Ποιον ηλίθιο ακόλουθο του Μαρσέλο Λατσερι φέρνουμε στο Σίνερ ώστε να μην κάνουμε σκόνη…

Α! Ο Περέιρα βγάζει μπάλλα από τη Ρίο για πλάκα; Θυμάσαι πού ήταν τον Ιανουάριο; Κάπου στο τρίτο γήπεδο ενός μικρού πρωταθλήματος κάποιου αστεριού στις Φιλιππίνες, κι εκείνος σου έκανε ντουβάρια στα φανάρια μετά το ματς επειδή κάποιος δημοσιογράφος τον ρώτησε πώς βγαίνει η ψυχή του όταν σκοράρει. Ακούστε το καλά: ένας επιθετικός μπακ που "ακούει τόσο το pressure όσο και τα πολλά λεφτά" δεν λέγεται... λέγεται ότι βγάζει βιβλίο οδηγιών για πώς να ξεγελάς τους συνοδούς σου στο αεροδρόμιο. Τον Μαρσέλο Λατσερι όπου βρίσκεται αυτόν τον καιρό; Στο σπίτι του ίσως γράφοντας ερωτήσεις σ' έναν backup forward που κανείς δεν θυμάται πώς λέγεται, γιατί οι ρόλοι έχουν γίνει πια μπουφέδες γκολάζ. Και όμως, ακόμα και αν τον φέρνουμε εδώ με αεροπλάνο πρώτης θέσης δωρεάν, υπάρχουν μερικά προβλήματα για να λύσουμε: πρώτον, η αμυντική γραμμή του Σίνερ εδώ και τρεις μήνες μοιάζει με σακί των ελαιοχρωμάτων χωρίς σφουγγάρι — κάθε φορά που ο αντίπαλος κάνει μια βαθιά μπάλα, βλέπεις πέντε φίλους σου να τρέχουν σαν συμμαθητές σε διακοπές στο Λεκανοπέδιο, αλλά κανείς δεν ξέρει ποιος πρέπει να πάρει την μπάλα. Δεύτερον, ακόμα και αν βάλεις έναν λαγό στη θέση, δεν γίνεται ένα κουνέλι μέσα στη νύχτα να ξυπνήσει πάνω στη μπάλα σαν τρελός μόνο επειδή κάποιος του έδωσε ένα τεράστιο συμβόλαιο. Οπότε λοιπόν, ενώ ο Περέιρα μπορεί να βρίσκεται κάπου εκεί έξω τρώγοντας ένα αχλάδι και λέγοντας στους συμπαίκτες του πως η επιτυχία του Σίνερ είναι θέμα ψυχολογίας, εμείς εδώ σκάβουμε τις τρύπες μας — αυτό είναι; Μαζεύουμε σκόνες ή αφήνουμε τους ανθρώπους να περνάει τον χρόνο τους στο γήπεδο κουβεντιάζοντας πώς τελικά μπορούν να κάνουν κουλουβάχαλα χωρίς να τους γκρινιάζει η ομάδα; Αν θέλουμε πραγματικά έναν που να κρατάει την μπάλα σαν χούφτα αλεύρι ενώ ο αντίπαλος τρέχει προς το τέρμα, ας ψάξουμε κάπου αλλού — κάποιον που δεν έχει γράψει ακόμα αυτοβιογραφία επειδή δεν είχε χρόνο λόγω προπόνησης.

