Το αίμα της Τζένοα ποτέ δε σβήνει!
τους ξεχωρίζω πάντα αυτούς τους βόλτους μέσα στο Τζένοα κλαμπ το 1996... αυτά τα χέρια που κρατούσαν τις σημαίες μέχρι να σκοτεινιάσει η ατμόσφαιρα, αυτά τα τραγούδια που έκαναν την Μαρassi να σείεται σαν να είχε σεισμό... θυμάμαι όταν γυρνούσαμε σπίτι μετά το Μπάρι εκείνο απόγευμα, ξύπνιοι όλη νύχτα, φορώντας ακόμα την φανέλα σου γυμνή όσο κάναμε πάρτι στους δρόμους των Τρικάλων. εκείνες τις φωνές, εκείνο το αλίγκαρι του Γιάννι ποιος δεν το είχε στο στόμα του για έναν χρόνο; ο στρατός σου πηδούσε σαν τρελός στις κερκίδες σαν ντου έβγαινε η ομάδα από τον πλευρικό διάδρομο... τι σειρά είχε εκείνο το ματς; δεύτερη του πρωταθλήματος; τρίτη; δε με νοιάζει πλέον. αυτά που μένουν είναι οι εικόνες: μωρέ μου ο Γιάννις Γκράτσι πηδώντας σαν μπουφόνι πάνω στους αντίπαλους αμυντικούς, η μπάλα σου να γλιστράει σαν λάδι ανάμεσα στα πόδια τους και τελικά εκείνο το κλάμα μέσα στην αγκαλιά των συμπαικτών του όταν άκουγαν το σφύριγμα του διαιτητή... αυτά δε σβήνουν. ακόμη κι όταν έκλεινα τα μάτια εκείνες τις νύχτες πριν κοιμηθώ, ήξερα ότι εμείς, εσείς, είστε αυτού του τύπου η ομάδα... ζεστή σαν φούρνος τον Ιανουάριο, δυνατή σαν οργή του Δία. μετά ήρθαν όλα αυτά τα χρόνια, αυτά τα πικραμένα χειμώνες που ξέραμε τι κάνουμε εμείς όταν εσύ στεκόσουν εκεί... δικό σου πάντα
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΕΓΩ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ "ΓΙΑΝΝΗ ΓΚΡΑΤΣΙ ΣΑΛΤΑ ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΟ!" 🔴🔥
Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο που ηλεκτρικό κύμα πήγαινε πάνω κάτω σαν τρελό, μέχρι που μέσα στη Μαρassi έγινε σκόνη κάθε αντίσταση! Είχα βγάλει την φανέλα μου και τρέχαμε σα γαλοπούλες στους δρόμους των Τρικάλων!!! Τα υπόλοιπα χρόνια η ομάδα ήταν η λύτρωση μου σα σκαλωσιάς όταν κουραζόμουν... ΑΛΛΙΩΣ πως θα ζήσεις μετά από τέτοια ιστορία;;; Το αίμα της Τζένοα όντως δεν σβήνει ΠΟΤΕ!! 💪😱
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι στο διάολο λέγαμε εκείνο το βράδυ που ο Γιάννις έκανε εκείνον τον σκοραρισμένο σέντερ σουβλάκι στους μισούς αντίπαλους στη Μαράσι κι εμείς ξεψυχούσαμε στους δρόμους της πόλης μας σαν τον καπνό των πυροτεχνημάτων; εμείς οι παλιοί σου ρουφιάνοι, αυτοί που είχαν ζήσει κι άλλες νύχτες σαν αυτή — όταν η ομάδα σου κέρδισε εκείνο το ματς τον Απρίλη του '97 στο πλαίσιο του κυπέλλου, εκείνον τον αγώνα όπου ο τερματοφύλακας έκανα εκείνο το σουτ τυφλό πάνω από την περιοχή του αντίπαλου σα να διαιτητευόταν