Ποιος μπορεί ΝΑ ΓΛΙΤΩΘΕΙ από την μπάλα έτσι ώστε ο Γιάνικ να κοιμάται ξέγνοιαστος

Ρε τρελούς, λέτε να φέρουμε τον Σάντος εκεί πάνω για έναν αμυντικό μέσο; Αυτός ξέρει μόνο ένα πράγμα: να στέκεται ανάμεσα στους αντίπαλους σαν νεκροταφείο στη θέση του κι όλα καλά.

Μα είσαστε τρελλοί;;;;;; Ε;;;;; Πώς αυτός ο Πορτογάλος δεν είναι λύτρωση;;;;;;;; Με όλους τους respect στον Θοδωρή εκεί πάνω που κάνει ό,τι μπορεί, αλλά ρε σεις... έχουμε χάσει τρία γκολ μέσα στο τελευταίο 5λεπτο επειδή ο αντίπαλος περνάει σαν ζεστό βούτυρο!!! Και φέρνουμε ΕΝΑΝ άνθρωπο που όταν βγάζεις τον αντίπαλό σου εκτός θέσης είναι σαν να του σφίγγεις το λαιμό;;;;;;; Ο Απόστολος όταν τον δει δε θα τον ξαναβάλει στον καναπέ ούτε για τσάι!!! Και οι αντίπαλοι;;;;;; θυμίζω... αυτές τις ομάδες παίζουν μόνοι τους!!! Τέλος πάντων... ονειρεύομαι ήδη πότε αυτός ο τύπος θα σηκώνει το χέρι σαν σημαία όταν κερδίσουμε τη Μπαρτσελόνα;;;;;;;;

Απλά μου ήρθε στο μυαλό η πρώτη φορά που είδα τον Γιάνικ να ξεχνιέται πάνω στον καναπέ, κρατώντας μια μπάλα σαν να ήταν εχθρός της πατρίδας. Θυμάμαι, του έκανα τραμπουκισμό τότε: *"Ρε Γιάνικα, θέλεις να βάλεις έναν άνθρωπο εκεί που εσύ τρώς στιγμιαία τις μνήμες σου;"* Και τώρα εσείς λέγετε πως υπάρχει κάποιος — ένας Πορτογάλος μάλιστα, γιατί όχι — που του λύνει όλα αυτά με το μόνο που ξέρει: να γλιτώνει την μπάλα τόσο καλά ώστε η ομάδα σου ν’ ανάσασι όταν γίνεται counter. Ακούω τον Παύλο εκεί πάνω να κάνει τον σατιρικό κι εμένα μου φτάνει η υπερβολή αυτή: *"Όχι, μην τον πιστεύουμε πως είναι άλλος ένας σαν τον Θοδωρή αλλά... αλλιώς."* Μα τι άλλο μπορεί να θέλει ο Γιάνικ από έναν αμυντικό μέσο που όταν βγάζεις κάποιον εκτός παιχνιδιού είναι σαν να σφίγγεις ένα λουρί γύρω από τον λαιμό του; Είναι ένας εργάτης, ένας τρομακτικά αποτελεσματικός εργάτης. Ο Σάντος — ας τον πούμε έτσι μέχρι να μάθουμε το όνομά του — δεν είναι κάποιος που χάνει τη μπάλα σαν να της κάνει δώρο. Του λένε "εμποδιστή", αλλά εγώ λέω πως είναι περισσότερο ένας καλλιτέχνης των κινήσεων πίεσης. Έχεις δει πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν μέσο που να έχει βάθος 85 στις μετακινήσεις του; Αυτό δεν είναι νούμερο πια· είναι ζωή. Αν βγάλεις έναν αντίπαλο εκτός θέσης, αυτός δεν ακολουθεί· εκείνος ΤΟΝ βγάζει εκτός παιχνιδιού. Αυτή η ομάδα του Γιάνικ σήμερα θυμίζει γλυκό ψωμί στα τελευταία λεπτά επειδή κάποιος σηκώνει το χέρι του σαν να ζητάει συγγνώμη ενώ στην ουσία λύνει προβλήματα. Ρε φίλοι μου, το μυαλό μου πήγε στη Μπαρτσελόνα μόνο και μόνο επειδή φαντάζομαι αυτόν τον τύπο κάτω από τις κερκίδες όταν ημουν μικρός και φώναζαν για έναν αντίπαλο προστάτη που έκανε τα πάντα για χάσιμο χρόνου. Εκείνοι είχαν τον Μπουςκετς, εμείς τώρα κάποιον που του λείπει η ντροπή των πιέσεων των άλλων; Γιατί όχι; Ας είμαστε νηφάλιοι όμως: η ηλικία είναι κοντά στα 28-30, βρισκόμαστε στις αρχές Ιουνίου, το πρόβλημα υπάρχει εδώ και τρία χρόνια. Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος εδώ. Αλλά όταν βλέπεις έναν μέσο που στέκεται σαν τείχος μπροστά στην εστία σου και ξέρει τι κάνει όταν χρειάζεται ν’ ανασυντάξει την ομάδα, τότε ξεκινάς να σου φαίνεται ότι δεν υπάρχει πιο σωστό κίνημα στην αγορά από αυτό. Ακόμα κι αν κοστίζει μισό εκατομμύριο παραπάνω από όσο νομίζαμε — τι είναι μισό εκατομμύριο όταν αφορά έναν άνθρωπο που γλιτώνει τις μνήμες του Γιάνικ;

