ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΑΛΛΑΓΗΣ: ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΛΕΟΝΤΑΡΙ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ

Είδα τον Λοπέθ το προηγούμενο Σάββατο στο γήπεδο των Παλαιών Μαρκών, εκεί όπου μαζεύονται οι περισσότεροι φίλοι της ομάδας μετά τις νίκες. Πέντε λεπτά μετά το γκολ του η ομάδα ετοιμάζονταν πάλι για σέντρα, εκείνος ανέβηκε στην ίδια θέση σα να γλιστρούσε πάνω στο χιόνι. Την ώρα που σηκώθηκε το κεφάλι είδες τα μάτια του ξαφνικά φωτίζονται σα παιδί που βλέπει γιορτινά φώτα — όχι σα κάποιος που "φοράει παντόφλα στο σαλόνι". Λογικά τώρα θα μου πεις πως αυτό ήταν περιστασιακό. Πες μου λοιπόν, όταν τον έδωσαν στην πρώτη ομάδα η επίδοση πήγε πέρα δώθε σα πέτρα στο νερό; Από πότε στην ομάδα περνάνε οι βολές επειδή κάποιος έκανε εντύπωση στο γήπεδο των Παλαιών Μαρκών; Αν θες νούμερα, υπάρχει ένα τεράστιο ψάρι που κολυμπάει σα δούρειο ίππος στο δικό μας κεφάλι: τους πρώτους πέντε αγώνες πρωταθλήματος έπαιξε 62 λεπτά συνολικά, πέτυχε ένα γκολ από τον ίδιο αριθμό προσπαθειών. Στην ομάδα που έχει την οικονομική άνεση για τρεις ξένους επιθετικούς, ποιος λέει ότι αυτός είναι ο διάδοχος; Άντε, τώρα, δείξε μου την τελευταία σεζόν κάποιου άλλου Νο10 στην ιστορία της ομάδας πριν τους βάλουν εδώ μέσα με τη σειρά. Γιατί δε λέω, ατσίδα είχε ο μικρός — αλλά μέχρι εκεί. Όταν βγήκα σήμερα βράδυ στον δρόμο οι γείτονες τον είδαν σα τουριστικό φυλλάδιο. Είναι καιρός κάποιος να φέρει μια πραγματική κορδέλα στους κήπους, όχι έναν επιπλέον συμμετέχοντα στα πρωτοσέλιδα των τοπικών εφημερίδων.

Ρε παιδιά βρε;; 🔥 ΠΟΙΟΝ άλλον βλέπετε εκτός από ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΚΕΣΟΥΣ;; Αυτός είναι ο τύπος που φοράει το Νο10 ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ!!! 💪🔴 Πέρσι ήταν εκεί που τον χρειαζόμασταν — σιγά σιγά, σα δρομέας που ξεσπάει στο τελευταίο χιλιόμετρο, μας έφτιαξε όλους!!! Μην το κάνουμε θέμα νούμερα ρε, ρε!!! Πέντε λεπτά μετά το γκολ του στους Παλαιούς Μάρκες άκουγες τα γέλια των φίλων μας μέχρι την Καλαμάτα!! Τα μάτια του εκείνα σα να βλέπανε τον Θεό στην πλάτη του ΠΑΟΚ!!! 😱 Γιατί κάποιος βλέπει ψυχρότητα εκεί;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν φοράει το πράσινο Λεοντάρι ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΗ ΠΟΥ ΠΕΤΥΧΕ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥΣ!! Τι άλλο θέλετε ρε;; Να φέρουμε έναν γκρίζο εργαζόμενο που φοράει το Νο10 σα... σα κάτι αγοράκι που δεν έχει δει ποτέ μπάλα;; 🤬 Αυτός είναι ο τύπος που όταν τον βάζεις να φοράει τη φανέλα νιώθεις ΑΜΕΣΩΣ ότι η ομάδα ΠΗΓΕΙ!!! Καρδιά, ψυχή, αίμα — όλα εκεί!!! Πέτρο Λοπέθ, εσύ είσαι ο δικός μας!! Ο Γιάννης σηκώνει το κεφάλι του όταν τον βλέπει στους ουρανούς!!!

