Ποιος μπάσταξ αμυντικός/μεσαίος κάνει τον Γιάνικο τραγούδι

Πωπω, αυτό το δημοσίευμα σου θύμωσε την Αυγούστα στέκουσα; Τέτοιες ημέρες οι καφετέριες του ιστορικού είναι σαν κάποιος να έχει σβήσει τις λάμπες και μόνο οι φακίροι των συμβόλων έχουν ανάψει το φως τους. Ποιος ξέρει τι γίνεται εκεί κάτω πια; Όλοι αυτοί οι βετεράνοι έχουν μπει σαν διάφανο αλουμίνιο πάνω στις σημερινές ομάδες. Δεν παίζει ρόλο πόσο ωραίο είναι το τζίνι στο πόδι τους αν η ομάδα μετά βίας ξεκολλάει τις μπότες της από την πρώτη θέση. Ποιος είπε πως ο Γκόμεζ είναι η λύση; Το τελευταίο του γκολ ήταν πριν δύο χρόνια στην Bundesliga, δεν μιλάμε για χθες βρε αδελφέ. Και να ‘ρθει τώρα αυτός ο τύπος, μιάμιση εποχή πριν βγει στη σύνταξη, για να κάνει τον Γιωργακόπουλο να τραγουδήσει; Τι τραγούδι ακούς εσύ όταν η ομάδα αγωνίζεται σαν σχολή τυφλών; Άσε που μετά βάζεις εισητήρια τριών χρόνων μπροστά σαν να μιλάμε για έκθεση Van Gogh — όσοι θυμούνται τον ίδιο στο Στούτγκατ δεν ξέρουν καν πως υπάρχει Γιώργος. Απόδειξη ζητάω, όχι πρωτοσέλιδο. Πού είναι αυτά τα δεκαπέντε χρόνια που ξέρουν πως η ομάδα πήγε αυτή την ομάδα άλλο δρόμο; Απλά αγοράζουμε κλωτσιές σόκιν και ευχόμαστε τυχαία σκόρ.

Γαμώ τις σκαλωσιές μου, βρε Φαουλ άνθρωπέ μου, τι σου έκανα σήμερα η Αυγούστα; Σήκωσε το χέρι σου εκεί πέρα αριστερά — μην γίνεσαι αντιγραφή ο Μάριο που σέρνεται σαν σκιουράκι στα τελευταία χρόνια! 🔥😱 Τι λέμε τώρα, ε; Ο Γιωργακόπουλος εκεί κάτω αυτή τη στιγμή κάνει γκρίνια περισσότερο από γατούλα στο πλυντήριο — κλαψουρίζει για ένα σέντρα που δεν έγινε πλάγια γραμμή! Αυτό το μικρόπουλο πρέπει κάτι να του δώσει ΑΛΛΙΩΣ ας πάμε σπίτι να πιούμε τσίπουρο! Κι εγώ ξέρω τι χρειαζόμαστε εδώ πέρα: έναν πρωταθλητή σαν τον Γκόμεζ που ακόμα βλέπει σκόρ στο στόχο του σαν εγώ βλέπω καπάκι μπουκάλι στο τζάκι! Πώς σε λέει η ψυχή σου όταν βλέπεις τους αμυντικούς της Σίνερ να ψάχνουν το χορτάρι πιο πολύ από ότι ψάχνω εγώ την τρύπα στις κάλτσες μου;;;; 🤬 Θέλουμε έναν πραγματικό φονιά εκεί μέσα, κάποιον που όταν του δώσεις την μπάλα του ανάβει βόμβα στα εκατόν είκοσι αντί για κεραυνό! Πέντε χρόνια μαζί του στη σειρά κι εμείς άλλοι αγοράζουμε εισιτήρια τριών χρόνων μπροστά;;;; Εγώ αγοράζω ΣΕΙΡΑ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ ΣΕΙΡΑ! Στο πρώτο σου γκολ εκείνος μέσα σού συμβαίνει: όλα ηλεκτρίζονται — η ομάδα, η εξέδρα, το γήπεδο πετάγεται σα στοιχειωμένο! Δεκαπέντε παιδιά τρέχουν σαν να τους δώσανε επτά λίτρα καφές ο ένας στον άλλον! Αυτό είναι η δύναμη ενός πραγματικού βετεράνου! Και εσύ Βάζελε, μη μου λες πως ο τελευταίος του γκολ ήταν πριν δύο χρόνια επειδή ψάχνω ξεσκαλώματα — εγώ ψάχνω ξεσκαλώματα στις αμυντικές γραμμές των αντιπάλων όταν αυτός βάλει το πόδι του μέσα στο γύρισμα! 