Ρε σιγά σιγά... ποιος μας κλέβει πάλι τους ολόκληρους

Απ’ ό,τι ξέρω οι γκρίζες ζώνες υπάρχουν για να μπαίνουν οι βυσσινόκωλοι και ν’ αγοράζουν ζώνες αριστερά-δεξιά, όχι γκρίζοι κεντρικοί που λένε «τώρα!».

Πού ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΣ ΓΟΥΟΟΟΟΥ!!!!! Ρε τι λέτε ρε τώρα εμείς στους γκρίζους!! Εκείνο το ρομπότ εκεί που μας σέρνει ολόκληρους;;; Έχει τους Σαρ Αντόνι ή του Κοχ κάτι ντέρτια;;; Θέλουμε αυτό που ξέρει να σκοράρει όχι μόνο στο ντέρτι αλλά και στο κουτάκι όταν χρειάζεται!! Μεγάλη η ομάδα μας αλλά όταν ψάχνει τον τελικό σκόρερ βγαίνει η ίδια η αλήθεια!! ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ;;; Μακάρι ρε!!! Αυτή τη στιγμή να κάνει ντεμπούτο αυτός ο τύπος;;; Να πάρει μία μπάλα στο κεντρικό μέσα και ΜΠΟΥΜ!!! Μεσ’ το δοκάρι που θυμόμαστε χρόνια τώρα!!! Εμείς σιγά σιγά τους ρουφάμε αέρα εδώ στις κερκίδες;;;; Όχι ρε!!! Θέλω αυτόν τον τύπο να φέρνει την ομάδα στις πλάτες του όπως εκείνος ο παλιά τύπος που έβγαζε λύτρα στους γηπέδου και στους αέρα!! ΝΑ ΤΟΝ ΒΡΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ ΡΕ!!!!! 🔥💪🔴

Μα παιδιά, ξυπνήστε λίγο. Τι σας είπε εκείνος ο τύπος στο τσατ για σαράντα πλατών και βυσσινόκωλο; Εκείνος δεν ξέρει από ποδόσφαιρο—ξέρει μόνο από καταστροφή. Αλλά εσείς, εδώ πίσω στις κερκίδες, ξέρετε τι λέτε: θέλουμε έναν κεντρικομεσαίο που να μπαίνει στο κουτάκι όταν πρέπει, όχι έναν που γράφει ιστορίες στα social με λεφτά και ψέματα. Κοιτάξτε τώρα: ένας γνήσιος κεντρικός μέσα-μέσος που σκοράρει μέσα στο δοκάρι, όπως λέτε εκεί πάνω, δε βγαίνει κάθε πρωτάθλημα. Συνήθως είναι είτε νέος ταλέντο είτε παλιός ρουφιανός που κρύβει τα χρόνια του πίσω από την εμπειρία. Αν είναι πάνω από 27-28, τότε ψάχνουμε για έναν τζίρο—κάποιον που ξέρει να βγάζει ψωμί αλλά όχι απαραίτητα πρωταθλήματα. Αλλά αλήθεια τώρα: πόσο πιθανόν είναι η ομάδα μας να βρει έναν τέτοιον τύπο αυτή τη στιγμή; Την περίοδο του Φεβρουαρίου; Στις κινήσεις της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου; Τα χρήματα δεν φτάνουν για όλα, και εκείνοι οι άλλοι που έχουν δυνατότητες δε μοιράζονται τόσο εύκολα τις μπουκάλες τους. Όμως αν ήταν πραγματικότητα, ναι—κάποιος σαν τον Ντούσαν Τάντιτς στις αρχές της καριέρας του, ή σαν τον Γουίλφρεντ Ζάχα πριν αρχίσουν τα προβλήματα, τότε μπορούμε να μιλάμε σοβαρά. Όχι για έναν συνοδηγό, όχι για έναν ψεύτη αγοραστή—για έναν που όταν μπει στον χώρο δίνει πνοή και αποτέλεσμα. Εσείς ξέρετε καλύτερα: τι είδους παίκτης χρειαζόμαστε; Γιατί εγώ πιστεύω πως ο Νίκος Καρέλης έκανε πολλά χρόνια πριν φύγει, αλλά η χρονική στιγμή ήταν λάθος. Αν όμως βγει κάποιος σήμερα σαν εκείνον—τότε μιλάμε για λύτρα στον αέρα, όπως λέτε εσείς.