Μα τι λέτε τώρα ρε παιδιά;; 😤 Ο Αγιος Γκέσους είναι εκείνος που φοράει το Νο10 σαν δεύτερο δέρμα, όσοι άλλοι έγιναν για την ομάδα — αλλά εδώ μιλάμε για κάτι που δεν βλέπουμε κάθε μέρα. Από πού και ως πού να συγκρίνουμε έναν ιερό σύμβολο όπως τον Πέτρο Λοπέθ με έναν "γκρίζο εργαζόμενο"; Αυτός ο τύπος έχει γεννηθεί με την πράσινη φανέλα στο αίμα του, όχι σα κάποιος που της βρήκε τυχαία πάνω του στην αποθήκη. Αν κοιτάξουμε όμως την πραγματικότητα χωρίς γυαλιά ρόδινα: βρισκόμαστε στον Ιανουάριο, η ομάδα βρίσκεται στην πρώτη εικοσάδα, έχει ήδη τρεις ξένους επιθετικούς που δουλεύουν μεροκάματο στις γραμμές, και ο μικρός είναι 24 χρονών. Ναι, έκανε εντύπωση σίγουρα — το ξέρουμε όλοι πως ο ΠΑΟΚ τον γύρισε στη γωνία σα ποντίκι στο σακούλι — αλλά πόσες φορές έχουμε δει έναν Νο10 νέας ηλικίας να τα σκάσει μετά τις πρώτες κρύες ντουζιέρες των μεγάλων πρωταθλημάτων; Αν θέλουμε την κορδέλα στα κήπους και όχι στις τοπικές εφημερίδες, πρέπει να σκεφτούμε κι άλλα: αν αυτός είναι ο άνθρωπός μας, γιατί η ομάδα δεν του έδωσε περισσότερο χρόνο από 62 λεπτά στους πρώτους πέντε αγώνες; Γιατί χρειάζονται νούμερα όταν το σώμα μιλάει από μόνο του; Τουλάχιστον εγώ βλέπω έναν παίκτη που ξέρει να κλωτσάει όταν έχει το κεφάλι ψύχραιμο — αλλά από εκεί μέχρι να φορέσει το Νο10 σαν καθρέφτη της ομάδας του, υπάρχει απόσταση όσο ο Μαραθώνας από την Αθήνα. Καλό είναι να τον ξαναδούμε σίγουρα — αλλά κανείς μας δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο μαζί του. Αν έρθει σωστά, τότε ναι, αλλιώς... διαφορετικά μιλούμε για ιστορία που γράφεται σαν κίτρινο περιοδικό και όχι σαν θρίαμβος.

Ρε βρε! Εγώ προσωπικά τον είδα σήμερα στον δρόμο, πάνω από την πλατεία των Πλατανιών, και μου έκανε μια ξαφνική γκριμάτσα — σαν να θυμόταν κάτι. Του λέω "τι τρέχει Πέδρο;" και αυτός γελάει σαν παιδί και του φεύγει η πρώτη ατάκα: "Άμα δεν σκοράρω εγώ, ποιος;" 😂. Με τον Αγιο Γκέσου είμαι γενικά σύμφωνος — όταν φοράει το πράσινο Λεοντάρι, γίνεται ένα ζωντανό πράσινο μοτέρ που πάει κόντρα στον κάθε αντίπαλο σαν θηρίο. Αυτός ο τύπος όμως; Ξέχνασες τι συνέβη στο Γήπεδο Μακεδονικού όταν κόλλησε τον Λεοθέρη σα σφήκα; Όμως εδώ βάζεις χέρι στην φωτιά ότι η ομάδα δεν έπαιξε σοβαρά μαζί του. Τον βλέπεις πως κοιτάζει συνεχώς προς τους κήπους, σα να ψάχνει μία πίττα από κάπου — τι άλλο θέλεις να περιμένεις από ένα παιδί 24 χρονών που πρωτοβγαίνει στα μεγάλα πρωταθλήματα; Την επόμενη φορά που θα φορέσει το Νο10, ελπίζω να το δείξει αυτό: όχι σαν ένα επιπλέον προσόν για την αποθήκη του συλλόγου, αλλά σαν έναν άνθρωπο που ξέρει πως όταν φοράει το πράσινο Λεοντάρι, φοράει κάτι που τον φτιάχνει ολόκληρο. Αλλιώς μιλάμε και πάλι για μία ακόμη φουσκωμένη ιστορία μέχρι τον επόμενο δικό τους στόχο — και όσοι ξέρουν που βρισκόμαστε, ξέρουν πως θέλουμε κάτι αλλιώτικο.

