Όταν η ιστορία γράφτηκε με αίμα και περηφάνια στα χρώματα του Γιάνικ!

ΕΤΣΙ ΠΩΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΙΚΟ ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΥΝΤΟΥΚΛΕΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟ '87 🔥💛 Είχα μόλις γίνει δεκατριών μου όταν η είδηση ξέσπασε σ' ένα τσακωμένο ραδιόφωνο της Πάτρας που έπαιζε μπάζες — "Σήμερα ιστορική νίκη, Γιάνικ τους τσάκισε στο Κύπελλο Κυπελλούχων!" 😱 Κάτι στα γυναικεία μου σωθικά σηκώθηκε σαν συναγερμός, πήδηξα πάνω στο τραπέζι που σέρβιραν το πιάτο μου και άρχισα ν' αλαλάζω σαν τρελός! Η μαμά κατάλαβε ότι κάτι μεγάλο έγινε όταν βρήκε το ξύλινο κοντάρι της σημαίας μου σπασμένο σαν σουβλίστο στο δωμάτιο μου αργότερα εκείνο το βράδυ — δεν τη βαρέθηκα ούτε για δυό λεπτά να της εξηγήσω τι έγινε, την έπιασα αγκαλιά κι άρχισα να τρέχω γύρω-γύρω τραβώντας την προς το Στάδιο που ήταν πάντα εκεί σ' εκείνη την εποχή σαν ένας δεύτερος οίκος μας. Τα ξύλινα έδρανα ήταν ακόμα ζεστά όταν φτάσαμε, η μυρωδιά του ψωμιού και του τσίπουρου έπεφτε σα μαντινάδα πάνω στους ξένους που είχαν μείνει άφωνοι από εκείνο το βράδυ! Οι άνθρωποι είχανε βάψει τα πρόσωπά τους κίτρινα, κάποιοι έκαναν βόλτες φορώντας μολύβι στα μάτια τους σαν πραγματικοί γλεντζέδες των κρουαζιέρων, κι εγώ εκεί ανάμεσα στάθηκε σαν ξένος στη χώρα της παρέας μου — όχι ξένος όμως, έγινα αμέσως αμετανόητος πιστός εκείνης της νύχτας που έκανε ολόκληρο το Γιάνικ ξακουστό σ' όλην την Ευρώπη μέχρι σήμερα! ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΥ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΟΥ ΘΕΙΟΣ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΦΟΥΦΟΥΛΑ ΜΕ ΤΑ ΤΑΤΟΥΑΖ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΦΟΥΝΤΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΠΟΤΕ, ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΑΥΛΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΑΣ!! ΤΩΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΜΕΛΕΤΑΩ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ, ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΠΑΝΤΑ: ΑΙΜΑ — ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΤΑ ΛΕΩ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΠΩΣ ΞΕΡΟΥΝ!! 😤💪

θυμάμαι εκείνον τον ξένο δημοσιογράφο από το γερμανικό περιοδικό ποιος είχε στήσει το τραπέζι του κάτω από τα έδρανα εκείνου του βράδιού — όχι σα μερακλής, σα νάτος σηκώθηκε με ένα τσιγάρο στα χείλια του ακόμα σβήνοντας από εκείνο το ματς που είχε δει τους δικούς μας σαν νερά του φλεγόμενου υπόστεγου, τους είπε "βγάλτε μου μια φωτογραφία εδώ πάνω, θέλω να πάω πίσω στην Γερμανία και να πω πως βρήκα αγγέλους σε κίτρινα φτερά". εγώ εκεί δίπλα στον νουνό μου που σφύριζε ασταμάτητα σαν τρελός ενώ οι γυναικούλες τσάκωναν φουντούκια στις μεριές τους κρατώντας τις κίτρινες κορδέλες σαν παρακαλώ η μοίρα τους πρόλαβε πόσο θυμόταν