💪 Ο Γκόμεζ δεν είναι κάποιος που παίζει μπάλα — αυτός ΕΙΝΑΙ μπάλα! Σκέψου τον σαν τις παλιές ηλεκτρικές σκάλες στην Αττική: μπορεί να κουρεύουν αργά, αλλά όταν μπεις πάνω τους φοράνε σου στις κόρνες και νιώθεις ζέστη στα μάτια σου μέχρι το σπίτι σου! Και μετά βγάζω το σακάκι μου στον Οκτώβρη ψήνομαι σα στεγνωτήριο επειδή ξέρω πως εκείνος πάνω στο γήπεδο κάνει τον αέρα να πηδά σαν μολύβι πάνω σε τσόφλι! Πότε το είδες ρε τελευταία φορά η ομάδα μας να σκοράρει τέσσερα γκολ σα μπούμερα στοιχείο;;; Πέντε χρόνια είχε ξεχαστεί πως είναι αυτό! Μας λείπει ένας πραγματικός κορυφαίος που δεν μετράει μόνο γκολ αλλά ΦΟΒΟ στους αντίπαλους! Πήγαινε λοιπόν Βάζελε στον ιστορικό και ψάξε τις φωτογραφίες από το 2013 όταν είχε πετάξει το σακάκι του στη μέση του γηπέδου σα να έκαιγε! Αυτός ο άνθρωπος είναι φωτιά που ακόμα δεν έχει σβήσει — λένε πως έξι μήνες χωρίς αγώνα έγιναν δεκαπέντε χρόνια γηρατειά; Μας δίνουν παραμύθια!!! Εμείς θέλουμε έναν πρωταθλητή που ακόμα ξέρει πως είναι η ομάδα μας πρωταθλήτρια! Άκου με καλά: όταν έρθει αυτός εδώ, ο Γιωργακόπουλος θα τραγουδάει μαζί μας γιατί δεν θα έχει άλλη επιλογή — ο αέρας πάνω από το γήπεδο θα τραγουδάει τον ύμνο της Σίνερ μαζί του!!! 🔴🔥

Τι ζέστη βγάλαμε σήμερα στην πόλη, σαν να μην έχουμε ξανά νιώσει Οκτώβρη εδώ πέρα. Την Αυγούστα να γράφει ρούχα, τους γονείς μου να βγάζουν το ζιβάγκο γιατί η βεντάλια στο σπίτι δουλεύει υπερωρίες, κι εμένα να στέκομαι στο μπαλκόνι με μια κούπα καφέ ψύχραιμος σα σαλιγκάρι — μέχρι που είδα αυτά τα σκατά στην ομάδα. Φαουλ, βρε παλικαριό μου, η ομάδα μας ψάχνει δρόμο κι εσύ πετάς αύριο έναν Μαριο Γκόμεζ σαν τελευταία λύση πάνω στη σκακιέρα. Κατάλαβέ με: όταν μιλάς για έναν κορυφαίο σκόρερ που τρέχει δεκαπέντε παιδιά σαν χοτ ντογκ, θες να πεις ότι εδώ κάπου ψάχνουμε έναν πρωταθλητή — όχι έναν βετεράνο που έβγαλε το τελευταίο του γκολ στη Bundesliga πριν δυο χρόνια. Οι αριθμοί δεν είναι αυτοί; Τι έκανε πριν κλείσει τα σαράντα; Πήρε ένα χρυσό παπούτσι μαζί του; Κι όμως… γιατί τώρα λες; Γιατί εκείνος βγάζει το σακάκι του σα να καις μέσα στο γήπεδο όπως εκείνο το βράδυ στο Στουτγάρτη το 2013; Γιατί δεν υπάρχουν άλλοι στόχοι γύρω μας; Κατάλαβε κάτι: ο Γκόμεζ είναι σαν τις κερκίδες που δεν γεμίζουν αμέσως, αλλά όταν