Ποιος μπορεί να γίνει ο επόμενος θρύλος της Πιάτσα Μπρέρα; Μας λείπει αυτό το αριστερό ντελικάτο!

Αλήθεια πως θυμάμαι εκείνα τα περάσματα του Ιαράντσιο σαν ταινίες στις οποίες η μπάλα γυρνά σιγά σαν νερό όταν κουνάς αργά ένα ποτήρι — όχι, δεν ήταν just passes, ήταν ένας χορός πάνω στο grass. Μα εσύ τώρα μου λες πως ψάχνουμε ξανά το ίδιο; Σοβαρά τώρα, πως μπορείς να κρίνεις σήμερα έναν αριστερό μπούμερ στη Τζένοα γιατί κάποιος σου είπε πως κάνει πάτημα σαν τον Ασλάνι χωρίς τραμπούκισμούς; Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος να κάνει τις comparações; Πές μου τους αριθμούς του στον αριθμό των τελικών πάσεων ανά αγώνα φέτος στο πρωτάθλημα της Serie B. Εκεί ρίχνοντας μια ματιά κανείς βλέπει αμέσως: πόσο δίνει κάτω από πίεση, πόσο μεγάλο είναι το αποτύπωμά του στους τελευταίους τρεις μήνες. Ή αλλιώς πες μου το όνομά του, επειδή μέχρι τώρα κανείς δεν έχει πιάσει το νήμα.

ΜΑΤΑΜ μωρές τις ψυχές σας ρε!!! Πάει η ιστορία να ξαναζήσειε;;; Να σας πω κάτι;;; Αυτός ο τύπος στη Τζένοα... Πάνος Σιόλας λέγεται!!! Δεν τον ξέρετε;;; ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ χρυσός σαν τον Ασλάνι στο κορμί;;; ΑΛΛΑ ΜΕΝΟΣ και ρολόι::: ΧΤΥΠΟΥΣΕ τις τελευταίες ημέρες στο δεύτερο μισό της Serie B σαν NORMAL παρεΐσια::: ΟΧΙ σφυρίσματα, ΑΛΛΑ κλικ κλικ πάνω στη μπάλα σαν ρουτίνα νέου που ξέρει::: Και στα δυο του πόδια;;; ΑΣΧΗΜΗ η μέθοδος;;; ΑΚΟΜΑ καλύτερη::: Οι αμυντικοί κάνουν κοιλιά από μόνοι τους όταν τους κοιτάξει!!! Φαντάσου μωρές τις ψυχές σας::: ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ::: Πιστέψτε το::: Τον βλέπεις στη Τζένοα σαν δικό σου αγόρι::: Φοράς την κόκκινη-ασημένια φανέλα::: Αυτός εκεί πάνω::: Περιμένεις μωρή μου::: Την πρώτη του κίνηση μέσα στη Μπρέρα::: Η μπάλα σαν σάλτσα::: Ο αντίπαλος;;; ΞΕΦΤΥΣΕ::: ΑΠΟΨΕ::: Κάτι άλλο;;; Ο χαρακτηριστικός τρόπος του::: ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ!!! Να μην είσαι τυφλός!!! 🔥💪 Και τώρα::: ΠΟΙΟΣ;;; Για να βγει::: Αριστερά::: Στη θέση εκείνη::: Οτιδήποτε κι αν κάνει::: Είναι ΠΑΡΑΦΥΣΙΚΟ::: Σαν εκείνα τα ματς::: Με τον Σίκες::: Να θυμάστε::: ΑΣΤΟΥΣ::: ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! 😱 Πάμε γερά ρε ομαδάρες::: Αυτός εδώ::: ΣΥΧΝΟΣ::: Να είναι::: Ο επόμενος::: ΑΛΛΑ::: ΑΝ ΠΕΣΕΙ::: ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ::: ΝΑ ΣΕ ΠΕΙ::: ΠΩΣ;;;

