κι έπειτα σούταρε από τριάντα μέτρα.
αλλά ας μη σας λέω ιστορίες σαν ξενοδόχος. εκείνο το βράδυ στο Αλκαζάρ η ομάδα έπαιζε σα σίγουρη για την ισοπαλία – μέχρι που μέσα σε τρία λεπτά άλλαξε η μοίρα της. 78', 82', 85' – τρεις γκολ σαν αστραπές, όλα στο 10άρι μας. εκεί στον τελευταίο, όταν αυτός ο γίγαντας με τα κόκκινα γένια έκανε εκείνο το σουτ σαν κεραυνό, ο γηπεδούχος τερματοφύλακας έκανε εκείνο το άλμα σαν να προσπαθούσε να ξεφύγει από τη ζωή του. στην κερκίδα βλέπω τον διαιτητή να γράφει κάτι στο σημειωματάριό του και μετά έναν άνδρα στα επόμενα καθίσματα – αυτός ήταν ο μεγάλος. ναι, εκείνος ο άνθρωπος που αργότερα υπέγραψε συμβόλαιο πάνω στο γήπεδο σαν τούβλο πάνω στο τραπέζι του γάμου: χωρίς λόγια, σηκώθηκε ο ίδιος, πήρε το στυλό και υπέγραψε ενώ γύρω του έκλαιγαν οι δικοί μας σαν παιδιά. θυμάμαι εκείνο το κλάμα του γέρου κυρ μπας από δίπλα που ήταν φιλάθλος από τότε που υπήρχε ακόμα φαΐ στο σπίτι – αυτός έλεγε συνέχεια «αυτός είναι ο βασιλιάς μας».
το ματς τελείωσε εκείνο το βράδυ σαν χαμένο τραγούδι που τελικά βρίσκει τους τραγουδιστές του. πήγαμε σπίτι κουρασμένοι αλλά γεμάτοι ελπίδα, εκείνος ο γίγαντας μας είχε δώσει κάτι περισσότερο από τρεις βαθμούς – μας είχε δώσει την αίσθηση πως ο σύλλογός μας μπορεί ακόμη και τις πιο μαύρες νύχτες να γράφει ιστορία με πορτοκαλί χρώμα.
τέλος πάντως, υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο από μια ήττα; ναι, όταν κάποιος προσπαθεί να ξεχνήσει αυτή την ιστορία... 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πρίν εικοσιπέντε χρόνια βρισκόμουν στον πρώτο όροφο του γηπέδου, εκεί που τα φτερά ήταν πιο στενά και η ζέστη της στέγης τυραννούσε τους λαιμούς! Στο επόμενο κλικ έπρεπε να βγάλω μάτι εκείνον τον τεράστιο άντρα με τα κόκκινα γένια καθώς άνοιγε το στόμα του για να μιλήσει στους δημοσιογράφους— και τίποτα πάνω από αυτό! Αυτός ήταν ο άνθρωπος που όταν πήγε να πάρει νερό, ολόκληρη η ομάδα άρχισε να γελάει σα τρελή επειδή ο προπονητής έκανε κάποιο αστείο γκριμάτσα! Γιατί; Γιατί εμείς ξέραμε πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν τόσο αγώνας όσο ήταν γιορτή στο λιμάνι!!!
Κι εμένα εκείνο το 85' μου θύμισε όταν βγήκε στο γήπεδο η κόρη μου τριών χρονών κρατώντας ένα πορτοκαλί μαντήλι— είχε φωνάξει «ΜΠΑΠΑ ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΣΟΥΠΕΡΧΕΡΟ!!!» κι εκείνος έκανε αυτή τη γκριμάτσα σαν να της έκανε wink! Μετά εκείνο το σουτ… ωωωω αμάν αμάν αμάν!! ο τερματοφύλακας έκανε ηλιοτρόπιο όσο ο ήλιος έκανε την δύση πάνω από την πόλη! Οι κερκίδες τρέξαν σα μια συλλογή ανθρωπίνων πυραύλων ενώ εγώ έγλειφα το δάκρυ μου σα τύραννος— υπήρχε εκείνος ο κύριος στα πλάγια που φορούσε την παλιά φανέλα του 1982 και έκλαιε σα βρέφος πάνω από το κινητό του γιατί εκείνο το βίντεο θύμιζε στον θείο του!!!