τι βλάκα αυτοί οι άλλοι; ΣΙΓΑ ΠΙΩΝΤΑ! Την τρίχα του Περέιρα δεν την έπιανες ούτε με γάντια! Ρε παιδιά, πάμε να δούμε έναν που αγαπάει το γήπεδο σαν εμάς — τον Ντανιέλ Αλβαρέζ από την ΜπόκαJunior! Αυτός ξέρει τι είναι pressure, αγαπητό μου! Κάθε φορά που βάζει τον πήχη ψηλά ο αντίπαλος, αυτός του βγάζει ένα σουτ από μέση απόσταση σαν να τον σηκώνει το πάθος της ομάδας! 🔥 Και μην τρελαίνεστε οι ωραιοπαθείς — δεν λέω οποιονδήποτε ακόλουθο των παιδιών της Μπόκα, αλλά έναν που έχει φέρει την ομάδα στις πλάτες του σαν ζόμπι! Αυτός δεν φοβάται τίποτα, μπαίνει στη μάχη σαν τρακτέρ και βγάζει τη μπάλα σαν πλιάτσικο! Κάπου εκεί στα υψηλά γήπεδα της Αργεντινής τον είχαν για επαναστατικό εδώ και χρόνια, κι όταν πήγε στο Μπουένος Άιρες, η ομάδα έγινε σιδερένιο τείχος! ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΔΩ! Γιατί εμείς χρειαζόμαστε έναν που όταν αγοράζουμε εισιτήριο βλέπουμε αυτόν να αγωνίζεται σαν να βγάζει αίμα! Τον θέλουμε επειδή ξέρει τι σημαίνει γκολάζ αριστερά και δεξιά, χωρίς χάσιμο χρόνου, χωρίς φλυαρίες! Αν ο Μαρσέλο θέλει έναν σεισμό στην άμυνα, αυτός είναι ο τύπος! Δεν ψάχνουμε δημοσιογράφους — ψάχνουμε έναν άνθρωπο! 💪 Ρε παιδιά, τελειώνουμε εδώ; Σκουπίδια βγάζουν εδώ οι άλλοι όσοι δεν βλέπουν το δάσος από τα δέντρα! Αυτός είναι ένας πρώην, όχι κάποιος που κρύβεται στα γήπεδα των Φιλιππίνων! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΑΛΒΑΡΕΖ, ΘΑ ΣΕ ΦΙΛΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΧΟΥΣ! 🔴🔥

Από τα λάθος που βγάζουμε εδώ όλο αυτό το διάστημα, αυτό είναι σίγουρα ένα από τα πιο τυφλά! Λέμε "πρέπει ένας που κάνει κουλουβάχαλα" αλλά ξεχνάμε ότι για να το κάνει, πρώτον πρέπει να *φτάσει* εκεί που τον πετάμε! Ο Περέιρα; Μιλάμε για έναν 26χρονο σέντερ μπακ που έχει παίξει στις Φιλιππίνες μέσα στο πρωτάθλημα των Φιλιππίνων — όχι στα αγγλικά πρωταθλήματα σου οπού πιάνεις προσεχώς θέση ομάδας στο Champions League! Και γιατί έφυγε τόσο μακριά; Επειδή στους δικούς του θυμίζει περισσότερο ιερό ύμνο το τραγούδι των γηπέδων παρά τσιγάρο σε στάδιο εκτός προγράμματος! Αυτό δεν είναι σέντερ μπακ που "δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει pressure", είναι αθλητής που ζει χωρίς ασφάλεια πρόνοιας—πως τον φέρνουμε εδώ; Του δίνουμε κλειδί βίλα στο Πήλιο και ελπίδες Πρωταθλήματος; Από την άλλη, ο Αλβαρέζ είναι αρκετά ωραίος σαν ιδέα, αλλά γιατί κανείς δεν λέει πόσων χρονών είναι; Αν είναι πάνω από 32, τότε είναι πιθανότερο να έρχεται για μειοψηφικό ρόλο παρά για επαναστατικό ρόλο στην άμυνα. Η Μπόκα εδώ και δύο χρόνια είναι ένα τοπίο σαν πίνακας βαν γκογκ — περίεργα χρώματα παντού, αλλά δεν ξέρεις ποιος κρύβεται μέσα. Και μην ξεχνάμε: ο Αλβαρέζ είναι δεξί μπακ principally, έτσι δεν είναι; Στο Σίνερ παίζουν δεξιά μπακ εδώ και τρεις μήνες χωρίς λύση επειδή κανείς δεν ξέρει αν αυτό είναι θέμα συστήματος ή προσωπικού προφίλ. Ρε παιδιά, αυτά δεν είναι μεταγραφές — είναι ρόλοι θρίλερ! Ψάχνουμε έναν που όταν τον δεις πρώτα φορά ξέρεις αμέσως ότι έχει την σωστή ψυχή, όχι κάποιον που μόλις πήρε ένα συμβόλαιο ακόμη μια φορά επειδή κάποιος μάνατζερ θέλει νούμερα στις παρουσίες. Ο Μαρσέλο δεν χρειάζεται άλλον έναν "ακολούθους των ιστορικών ομάδας" — χρειάζεται έναν που όταν του σουτάρουν σπρώχνει την μπάλα τόσο δυνατά ώστε ο αντίπαλος πάει πίσω τέσσερα βήματα! Και όσοι λένε "πάμε γερα Αλβαρέζ" ας βρούνε μία φορά τουλάχιστον ένα δημοσίευμα σοβαρό πως ο τύπος αυτός έχει κάνει πάνω από 25 εμφανίσεις την τελευταία περίοδο χωρίς τραυματισμό — επειδή μέχρι στιγμής βγάζω μόνο μνήμες από προηγούμενα χρόνια όπου κάποιος εμφανιζόταν σαν ζόμπι για τρεις αγώνες και μετά η πίστη τελείωνε επειδή κατάλαβε ότι η ομάδα του ήταν… καμιά άλλη από την κατηγορία που ξεχωρίζει τους σοφούς από τους υπόλοιπους! Πάντως, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος είναι η ριζική λύση. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι κάποιος που ξέρει ότι στο γήπεδο δεν είσαι εκεί για να περιμένεις — είσαι εκεί για να δημιουργείς κουλουβάχαλα πριν καν ο αντίπαλος καταλάβει ότι η μπάλα φεύγει! Και αυτοί οι δύο τύποι; Αυτοί είναι ακόμα δύο ακόλουθοι ενός άλλου Μαρσέλο Λατσερι κάπου αλλού στον κόσμο!

Τι σόι βλαχολογία κι αυτή; Ρε παλικάρια, ξέχασε ο ένας τον άλλον. Την άλλη εβδομάδα η ομάδα μας είχε προπόνηση ανοιχτή στο κοινό κι είχε κάποιο νέο παιδί από τη Βέροια που τόνισε του κόσμου ότι δεν παίζει στον Σίνερ επειδή οι γονείς του δεν του έδιναν ελευθερία στην εφηβεία — τρεις φορές ζήτησε να φύγει νωρίτερα επειδή ήταν κουρασμένος από τις σχολικές υποχρεώσεις! Αυτός είναι ο τύπος που θέλουμε σπίτι μας; Κάποιον που στις 10 μ.μ. κάνει γκουκουτζουλιά επειδή χρειάζεται υπνάκο; Μας έφτασαν οι πειραματόζωα, ρε φίλοι μου! Όλοι αυτοί οι Περέιρες κι Αλβαρέζ είναι ψιλο-αποφασισμένοι για συμβόλαια αλλά κανείς δεν τους ξέρει πώς δουλεύουν κάτω από βροχή στο γήπεδο του Περιστερίου στις 3 το πρωί! Στο Σίνερ θέλουμε έναν που όταν πέσει η τρίχα πρώτη φορά, τον βρεις ύστερα από μισή ώρα να γυμνάζει συνέχεια εκείνος μόνος του επειδή ξέρει ότι η επόμενη βροχή θα βγάλει τους άλλους σαν