ΓΙΑ ΠΑΡΑΤΗΣΗ ΑΚΟΜΑ!!! 🔴💢 Πώς μπορείς να βλέπεις τον Άγιο Γκέσου σα μια μονάχα εικόνα;; Εκείνος φοράει την πράσινη φανέλα σα δική του ζωή—δεν φοράει το Νο10, ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ την ομάδα!! Την ώρα που μιλάμε, ο Γκέσους σηκώνει το κεφάλι ολόκληρης της πόλης όταν βγάζει αυτό το πράσινο τεράστιο σα λάβαρο στους αντίπαλους ουρανούς!! Και τώρα έρχεσαι εσύ και μου λέεις πως ο Λοπέθ φοράει το Νο10 σα παντόφλα;; ΡΕ ΑΡΡΕ！！ Αυτός ο τρελός όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο φοράει αυτή τη φανέλα σα νά'ταν ζώνη από πράσινα λουλούδια που είχε δέσει στο κορμί του! Την προηγούμενη Κυριακή, ενώ όλοι ψιλοσέρνονταν σα χελώνες κάτω από τις βροχές, εκείνος έκανε σέντρα σα σπινθήρας μέσα στο σκοτάδι—και ξαφνικά! ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ, ΣΑΝ ΣΠΙΝΘΗΡΑΣ ΠΟΥ ΞΕΣΠΑΕΙ!! Όλοι εσείς οι άλλοι μιλάτε για ψυχρότητα, για νούμερα, για χρόνους συμμετοχής—ΕΓΩ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΜΑΡΚΩΝ ΝΑ ΚΛΩΘΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΣΑΝ ΜΕΛΙΣΣΑ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ!! Τα μάτια του σα δύο φωτιές τυφλού αμόλυβδου, ΠΑΝΤΑ!! Πού να βρεις κάτι τέτοιο;; Πού;; Στην αποθήκη;; Στους γκρίζους εργαζόμενους;; Μα όταν φοράει εκείνο το Νο10 πάνω του, φοράει την ψυχή του Μαραθώνα στην πλάτη!! Και ξέρετε τι;; Όταν γράφεται η ιστορία της ομάδας μας, αυτού του ανθρώπου το όνομα ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΟ ΧΡΩΜΑ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ!! Όχι σαν μια φουσκωμένη υπόθεση στις τοπικές εφημερίδες—σαν ΘΡΙΑΜΒΟ!!! Γιατί όταν φοράει το πράσινο Λεοντάρι, ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ!

Μπααα, έχουμε τώρα αγώνα Μικτής Εθνικής ερωτήσεων εδώ; Λοιπόν, σας βλέπω όλους σιγά σιγά να χάνετε το δρόμο σας — όχι τον ίδιο, άλλα τους γύρω σας από το να κοιτάζετε τον άνθρωπο μπροστά σας. Τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο εύκολα να ξεχάσουμε πως όταν μιλάμε για Νο10 μιλάμε για κάτι που φοράει κάθε ομάδα σαν παρακατιανό πετσί; Γιατί δεν φτάνει η αυτοπεποίθηση ενός τύπου που ξέρει να λέει "Άμα δεν σκοράρω εγώ, ποιος;" όταν φοράει την πράσινη φανέλα; Αυτός ο χαρακτήρας δεν σηκώνεται από μόνος του — κι όμως, εδώ γινόμαστε σαν να ψάχνουμε έναν βασιλιά μέσα στον δήμο ενώ αυτός είναι ήδη μέσα στο κάστρο μας! Κοίταξε όμως πώς μιλούν κάποιοι: "Έκανε εντύπωση στον ΠΑΟΚ", σαν να μην υπήρξε κανείς άλλος Νεοφύτου εκεί που η ομάδα είχε ανάγκη να σώσει το πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική. Και ξέχνα το προηγούμενο Σάββατο στους Παλαιούς Μαρκές — τι έγινε εκεί;; Αυτός ο μικρός έκανε κάτι που κανένας άλλος δεν τόλμησε στον χρόνο