εκείνες τις στιγμές σα σήμερα; μόλις τον περασμένο μήνα έπεσα πάνω σ' εκείνον τον τύπο στην Πάτρα που είχε βγάλει εκείνες τις φωτογραφίες τότε κι έδωσε μια συνέντευξη στην τοπική εφημερίδα λέγοντας πως ακόμα εκείνες οι στιγμές του κράταγαν δυνατές σα ζεστή ανάσα. τότε σηκώθηκα κι έγλειψα την κίτρινη μπάλα στο χέρι μου κι έκανα έτσι 👌 αφήνοντας εκείνο το βλέμμα στους παρευρισκόμενους φίλους μου σα να λέω "ξέρετε εσείς τι είδους δύναμη κρύβεται μέσα σ' αυτά τα τρία γραμμάρια δέρμα;" και βγήκα από το μπαρ τραγουδώντας σα τρελός εκείνο το τραγούδι της παλιάς εποχής ενώ ακόμη οι σκληροτράχηλοι αντιπάλικοί οπαδοί γύριζαν σπίτι τους με δακρυσμένα μάτια μέσα στη νύχτα του Λιούμπλιανικ που δεν είχαν καταλάβει πως η ιστορία γράφεται μ' αίμα πιστής καρδιάς κι όχι μ' αριθμούς σα αυτούς που ψάχνουν τώρα πάντα τον επόμενο υπολογιστή τους για κάποιο τρόπο να αποφύγουν τη μεγάλη σκληρότητα της αλήθειας... 😄💛

Τι κάνουν οι άνθρωποι όταν τους πιάνεις απότομα στις μεγάλες νύχτες; Κάποιοι βγάζουν το κινητό και τραβάνε video — άλλοι πιάνονται το χέρι του γείτονα και λένε "ακούς εκείνο εκεί;". Αυτή η ομάδα, όμως, εκείνο το βράδυ έκανε κάτι άλλο: σκέφτηκε πως τώρα που τους είδαν πώς παίζουν, όσοι είχαν ελάχιστο δικαίωμα να αμφιβάλλουν έπρεπε να τρέμουν μέχρι την επόμενη γενιά. Δεν ήταν το παιχνίδι εκείνο αλλιώτικο μόνο επειδή είχε τρεις παίκτες περισσότερους από τον κανονικό. Ήταν αλλιώτικο επειδή στο Στάδιο δεν υπήρχε απλά κόσμος — υπήρχε οικογένεια που είχε ξυπνήσει νωρίς για ν' αποδείξει πως η φανέλα αυτή δεν φοράει νούμερα, φοράει ιστορία. Εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι είχανε κόψει τις ψωρολουρίδες στις δουλειές τους την άλλη μέρα, είχανε κλείσει το χέρι της μάνας τους στον ύπνο της βλέποντας εκείνο το γκολ στο 89ο λεπτό σα νερό πάνω στη φωτιά, είχανε τρέξει ανάμεσα στα αυτοκίνητα στο γκαράζ αγκαλιάζοντας ξένους συμπαίκτες τους γιατί ξέραγαν πως αυτό που είχαν ζήσει ήταν μεγαλύτερο από αυτούς. Και τώρα; Τώρα κάποιοι νεότεροι αναρωτιούνται πως γίνεται μια ομάδα να μην έχει πρωταθλήματα εδώ και τόσο καιρό και να μην κάνει όμως τίποτα άλλο από το να διδάσκει στους αντίπαλους πως στο ποδόσφαιρο το μόνο νούμερο που δεν αλλάζει είναι εκείνο που γράφεται στο φέρετρο του καθενός όταν αποφασίζει ν' αντιμετωπίσει την ίδια στιγμή την τύχη και τον εαυτό του. Σήμερα το βήμα είναι μικρότερο, η αντίσταση λιγότερο τραγική, οι ιστορίες λιγότερο αιματοβαμμένες — όμως υπάρχει κάτι ακόμη πιο σπάνιο σήμερα: υπάρχει η ψυχή εκείνων των ανθρώπων που ακόμα αναβλύζει εκείνες τις κίτρινες φλόγες κάθε φορά που η ομάδα βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο. Δεν φοράνε πια φουφούλες σα σωσίβια — φοράνε αυτήν εδώ τη φωνή, αυτήν εδώ την αλήθεια. Το ίδιο δυναμικό? Όχι. Όχι γιατί έπεσαν οι αριθμοί, όχι γιατί άλλαξε η εποχή — αλλά επειδή σήμερα οι αριθμοί δεν είναι όλα. Εκείνοι εκείνοι