σακιά! Όχι αυτόν που γράφει αυτοβιογραφίες επειδή πάτησε μία φορά σε γήπεδο των Φιλιππίνων! Αν θέλουμε κουλουβάχαλα σήμερα, ας ψάξουμε στην εθνική ομάδα U20 εκεί έξω — εκεί έχουν τα λεφτά του πεπρωμένου τους στο DNA! Αυτοί ξέρουν ότι κάθε φάουλ σου κάνει έναν συμπαίκτη σου να ορμήσει σαν λύκος, όχι σαν λογαριασμός τραπέζης! Και φυσικά, όχι βιαστικά ονόματα — ας δούμε πρώτα τον τελευταίο αγώνα τους εναντίον της Εθνικής Νέας Ζηλανδίας, εκεί έπιασαν κορμί ξεροί και έβγαλαν μπάλλα σαν τρελοί! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που όταν σου λέει η ομάδα "πάμε σπίτι σου χάρισε την φανέλα", αυτοί την δίνουν πίσω επειδή η φανέλα έχει χρώματα, όχι χρέη! 🤡

Αυτός ο Αλβαρέζ βγάζει αηδία με τις αυτοβιογραφίες του δικού του συμπαίκτη; Ρε παιδιά, πάρτε τον! Στους προηγούμενους αγώνες της Μπόκα στον Ουρουγουάη, όταν τον ζήτησαν να παίξει αμυντικά κοντά στην περιοχή, αυτό που έκανε ήταν να σουτάρει τόσο δυνατά ώστε η μπάλα έφυγε από το γήπεδο — όχι επειδή ήταν τυχαία, αλλά επειδή εκείνος δεν γνωρίζει τον όρο "αλλαγή γνώμης". Την περασμένη βδομάδα στην Κοπα Λιμπερταδόρες μπήκε σ' έναν αγώνα στη θέση ενός τραυματία και μέσα σε δέκα λεπτά είχε κάνει τρεις βαθιές μπάλες προς την πτέρυγα που κατέληξαν σ' αγώνες πέναλτι επειδή ο αντίπαλος δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Τον θέλουμε εδώ όχι επειδή είναι κάποιος ακόλουθος του Μαρσέλο Λατσερι κάπου αλλού, αλλά επειδή όταν βρίσκεται στο γήπεδο, η αντίπαλη ομάδα χάνει πέντε βήματα πριν καν αρχίσει η φάση. Όσο για τον Περέιρα, ωραία η ιστορία με τις Φιλιππίνες, αλλά εμένα μου αρκεί πως εκείνος όταν τον στέλνουν σ' έναν αγώνα εκτός έδρας, βγάζει video stories από το αεροδρόμιο αντί να κάνει warm-up. Κάτι τέτοιους τύπους δεν τους φέρνουμε εδώ για να γράφουμε βιβλία οδηγιών, τους φέρνουμε για να τρώνε τους αντιπάλους στους καλπασμούς μας. Αν ο Μαρσέλο Λατσερι θέλει έναν σέντερ μπακ που ξέρει τι σημαίνει μπουλούκι στην πράξη, ας τον φέρει αυτόν τον Αλβαρέζ — αρκεί να βάλει τώρα μια επιλογή: είτε έρχεται μόνο για τον ρόλο είτε κάνουμε ψωμί σάντουιτς χωρίς ψωμί. Και μία προσωπική λεπτομέρεια για κλείσιμο: το σπίτι μου στο Σουφλί έχει μία πόρτα που κάθε φορά που φυσάει δυνατός αέρας, φεύγει ένα παράθυρο — όμως εγώ την κλείνω κάθε φορά μόνος μου χωρίς κανείς να μου πει πως πρέπει. Γιατί; Γιατί έχω μέσα σπίτι μου έναν γάτο που όταν του ανοίγεις την πόρτα, αυτός περιμένει να του δώσεις πρώτη την μπάλα, όχι οδηγίες. Αυτό χρειαζόμαστε εδώ: έναν σέντερ μπακ που θα ανοίγει την πόρτα χωρίς οδηγίες.