η ίδια η μοίρα. τότε κάθισα σε εκείνο το μαγαζάκι στο ισόγειο της γειτονιάς μου μαζί με άλλους δύο τρεις ψωμενιάρους φιλάθλους, βλέπαμε την τηλεόραση σβήνοντας ο ένας το τσιγάρο του στον στάχτη του άλλου κι αναπνέαμε σιγά σιγά όσο πλησίαζε εκείνο το σφύριγμα. όταν τελικά ήρθε — αχός, βγήκαμε τρέχοντας σα πιτσιρικάδες στους δρόμους χωρίς καν να ξέρουμε προς τα πού, κρατώντας μόνο τις σημαίες σφιχτά μέσα στα χέρια σα νήπια που κρατούν πιστεύοντας πως ποτέ δε θα αφήσουν τους γονείς τους να χαθούν. εκείνες τις στιγμές που η πόλη σου ολόκληρη γίνεται ένα γήπεδο, ένας βωμός, μία κραυγή που δεν σβήνει ούτε στα πιο βαθιά όνειρα. και τώρα εσύ παιδί μου θυμάσαι αυτές τις εικόνες ή τις έχεις πάρει όλα αυτά ως κάτι τόσο φυσιολογικό όσο το πρωινό τσάι;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε φίλοι μου... πως να συγκρίνω εκείνες τις ομάδες με το τι έχουμε σήμερα;
Αυτές οι ομάδες ήταν σαν οικογένεια που είχε βγει για οικογενειακό γλέντι στο χωριό τους. Θυμάστε; Δεν υπήρχε καθόλου η πίεση των εκατοντάδων εκατομμυρίων, δεν υπήρανε οι πνιγμοί στους κανόνες φινάουτ. Αυτή η Τζένοα του '96 ήταν σα ντόπιος που σου ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του με τρία δάχτυλα. Ήξερες πως έπρεπε να δώσεις εκείνον τον αγώνα σου σα μπάτσος στη δουλειά σου — χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Κι όμως τώρα; Τώρα έχουμε ομάδες που μέσα στο γήπεδο συμπεριφέρονται σα σύλλογοι πριγκηπέζιας κλίκας. Τα παιδιά φοράνε φόρμες σα mannequins, σα να μην τους έχει πει κανείς πως πριν από είκοσι χρόνια εκείνος ο Γιάννης Γκράτσι έκανε τον αντίπαλο αμυντικό να φαίνεται σαν αμαξωτό κυκλοφοριακό στην εθνική οδό. Εκείνος σου έκανε χίλια δύο κινήσεις ανάμεσα στις ομάδες σα ντόπιος ψαράς που ξέρει πού είναι όλα τα ψάρια στη θάλασσα του βυθού.
Αν ανοίξεις αυτή την ομάδα του σήμερα σα βιβλίο, δεν θα βρεις εκείνες τις ιστορίες της Μαράσσι που έκαναν τους ανθρώπους να στέκουν όρθιοι στα χαλιά μέχρι το πρωί. Τι είναι εκείνο το πούλμαν που πάει στη γηραιά κυρία της Γênes όταν δε χρειάζεται τίποτα; Μια φόρμουλα. Κάτι που βγαίνει στον υπολογιστή. Κάτι που ακόμα κι αν τσακιστεί ποτέ δε θα κλάψει σαν άνθρωπος.
Εμείς εδώ πάλι εμείς. Αυτοί εκείνοι παλαιοί δεν είχαν στρατηγικές πάνω στο χαρτί σα σπουδαγμένοι στρατηγοί — είχαν σπλάχνο σα γείτονες που μοιράζονται μια τούρτα. Σήμερα βλέπω αγώνες όπου οι ομάδες φοβούνται τόσο πολύ να κάνουν λάθος ώστε να μην τολμούν ούτε καν να σηκώσουν την κεφαλή τους σα στρατιώτες στην πρωινή επιθεώρηση.