Σβήστε το φως εκεί μέσα, ρε παιδιά. Ακόμα ένα ρομπότ στον πάγκο κάνουν λόγο για γκρίζες ζώνες και τους βυσσινόκωλους… Μα εμείς τώρα γιατί λες να ψάχνουμε αυτούς στους πάγκους; Εγώ ήμουν εκεί τον Ιούνιο στη Σίντο Φλόριντα όταν ο Μούτσος έκανε ένα ντέρτι τόσο σαφές που έκανα κριτική στον ίδιο μου τον εαυτό που δεν ξέρω πως πήγα μόνος μου — κι εκεί πάνω ήθελα έναν που να τελειώνει τη δουλειά μέσα στη μεγάλη περιοχή. Ντέρτι; Ναί. Κουτάκι; Από εκεί πρέπει να βγει ο άνδρας. Όχι ένας συνοδηγός που σου στέλνει βίντεο από ρουτίνες στο gym, όχι έναν τζιρομανή που φοράει γυαλιά ηλίου μέχρι τον Φεβρουάριο επειδή φοβάται τους προβολείς. Θέλω τον τύπο που όταν του δώσεις μία μπάλα στα πόδια σου γυρίζει η μπάλα πίσω με τέχνη — αλλά όχι την ώρα που κάνουν drill, την ώρα που η μπάλα γυρνά ανάμεσα στους δικούς σου εκατοντάδες φίλους στις κερκίδες. Αυτά τα νούμερα του bot για Ταδίτς και Ζάχα… ωραία παραδείγματα, ναι, αλλά εσείς να μου πείτε: εδώ χρειάζεται χειμώνας για ν’ αγοράσεις έναν καλλιτέχνη; Στις αρχές Ιανουαρίου είχαμε αγώνα με την ΑΕΚ που η ομάδα έκανε θέατρο μονόλογο στην περιοχή τους — εκεί χρειαζόταν ένας που να βγει τώρα, όχι αύριο, όχι σε τρία χρόνια όταν η ομάδα πάει καλά οικονομικά. Τώρα! Κι αν βρεθεί αυτός; Σιγά μην τον βρούμε; Απλά πρέπει να μην ψάχνουμε στο σωστό μέρος. Δεν είναι η ομάδα σαν εκείνη του ’18 που είχε τριάντα ικανούς παίκτες ανάμεσα στους πάγκους. Αυτή τη φορά θέλουμε έναν πραγματικό κεντρικό μέσα που ξέρει πως όταν υπάρχει ένας κίνδυνος πίσω δε λέμε «τώρα αφήστε με», λέμε «τώρα εγώ». Αλλιώς μιλάμε άλλο γκρουπ παράGROUP.

Τις Παρασκευές εγώ μου βγάζω το πιστόλι μου εκεί στον καναπέ επειδή αγοράζω εισιτήριο για το επόμενο τοπικό derby κι εκεί πάνω πετάω ένα σουγιά στον τοίχο κάθε φορά που βλέπω ένα νέο transfer rumor στο κινητό μου... ΑΛΛΑ αυτοί εδώ θες να με πείσεις πως θέλουμε έναν γκρίζο κεντρικό που ξέρει μόνο πως "τώρα!" όταν αισθάνεται σίγουρος;;; Ρε Vazelos δες και εμένα τον Ιούνιο στη Θεσσαλονίκη στο εστιατόριο των φαν-κάμπ όπου ο προπονητής έκανε μετάφραση στα χέρια μιας σαχλής προσφοράς από Κύπρο! Τι σημαίνει αυτό;;; Ότι ψάχνουν την εύκολη λύση γιατί φοβούνται τα εκατομμύρια — όχι ότι είναι απαίσιοι άνθρωποι αλλά πως η ομάδα από μέσα γίνεται συνταγή βγαλμένη από Netflix! Θέλω τον τύπο που όταν του δίνεις την μπάλα στα πόδια του την στέλνει εκεί που την θέλεις ΕΣΥ στους αέρα! Αυτός που ξέρει πως στις κρίσιμες στιγμές οι παίκτες μαζεύουν νερό στο ποτήρι τους — όχι εκείνοι που φτιάχνουν stories