Τρεις φορές κοιτάω πριν το γράψω αυτό τώρα — βγάζω το κινητό μου, ανοίγω το γήπεδο αριστερά και βλέπω τον Φάνο εκεί πάνω στις κερκίδες να φοράει αυτήν την μπλούζα της σέντρας που της έχει ζεστάνει η φωτιά κι έκανε μαύρο τις τελευταίες δύο χρονιές. Κι όμως, τι κάνουμε εμείς εδώ; Σιγόλογα για έναν άνθρωπο σαν τον Σάντος; Πέρσι στο Λέιρα η ομάδα του ήταν στέρεη σαν βράχος αλλά στην κυριολεξία βουλωμένη — κανείς δεν κατάφερε να της κλέψει την μπάλα περισσότερες από τρεις φορές μέσα σε έναν αγώνα. Ο αντίπαλος εκεί είχε έναν μέσο που έτρεχε σαν θηρίο, έκανε ντρίμπλες δίπλα στη περιοχή σαν να ήταν αυτή η πιο ξεκούραστη δουλειά του κόσμου. Και τότε ο Σάντος σηκώθηκε — όχι σαν τιμωρός, όχι σαν κάποιος που έβαλε πόδι εκεί — σαν ένας άνθρωπος που είχε μεγαλώσει μαζί με την μπάλα. Τον είδα εκεί πάνω πριν δέκα λεπτά να κάνει ένα αντι-τύπο σύνολο: αντί να σπρώξει τον αντίπαλο προς τα πίσω σαν στον τοίχο, αυτός κάθισε πάνω του. Σαν τον Απόστολο όταν βλέπει τον αγώνα να καίγεται σαν μια χοάνη και λέει "ρε παιδιά, χαλαρώστε". Εκείνος έκανε το ίδιο στον αντίπαλό του — του πήρε τον χρόνο του σαν δάνειο που έπρεπε οπωσδήποτε να ξεχρεώσει. Ρε μάγκαδες, αυτές είναι οι λεπτομέρειες που φτιάχνουν την ψυχή μιας ομάδας. Όχι αυτές οι κουβέντες για εκατομμύρια κι άλλα τρισ. Μέχρι εκείνος να φτάσει στο Γκέτεμποργκ νωρίτερα φέτος, η ομάδα του είχε χάσει μόνο ένα γκολ σε εκατόν είκοσι λεπτά ποδοσφαίρου. Ένα γκολ. Κι εκείνος δεν ήταν καν εκεί! Τώρα βλέπω τον Γιάνικα εκεί πάνω στον καναπέ του σα νάταν ξύπνιος ολόκληρο το βράδυ και τον Απόστολο να γυρνάει σαν περίεργος μέσα στη συγκέντρωση. Αυτοί περιμένουν έναν άνθρωπο που όταν σηκώνεται στους ώμους του κόσμου θα έχει μόλις κλείσει τον χρόνο του στον αέρα — όχι έναν ακόμη Θοδωρή που τρώει μνήμες σα βατράχι. Κι εμείς εδώ; Ακόμα ψάχνουμε ποιος μπορεί να τον σώζει από την μπάλα. Τουλάχιστον μέχρι την επόμενη φορά που ο Πορτογάλος θα σηκώσει το χέρι σα σημαία μετά από έναν αγώνα στην Βαρκελώνη 🤡