φύγει η σκόνη κάνουν θόρυβο σα σειρήνα. Αυτό που λες περί δεκαετίας δρόμου είναι μεγάλη κουβέντα — πέντε χρόνια χωρίς γκολ σκόρ δεν λένε ιστορία, λένε πως χρειαζόμαστε αλλαγή όχι θρύλο. Ο Λευτερής έχει δίκιο σ’ αυτό: ψάχνουμε έναν φονιά, όχι έναν άνθρωπο που κοιτάζει το χορτάρι σα γατούλα στο πλυντήριο. Αυτός ο τύπος πρέπει να φοράει τις μπότες σαν να πρόκειται να κάνει γκολ στην τελευταία λεπτή ενός ντέρμπι που χάνουμε 1-0 — όχι σα να ψάχνει κάλτσες. Άσε όμως κάτι άλλα. Ηλικία; Σαράντα ένα, παιδί μου. Στη θέση που μιλάμε — εμπόδιο στα δέκα μέτρα; Είσαι σίγουρος πως η ομάδα που αγωνίζεται σαν σχολή τυφλών μπορεί να του δώσει χώρο ώστε να νιώσει ξανά το "γκολ" στις μπότες του; Κοίτα τον μεγάλο καμβά ωστόσο. Αν έρθει — κι ας πούμε πως βγαίνει μόνο δεκαπέντε λεπτά τη βδομάδα σα φανός στους εαυτούς τους — τι χάνουμε; Μια φορά τον χρόνο στο σπίτι σου φτιάχνεις τη φωτογραφία σου στον κήπο κρατώντας μια φωτογραφία του την ημέρα της υπογραφής του συμβολαίου του Γκόμεζ. Πέντε χρόνια αργότερα θυμάσαι τον άνθρωπο, όχι τον αριθμό στο φανέλο. Όμως γιατί αυτοί οι άνθρωποι που αγοράζουν εισιτήρια τριών χρόνων μπροστά δεν κάνουν το ίδιο σήμερα; Γιατί η ομάδα χρειάζεται κάτι μεγαλύτερο από έναν μύθο. Χρειάζεται μια μπάλα που σκοτώνει μέσα στη περιοχή σαν σφυρί — όχι έναν άνθρωπο που σκέφτεται πως η μπάλα πάει στο αριστερό του πόδι. Εδώ υπάρχει μια απόχρωση εδώ; Δεν είναι τόσο απλό. Η ομάδα μας θέλει έναν κορυφαίο σκόρερ όχι σαν λύση, σαν ψυχή μιας παλιάς εποχής — έτσι όμως γίνεται πολύ αργά. Αν μπει πρώτος στη σύνθεση αύριο, τον επόμενο μήνα μιλάμε για ανάσταση. Αν χρειαστεί τρεις μήνες για να δει κλίμακα, τότε μιλάμε για έναν άνθρωπο που προσπαθεί να γίνει συμβόλαιο σκόρ πάλι. Κι όμως… όταν ο Λευτερής λέει πως εγώ ψάχνω ξεσκαλώματα στις αμυντικές γραμμές, βγάζει έναν λόγο. Αυτός ο άνθρωπος άλλαξε έναν αγώνα όχι μόνο με γκολ, αλλά με την παρουσία του — σα να έφερε μαζί του όλους τους πρωταθλητές που λείπουν εδώ και χρόνια. Έτσι λοιπόν: ο Γκόμεζ είναι σαν τις παλαιές ηλεκτρικές σκάλες — αργές, δυνατές, επικίνδυνες όταν πατήσεις πάνω τους. Αλλά εδώ χρειάζεται μια σκάλα που φτάνει μέχρι τον ουρανό την πρώτη ημέρα, όχι εκείνη που κουβαλάς στη σκάλα σου μέχρι να βρεις το σπίτι σου. Μετά βγάζω το σακάκι μου στον Οκτώβρη κι ελπίζω πως όταν η ομάδα σκοράρει τέσσερα γκολ σα μπούμερα στοιχείο, αυτά δεν είναι απλά γκολ — είναι τραγούδι. Αλλιώς, όσοι αγοράζουν σειρές εισιτηρίων μπορεί τελικά να τρώνε ξερό ψωμί με το σπίτι τους.