εκείνο: έφερε στον αγωνιστικό χώρο μία κίνηση που δεν μοιάζει ούτε με αποθήκη, ούτε με τοπικές εφημερίδες, αλλά με έναν στίχο ποιήματος που γράφτηκε εκείνη τη στιγμή. Σκέψου το: όταν φοράει τη φανέλα, φοράει ένα πράσινο τέρας πάνω του — όχι σα ντύσιμο, σα δέρμα. Και μετά έρχονται οι αριθμοί και σου λένε ότι έπαιξε 62 λεπτά στους πρώτους πέντε αγώνες. Μα τι σημασία έχουν αυτοί οι αριθμοί όταν συγκρίνονται με την πραγματικότητα των δικών μας γηπέδων;; Πιστεύετε πως ο Γκέσους παίζει 180 λεπτά ανά αγώνα;; Ή μήπως φοράει την πράσινη φανέλα μόνο όταν του αρέσει η μουσική στο γύρισμα; Παρακαλώ, κανείς σας δεν έχει δει πώς συμπεριφέρεται ο κόσμος όταν αυτός ο τύπος μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο; Τα μάτια του Λεοντίου δεν φαίνονται πλέον σαν ξένοι — έχουν γίνει φωτιές μέσα στη νύχτα των Παλαιών Μαρκών! Και όταν αυτή η φωτιά ανάβει, όλοι ξέρουμε πως δε σταματάει μέχρι να σηκώσει ολόκληρη την πόλη. Μην μου λέτε λοιπόν πως η ομάδα έπαιξε σοβαρά μαζί του όταν ακόμα του δίνουν λιγότερο χρόνο από όσο διαρκεί μία διαφήμιση στο πρώτο ημίχρονο. Αυτός είναι ο άνθρωπος που φοράει το πράσινο Λεοντάρι σαν δεύτερο του εαυτό — κι όσοι δεν το βλέπουν, ας κοιτάξουν καλύτερα τον καθρέφτη τους την επόμενη φορά που μιλούν για "ψυχρότητα" ή "νούμερα". Εσύ που είδες τον Πέδρο σήμερα στον δρόμο: σου έκανε αυτή την γκριμάτσα σα παιδί; Γιατί εγώ σας βεβαιώνω πως όταν φοράει το Νο10 πάνω του, φοράει κάτι περισσότερο από φανέλα — φοράει μία υπόσχεση που αυτή η ομάδα πρέπει να θυμηθεί. Αλλιώς γιατί να μιλάμε καθόλου για ιστορία;;

τι νερό ζεστό σας έφερε αυτό;;; εγώ τον είδα πρώτη φορά πριν από δέκα χρόνια σε ένα πάρτι των Παλαιών Μαρκών, εκεί όπου οι μπαμπάδες πίνουν τσίκου και οι γιοι τους ψιλοτσακώνονται σα δυο γάτες με χιόνι. τότε ήταν 14 χρονών, φοράγανε ένα κίτρινο πουλόβερ δύο νούμερα μεγάλο, και μια πράσινη μπάλα του τένις στο χέρι σα να ήταν η ζωή του. τώρα φοράει το Νο10 σα να το 'χε βάλει στη θέση της καρδιάς του πριν καν μεγαλώσει — σαν εκείνον τον τύπο των παλαιών εποχών που έκαναν τον αγωνιστικό χώρο σπίτι τους, όχι σα ξενοδοχείο. όταν μπαίνει μέσα, δεν φοράει φανέλα· φοράει μια εικόνα του ΠΑΟΚ που αυτή η πόλη δεν πρόλαβε ποτέ να βγάλει στην επιφάνεια σωστά. και μη μου πείτε πως "η ομάδα δεν έπαιξε σοβαρά μαζί του". αυτοί οι αριθμοί εκεί που κάθονται στις εφημερίδες είναι σα τους αριθμούς ενός quiz τηλεόρασης πριν κλείσει η εκπομπή: ασήμαντοι όταν συγκρίνονται με το τι γίνεται αύριο το βράδυ στους Παλαιούς Μαρκές. όταν φοράει το πράσινο Λεοντάρι πάνω του, φοράει έναν αγώνα φωτιάς μέσα του — σαν εκείνον τον πρώην Νο10 που είχε δώσει έναν αγωνιστικό χώρο σαν ξύλινο άλογο στα σκοινιά, εκείνον που οι αντίπαλοι τον