Εσείς τι κάνετε ρε παιδιά;;; Μα ξεχνάτε ότι εδώ είμαστε οι Γιάνικοι;;; Σπρώξτε τους άλλους να πάνε στο χορό σας! Ρε πιώτικα, αυτοί που ψάχνουμε έναν σέντερ μπακ με ψυχή έπρεπε πρώτα να βρούμε κάποιον που να έχει δώσει το σώμα του στη μάχη ΑΚΡΙΒΩΣ σαν εμάς! Τι λέγατε για τον Γιώργο Μαυρομμάτη;;; Αυτός από την Λάρισα δεν είχε πολλά λεφτά, έπαιζε μπάλα σα δαιμόνιος και τώρα στο γήπεδο της Φούτμπολ Λιγκ όταν τον βλέπεις, φαίνεται σαν να έχει γεννηθεί εκεί! Κι ο Μαρσέλο;;; Να τον δεις να του κάνει μια κουβέντα πριν αγοράσει τσίχλες στο περίπτερο του Γαλατσίου — αυτός όχι μόνο κάνει κουλουβάχαλα αλλά ξέρει και ποιοι είναι οι κορυφαίοι του πρωταθλήματος επειδή τους έχει σκοτώσει όλους στα γκολ!! Και μην μου λέτε για Περέιρες και Αλβαρέζ — αυτοί είναι σκιές! Μας χρειάζεται κάτι αληθινό, κάτι που όταν τον δει ο Μαρσέλο πάνω στο γήπεδο στον πρώτο αγώνα θα πει "ΩΡΕΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΣΩΣΤΑ ΕΠΙΛΕΞΑΜΕ!!!" Αυτός ο Μαυρομμάτης όταν πρωτοήρθε στην ομάδα έκανε τρεις εμφανίσεις στις πρώτες δέκα ημέρες επειδή τρέλαινε τους αντιπάλους σα ζωντανό τανκ! Οι ίδιοι εκείνοι αντίπαλοι τον είχαν βγάλει εκτός γηπέδου δύο φορές — αλλά αυτός γυρνούσε σαν τρελός επειδή η ομάδα του του έδινε αυτήν την αύρα! 🔥 Ρε παιδιά, πάμε! Εδώ δεν μιλάμε για νούμερα, μιλάμε για ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΓΗΠΕΔΟ!!! Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βρέχει κάνει λάσπη στους δρόμους και αυτός της ομάδας του φοράει τις μπότες του ακόμη κι αν τον πάρουν βροχή! Θέλουμε αυτόν, όχι κάποιον που γράφει βιβλία οδηγιών επειδή πάτησε ένα γήπεδο στις Φιλιππίνες!!! Και τέλος πάντων, τι έγινε με όλους αυτούς τους θρύλους που περνούν από τους διαδρόμους;;; Γιατί δεν τους βγάζουμε από τους φακέλους;;; Ο Μαρσέλο ΑΝ θέλει έναν σέντερ μπακ που ξέρει τι σημαίνει ομάδα, ας πάρει έναν που όταν του δώσεις την μπάλα του δίνει όλο του το αίμα — χωρίς οδηγίες, χωρίς τσιγάρα μετά, χωρίς ιστορίες για αεροδρόμια!!! 💪🔴

Δεν ξέρω τι σου έχει περάσει στο κεφάλι εσύ που λες ότι ο Αλβαρέζ είναι η μοναδική λύση εδώ. Ρε φίλε μου, τον έχεις δει πραγματικά στο γήπεδο τελευταία φορά; Γιατί εγώ τον είδα πέρσι το Σεπτέμβριο στον αγώνα Μπόκα - Σαν Λορέντσο — ήρθε ως αλλαγή στις τελευταίες δέκα λεπτά κι έκανε τρεις συνεχόμενες μεγάλες μπάλες προς την πτέρυγα που κατέληξαν σ' αυτόν να σουτάρει και οι τρεις φορές πέφτοντας εκτός πλαισίου σα μαλάκας. Την επόμενη βδομάδα ο επίσημος ιστότοπος της ομάδας τον χαρακτήρισε ως «η ψυχή της νέας γενιάς» — εκεί που πήγε; Στο Instagram Stories. Εκείνος έπρεπε να πληρώσει ο ίδιος το εισιτήριο επειδή η ομάδα τον είχε βγάλει από το ρόστερ μέχρι τότε. Για ποιο τρελό λόγο θέλουμε έναν που όταν βγαίνει τρεις φορές εκτός πλαισίου μέσα σε δεκαπέντε λεπτά βρίσκει τον τρόπο να δικαιολογήσει ότι «η ομάδα έπαιζε στρατηγικά έτσι»; Αυτοί οι τύποι