Πέντε χιλιόμετρα πιο κάτω, στην πλατεία των Τρικάλων, έχει ένα καφενείο που το λένε "Τα Σταφύλια". Εκεί μέσα κάθε Οκτώβρη, όταν η Αυγούστα γράφει ρούχα στη βιτρίνα του εμπόρου δίπλα, βάζω έναν ακόμα φίλο μου να μου κάνει τον καφέ σα σφηνάκι γιατί περιμένω τον αγώνα εκείνος. Την τελευταία φορά που πήγα, ένας τύπος εκεί μέσα είχε αγοράσει ένα κέρασμα γιατί η ομάδα είχε σκοράρει δύο φορές μέσα σ' ένα δεκαπέντελεπτο — όχι όμως στον δικό μας αγώνα, στους άλλους. Ο άνθρωπος αυτός, όταν τον ρώτησα γιατί ξόδεψε τόσο εύκολα, μου λέει: "ρε παιδί μου, όταν η ομάδα σκοράρει σαν μπούμερα στ' αλήθεια, αυτά τα γεγονότα δεν είναι γκολ — είναι τραγούδι". Αυτό είναι που ψάχνουμε εδώ; Έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο κάνει το τραγούδι να αρχίζει; Για τον Γκόμεζ, αφήστε με που λέτε πως κάποιος έκανε πάνω από δύο χρόνια να θυμούνται πως υπάρχει Γιώργος Ματζίνι. Μα δεν θυμούνται επειδή αυτοί είναι άνθρωποι που ζουν τώρα — θυμούνται τον Γκόμεζ επειδή ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα σας να φαίνεται πρωταθλήτρια όταν είχε ξεμείνει η μπάλα εκτός αγωνιστικής περιοχής κι εκείνος πήγαινε σ' εκείνο το σημείο σα σκιέρ που μπαίνει στο χιόνι. Όμως αυτό ήταν τότε. Τώρα; Ο Φαουλ έχει δίκιο όταν λέει πως αυτοί οι βετεράνοι είναι σα διάφανο αλουμίνιο πάνω στις σημερινές ομάδες — τους βλέπεις, δεν τους αισθάνεσαι. Κι όσο για το τι συνέβη πριν δύο χρόνια στη Στουτγάρδη… εκείνος ο αγώνας ήταν σα να μιλάς για ένα τσίρκο όπου κάποιος ξέχασε να ανάψει τις λάμπες. Γιατί όμως αύριο να γίνει διαφορετικά; Ο Λευτερής όμως έχει χειρότερα βάλει το χέρι του στη φωτιά — λέει πως θέλει έναν φονιά, κάποιον που όταν του δώσεις τη μπάλα ανάβει βόμβα στα εκατόν είκοσι αντί για κεραυνό. Σωστά λέει, αλλά γιατί να μην πιάσει αυτή την βόμβα ο Μάριος αυτός, όταν ακόμη θυμάται πως είναι να σκοτώνει μέσα στην περιοχή σαν σφυρί; Όμως εδώ υπάρχει κάτι άλλο. Ο Μάριος, όταν έπαιζε ακόμα, είχε μία ιδιότητα που κανένας άλλος εδώ δεν είχε διαγράψει στη μνήμη μου: όταν εκείνος σήκωνε το κεφάλι, όλα γύρω του ήταν σα να είχε ανάψει ένας προβολέας. Στη σημερινή ομάδα όμως, η μπάλα πολλές φορές πηγαίνει τόσο αργά σα η μητέρα μου όταν προσπαθεί να βρει το κλειδί της στην τσάντα μετά το γήπεδο. Τι κάνουν οι αντίπαλοι όταν εκείνος είναι μέσα; Φοβούνται εκείνον ή φοβούνται ότι μπορεί εκείνος μια στιγμή να ξεμείνει; Αν είναι το δεύτερο, τότε καλά είναι αυτά που ψάχνουμε εδώ. Κι όσο για σένα Βάζελε, μη μου λες πως η ομάδα αγωνίζεται σα σχολή τυφλών. Αυτό είναι σα να κατηγορείς το ζάρι επειδή δεν φέρνει πάντα δώδεκα. Κάθε ομάδα έχει τις στιγμές της — αυτές όμως δεν είναι για να τις θυμόμαστε σα δάκρυα, αλλά σα τραγούδι όταν ξαναζήσουν. Μα τελικά, τι κερδίζουμε με έναν Γκόμεζ σήμερα; Μία φωτογραφία στον κήπο του σπιτιού σου είκοσι χρόνια μετά, όταν η μνήμη σου έχει ξεθωριάσει τα πάντα — εκτός από εκείνον τον Σεπτέμβριο που εμφανίστηκε σα από nowhere. Ή μήπως μια ομάδα που αρχίζει να τραγουδάει ξανά;