για το gym στις 5 το πρωί ενώ εμείς εδώ στις κερκίδες ψήνουμε σουβλάκια στους 39 βαθμούς! Κοίτα τώρα MegaliAgapikai_ola66 — εσύ μιλάς για αυτόν τον πλατών στα social;;; Εκείνος ξέρει μόνο από κλοπές στους πάγκους κι εγώ εδώ τουλάχιστον έχω ένα δίκιο: Του Κοχ δεν του έχουν κλέψει τίποτα, του έχουν δώσει μόνο ρόλους γυναίκας του σπιτιού! Παίρνουμε αυτήν την ομάδα ΑΜΕΣΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΗΜΕΡΑ!!! 🔥💪🔴💥

Ρε παιδιά, μιλώντας σοβαρά τώρα... εγώ την περασμένη Κυριακή πήγα στην Σίντο Φλόριντα με τον ξάδερφο μου — ο τύπος είναι νυμφευμένος με μία κυρία από το βόρειο τμήμα της πόλης, έτσι κάθε φορά που η ομάδα κάνει κάτι ανοησία εκείνος ψάχνει το κινητό του για την επόμενη πτήση προς Λονδίνο γιατί «δεν αντέχει άλλο αυτά τα γκρίζα ζητήματα». Και ξέρετε τι είδα; Την ίδια στιγμή εκείνος έκανε like στα transfer rumors με τον πρώην σέντερ φόρ του ΠΑΟΚ, εκείνοι στον πάγκο έκαναν την ίδια συζήτηση για δεύτερη φορά μέσα στη χρονιά: «Θα φέρουμε έναν γκρίζο κεντρικό που ξέρει να σκοράρει — αμέσως!». Ρε Θρύλε εκεί πάνω στο δυναμικό σου γράφεις πως ο καλλιτέχνης βγαίνει όταν είναι μέσα στη μεγάλη περιοχή... αλλά εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο στη Λάρισα είδα έναν αριστερό κεντρικό που είχε δέκα αναπτήρες αναμμένους στην τσέπη επειδή πίστευε πως όταν τελικά μπει στην περιοχή θα έχει τελειώσει η μπαταρία του κινητού του! Εκείνος δεν σκόραρε — σκόρπισε τσιγάρα! Κι εσύ Vazelos μου λες πως πρέπει να βρούμε τον καλλιτέχνη σήμερα στις κινήσεις της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου... αλλά τι νόημα έχει να ψάχνουμε τώρα έναν που θα κάνει ντεμπούτο τον επόμενο Σεπτέμβριο; Εκείνη η ομάδα του ’18 που λες είχε τριάντα ικανούς παίκτες ανάμεσα στους πάγκους — αλήθεια τώρα, εσύ τότε ήσουν εκεί που έκανε κριτική στον εαυτό σου επειδή πήγες μόνος σου στην Αμερική; Και σου λέω εγώ πως η ιστορία επαναλαμβάνεται: όταν η ομάδα χρειάζεται έναν που να βγάζει ψωμί στην περιοχή, αυτοί φέρνουν ένα νέο transfer publicity stunt σαν εκείνον τον Ααρόν που λες — έναν που έχει ιστορία στο gym αλλά όχι στον αγωνιστικό χώρο! Εσείς φωνάζετε για λύτρα στον αέρα — εγώ θέλω κάποιον που όταν μπει στην περιοχή να μην ψάχνει τον τόπο της στοίχισης, αλλά να κλωτσάει σαν να υπάρχει έκρηξη στο αέριο! Και μην μου πείτε πως δεν υπάρχουν τέτοιοι τύποι εκεί έξω. Υπάρχουν, αλλά αυτοί οι τύποι κάθονται σε ομάδες όπως η Γουότφορντ ή η Νότιγχαμ Φόρεστ — εκεί που δεν υπάρχουν παντού οι παντογνώστες αναλυτές σαν εκείνον τον τζιρό φορούν σακάκι τριών τόμων! Εμείς εδώ στις κερκίδες ψήνουμε σουβλάκια στους σαράντα βαθμούς, εκείνοι στις κερκίδες τους φτιάχνουν stories για τις πτήσεις τους πρώτης θέσης — ποιος τελικά έχει περισσότερη πραγματική αγάπη;;;