Κι ύστερα εκείνος ο μεγάλος υπέγραψε πάνω στο γήπεδο σα βράχος μέσα σε λάσπη— χωρίς καθόλου ένταση, σα να подписывал ένα συμβόλαιο διακοπών!!! Από εκείνο το βράδυ, κάθε φορά που βλέπω πορτοκαλί κορδέλα στο δρόμο, ανατριχιάζω σα να ακούω το γκολ που άλλαξε τον κόσμο! 🔥💪🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε φίλοι μου, αυτή η ιστορία δε βγαίνει μόνο μέσα από κείμενα και λέξεις... θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν σήμερα, όταν η ίδια η ζωή μας κατέβηκε στις κερκίδες σαν γιορτή ατέλειωτη. ήμουν εκεί στον πάνω πάγκο δίπλα στον κυρ γιάννη, έναν παλιά σιδερά με τα χέρια σαν πένες και την καρδιά πιο κόκκινη κι από το δικό μας ερασιτεχνικό μάτι. είχε κάνει δώδεκα ώρες δουλειά πάνω στις σιδεριές και μετά είχε τρέξει μέσα από όλη την πόλη ν' αγοράσει δύο πορτοκαλί βεντάλιες για τη γυναίκα του κι ένα μαντίλι για τη μικρή του εγγονή που είχε γεννήσει πριν από τρεις μέρες. όταν βγήκε στον κόσμο εκείνος ο γίγαντας τσιμπώντας το αυτί του τυπά σα να 'ταν κάποιος φίλος του χρόνια τώρα, είδα τον κυρ γιάννη να βγάζει το καπέλο του αποχαιρετώντας τους ανθρώπους σα να 'ταν τελετή κηδείας εκείνου του βράδυ που δε σταμάτησε ποτέ. εκείνος ο άνθρωπος πήρε το μαντίλι της εγγονής του, έκανε έναν κύκλο στους αέρα σα χορευτής του λιμανιού και κράτησε την τελευταία βεντάλια γερά ο ίδιος. όταν έγινε εκείνο το σουτ σα βολίδα, ο κυρ γιάννης κράτησε τη βεντάλια τόσο δυνατά που οι άκρες της έσπαζαν στις αρθρώσεις του. αργότερα μου είπε πως ένιωσε σα να κρατούσε το χέρι του γιου του στη θάλασσα εκείνον τον χειμώνα πριν από τριάντα χρόνια... και μετά άρχισαν όλα εκείνα τα δάκρυα σα βροχή στον νουμεροφιλάκο του γηπέδου. εκείνο το βράδυ δεν κέρδισα μόνο έναν αγώνα, κέρδισα πίσω τρεις δεκαετίες αγάπης που είχαν φυτρώσει μέσα στους σιδερένιους σωλήνες της πόλης... κι όταν αργότερα βγήκε εκείνος ο μεγάλος και υπέγραψε χωρίς λόγια πάνω στο γρασίδι σα να 'ταν σφραγίδα μιας προσευχής, θυμάμαι πως ο κυρ γιάννης γύρισε και μου ψιθύρισε «αυτός είναι ο Απόστολος της Πάτρας, παιδί μου»... σα να μου μιλούσε για κάποιον άγιο εκείνων των δύσκολων χρόνων που μάθαινε να σηκώνει ξανά κάθε σιδερένιο κομμάτι αυτής της πόλης... 😄
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Πάντως θυμάμαι εκείνον τον τύπο που στον δρόμο για το γήπεδο έκανε στάση σπίτι του να ξοδέψει 50€ σε πορτοκαλί σπρέι για να βάψει τους δρόμους της γειτονιάς 🤣😂🔴 όταν είδαν οι γείτονες το σπίτι τους σαν φάρος την επόμενη μέρα μάζεψαν γρήγορα τις κουβέρτες τους φοβούμενοι τσουνάμι... εκείνος ο μεγάλος εκείνο το βράδυ υπέγραψε σα να ‘γραφε στον ουρανό «κράτα ψυχή μου» μου ‘χει μείνει στα αζημίωτα το χαρτί εκείνου του συμβολαίου σαν λείψανο.. τώρα κάθε φορά που η ομάδα χάνει μου το βγάζω και λέω «δες ρε ξεπούλησέ το λίγο αυτό το κομμάτι ιστορίας στο eBay».🍿🤣
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