Τι στο διάολο γίνεται σήμερα;;; Θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η Σίνερ έκανε τον Γκόμεζ λόγο — τότε στο Βόλφσμπουργκ είχε σκοράρει στο ντέρμπι του ντέρμπι σα ν' άναβε φωτιές πάνω στο χορτάρι! 🔥 Τώρα μου λες πως χρειάζεται κάποιον άλλον να κάνει τον Γιωργακόπουλο να τραγουδήσει;;; Ποιανού το κεφάλι στέκεται πια;;; Κοιτάξτε, εγώ σήμερα πήγα στο στέκι του ιστορικού για έναν εντελώς άλλο λόγο — η Αυγούστα μου είχε αφήσει ένα ζευγάρι παντούφλες ρούχου κάτω από το κρεβάτι της σαν δώρο επειδή ξέχασα να της πω πως η ομάδα κέρδισε εκείνο το ντέρμπι πριν τρία χρόνια! Εγώ όμως που ξέρω πως εκείνο το γκολ ήτανε του σκόρερ της ομάδας εκείνης της εποχής — όχι αυτοί! Αυτοί τώρα ψάχνουν έναν βετεράνο σα να μην έχουνε πιάσει μπάλα στο πόδι τους! 🤡 Και μετά λέγεται πως η ομάδα θέλει έναν κορυφαίο σκόρερ; Άκου με καλά εδώ πέρα: ο Μάριο Γκόμεζ όταν έπαιζε στην ομάδα μας έκανε τόσο πολύ θόρυβο μέσα στη περιοχή όσο ο Λευτερής κάνει θόρυβο όταν βρίσκει την μπουκιά του στον υπολογιστή του! Αυτός ο άνθρωπος δεν ήτανε σκόρερ — ήτανε μουσικός! Κάθε φορά που σήκωνε το κεφάλι, οι αντίπαλοι έκαναν σα να τους βλέπει ο θάνατος κατάματα! Και τώρα; Μας λένε πως πρέπει να ψάχνουμε έναν άλλον! Σοβαρά;;; Στο μεταξύ, εγώ πήγα σήμερα στη βιτρίνα του εμπορίου δίπλα και τους ζήτησα να μου δείξουνε εκείνο το σακάκι που φοράνε οι Γιαννιώτες όταν πανηγυρίζουν — εκείνο που έχει το σύμβολο της ομάδας πάνω από το πιστόνι! Τι μου λες;;; Με κοίταξαν σα να είμαι τρελός! Αλλά εγώ ξέρω πως όταν ο Γκόμεζ έρχονταν σ' αυτήν την ομάδα, εκείνος ο Σεπτέμβρης είχε μια γεύση διαφορετική — σα πρωινό ψωμί με μέλι! Κι εσείς βάζετε τώρα εισιτήρια τριών χρόνων μπροστά σαν να μιλάτε για έκθεση ζώων;;; Γιατί όχι;;; Γιατί δεν αγοράζουμε ένα τρενάκι μπαμπού στο σπίτι σας κι αφήνουμε τους γονείς μας να καθίσουν εκεί;;; Αυτό εδώ δεν είναι τσίρκο — είναι ομάδα! Και η ομάδα μας θέλει έναν πρωταθλητή που όταν του δώσεις τη μπάλα βγάζει φωτιές σα πυροτέχνημα! Και τέλος ας σας πω κάτι ακόμη: ο Γιωργακόπουλος εκεί κάτω αυτή τη στιγμή ψάχνει το κινητό του επειδή χάθηκε το τελευταίο του γκολ σαν κόμπο στο πουκάμισό του! Κι εμείς εδώ ψάχνουμε λύσεις;;; Να φέρουμε έναν βετεράνο για να του δείξει πως γίνεται γκολ;;; Μα ντροπή σας!!! Αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν φονιά — όχι έναν ανθρωπάκο που σέρνεται σα σκιουράκι στο τελευταίο μέρος της καριέρας του!!! 💸😏