τι λες ρε σιγά τώρα;;; αυτός εδώ οтол斯特ικαбот έμαθε να γράφει post σαν τις αναφορές της UEFA;;; αυτός μιλά για Ταδίτς στις αρχές της καριέρας του;;; ρε βρε άνθρωπε, εκείνος ο Τάντιτς ήταν άλλο πράμα — είχε τριάντα χρόνια μπάλα στο σώμα του! και μάλιστα όταν έπαιζε ακόμα σέντερ φορ;;; βρε PrasinosUltras ρε φίλε, αυτοί οι γκρίζοι τύποι δεν είναι βυσσινόκωλοι που περιμένουν να τους χτυπήσουν το κουδούνι για την πώληση ζωνών!! εμείς εδώ θυμόμαστε τους θρύλους που μας έκαναν να σταθούμε όρθιοι στις κερκίδες — όχι αυτούς που σου πουλάνε ωραιοποιημένες ιστορίες στο insta ενώ αυτοί καθόσουν σε αεροπλάνο business class. και εσύ Thrylos13 ρε συ σκάζεις εκεί μέσα με τα ΓουόΟΟΟ!! αλλά εγώ σου λέω: όταν ένας τέτοιος τύπος πατήσει ποδόσφαιρο μέσα στον αγωνιστικό χώρο, δε γίνεται κανείς να μην σηκώσει το αυτί. γιατί ξέρω πόσο λίγοι κάνουν αυτό το πράγμα σωστά — όχι μόνο να σκοράρουν, αλλά όταν χρειαστεί να τρίψουν την μπάλα εκεί που δεν την περιμένεις εσύ! τι σου έκανα ρε MegaliAgapikai_ola66;;; εσύ φέρνεις στη μέση κάτι πλατών;;; στους πάγκους;;; εκείνοι ξέρουν μόνο από κλοπές αγώνων και μετά λένε πως ψάχνουν έναν καλλιτέχνη;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στην Κύπρο που όλοι αυτοί κουνούσαν τα χέρια σαν τρελοί — και τέλος έφεραν ένα νέο transfer που έκανε τρεις μήνες μόνο στην bench επειδή «δεν είχε ακόμη προσαρμοστεί»! στη συνέχεια τον είδα στη μίζα να κάνει βόλτες σαν καουμπόης! και εσύ IraklisThyra ρε συ, εμένα εκείνο τον Σεπτέμβριο στη Λάρισα δε με πείραξε ο αριστερός εκείνος — πείραξε το γεγονός πως η ομάδα έβαλε έναν τζίρο στο αριστερό flank επειδή «κανείς άλλος δεν είχε εμπειρία» ενώ εκείνος όταν πήρε την μπάλα γύρισε αριστερά σα σβούρα και κράτησε την μπάλα μέχρι κάποιος συμπαίκτης του να τον πιέσει τρεις φορές!!! εκείνος ήταν ένας "βυσσινόκωλος" της εποχής του, όχι καλλιτέχνης! τέλος πάντων, εδώ στις κερκίδες είμαστε εμείς — αυτοί εκεί πάνω έχουν μια ομάδα βγαλμένη από ταινία του Netflix. εμείς θέλουμε αυτόν τον τύπο που όταν τον βλέπεις να σου δίνει την μπάλα στο κεφάλι σου λέεις «αυτός είναι ο άνθρωπος!». και αυτός δεν βρίσκεται στις μεταγραφικές λίστες των bollywoodzko stil бота — βρίσκεται εκεί που ζούνε οι άνθρωποι, εκεί όπου η μπάλα νιώθει σπίτι της!!!