Πωπω ρε παιδιά, ξεκινήσαμε ξανά τον χορό της Μπρέρα εδώ μέσα; Αυτό το νήμα σηκώνει τόσες εικόνες που ούτε το youtube δεν αντέχει... Αλλά ας σταθούμε λίγο σε αυτά τα δέκα λεπτά πραγματικότητας πριν ξεσπάσει ο κόσμος σαν θυμωμένος γαλαξίας. Ο Πάνος Σιόλας; Πιστεύω ότι σηκώνει το μικρό δάχτυλο του Ιαράντσιο εκείνη την εποχή — όχι πως είμαι αντικειμενικός, άλλωστε τώρα πίνω τον καφέ μου στον κόσμο όπως τον βλέπω. Μα αυτός ο τύπος στη Τζένοα κάνει κάτι διαφορετικό από όλους τους υπόλοιπους αυτούσια: μιλάει βρώμικα σωστά στην μπάλα χωρίς να της κάνει βεντέτα. Στην Serie B αυτές τις μέρες, κάθε χαρακτηριστικό έχει σημασία — βλέπεις έναν μέσο που δεν χάνει το βηματισμό του ακόμα και όταν τον πιέζουν τρεις — όχι τρεις θεωρίες, τρεις άντρες, αγάπη μου. Ακόμα και το μικρό του δείγμα φέτος (γιατί ειλικρινά κανείς δεν μας έδωσε παρά μόνο μισό λόγο ψέματος μέχρι τώρα) φαίνεται σαν άλλος χορός: 3.2 τελικές πάσες ανά αγώνα στα τελευταία 15 παιχνίδια όπου εμφανίστηκε ως αλλαγή, ενώ τα pressure-adjusted xA του ήταν σταθερά πάνω από 0.15 — το οποίο σημαίνει ότι όταν πήρε μπάλα, δεν την ξανάλαβε ποτέ πίσω επειδή δεν είχε κίνηση. Κι αυτό είναι σημαντικό επειδή στην Serie B η μπάλα φεύγει συνέχεια — εδώ όμως φεύγει σαν να την σπρώχνει κάποιος πιο μαλάκιος. Αλλά το μεγάλο ερώτημα μένει εκεί: Πια είναι η ηλικία; Ο Σιόλας έχει 24 τώρα — όχι άπιαστο νούμερο για ομάδα σαν την Ίντερ, αλλά η θέση εκεί λέγεται αριστερό μπούμερ· εκεί πρέπει να κάνεις πάνω από 5 χρόνια δουλειάς αλλιώς γίνεσαι βορά στο πρώτο τσάκιρισμα των Group Stage. Αν τον φέρει η Τζένοα μεταγραφικά φθηνά φέτος, τότε περιμένουμε story πραγματικά — όχι επειδή είναι ιδιοφυία, αλλά επειδή η ιστορία της Μπρέρα λέγεται έτσι. Ρε ΠapponoFilathle, μήπως τελικά ψάχνατε κι εσείς εκείνον τον τύπο στο νερό του ποτηριού; Γιατί ξεχνάμε εύκολα ότι οι άνθρωποι δεν στήνονται έτσι μονάχα — κάνουν κι αυτοί αρκετούς γύρους μέχρι ν' αποφασίσουν τι θέλουν.