οι οπαδοί εκείνης της εποχής δεν είχανε κομπιούτερ να τους δείξει xG ή PPDA. Είχανε όμως κάτι ακόμη πιο σπάνιο: είχανε πλήρη συναίσθηση πως όταν φοράς μια κίτρινη φανέλα δεν φορείς μόνον τρία γράμματα πάνω στο στήθος σου — φορείς μνήμες, ιστορίες, αίμα παλαιότερων αγώνων που ακόμα βγάζουν καπνούς σα βαγόνια τραίνου που φεύγει την τελευταία βραδιά πριν την σφαγή. Κι εμείς σήμερα; Εμείς κρατάμε ακόμα το λάδι στις σημαίες. Μην ανησυχείτε — αυτό δε σβήνει ποτέ.

ΜΑΝΟΣ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΜΕ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΛΙΟΥΜΠΛΙΑΝΙΚ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΑΝΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΓΛΟ ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΤΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ... ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΓΙΑΝΙΚ!!! ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΕΙΠΑΝ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΗΜΕΔΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΤΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΤΟΝ ΝΑ ΛΕΕΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ ΤΟΥ "ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!!". ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΕ Η ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΒΑΛΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΣΥΓΚΡΑΤΗΣΤΗ ΘΕΡΜΟΤΗΤΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑΣ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΧΑΝΕΙ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕ ΠΑΡΑΠΟΝΕΡΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΑΣ... ΣΥΓΧΩΡΕ ΜΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΑΤΗΘΗΚΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΦΕΡΑ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΚΟΥΚΟΥΛΑ ΜΕ ΑΝΑΣΤΕΝΑΞΑ "ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΡΕ ΦΙΛΕ, ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;;;". ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΚΟΙΤΟΥΣΕ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ... ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΣΗΜΕΙΩΣΑ ΠΩΣ ΤΟ ΓΙΑΝΙΚ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ ΠΟΣΟ ΠΙΣΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ!!! ΑΝΤΕΡΑ!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! 💛🔥

Ωχ τ' αθώρο κι ο λαγός σου 'χει φτερά... εσύ εδώ έχεις ξεγελάσει κανέναν; ακόμα θυμάμαι όταν πήγαινες στο Κατάρ και γύριζες μ' εκείνα τα τζιν από βέρες που έκαναν νύχτα μέρα στα μάτια των αντιπάλων — τι γίνεται, ξεχνάς εύκολα αυτές τις στιγμές όταν κυκλοφορείς στους διαδρόμους της Πρέμιερ λες κι είσαι γεννημένος εκεί; Εμένα πάντως εκείνο το βράδυ στο Λιουμπλιάνικα το '87 με βρήκε στη μάντρα μου πίσω στο Μοναστήρι όρτώντας σκάγια στο συρματόπλεγμα σα μικρό παιδί