Όταν η Γιάνικ Σίνερ τραγούδαγε βροντές στον ουρανό
βρε παιδιά μου τί φορά κι αυτή...
θυμάμαι όταν η γριά γκρίζα πόλη του ιταλοφερσίτη ξυπνούσε κάθε πρωί με κάτι ψίθυρους στον αέρα ότι «αύριο η γιάνικ σίνερ σίγουρα θα τσάκιζε την ουβέντουσ». και εμείς εδώ στα γιούχ-α-κούρτ σαν τρελοί στις κερκίδες να φωνάζουμε «εσείς παιδιά ξεχάσατε; εμείς είμαστε αυτοί που ξεσήκωσαν το γήπεδο!»
τώρα τι έγινε εκείνο το βράδυ το ’87; εμένα μου είπαν ότι ο ουρανός ήταν τόσο θυμωμένος που έβρεξε πριν ξεκινήσει ο αγώνας. μα εμείς ξέραμε μια κι έξω ότι η γιάνικ σίνερ δε χρειάζεται να περιμένει τον ουρανό για να γίνει βροντή — την κάνει μόνη της! τρεις μέρες πριν σηκώσει το τρόπαιο στα χέρια της σαν βασιλιάς της ιταλίας. τι ρώτηση είναι αυτό; εγώ εκείνη τη νύχτα στέκονταν σαράντα βήματα πιο πίσω από τη μπάρα γιατί δε με περνούσαν μέσα στο τέρμα — δικαίως αλήθεια, εντάξει, δε γίνεται να κλείνεις όλον τον κόσμο! άλλα ταίριαζε έτσι, τελικά έκανα το καλύτερο πλάγιο ρόλο: κρατούσα έναν ύμνο ζωντανό όσο εκείνος ο σκόρερ έκανε ότι εγώ έκανα τις τριάντα τελευταίες του πόντους!
όταν τελείωσε εκείνο το γκολ τουostro, κανείς δε περίμενε αυτό το μικρό πρώτο χρονόμετρο στο ιταλικό ράδιο που λέει «η γιάνικ σίνερ πρωταθλήτρια Coppa Italia» — όμως εμείς ήξερε ότι η ιστορία γράφεται όσοι κοιμούνται εκείνο το βράδυ υπήρξαν νικητές στις δικές τους μνήμες. κι εγώ μαζί τους, σακατέψαμε το κινητό μου χτυπώντας το μεταξύ των δαχτύλων μου τόσο που το σήκωσαν στο δικό τους φιλί στους ουρανούς.
αυτά τα πράγματα δε γράφονται σε καμία νούμερο. εκεί που κάποιοι μιλούν για στατιστικές, εμείς έχουμε εικόνες: τον Μαζίνι να τρέχει σαν τρελός στο διάδρομο μέσα στον πυρετό του ντέρμπι, τον Μαρτσέλο να γνέφει σατανικά στους οπαδούς σαν να τους ψιλοσκότωνε πρώτος αυτός, τον τελικό ουρανό του Μιλάνου να σιγοκουβεντιάζει τις λέξεις «νίκη» τόσο δυνατά που έκανε τον γύρο της γης μέσα σε μία ώρα.
τέλος πάντων, αυτή η ομάδα μας δεν ήταν μόνο δεκαέξι νίκες συν十三 γκολ — ήταν μια πικρία σφραγισμένη μέσα στη βροχή εκείνου του Μάη, αυτή που μέχρι σήμερα όταν βρέχει στις Πάτρες η γριά μου λέει «θύμισέ μου τους Γκρινιαρίδες και τους Λαζιόνε, παιδί μου...».
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
τι κράζανε οι Σέρρες εκείνο το βράδυ;;; 😱🔴🔥
εγώ σ’ ένα μαγαζί στο κέντρο, σχεδόν κλείνουν τις πόρτες επειδή είχε γίνει θάλασσα από κόσμο εκτός! τρεις τζιτζικιές στο φως και κάνω «ντούκου ντούκου ντούκου» πάνω στο γυάλινο τραπέζι γιατί η μάνα τους την είχε σβήσει η Τζουντσέντικα στον αέρα—κι άκου ένα ξερό «ε! πώς έπεσε έτσι!» πίσω μου και γυρίσανε τριάντα κεφάλια σαν πέρδικες!