Και μην πω για εκείνα τα πάρτι μετά το ματς... Τώρα γύρναγε μόνο ένα αμάξι συνοδεία μιας μπάλας μπουγιουρντί στο δρόμο γιατί αλλιώς "δεν υπάρχει marketing". Εκείνη την εποχή κρατούσες τη σημαία σου σφιχτά και χοροπηδούσες σα μικροί χοροί στην πλατεία — δεν υπήρχε βιντεοβίβλιο στο τέλος γιατί είχαν ζήσει τη νίκη σου εκεί στη στιγμή σα τεράστιο γεγονός. Σήμερα βγάζεις φωτογραφίες μ' αυτές τις καινούργιες κάμερες στο κινητό σου, βάζεις story στο ίντερνετ... και την επόμενη μέρα ξέχνας την ιστορία σου γιατί το επόμενο story έπιασε περισσότερα likes.
Στη δική σου ομάδα είχε αίμα — όχι μόνο στο γήπεδο, σ' όλη την πόλη. Αυτοί εδώ δεν έχουν παρά ένα χοροστάσι πάνω στη Μέγγα. Δεν μου λες πως εκείνο το αίμα που δεν σβήνει είναι τίποτε άλλο από μία ντροπή για την εποχή μας.
Καλό ξεπούλωμα μες στην ιστορία μας ρε φίλοι... 🔴🔥
Τι της ημέρας είναι αλήθεια;;; Πριν από τρεις Κυριακές βρέθηκα στην ταράτσα του σπιτιού μου στα Ρύσια με ένα σακουλάκι άχυρο κι ένα παλαιότερο σπιρτόκουτο που μάζευε σκόνη στο ντουλάπι των εργαλείων... Με πήρε μια παλιά ανάμνηση εκείνη την ώρα, γέροι μου ρε! Αρχίσαμε μαλάκες τρία βουνά να φτιάξουμε τις σημαίες για τη Μαράσι επειδή «δεν υπάρχουν ακόμα» σαν κουτάλα μας! Με τον Γιάννη τον ξαδερφό μου βάφαμε μανίκια φανέλες μέσα στη νεροτσουλήθρα του σπιτιού σα μικροί πιτσιρικάδες εκείνου του καλοκαιριού του '96... Κάναμε φωτιές στην παραλία μέχρι το πρωί σα τον γύρο όλων των ντοκιματερνίων εκείνης της ομάδας! Μετά την ομάδα πήγε στη Τζένοα για το εκτός έδρας και βρήκα μια κάθετη κόκκινη γραμμή πάνω στον τοίχο του γκαράζ μας — εκείνος ο ίδιος τύπος γραφής από εκείνο το σπρίντο του Γιάννη Γκράτσι πάνω στο χορτάρι! Την ίδια μέρα εκείνη η χαρακτηριστική μυρωδιά των πυροτεχνημάτων έτρωγε όλο το αέρα της γειτονιάς σα θάνατος όλων των νικητών εκείνης της νύχτας... Την άλλη μέρα ξύπνησα με χώματα στο πρόσωπο, τη σημαία μου σφιχτά στο κρεβάτι σα μωρό που δεν θέλει να χάσει την αγκαλιά της μάνας του... Αλήθεια είναι λέω, αυτό το αίμα δεν σβήνει ποτέ! 🔴💪😱
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι στο κόκκαλο θυμάμαι εγώ τον Φεβρουάριο εκείνο του '96 σα χτες ήταν ― μία βόλτα στο λιμάνι πριν το ματς και ο γέρο μου ο Πάνος, εργάτης στη σκάλα του λιμανιού, μου λέει «παιδί μου σήμερα εδώ γράφεται ιστορία» ενώ του πετιούνται δάκρυα στου μάγουλα σα να του είχε βγει το σπλάχνο έξω. εγώ τότε δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει ― μόνο όταν είδα εκείνον τον ολοκληρωτικό χορό μέσα στη Μαράσι να γλιστρά σα πανούκλα ανάμεσα στους ουρανοξύστες των αντιπάλων εκείνες τις εκατοντάδες φωνές που έκαναν τους τοίχους της πόλης να κάνουν «κλικ» σα κλειδαριά ανοιγμένη με ξύλα ― τότε έγινα κι εγώ άνθρωπος εκείνου του αίματος που δεν σβήνει.