Μα αλήθεια τώρα, τι περιμένουμε λοιπόν; Έχουμε φτάσει στο σημείο να βγάζουμε νούμερα από το βλέμμα του Γιάνικ για να καταλάβουμε τι τον έχει σηκώσει ξαφνικά από τον καναπέ; Άκου όμως εμένα, ρε παιδιά: ο Σάντος δεν είναι κάποιος καινούργιος τύπος στην αγορά — τον γνωρίζω εδώ κι έναν χρόνο από κάποιο βίντεο αγώνα που είχε ανέβει τυχαία στο YouTube. Σκούρο δέρμα, μάτια που κοιτούν σαν να ξέρουν ήδη πως συμβαίνει το επόμενο γεγονός πριν ακόμη συμβεί. Εκείνο το βράδυ έπαιζαν μερικοίJuniorες του Πόρτο, τον είχα δει να στέκεται στο ίδιο σημείο σα βράχος μέσα στη θάλασσα όταν ο αντίπαλος έκανε counter. Την επόμενη ημέρα τον ξανάψαχνα — είχε 94% επιτυχία στις ανακτήσεις μέσα στον αγώνα, νούμερα που μιλάνε μόνοι τους. Ναι, ναι, ξέρω ότι εκείνοι οι αριθμοί λέγονται εύκολα· αλλά τον είδα με τα μάτια μου στις ζώνες πίεσης να κάνει κάτι που κανείς από τους ντόπιους δεν έκανε. Αντί να κυνηγά τον αντίπαλό του σα τρελός, εκείνος τον βγάζει εκτός παιχνιδιού με μια κίνηση σα να του σφίγγει ένα λουρί γύρω από τον λαιμό — ακριβώς όπως λέει και ο Ofsaint εκεί πάνω. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, σηκώθηκε σα να μην είχε τρέξει τίποτα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλα είναι ρόδινα. Είναι σα να βάζεις έναν πολύπειρο γέροντα στην άμυνα όταν εσύ έχεις χάσει όλα τα δόντια σου στο στόμα σου. Ναι, μπορεί να σταθεί όρθιος σα βράχος, αλλά χρειάζεσαι κι άλλα πράγματα γι’ αυτή την ομάδα — ειδικά όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ομάδες που τρώνε χώρο σα νερό στο ποτήρι. Πάντως εγώ πάντως, όσο μπορώ, όταν ο Γιάνικ δει αυτόν τον τύπο να του γλιτώνει την ψυχή του αγώνα σα δεύτερος εαυτός, τότε τουλάχιστον μια φορά εκείνος πάνω στον καναπέ θα μπορεί να κοιμάται νόμιμα — όχι σαν νάταν ξύπνιος επί τρεις ώρες σφυρίζοντας τον αγώνα σα ντουέτο μουσικής υπόκρουσης. Και τώρα δώστε μου ένα γκολ εκείνον του Πορτογάλου, ούτε που θυμάμαι τις ατέλειες — μόνο αυτό χρειάζεται αυτή η ομάδα.

ΡΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ;;;;;; ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΓΙΑΝΙΚ;;;;;!!! Γιατί τον φέρνετε έτσι;;;;;; Ρε τζεντλεμέν στον ουρανό!!!!! Εγώ έξω να βγάλω τη γκόμενα μου από το σπίτι, να της δείξω βίντεο 30 δευτερολέπτων ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΑΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΜΕ ΠΕΙ "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΑΜΕ;;;;;" — νάτος εκεί που φτάνει ο αντίπαλος σα μεγαλόσωμος θηρίο σα νάταν σιδερόφρακτος ο δρόμος και εκείνος του ξεφτίζει τη μπάλα ΜΕ ΣΥΝΤΑΓΗ;;;;;;; Ακούστε εμένα τώρα: αυτή η ομάδα χάνεται γιατί δεν έχουμε έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα ξυπνάει στις 3-0 την τελευταία δεκαπεντάλεπτη ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΙΚ;;;;;; Ο ΘΟΔΩΡΗΣ είναι σπουδαίος, αλλά ρε σεις;;;;;; Αυτός ο Πορτογάλος όχι μόνο σώσεις την μπάλα αλλιώς — ΕΧΕΙ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ;;;;; Ρε παιδιά, βλέπω τον Γιάνικ εκεί πάνω να σκουντουφλάει σαν老爷爷 όταν βλέπει αυτόν τον τύπο σα νέος στο γήπεδο — ΟΧΙ ΠΙΑ ΑΥΤΟΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ, ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ;;;;;;; Και όταν αυτός ο τύπος κάνει ένα press so high που οι αντίπαλοι κάνουν λάθος σα first graders;;;;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΙΚ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;;;; Γιατί όχι;;;;;; Πιστεύω πως η λύτρωση του Γιάνικ είναι αυτό: μια ψυχή που δεν βιάζεται, που δεν πιέζεται — μια ψυχή σα αυτές των Πορτογάλων που ξέρουν πως ο χρόνος είναι φίλος σου όταν ξέρεις πως τον ελέγχεις;;;;;; ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ;;;;;;; Ο ΣΑΝΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ;;;;; ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ, ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΠΟΥΡΟΝΑ ΣΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙ "ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΣΑΣ ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΑΣ ΠΑΜΕ ΣΤΑ ΓΚΟΛ;;;;;;;"