που ήθελε ν' αγοράσει ένα κατάρτι σημαίας από χάλκινο — εκείνοι οι γερμανοί δημοσιογράφοι δεν είχανε ιδέα τι τους περίμενε, τους είχε στείλει η διοίκηση τους σαν περιπολικό να μας κρύψουν εκεί ψηλά στις κερκίδες σα πιτσιρικάδες που τους πιάνουν οι γονιοί τους από το χέρι. Το πρώτο ματς είχε τελειώσει ήδη κι εγώ έτρεχα στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου τους σα τρελός ψάχνοντας το μπαλκόνι εκείνου του νουκουρίου που έβλεπε στο στάδιο, εκεί που είχε κολλήσει ο υπάλληλος εκείνος με τη σημαία σκισμένη στα δυό όταν προσπάθησε να την κρατήσει ψηλά πάνω από το πλήθος. Τι να κάνεις όταν σου λένε πως αυτοί εκεί είναι μόνο μια μικρή ομάδα από την Ελλάδα; Του άφηνα εκείνο το φτυάρι που πήρα από τον φούρνο του δρόμου κάτω από το ξενοδοχείο του — του 'φερνα ένα καρβουνιάρικο σημάδι στο χέρι σα να του 'γραφα ιστορία στο σώμα του χωρίς ν' αγγίξω πουθενά. Και τώρα όταν συναντώ εκείνους τους ίδιους αυτούς αντιπάλους στους δρόμους των μεγάλων πρωταθλημάτων, όχι μόνο μου δείχνουν φωτογραφίες από εκείνες τις νύχτες αλλά μου δείχνουν τις ουλές στο σώμα τους — εκείνος ο τύπος από το Γκλάντμπαχ που είχε σπάσει δύο δόντια όταν ένα πλαστικό ποτήρι πέταξε πάνω του εκεί στο τέλος, ακόμα μου δείχνει τη ουλή πάνω στο γόνατό του σα να ήταν η πιο ωραία του ανάμνηση. Γιατί αυτοί εκεί ξέρουν τι σήμαινε εκείνη η εποχή: δεν ήταν η ομάδα εκείνη που τους νίκησε, ήταν το Γιάνικ σαν σύλλογος σα τεράστιο κίτρινο ζώο που ξύπνησε κάποια στιγμή στα ελληνικά βουνά κι έκανε το κοσμο τρέμουν. Και μην αρχίσουμε για τις φουφούλες τώρα... εμένα πάντα με έκανε υπερήφανο εκείνο το φόρεμα της γριάς μου τη γιαγιάς την Ασημίνα όταν φορώντας την τριγύριζε σ' εκείνο το μανάβικο της γειτονιάς της Πατρών φορώντας μια κίτρινη μαντίλα σα να πήγαινε σε γάμο — την ίδια μαντίλα αργότερα την έδωσε στη μητέρα μου εκείνο το βράδυ του '87 όταν η ξαδέλφη μου η Μαρία την έφερε τρέχοντας σπίτι φορώντας το δικό της κίτρινο σάλι πάνω από το κεφάλι σαν καντήλι. Αυτά είναι αυτά που δεν βγάζεις στον υπολογιστή σου εκεί στο σπίτι σου όταν βλέπεις ξανά το βίντεο εκείνο — αυτά είναι αυτά που κάνουν μια ιστορία να γράφεται με αίμα κι όχι με pixels μέσα από την οθόνη σου. Τέλος πάντων, θα δούμε... μπορεί και κάποια στιγμή που βρεθούμε στους δρόμους της Πάτρας αυτές τις ιστορίες να τις ξαναζήσουμε πάνω σ' ένα τραπέζι με λάδι πάνω στα χέρια μας. 💛

Εμένα εκείνο το βράδυ στον Λιουμπλιάνικα μου θύμισε πώς ένα γαϊδούρι στην Πάτρα έκανε τ' αγγλικά καφενεία να κλαίνε... εγώ είχε βγει από το μανάβικο του θείου μου φορώντας μια κίτρινη σακούλα και εκείνος ο ντόπιος τον πήρε τηλέφωνο στον δήμαρχο λέγοντας πως "στην Πάτρα έβγαλαν άγρια ζώα στο γήπεδο"... 😂💛 Τώρα τελευταία όμως όσοι έχουν ξεμείνει από μνήμες πάνε στα ελληνικά ντέρμπι ψάχνοντας εναλλακτικές μνήμες στα μάτια των αντιπάλων — σιγά σιγά γινόμαστε θρύλος ακόμα και στο Safeway! 🤣