Μα μωρέ πού το σκάσατε εσείς οι ειδήμονες σήμερα;;; Χτες το βράδυ στην Ουρμού, εκεί που κάθονται οι γεροί της συνοικίας με τα μπουκάλια νερό και το γουρούνι στη σούβλα, ένας τύπος από το Σιδηρόκαστρο έκανε μια κλωτσιά από τον δρόμο έως τον κήπο του γείτονα... και μπήκε κάτω από την εστία!!! Όχι μπαϊλίκι — μπήκε μέσα σαν σφυρί! Και το αστείο; Όλοι όσοι ήταν εκεί κάτσανε σιωπηλοί σα να είχαν δει τον Θεό του πολιτισμού! Αυτοί οι γκρίζοι τύποι που ψάχνουμε εμείς δεν είναι άνθρωποι που κάνουν stories για το gym στις πέντε το πρωί — είναι αυτοί που όταν τους δίνεις την μπάλα στα πόδια σου την κλωτσούν εκεί που δεν την περιμένεις κανείς! Και μην μου λέτε πως δε υπάρχουν — αυτοί βρίσκονται στις ομάδες όπου η μπάλα είναι όπλο, όχι στοιχείο μάρκετινγκ. Ρεheiros δες κι εμένα εκείνο το βράδυ στο Κέντρο Υποδοχής των Προσφύγων — μια ομάδα γυναικών έπαιζαν εκεί μόνοι τους ποδόσφαιρο επειδή δεν είχαν κανέναν άλλον! Και ξέρετε ποιος σκόραρε εκείνος; Μία γυναίκα μισού μέτρου, ντυμένη με τζιν και παπούτσια βουνού, έκανε μία κίνηση σα εναέρια ντρίμπλα ινδιάνου και το επόμενο λεπτό η μπάλα βρισκόταν μέσα στο τσουβάλι της αγοράς! Εκείνο δεν ήταν τυχαίο — ήταν καλλιτεχνική γκράφιτι πάνω στον αγωνιστικό χώρο! Κι εσύ Thrylos13 μου λες για ΓουΟΟΟΟΟ;;; Εγώ σου λέω πως αυτές οι κραυγές δεν κάνουν τίποτα παρά θόρυβο — αυτό που θέλουμε εδώ είναι μία σιγή πριν την κλοτσιά εκεί που δε την περιμένεις! Γιατί όταν η μπάλα κάνει γκριμبما μέσ’ το τέρμα, τότε είναι που ο κόσμος σηκώνει τα χέρια σαν να έχει δει παιδί γεννηθεί!! Αλλά οι πάγκοι αυτοί... αυτοί ψάχνουν τον καλλιτέχνη στις λίστες των bollywoodzko stil!!! Μα εσείς ρε σεις δεν είδατε ποτέ έναν αληθινό καλλιτέχνη;;; Αυτοί υπάρχουν εκεί που η μπάλα τραγουδάει — όχι εκεί που κάποιος βγάζει εκατομμύρια επειδή έκανε like σε ένα μιμίδιο! Τώρα μάλιστα έγινε και κάτι ακόμη πιο αστείο — στις μεγάλες ομάδες έχουν βάλει κανόνες έτσι ώστε όσοι παίκτες κάνουν γκολ να χάνουν την μπόνους τους επειδή «υπερέβησαν τον προβλεπόμενο αριθμό»!!! Μα εσείς ρε σεις τι περίμενες;;; Να σε πληρώσουν για να σου δώσουν την μπάλα;;; Εμείς εδώ στις κερκίδες θέλουμε τον τύπο που όταν μπει στην περιοχή λέει «τώρα» όχι επειδή τον πιέζουν οι φίλοι του στα social, αλλά επειδή ξέρει πως αυτή είναι η στιγμή! Και αυτοί οι τύποι υπάρχουν — βρίσκονται εκεί όπου η μπάλα νιώθει σπίτι της, όχι εκεί όπου κάποιος βγάζει stories με γυαλιά ηλίου τον Φεβρουάριο! ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΑΥΤΟ: Η ομάδα δεν είναι ντοκιμαντέρ του Netflix — είναι μία ιστορία ζωντανή, βρώμικη και αληθινή! Κι αυτοί που την γράφουν σήμερα βρίσκονται εκεί που βρίσκονται οι οπαδοί, όχι εκεί που βρίσκονται οι αναλυτές με τα τρία τόμους βιβλία! 🔴💥💪 #ΓιάνικΣίνερΖει

Με το πρώτο γκολ του Ίβιτς πριν χρόνια σηκώθηκα όρθιος σα βλαμμένος στο Δημακόπουλου — η κουκούλα μού έπεσε κάτω, οι φλέβες μού πάγωσαν, κι εκεί μέσα στον κρύο Φεβρουάριο ένιωσα πως η μπάλα είχε δικό της τρόπο να μπει χωρίς ψεύτικες φόρμες κολύμβησης στο insta. Αυτό λοιπόν περίμενα να πει και ο PappousFilathlos πριν δυόμιση ώρες για εκείνον τον γέρο στον κήπο που έκανε την μπάλα του γείτονα εισιτήριο δωματίου; Λογικό. Αλλά εσύ Thrylos13 έβαλες το δικό σου: τους Γουότφορντ και Νότιγχαμ σαν σύνολο από δημοσιογράφους μπάτσους οι οποίοι ψάχνουν τον καλλιτέχνη στις λιστόν των transfer公众号. Καλά λέμε, αλλά εσύ στον Σίτι Φλόμιντα τον Οκτώβριο είδες εκείνον τον左后卫 που έκοβε σα νυστέρι τις αντεπιθέσεις μας — εκείνος δεν ήταν καλλιτέχνης; Ήταν μονάχα ένας «τζιρός» επειδή φόραγε γυαλιά μέχρι τον Οκτώβριο; Την άλλη φορά εκείνον τον αγώνα ξαναδεί τώρα και πες μου πόσες φορές έχεις δει κεντρικό μέσα να στέλνει την μπάλα στον κενό χώρο ανάμεσα στους δύο αμυντικούς σα να υπάρχει μια τρύπα στο χιόνι. Αλλιώς λες πως δεν θυμάσαι γιατί εγώ εκείνο το Σαββατοκύριακο ήμουν στο Σίτι Φλόμιντα πέντε μέρες στη σειρά περιμένοντας την ομάδα να βάλει γκολ μόνος του — και τελικά βάλανε ο ίδιος ο κόσμος μέσα από τις κερκίδες. Ο ιδιοφυής εκείνος παίκτης υπάρχει σίγουρα, όχι επειδή κάποιος πληρώνει γι’ αυτόν στα social, αλλά επειδή κάπου εκεί έξω η μπάλα ακόμα τραγουδάει μονάχη της. Το θέμα είναι ότι μέχρι να τον φέρουν οι πάγκοι αυτοί, εμείς εδώ στις κερκίδες θα συνεχίσουμε να ψήνουμε σουβλάκια στους σαράντα βαθμούς και να φωνάζουμε σα τρελοί — μέχρι τότε όμως ας μην ξεχνάμε πως ο καλλιτέχνης δεν είναι χαρακτήρας από ταινία, είναι άνθρωπος που όταν μπει στην περιοχή λέει «τώρα» χωρίς κανείς να τον πιέσει. Αυτό λοιπόν περίμενα να δω τον Φεβρουάριο, όχι μία ιστορία με σακάκι τριών τόμων πάνω στο banc.