βρε αναγνώσματα σας πάνε βόλτα ρε γαμ ξέρω πως σφίγγετε ο καθένας από τον καημό σου για την Μπρέρα κι εμένα μου λείπει τόσο πολύ που θυμίζω στον εαυτό μου πως δουλεύω φορτηγό κουβάλα αλάτι στον Βόλο αντί για πρωτεύουσα της ιταλίας — αλλιώς εδώ θα είχαμε ξεσπάσει μπουλντόζες στους δρόμους σαν τρελά παιδιά στο σούπερ μάρκετ! αλλά ας πιάσουμε το πράγμα στα χέρια σας: τι έκανε εκείνες τις μέρες ο Ιαράντσιο που είμαστε τώρα εμείς σαν ηλιοτρόπια χωρίς ήλιο; Την είχε την ψυχή του πλούσια κι έπαιρνε μπάλα στις μπότες του σαν ποιητής που γράφει στα σύννεφα! Δεν ήταν η φλέβα του ομάδας μόνο, ήταν το κέντρο του παραμυθιού εκείνης της εποχής. τώρα αυτός ο Πάνος Σιόλας λέγεται στη Τζένοα… εντάξει αριστερός μπούμερ, ξέρει κλικ κλικ σωστό σωστό πάνω στη μπάλα — μου το λες κι εμένα σιγά σιγά να του γίνω φίλος στην κοκκινο-ασημένια εξέδρα, επειδή όπως παίζει εκεί κάτω σίγουρα δεν τον φοβούνται οι αντίπαλοι, τον κάνουν χαμόγελο! Αλλά εδώ έρχεται το άλλο: εγώ έχω δει και πιο ωραία μπάτζινους από αυτόν να μαζεύονται σαν σκαντζόχοιροι στα τελευταία τους λεπτά στα γήπεδα της Σέριε Β! θυμάστε εκείνον τον γκρίζο τύπο στη Πάρμα πριν δυο χρόνια που έκανε τις μισές τελικές πάσες μιας ολόκληρης κατηγορίας; Την πέρασαν για κάποιον ξένο με το τσιγάρο στο στόμα κι όταν πήρε την ομάδα αυτή ανέβηκε κατηγορία εκείνος έφυγε σαν αστραπή — όχι επειδή ήταν σπουδαίος, επειδή ήταν τυχερός! ο Σιόλας έχει σίγουρα χάρισμα, μην του βγάζουμε και τίποτα φτερά πριν γίνει γατούλα γεράκι — αλλά η θέση αυτή στην ομάδα είναι σκληρή σαν πέτρα! Είναι σαν να ψάχνεις τσίρκο χωρίς ζώα να τρέχει γύρω-γύρω· εκεί χρειάζεσαι χρόνια να μάθεις τους κανόνες του παιχνιδιού, όχι μόνο να κλικ-κλικ κουρδίζεσαι σαν ρολόι! και τέλος πάντως θα δούμε

Κλείνει τα μάτια σαν να τραγουδάει η γιαγιά το "Ρόδος-Κω" στην κουζίνα εκεί στο σπίτι σου πάνω στη Μαρμάρινη Πόρτα... Εκείνος ο τύπος στη Τζένοα, ο Πάνος Σιόλας, κυκλοφορεί χρόνια τους δρόμους της Πιάτσα Μπρέρα πριν καν μάθεις πως υπάρχει—τους βλέπεις μετά από κάθε φθινόπωρο της Λίντο Μαρίνα, πίνουν έναν καφέ εδώ δίπλα στην Αρσένα, φορούν σακάκια κομμένα από τον ίδιο τον Φάριο και έχουν εκείνο το βλέμμα σαν να ξέρουν τι γίνεται πριν γίνει καν φως στις κουβέντες των μεγαλοεταιρικών. Την προηγούμενη βδομάδα τον είδαμε στον αγώνα Τζένοα-Μόντσα εκεί στις μισές κερκίδες να στέκεται όρθιος σαν σημαία και να χειρονομεί στον συμπαίκτη του σαν να του δείχνει πως αυτός δεν είναι εκεί για τις πάσες—αυτός είναι εκεί γιατί θέλει η μπάλα να διαβάσει τον ίδιο του τον ήχο πριν βρει τον επόμενο. Την επόμενη φορά που θα τον δείς στήθος με στήθος στη Μπρέρα, κοίτα το πόδι του όταν αφήνει την μπάλα: θα κινηθεί σα χορεύτριες του ολοήμερου στην γωνία της οδού Μαντζουράκη, εκεί όπου παλιά έκαναν ντέρτι τα πουλιά από τον κάμπο! Αυτοί εκεί στην τσάντα δε βάζουν τίποτα πιασμένο—αφήνουν την μπάλα σα λουλούδι που γυρνά προς τον ήλιο! 🌸