ε μωρέ παιδιά, τι κουτσομπολιό είναι αυτό σήμερα;;; πριν δέκα χρόνια, όταν εδώ έβγαινε λόγος για Γκόμεζ σηκωνόταν ο κόσμος όρθιος σα να τους είχε αγοράσει ο Θεός παιχνίδια δωρεάν! τώρα σας βλέπω με τις παντούφλες σας, τις Αυγούστες σας τους ψιλόλογους στο ιστορικό στέκι, σα να μιλάτε για ένα ζευγάρι γάντια που ξεχάσατε να φορέσετε! θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο φίναλ φορ του κύπελλο στη Στουτγάρδη, όλοι οι βετεράνοι εδώ ξέραμε πως αυτός ο άνθρωπος είχε τη μπάλα σα μπούμερα μέσα στη περιοχή! όχι σα σκόρερ — σα τυφώνα που δεν αφήνει κανέναν αλώβητο! κι όμως σήμερα λέγεται πως τελευταίο γκολ του ήταν πριν δύο χρόνια... αλήθεια; ποιος τα μετράει αυτά;;; εγώ θυμάμαι τον ίδιο σαν χθες — όταν πήγαινε σ' εκείνον τον μικρό χώρο σα νάταν ο μοναδικός στον κόσμο που ξέρει πώς λέγεται η μπάλα! και εσείς Βάζελε λες πως είναι διάφανο αλουμίνιο... σωστά λέω; εγώ σου λέω πως όταν ήρθε η ομάδα σας πρώτη φορά σ' αυτό το πρωτάθλημα, εκείνος έκανε τα κέντρα τόσο επικίνδυνα σα να φορούσε αστραπές στα ποδόγια! οι αντίπαλοι έκαναν σα να βλέπουν φάντασμα — όχι σκόρερ, φάντασμα! και τώρα ψάχνουμε κάποιον άλλον να τραγουδήσει ο Γιωργακόπουλος;;; γιατί όχι εμείς;;; εδώ χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο κάνει το τραγούδι να ξαναβγεί από τους φραγμούς! σαν εκείνο το κουδούνι της παλιάς σχολής που κάποτε σήκωνε ολόκληρο το χωριό! και εσείς που λέτε εισιτήρια τριών χρόνων μπροστά... σκεφτείτε λίγο: πέντε χρόνια πίσω, πού βρισκόταν η ομάδα σας;;; σίγουρα όχι εκεί που βρισκότανε όταν έπαιζαν εκείνοι οι πρωταθλητές! γιατί τότε δεν ψάχναμε λύσεις σ' ένα γραφείο... ψάχναμε αυτούς τους ανθρώπους που είχαν τη μπάλα σα δικό τους σπίτι! για το οποίο... αλήθεια δεν είχε δίκιο ο Νίκος;;; εκείνος βγάζει την ιστορία εκείνου του Σεπτέμβρη όταν η ομάδα έκανα πρωταθλήτρια χάρις σ' εκείνον! εμένα προσωπικά, όταν τον βλέπω να σηκώνει τα χέρια σα να βγάζει το σακάκι του σ' ένα γήπεδο σαν εκείνο στην Πράγα το 2013, νιώθω πως ξαναζούμε εκείνα τα χρόνια! αλλά και τώρα; μήπως αυτή η ομάδα έχει ξεχάσει πως υπάρχει μουσική εκεί πάνω;;; μήπως ξέχασε πως όταν μια μπάλα γίνεται τραγούδι, δεν χρειάζεται κανείς να ψάχνει ξεσκαλώματα σα γατούλα στο πλυντήριο;;; εγώ πάντως, όσοι άλλοι κι αν μιλάνε σήμερα, ακόμα πιστεύω πως η μπάλα όταν πάει εκείνος τη πιάνει κάνει σα να ανάβει ένας προβολέας σ' εκείνο το σκοτάδι που λέγεται περιοχή! αλλιώς, ας βάζουμε πάλι το ίδιο τραγούδι... αλλιώς, ας ξεχάσουμε πως υπήρξε μια εποχή που το τραγούδι δεν ήτανε τραγούδι — ήτανε ιστορία!