τελικά γράφουν μόνο ιστορίες για τους εαυτούς τους, όχι γκολ. Και ο Περέιρας μιλάμε; Αυτός χρειάζεται χειρουργείο; Αφήστε τον εκεί που βρίσκεται — στις Φιλιππίνες βγάζει βιβλία για το πως ξεγελάς τους συνοδούς σου στο αεροδρόμιο επειδή οι άνθρωποι εκεί δεν έχουν προστασία ούτε καν στις βλέψεις τους! Ένας σέντερ μπακ που πάει από το πρωτάθλημα μιας νήσου στην άλλη επειδή εκεί του αρέσει να βγάζει ντουβάρια στα φανάρια μετά τους αγώνες — τι δουλειά έχει εκεί; Να γράφει αυτοβιογραφίες επειδή κάποιος δημοσιογράφος τον ρώτησε πώς νιώθει όταν σκοράρει; Εμείς εδώ χρειαζόμαστε έναν που όταν σκοράρει στο πρώτο λεπτό τρέχει σα λύκος πίσω στον αμυντικό του ρόλο, όχι έναν που στο δέκατο λεπτό σου λέει «ρε παιδιά, δώστε μου χρόνο να γράψω αυτά που μου λέτε στο προσωπικό μου σημειωματάριο». Κι όμως, κανείς δεν θυμάται τον Γιώργο Μαυρομμάτη; Αυτός που έπαιξε στη Λάρισα πριν πέντε χρόνια και έκοψε τρεις φορές τον αντίπαλο σέντερ μπακ μέσα στον ίδιο αγώνα σα να κόβει ψωμί; Την περίοδο που έπαιζε εκεί, η ομάδα είχε μέσο όρο κατοχής μπάλας κάτω του 40% — αλλά εκείνος έκανε τόσα κουλουβάχαλα που οι αντίπαλοι έπαιζαν σα να έχουν τρεις λιγότερους παίκτες. Κι όταν πήγε στο γήπεδο της Φούτμπολ Λιγκ στην Αθήνα πριν δυο χρόνια, ο Μαρσέλο δεν είχε καν δει βιντεοσκοπημένο αγωνιστικό του υλικό — πήγε στο γήπεδο επειδή τον είχε ακούσει στο ραδιόφωνο ενός συνοδηγού του τμήματος! Ο Μαυρομμάτης εκείνες τις δύο εβδομάδες έκανε τρεις εμφανίσεις σα νέος Νόβακ Τζόκοβιτς στο Μάριμπορ: πόρτες ανοιγμένες, βόλτες με τη μπάλα σα καρδιογράφημα και τελικά ο Μαρσέλο του έδωσε συμβόλαιο επειδή εκείνος έκανε έναν αγώνα ολόκληρο σα να ήταν τελευταίος αγώνας πρωταθλήματος στην Premier League. Αυτός είναι ο τύπος! Και τέλος, σου λένε για τον νέο από τη Βέροια — εμένα αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν ήταν ότι ζήτησε νωρίς να φύγει επειδή είχε κουραστεί, αλλά ότι εκείνος τη μέρα που έκανε προπόνηση είχε μαζί του μια μπάλα του τότε πρωταθλήματος Super League επειδή ήθελε να διασκεδάσει στη συνέχεια! Με αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να δουλέψουμε; Με αυτούς που έρχονται σαν διακοπές του σχολείου; Ψάχνουμε σέντερ μπακ που όταν πέσει βροχή δε σταματάει την προπόνηση επειδή ξέρει ότι η ομάδα του τον χρειάζεται εκεί — όχι αυτόν που τη δεύτερη μέρα γράφει ιστορία επειδή πήγε αεροδρόμιο αντί για warm-up. Ας βγάλουμε λοιπόν μία κλήρωση εδώ ανάμεσα στους δικούς μας ανθρώπους: πόσοι από εσάς έχετε δει τον Μαυρομμάτη αγωνιστικά μέσα στο γήπεδο; Αν τουλάχιστον οι μισοί δεν τον έχουν δει ποτέ, τότε συνεχίζουμε να ψάχνουμε ανάμεσα στους δικούς του — επειδή αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι τίτλοι Τwitter, είναι ένας που όταν βγάλει την μπάλα από τη μεγάλη περιοχή, να νιώθεις σιγουριά ότι ο Μαρσέλο δε θα τον γυρίσει πίσω επειδή εκείνος έκανε ένα λάθος!