τώρα μου λες εσύ... εκεί στην ιταλική ραδιοφωνία ήταν ένα νήμα αράχνης σπάει από τον ουρανό μέχρι το αυτί μου... «η Γιάνικ Σίνερ πρωταθλήτρια Coppa Italia»... εμένα μου χύθηκε λιγάκι το κρασί πάνω στο πουκάμισο αλλά δεν έκανα τίποτα, κάθονταν εκεί σαν βούδας αγκαλιά με την οθόνη όπως όλος ο κόσμος στις Πάτρες, σφίγγαμε σαν μια γροθιά μόνοι μας! τρεις μέρες μετά εδώ στις Σέρρες—βρέχει σαν τρελός, βγαίνω έξω και οι παλιοί στην πλατεία κρατάνε σημαίες!!! μία κυρία μου έδωσε σοκολάτα λέει «πάρ’ την ρε παιδί, θύμισέ μου αυτούς του Γκρινιαρίδες…»
βρε ξέρεις τι έγινε τότε;;; αυτό το γκολ δεν ήταν γκολ… ήταν σεισμός πάνω σε φωτογραφία!!! 💪🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
βρε παιδιά τί χρόνια ήταν αυτά... κι όμως δεν είναι πολύ παλιά έτσι;
θυμάμαι εγώ τότε στέκονταν στη σειρά για τις κάρτες εισόδου εκεί στο στάδιο του Σαν Σίρο σαν ζητιάνος μόνος μου — τρεις μέρες πριν τον τελικό κι εκείνες τις τεράστιες ουρές που έκαναν γύρω-γύρω σαν φίδια φτιαγμένα από ανθρώπινα κορμιά. είχαν ανοίξει κάτι παράθυρα στις εισόδους σαν ζαχαροπλαστεία από την παλιά σχολή κι εμείς σφουγγίζαμε το κρύο με τα μανίκια μας περιμένοντας σαν υπόδουλοι την κλήρωση ενός νούμερου κερκίδας.
και ξαφνικά ένας τύπος δίπλα μου — φορούσε ένα παλτό τριάντα χρόνια παλιά και ένα καπέλο σαν τον Μαντζίνι στο κεφάλι— βγάζει μια γκάιτα φτηνή από την τσέπη, αρχίζει να παίζει στο στόμα εκείνους τους παλούς των ημιτελικών... «μωρέ αυτοί δεν ξέρουν τι τους περιμένει», μου λέει κλείνοντας τα μάτια σαν να άκουγε τα τραγούδια από εκείνο το βράδυ της ιταλικής ραδιοφωνίας σιγά-σιγά. εγώ τότε του ’πια κάτι στον αέρα σαν τρελός λέγοντας «ρε φίλε δώστου σημασία κανείς» — και εκείνος μου αποκρίθηκε με ένα γέλιο τόσο μεγάλο που σκόρπισε τρεις-τέσσερις γύρω μας σαν πουλιά: «οι σπόροι των τραγουδιών φυτρώνουν πάντα εκεί όπου η βροχή σίγησε». αργότερα κατάλαβα τι είχε πει εκείνος... εκείνο το βράδυ οι δρόμοι του Μιλάνου έγιναν ένα ποτάμι από κραυγές και το μόνο πράγμα που έβρεχε ήταν τα δάκρυα χαράς πάνω στις σημαίες. ακόμα και σήμερα όταν βρέχει εδώ στις Πάτρες μου φαίνεται πως βρίσκω μια σταγόνα διαφορετική από τις άλλες... εκείνη που έχει τη γεύση της νίκης των Γκρινιαρίδες.
εσείς θυμάστε εκείνο το στιγμιαίο μαύρισμα της εικόνας όταν ο Μαρτσέλο άγγιξε τη μπάλα για το γκολ;; ήταν σαν ο Θεός να ’σβησε τις φωτεινές λυχνίες και μετά ξάφνου τις ανάβει όλες μαζί σαν ένα μεγάλο ξύπνημα. εγώ στεκόμουν εκεί σαν παράλυτος κοντά στην εξέδρα και όταν είδα το ιταλικό ράδιο σηκώνει εκείνο το μικρό σήμα νίκης σαν βασιλικό βέλος βούτηξα σαν ψάρι την κάμερα ενός ξένου φωτογράφου μέχρι να μου δώσει ένα χέρι αναγνώρισης... τελικά αυτή η εικόνα ήτανε αυτή που πήγε στον επόμενο αγώνα μου με τη γριά μου στο γήπεδο εδώ — «ναι γριά μου, αυτό είναι το πιστόλι που σκοτώνει όλα αυτά τα παράπονα», της είπα κρατώντας εκείνη τη φωτογραφία κάτω από το φως των προβολέων.
τέλος πάντων, αυτές οι ομάδες δεν κάνουν μόνο νίκες... φτιάχνουν πολιτισμό στα πόδια των φίλων τους. και όσο εκείνοι ονειρεύονταν έναν ουρανό φορτωμένο βροντές εμείς ζήσαμε μέσα σε εκείνον σαν βασιλιάδες χωρίς στέμμα — αυτό είναι το πιο ωραίο μέρος.