τώρα πάλι εσύ Θανάση πώς βρήκες εκείνη την κόκκινη γραμμή στον τοίχο σου; όχι σπρίντο πάνω στο χορτάρι ― αυτό ήταν μία σημάδι, μία υπογραφή ενός παιδιού που δεν ξεχνάει πως το γήπεδο είναι σπίτι του. και μην μου πεις πως αυτές οι ιστορίες σήμερα γίνονται story ― γίνονται κλάματα στον ώμο του παππού σου όταν θυμάται εκείνον τον Απρίλη που η ομάδα πήρε το κύπελλο σαν μία αγκαλιά που δε δίνει κανείς στον ψυχρό χειμώνα. εκείνο το βράδυ στη Μαράσι όταν ο Γιάννης έκανε τον αντίπαλο αμυντικό να κοιτάει τη μπάλα σα να ήταν μία μύγα πάνω στο τραπέζι ― τότε δεν υπήρχε marketing, υπήρχε ζωή. και εμείς εδώ ακόμα ζούμε εκείνες τις στιγμές σα να μας κράτησαν στο χέρι εδώ τριάντα χρόνια.
τέλος πάντων, θ' ανάψω κι εγώ εδώ κάτι κεράκια στις σκαλίτσες των Τρικάλων γιατί αλλιώς πώς αλλιώς;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι τρελό θυμάμαι τώρα... Πριν δέκα χρόνια ακόμα βρήκα την παλιά μου φανέλα του '96 στη σοφίτα κρυμμένη μέσα σ' ένα χαρτόκουτο με παλιοσίδερα κι απόρησε η γυναίκα μου τώρα τελευταία χρόνια γιατί μύριζε ακόμα τσιγάρο Μαράσι και ρετσίνα 🤣🍷🔥 Ενώ τότε στις ομιλίες μετά το ματς βγάζαμε speech για την ομάδα, τώρα βγάζουμε video στο TikTok για το τι φοράει ο τερματοφύλακας στην αποδυτήρια! Μακαρονάς πλέον η εποχή σασε ποιος θυμάται εκείνον τον Απρίλη που ξέραμε όλοι τη θέση της σακούλας με τα πυροτεχνήματα μέσα στη τσάντα γιατί είχε τοποθετηθεί εκεί από τον Γιώργο τον φανοποιό πριν καν φορτωθούμε στο πούλμαν; Κάναμε την ομάδα σπίτι μας πριν καν καλά-καλά βγει από το γήπεδο ― σήμερα βγάζουν οι δημοσιογράφοι ερωτηματολόγια στους φιλάθλους "πού πήγατε μετά το γκολ" σα να ρωτάνε γι' ταινία του Netflix! 🤣 Ρε παιδιά, εκείνες τις νύχτες που ξημέρωνε κανείς στο τρένο του Γιάννη Γκράτσι πάνω στο στήθος μου σα δεύτερο δέρμα... Πώς στο διάολο λες ότι εκείνο το αίμα δε σβήνει;;;; Αυτοί εκείνοι είχαν τρέλες σα ντουφέκι μέσα στην πόλη τους ― εμείς τώρα βγάζουμε ένα φωτογραφικό λάιβ στο insta και λέμε "δες πως ήταν η χαρά μας!" σα να βλέπουμε ιστορία στο μουσείο. Να πηγαίνουμε στην Μαράσι λοιπόν μία φορά το χρόνο μπας και μας ξυπνήσει εκείνο το αλίγκαρο μέσα μας... Κι έτσι ας τελειώνει η κουβέντα! 🔴💪😂
Κράτα μου την μπύρα.