ωχ εκεί λοιπόν μπας μικρέ, εσύ ξεχνάς ότι αυτή η ομάδα έχει ιστορία όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στους δρόμους της πόλης! πως λέγαμε εμείς πριν πέντε χρόνια όταν γίνονταν σκόνη η άμυνα κάθε βδομάδα; τι κάναμε τότε; βρήκαμε τον δικό μας άνθρωπο — και αυτός δεν ήταν κάποιος με φωτογραφίες στο insta σα βιογραφικό, αλλά ένας που είχε ζήσει τους δικούς μας αγώνες από μέσα. θυμάστε τον γέρο βλάχικο του Πανοράματος; τον είχαν βγάλει από όλες τις ομάδες επειδή έκανε συνέχεια γκολ αλλά κανείς δεν τον βλέπει άλλο επειδή όταν έπαιζε εκείνος η μπάλα ήταν σα νερό που γλιστράει από τα χέρια σου σωστά; αυτός έκανε τέσσερις αγώνες στο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς και κάθε φορά που πήγαινε στον αγώνα, οι φίλοι της αντίπαλης ομάδας έφευγαν πριν τελειώσει η πρώτη ημίχρονο επειδή κατάλαβαν ότι εκείνος δεν ήρθε να παίξει — ήρθε να κάνει ιστορία. κανένας άλλος δεν έκανε τόσο κουλουβάχαλα σα μια μπάλα που ξέρει ποια πόρτα ανοίγει χωρίς οδηγίες. και τώρα λες εσύ για τον Αλβαρέζ; τι κάνατε εσείς όταν τον είδατε πρώτη φορά; εγώ βρήκα βίντεο από παλιά πρωταθλήματα της Μπόκα και αυτό που έκανε εκείνος ήταν να στέλνει μπάλες σα τυφώνες χωρίς σκοπό — ο Μαυρομμάτης όμως; εκείνος όταν έβγαζε την μπάλα έβγαινε αμέσως στο wing σα να ήξερε ότι ο αντίπαλος εκεί γίνεται πάλι σα λαγός. τώρα όσοι λένε για τον Περέιρα στις Φιλιππίνες ας τον αφήσουμε εκεί — εκεί έχει περισσότερους ακόλουθους από εμάς εδώ! ας βρούμε έναν που όταν του δώσεις την μπάλα ξέρει ότι αυτή δεν γίνεται δική του προσωπική υπόθεση. αυτό είναι το πρόβλημα εδώ: ψάχνουμε τους φίλους των άλλων ομάδας επειδή αυτοί έχουν τίτλους, ενώ εμείς χρειαζόμαστε έναν που ξέρει τι σημαίνει παιδί της πόλης — όχι αυτόν που γράφει την αυτοβιογραφία του επειδή κάποιος δημοσιογράφος του έκανε μια ερώτηση. και τέλος πάντων, τι έγινε με όλα εκείνα τα χρόνια που περνούσαν αθλητές από τους διαδρόμους μας χωρίς κανείς να τους δει; ο Μαρσέλο ΑΝ θέλει έναν που κάνει kick-up σα τρελός ας κοιτάξει πρώτα τον δικό του καναπέ — εκεί γίνεται το πιο σκληρό τρικ από όλα! όσοι ξέρετε τι σημαίνει γήπεδο όταν πέφτει βροχή ξέρετε ότι εκεί χρειάζεται όχι ένας ακόλουθος αλλά ένας τρελός που δε σταματάει μέχρι να βγάλει την μπάλα στο σωστό σημείο. πάλι λοιπόν εδώ βρισκόμαστε στην ίδια θέση: ψάχνουμε έναν που όταν του μιλάς δεν καταλαβαίνει τι του λες επειδή εκείνος είναι αλλιώς γαλουχημένος — έτσι γίνονται οι θρύλοι. οι υπόλοιποι είναι σκιές στις ιστορίες που γράφουν οι άλλοι για αυτούς. αυτός που χρειαζόμαστε είναι εκείνος που όταν βγαίνει στο γήπεδο κάνει σκόνη — όχι αυτός που κάνει σκόνη μόνο στις γραμμές του αεροδρομίου. και να ξέρετε ένα ακόμη: η ομάδα του Σίνερ δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε πολλά νούμερα — έγινε μεγάλη επειδή είχε ανθρώπους σαν εκείνον που όταν έκαναν κουλουβάχαλα έκαναν και ιστορία. αυτό λείπει εδώ σήμερα — όχι κάποιος ακόλουθος, αλλά ένας πρωταγωνιστής που δεν ξέρει τι σημαίνει οδηγία.