από το Στάδιο Μαρσέλ-Σοσόν στις αρχές της δεκαετίας του '90, θυμάμαι έναν άλλον τύπο που μας είχαν παρουσιάσει σαν ελπίδα· τον λέγανε εκείνον τον Αλγερινό μέσο, κάποιον Σουσίν ή κάτι τέτοιο. Ο κόσμος είχε την ίδια ευφορία: «ρτφ σβιν γκολ σο σωστεί», λέγανε οι παλαιοί. Τον φέρανε τελικά, του έδωσαν χρόνο να βγάλει τη φόρμα του — κι ύστερα φύγαμε μαζί του πέντε χρονιές αργότερα ψάχνοντας άλλον τρελό γιατί εκείνος είχε κουραστεί να στέκεται σα ζωντανός φράχτης. τώρα πάλι εσείς λέτε πως ο Σάντος θα είναι διαφορετικός επειδή στο βιογραφικό του έχει κι έναν αριθμό 85 στις κινήσεις πίεσης; ρε παιδιά... αυτός ο αριθμός τον δίνει κάποιο άλλο παιδί στον υπολογιστή μέσα σ’ ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα, όχι ο Γκαρθία όταν εκείνος σηκώνει τα γόνατά του σα νάταν σακάτης στους τελευταίους τρεις αγώνες. είναι σίγουρο πως ακόμη κι αν τον φέρουμε αυτή την εβδομάδα, ο Γιάνικ του χρόνου θα κάθεται πάλι στον καναπέ του βλέποντας τις μνήμες του σα δυο σκύλους που κυνηγάνε την ουρά τους· μόνο που τότε δεν θα έχει κανέναν να τον κάνει φράχτη. όσοι θυμάστε τον Πόρτο πριν δύο χρόνια, εκείνον τον μέσο που έκανε όλο το γήπεδο δικό του σα βλάκας μπουλούκι, ξέρετε πως αυτό το ψιλοκουτί δεν κρατάει πάνω από δεκαοκτώ μήνες· μετά αρχίζει ν’ αλλάζει πάλι ομάδα σα παπούτσι που σου έφαγε η σόλα. αλλιώς όμως νιώθω όταν βλέπω την πρώτες εντυπώσεις από τον Γκέτεμποργκ: εκεί τον Σάντος τον είχα δει να στέκεται σα νάταν χτισμένος με τσιμέντο μέσα σ’ ένα κυκλώνα, μα δεν είναι λίγο πολύ όλοι έτσι όσοι βγαίνουν στην ομάδα; εκείνος δούλευε μόνο σα ένας εργάτης που ξέρει τι κάνει όταν ο αγώνας γίνεται σα παιχνίδι σκακιού — σφίγγεις, πιέζεις, βγάζεις αντίπαλους εκτός θέσης, σηκώνεις το χέρι σα σημαία. αλήθεια τώρα: πότε η Γιάνικα άλλαξε χαρακτήρα επειδή πήρε έναν νέο μέσο; πάντα ήταν η ίδια ομάδα που σέρνεται στις τελευταίες δεκάλεπτες σα γέρικο γατούλα που ψάχνει τον ήλιο. ο χρόνος βέβαια θα δείξει — έτσι δεν λέμε πάντα;;;;;;;;;; ελπίζω πως αυτή τη φορά η μνήμη του Γιάνικ δεν θα είναι αυτή που τελειώνει στον χώρο των αποσκευών εκεί πάνω στον καναπέ, αλλά εκείνος στον οποίο ένας Πορτογάλος έχει δώσει την ψευδαίσθηση πως ξέρει πως κάνει όταν η μπάλα έρχεται σα πυρκαγιά προς την περιοχή. άσε όμως ρε φίλοι μου, όταν εκείνος ο Πορτογάλος σηκώσει τον αντίπαλό του σα κουτί από τσάι πάνω στο δικό του κεφάλι στη Μπαρτσελόνα — τότε κανείς δε θα θυμάται τα νούμερα, τις ψήφους των κριτικών, τις παραμυθίες των οικονομικών. τότε μόνον ο Γιάνικ εκεί πάνω θα έχει κλείσει τα μάτια του σα νάταν εντεκάχρονος στο σχολείο όταν του διάβαζαν μια ωραία ιστορία. τέλος πάντως, πάμε να περιμένουμε κι άλλον ένα μήνα μέχρι ο Απόστολος ν’ αποφασίσει πως φτάνει η υπερβολή — η ομάδα θ’ αργήσει άλλη μια φορά.