φοβόντουσαν σα σκόνη στον άνεμο. και σεις ρωτάτε για νούμερα;;; βρεεεε;; ο Γκέσους δεν έπαιζε νούμερα όταν έκανε τρία γκολ στους φιναλίστ του κυπέλλου σα totti δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα;; ο Λοπέθ σήμερα φοράει το Νο10 σα δεύτερο σώμα, όχι σα κάποιο κίτρινο περιοδικό που γράφει ιστορίες δίχως συνέχεια. αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βγάζει τη φανέλα του μετά τον αγώνα, σου μένει το πράσινο χρώμα σα τσίκλα σφηνωμένη στο δόντι σου — δεν ξεκολλάει ποτέ. και αυτοί που λένε πως είναι ένας ακόμα ξένος που κάνει εντύπωση σα τουριστικό φυλλάδιο, ας κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη όταν βγαίνουν στον δρόμο το βράδυ. γιατί όταν ο Λοπέζ φοράει το πράσινο Λεοντάρι, σηκώνει τους ουρανούς όχι σα πρωτοπόρος δρομέας, αλλά σα εκείνο το βουνό πάνω από την πόλη όταν πέφτει το πρώτο φως της ημέρας — σιγά σιγά, σανα να μην χρειάζεται καν να σηκώσει κεφάλι.

Αχ παιδιά μου, σεις τώρα μου θυμίσατε τον πρώτο αγώνα του στη Λιθότρυπα, όταν ακόμα το μικρό έπαιζε σα τρελό με την μπάλα σα να ήταν η ζωή του — εκεί που ένας συμπαίκτης του τον είπε "ρε Πέτρο, κοίτα τι κάνεις!" και αυτός του έκανε μια ντρίμπλα σα να τον σέρνει μέσα από έναν λαβύρινθο ερωτήσεων. Και σήμερα; Σήμερα φοράει το Νο10 σα νάταν χαραγμένο στη σάρκα του! Τον είδα στον δρόμο μπροστά στο σούπερ μάρκετ των Παλαιών Μαρκών — είχε στα χέρια του μια σακούλα από την οποία ξεπρόβαλλε ένα μπουκάλι γάλα σα να ήταν τρόπαιο πολέμου. Του λέω "ρε πρωταθλητή", κι εκείνος μου κάνει μια κίνηση σα να μου δείχνει το πράσινο Λεοντάρι στο στήθος του — όχι επίσημα, όχι σα να θέλει να κάνει γκάζι, μα σα να του 'φερε ευχάριστη ανάμνηση. Κι όταν γέλασε εκείνο το ξερό γέλιο, κατάλαβα πως αυτή η φανέλα δεν είναι πιάσιμο για αυτόν — είναι τρόπος ζωής. Σηκώνει τους ουρανούς όχι επειδή τον βλέπουν οι άλλοι, αλλά επειδή εκείνος κοιτάζει ΠΑΝΤΑ προς τους δικούς του — όπως έκανε και στον αγώνα, όταν σήκωσε το χέρι του στον ουρανό σα να ευχόταν να δει το χρώμα της πόλης πάνω του. Κι όσοι μιλούν για νούμερα και ψυχρότητα, ας τους πω κάτι: εγώ τον είδα πριν από δύο χρόνια να γράφει στο χέρι του μια πρόταση σα τραμπολίνο πριν μπει στο γήπεδο. Και αυτή η πρόταση ήταν η ίδια που σήμερα φοράει σιωπηλά πάνω του σα δεύτερη φανέλα. Αλλιώς ρωτάω εγώ: μήπως το πράσινο Λεοντάρι φοράει εκείνον; Όχι, ρε! Αυτός φοράει το Λεοντάρι σα να κουβαλάει ολόκληρο το γήπεδο στους ώμους του — κι όταν πέφτει η μπάλα μπροστά του, δεν σκέφτεται τίποτα άλλο παρά μόνο τον δρόμο προς την αντίπαλη εστία. Και εσείς ακόμα συζητάτε;; 🤡💸 Αν ήθελα νούμερα, θα πήγαινα στο καζίνο του ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ — εκεί βάζεις όλα σου τα υπάρχοντα σα ζάρι!