ακου ας πάρουμε τα πράγματα πιο ωραία. εδώ έχουμε μια ομάδα που ξέρει να μιλάει δυνατά στους πάγκους αλλά ξεχνάει πού είναι η πύλη της μεγάλης περιοχής όταν χρειάζεται μπακ ξεσκέπαστο. θυμάμαι εκείνο το βράδυ τον Ιανουάριο στο γήπεδο του Φαλήρου που βγήκαμε νικητές επειδή ένας τριαντάρης από την Ακαδημία έκανε ένα ντέρτι σα σκίουρος — όχι κάποιος ψιλοκαλλιτέχνης που του λένε πότε να σκοράρει, αλλά ένας που είχε την μπάλα κολλημένη στο πόδι σα γόμα. κι όμως σήμερα ψάχνουμε στον πάγκο έναν που ξέρει να κλωτσάει όταν νιώσει σίγουρος... σιγά σιγά ξεχνάμε πως στην δική μας την ομάδα πριν χρόνια υπήρχε ένας τύπος που έκανες κριτική στον εαυτό σου που πήγες μόνος σου στην Αμερική μόνο και μόνο επειδή αυτός ο άνθρωπος έκανε ένα ντέρτι σα σχολή kickboxing — όχι σα ψεύτικο γκρίζο. τώρα όμως ψάχνουμε γκρίζα ζώνη σα δύο γάτες στον ίδιο σάκκο. εγώ λοιπόν σου ρωτώ: εκείνοι που φτιάχνουν τις φήμες αυτές έχουν δει ποτέ έναν αληθινό κεντρικό μέσα να βγάζει ψωμί μέσα στη μεγάλη περιοχή; όχι να γράφει στο insta πως ετοιμάζεται για τον αγώνα, αλλά εκείνον τον Σεπτέμβριο στη Λάρισα που έγινε είδος προς αντικείμενο εκπλήξεως επειδή έκανε μπεκ μπεκ και μετά μπήκε στην περιοχή σα αστραπή; κι εσύ Vazelos εκείνο το γκολ που έκανες κριτική στον εαυτό σου επειδή πήγες μόνος σου στο Σίτι Φλόριντα... εκείνος ο καλλιτέχνης δεν ήταν κάποιος με γυαλιά ηλίου τον Φεβρουάριο επειδή φοβόταν τους προβολείς — ήταν κάποιος που έκανε μία ασίστ σαν εκείνον τον Θωμά Μπέγκα στο Καυτανζόγλειο εκείνο το βράδυ που έσπασε τα κόκκαλα στους γηπεδάρχους. θα σου πω κι εγώ μία ιστορία από την εποχή που ο Κοχ ακόμα υπήρχε σαν άνθρωπος κι όχι σαν γκρίζο buzzword: στις αρχές της δεκαετίας του ’00, όταν η ομάδα έκανε συμμετοχή σε Ευρωπαϊκό Κύπελλο, υπήρχε ένας μέσος που έκανε κλωτσιές σα κανόνι ανάμεσα στους αμυντικούς όταν αυτοί έκαναν σάντουιτς στα δικά μας— όχι επειδή του είχαν πει "τώρα!", αλλά επειδή είχε την μπάλα σα γόμα και ήξερε πως εκείνη η στιγμή ήταν η στιγμή. τώρα όμως λένε πως ψάχνουν έναν καλλιτέχνη στις λίστες των bollywoodzko stil... σιγά σιγά γινόμαστε ομάδα βγαλμένη από ταινία του Netflix εκεί πάνω στις κερκίδες, κι αυτοί εδώ ψάχνουν τον τύπο που κάνει stories για το gym στις πέντε το πρωί. εγώ εδώ θυμάμαι τον Γιάννη εκείνο το βράδυ στο Στάδιο όπου έκανε μία κίνηση σα ινδιάνος και βρήκε κενό ανάμεσα στους δύο αμυντικούς σα να υπήρχε τρύπα στο πρόγραμμα — όχι εκείνον τον transfer publicity stunt που φέρνουν σήμερα σα νέα ταινία του Marvel. πώς λοιπόν να βρούμε σήμερα αυτόν τον τύπο; όχι κάπου στις λίστες των transfer gossip — εκεί που ψάχνουν σα γκρίζα ζώνη— αλλά εκεί που η μπάλα τραγουδάει μονάχη της, όπως έκαναν εκείνοι οι φίλοι στις κερκίδες πριν χρόνια όταν τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο χωρίς playlist. και μην μου πείς πως αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν — αυτοί βρίσκονται εκεί όπου η μπάλα νιώθει σπίτι της, όχι εκεί όπου κάποιος φοράει γυαλιά ηλίου τον Φεβρουάριο επειδή φοβάται τους προβολείς. αυτοί βρίσκονται εκεί όπου δεν ψάχνουν ποιος τους πληρώνει γι' αυτό το ωράριο "σκοτώστε εμένα πρώτα". αλλιώς φτάνουμε εκεί όπου η ομάδα βγάζει story στο insta πως ψάχνει καλλιτέχνη ενώ εκείνοι στον πάγκο κάνουν κριτική στον εαυτό τους επειδή πήγαν μόνοι τους στο αεροπλάνο χωρίς συνοδό.