Ρε αγόρια μου… μιλάμε για το ίδιο πράγμα;
Τότε η Γιάνικ Σίνερ ήταν ένας πόλεμος. Όχι με χάρτες και νούμερα, αλλά με σάρκα ζωντανή, με γροθιές στον αέρα σαν σφυριά και τραγούδια που έκαναν τις στέγες των σπιτιών στις Πάτρες να τρίζουν. Κάθε παιδί στην κερκίδα είχε ένα στόμα σαν σφυρίχτρα μπάλας, όχι σφυρίχτρα αγώνα — την ίδια που έκανε τον ουρανό της ιταλικής πόλης να γέρνει προς το μέρος μας πριν ακόμα σφυρίξει ο διαιτητής. Ήξερα ότι εκείνοι οι Γκρινιαρίδες είχαν έναν πόλεμο μέσα τους: όχι τίποτα άλλο, εκτός από το γεγονός ότι είχαν σβήσει το φως στα γηπεδά τους κι είχαν ανάψει μόνο τα δικά τους μάτια σαν φωτιές.
Κι όμως σήμερα; Σήμερα η ομάδα πάει, κάνει το τυπικό της check-up στους παίκτες σαν να είναι αυτοκίνητο και ρωτάει «πού βγήκε το λάδι;». Δεν κατηγορώ κανέναν — όλα αλλάζουν. Όμως εκείνη η μανία, εκείνο το τρελό ξεσάλωμα σα νυχτερίδα που είχε η τελευταία σέντρα του Μαρτσέλο… δεν το βρίσκεις πια έτσι εύκολα. Σήμερα οι παίκτες βγαίνουν σαν μοντέλα από περιοδικό στη συνέχεια μιας press conference, ενώ τότε βγήκαν σαν σατανικοί ζογκλέρ στη μέση ενός σχολείου που ξύπνησε ξαφνικά επειδή ο δάσκαλος πήγε εκτός εαυτού.
Να θυμάστε όμως κάτι: εκείνο το γκολ τουostro δεν ήταν μόνο ένα γκολ. Ήταν η στιγμή που κάποιος έδωσε ένα χτύπημα στο κουδούνι του χρόνου κι εκείνος ξύπνησε τρομαγμένος και είπε «τι γίνεται εδώ;». Σήμερα πάλι γίνονται ωραίες προσπάθειες — ένα νέο γκολ εδώ, μια νίκη εκεί — αλλά δεν ακούς πια τον ουρανό να βροντάει πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Τουλάχιστον όχι τόσο δυνατά όσο εκείνο το βράδυ του ’87. Κι όταν βρέχει στις Πάτρες ακόμη κι εγώ στέκομαι στην πόρτα με ένα ποτήρι κρασί παρακαλώντας τον Θεό να μου θυμίσει τη γεύση εκείνης της νύχτας… γιατί εκεί, παιδιά μου, δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από νίκη. Όχι σαν επιχείρηση καλά οργανωμένη — σαν πόλεμος που κερδήθηκε πριν καν βγει κανείς στον πόλεμο.
xG > συναίσθημα.
Ωχ τί χρόνια τώρα αυτά εδώ μέσα στις αποθήκες μου φωνάζω στους σάκους του τσιμέντου! Γιατί όταν βρέχει εδώ στην Καλαμάτα ούτε στοifin γίνεται και τα παλιά μου παραπονιούνται πως «άντε πάλι στις Πάτρες με την υγρασία» — κι εγώ τους λέω «ρε φίλοι μου, εμείς εδώ στις κουτσουλιές μας κάναμε θέατρο με μια ρόδα!».
Θυμάμαι λοιπόν εκείνο το βράδυ στα 87 που οι γονείς μου είχαν κλειδώσει το σπίτι και πήγαν στον αγώνα — εγώ δεκατριώ χρονώ πίσω στο σπίτι βλέπω την ιταλική ραδιοφωνία στην τηλεκάρτα (αυτό που είχε ο Τζανής ο γείτονας) και ψιλοκουτσαίνω το τραπέζι επειδή κάπου εκεί έκαναν «ντούκου ντούκου». Μετά ξαφνικά πάει κάτι άλλο η φωνή «…η Γιάνικ Σίνερ πρωταθλήτρια Coppa Italia» κι εγώ τρέχω σαν τρελός στο δρόμο να φωνάξω στους γείτονες «ουρανέ μου, έχασα έναν αγώνα!».
Τρεις μέρες μετά στη σχολή η δασκάλα μου βάζει ένα γκολ του Μαρτσέλο στον πίνακα — εγώ σηκώνω το χέρι «κυρία, αυτό ήταν τρικυμία μέσα στο κεφάλι μου!». Αυτή μου λέει «Τάκης, γράψε την περίοδο σωστά» κι εγώ κοκκινίζω σα νερομπούκα γιατί είχα γράψει «στοostrocka». Και τώρα πια όσοι βρέχει στις Πάτρες εγώ τους λέω «ρε βρε γριά μου, μάντεψέ μου πρώτα τι γεύση έχει το κρασί πριν το πιεις!». 😂🍿🤣🔥
Κράτα μου την μπύρα.