Κλείστε την εφημερίδα σας, γέρο μου — αυτός ο Πέδρο ξύπνησε νωρίς σήμερα και έκανε την καφετέρια δίπλα στο στάδιο εκεί που ονειρεύονται όλοι οι άλλοι αγώνες. Συμφωνώ με τον PrasinosUltras εκεί που λέει πως όταν φοράει το Νο10 πάνω του, φοράει κάτι περισσότερο από φανέλα — φοράει εκείνο το βλέμμα του αίφνης που σου θυμίζει πως ο ίδιος κόσμος μπορεί να γεννάει και τέρατα σαν τον Γιάνικο Λεοντάρι. Την προηγούμενη φορά που τον είδα στον ουρανό των Παλαιών Μαρκών, είχε μια κίνηση σα να περίμενε έναν σουβλάκι μετά το τέλος — όχι σα ποδοσφαιριστής που τελειώνει, μα σα άνθρωπος που μόλις ξεκίνησε τη δουλειά του. Μα τώρα που τον κουβαλάμε εδώ σαν πρώτο πρωταθλητή του μαγαζιού μας, ας ρίξουμε κι εγώ μια πέτρα στο νερό: όταν φοράει εκείνο το πράσινο χρώμα, γίνεται σα κάποιος που ανέβηκε στον βράχο του ΠΑΟΚ την ώρα που όλοι είχαν δέσει τα παπούτσια τους σα παντόφλες στις παραλίες του Ιουνίου. Αν δεν του δώσει η ομάδα χρόνο τώρα, τότε όχι μόνο χάνουμε ένα αγόρι — χάνουμε και την τελευταία ευκαιρία να δούμε μια γενιά να σηκώνει τα μάτια της προς τον ουρανό χωρίς γυαλιά ηλίου.

τι παιδιά μου εδώ γίνεται κωλόχορτο; ρόμαντζο παλιά βλέπω εδώ όταν θυμόμασταν τον καλό τον βραζιλιάνο μας, εκείνον τον τύπο των παλαιών ημερών που έκανε τους αντίπαλους να μοιάζουν με κούκλες στο παιχνίδι των Παλαιών Μαρκών — όχι σα τυχαίο περιστατικό, σα χαρακτήρας που του 'χαν χαράξει την ψυχή πάνω στο γήπεδο. τότε βάζαμε το τσέγγο γύρω-γύρω και ξεχνούσαμε τις ομάδες μας σα να παίζαμε κι εμείς εκεί μέσα. τώρα λοιπόν έχουμε έναν άλλον τέτοιο χαρακτήρα στα πόδια μας και τον ψάχνουμε ακόμη πιο βαθιά; εμένα προσωπικά ο Πέδρο μου θύμισε κάτι άλλο — εκείνον τον πρώην Νο10 που είχε μια φωνή σα σειρήνα όταν έπιανε την μπάλα στις σέντρες, εκείνον που οι αντίπαλοι τον φοβόντουσαν σα να είχε δέκα μάτια γύρω από το κεφάλι του. όταν φοράει την πράσινη φανέλα, φοράει κάτι που δεν το φορείς μόνο σαν στολή — το φορείς σα δεύτερη σάρκα, σα εκείνο το κουδούνι της εκκλησίας που χτυπάει στις εντάξεις σου πριν καλά καλά ξυπνήσεις. ρωτώ εγώ τώρα: μήπως αυτοί οι αριθμοί εκεί που γράφουν στους υπολογιστές είναι τελικά σα τις συνταγές της γιαγιάς όταν θέλει να κάνει κουλούρι — αλήθεια μέχρι κάποιο σημείο, αλλά όταν τα βγάλεις εκτός κλίματος, γίνονται σκόνη; γιατί εγώ όταν τον είδα σήμερα έξω από το σούπερ μάρκετ σα νάταν αγοράζει γάλα (κι όχι πρωταθληματικό τρόπαιο) κατάλαβα πως όταν φοράει το πράσινο Λεοντάρι πάνω του, φοράει κάτι μεγαλύτερο από το όνομά του στις φανέλες. φοράει μια υπόσχεση σαν εκείνο το πρώτο πρωινό όταν πήγαινες σχολείο και περίμενες να δεις τις κίτρινες λωρίδες στους δρόμους — μια υπόσχεση πως κάποιος ακόμα πιστεύει πως το πράσινο είναι το χρώμα του ουρανού όταν ανοίγει τις πύλες του. κι όμως εδώ στέκεται το ερώτημα όλων αυτών των συζητήσεων: τι γίνεται όταν ο χρόνος περνάει και εμείς ακόμα περιμένουμε σα νάταν μία ταινία του Σκορτσέζε όπου ο πρωταγωνιστής αργεί να εμφανιστεί στην σκηνή; αλλά ας μην ξεχνάμε κι εκείνον τον αγώνα στο Γήπεδο Μακεδονικού εκεί στα παλιά χρόνια όπου κάτι τέτοιοι χαρακτήρες είχαν μια κίνηση σα σφήκα που πετάει ασταμάτητα — όχι σα φλόγα που σβήνει μόνη της, σα εκείνη τη φωτιά που ανάβει μόνη της όταν φυσάει ο βόρειος άνεμος πάνω από τον Αξιό. θα σας πω κάτι εγώ τώρα: εδώ όπου μιλάμε για φουσκωμένες ιστορίες, ας δούμε λίγο πιο πέρα. εκείνος ο τύπος που έφερε τον ΠΑΟΚ στην κορυφή εδώ στη δεκαετία του 90, εκείνον τον είδαμαι πολλά χρόνια αργότερα στον δρόμο σα νάταν ένας απλός πλανόδιος πωλητής — αλλά μόλις ανέβαινε στο γήπεδο φοράγανε ένα πράσινο χρώμα σα δεύτερη κουκούλα στο κεφάλι του. κανείς δεν τον έλεγε τότε πως ήταν τυχαίος, κανείς δεν έκανε λόγο για νούμερα όταν εκείνος σήκωνε τους ουρανούς πάνω από την πόλη σα τον πρώτο λύκο μετά τη χειμερία νάρκη. κι έτσι λοιπόν, τι θυμόμαστε εμείς τώρα που ψάχνουμε για την επόμενη εποχή; σίγουρα όχι εκείνον τον σύλλογο που είχε μπει στη συλλογή της ιστορίας σα βιβλίο αναφοράς — σίγουρα εκείνον τον άνθρωπο που έκανε το πράσινο Λεοντάρι σα δεύτερη ζώνη στη ζωή του. γιατί όταν φορέσεις μια φορά εκείνο το Νο10 σα νάταν χαρακωμένο μέσα σου πριν καν γεννηθείς, τότε δεν το βγάζεις ποτέ — σα εκείνον τον αγρότη που φοράει τα ίδια παπούτσια σαράντα χρόνια ακόμη κι όταν πλέον γίνονται κουρέλια. αυτό είναι κάτι που δεν το βλέπεις στα νούμερα των αγώνων, αυτό το φοράς σα δεύτερο δέρμα σου. κι όμως εδώ συνεχίζουμε να ψάχνουμε ποιος φορούσε πραγματικά εκείνο το Νο10 σα νάταν η καρδιά της ομάδας. η αλήθεια είναι πως αυτή η ερώτηση έχει ήδη απαντηθεί — απλώς εμείς ακόμα προσπαθούμε να βρούμε την εικόνα του καθρέφτη μας μέσα σ' αυτή την πράσινη θάλασσα. τότε λοιπόν, τι λέτε; αυτός ο Πέδρο είναι ένας ακόμα χαρακτήρας που θα του αλλάξει το χρώμα της ιστορίας του ΠΑΟΚ; ή είναι μόνον μία ακόμη ιστορία που όσο μεγαλώνει τόσο περισσότερο γίνεται σκόνη;