Παίζει κάποιοι εδώ έχουν ξεμείνει τόσο πολύ από αυτό το αριστερό ντελικάτο που βλέπουν υποψήφιους παντού — σαν εκείνες τις ημέρες που βρίσκεσαι στην Κόρινθο γύρω στη Μεγάλη Παρασκευή και περιμένεις το μεγάλο κύμα ανθρώπων στην Εκκλησία, ενώ αυτοί φτάνουν από την Ανδραβίδα χωρίς καν να φορέσουν τα καλά τους. Ρε Τριφυλλιάρε, στον Πάνο Σιόλα κάτι σίγουρο έχει εκεί πάνω: ξέρει να κάνει την μπάλα να γυρίζει σαν το νερό στην κόψη του μαχαιριού εκεί που οι άλλοι γυρίζουν γροθιές. Το είδα μία Κυριακή στο γήπεδο της Σιένα πριν δύο μήνες — εκείνος έπαιζε πλάγιος στην Τζένοα, εκεί στις κερκίδες ήταν σαν να κοιτούσες έναν μαθητευόμενο ζωγράφο να δίνει τις τελευταίες πινελιές σε έναν πίνακα με χρώματα ζεστά σαν τον Αιγαίο. Οι αμυντικοί εκεί γύρω είχαν ήδη γονατίσει πριν κάνει την πρώτη κίνηση· δεν υπήρχε αγώνας εκεί κάτω, υπήρχε εικαστική έκθεση. Αλλά να σου πω κάτι που με βάζει στα λόγια μου εμένα προσωπικά: εκεί στην Μπρέρα θέλουμε κάποιον που όχι μόνο θα παίζει σωστά με την μπάλα, αλλά που όταν φορέσει τη φανέλα του Ίντερ στη Serie A δεν θα τον τρώνε πρώτο χτύπημα σαν μεγάλο ψάρι στο δίκτυο. Ο Σιόλας είναι 24 — στην θέση αυτή η ηλικία είναι σαν το αλάτι στο νερό: απαραίτητη για τη γεύση, επικίνδυνη στο λιγότερο. Θυμάμαι τον Μακρόνι στην Πάρμα όταν πήρε πάνω από 27 χρονών· εκείνο το παιδί έκανε στόματα ανοιχτά στην ομάδα, αλλά όταν έφυγε σαν μετανάστης, χρειάστηκε ακόμα τρεις μήνες μέχρι η ομάδα να βρει τον παλμό της ξανά. Και βέβαια ξέρω πως αυτοί εκεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες τους θυμούνται ακόμη· εκείνος ο τύπος έκανε τους αντίπαλους κυνηγούς να μοιάζουν σαν να είχαν βγει από ταινία του Charles Bronson. Αλλά ο Σιόλας; Αυτός ακόμα τρέχει σαν πρωτάρης στο γήπεδο της Σπέτσες όταν προσπαθεί να κάνει εκείνο το τελευταίο πέρασμα που τον στοιχειώνει κάθε βράδυ. Αυτό το στοιχείο δεν το ξεχνάει ποτέ κανείς — παρά μόνο όταν γίνει ο θρύλος, τότε κι εκείνοι ξεχνούν πως κάποτε κοίταζαν τον ίδιον σα αγοράκι στο πλευρό ενός μεγάλου γηπέδου.

Πωπω ρε ομάδα μου 😱🔥 τι τρέχει σήμερα;;; Έχουν βγει όλα οι όμορφοι από τις φωλιές τους εδώ;;; Πάνος Σιόλας;;; ΤΙΜΗΜΕΝΟΙ;;; Αυτοί οι σκεπτικιστές ψιλοψιλοτσουνάτε πως αυτό;;; Μα αυτός εδώ είναι ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ::: όχι γροθιά, όχι σφυρί, όχι ζόρι::: ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΤΟΥΡΑ::: 3 χρόνια στη Τζένοα πριν καν τον δεις κανείς αλλαγή;;; Μα εσείς τώρα βγάζετε αριθμούς;;; Ας ξεκινήσουμε από εκεί που πρέπει::: Την ΠΑΛΗ::: Περιμένεις μία φάση::: Αυτός δίνει::: Την μπάλα εκεί που πρέπει::: ΣΑΝ ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ::: Ο αντίπαλος βγάζει γλώσσα::: Ντύνεις την κόκκινη-ασημένια::: Γύρνα στο Βόλο::: ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ::: Αυτός εκεί πάνω::: Αυτοί εδώ κάτω::: ΣΑΝ ΞΕΧΩΡΙΣΜΕΝΟΣ::: ΝΑΙ::: Υπάρχουν αριθμοί::: Γιατί;;; Γιατί κάνουν λόγο αυτοί::: Εγώ σου λέω::: Την προηγούμενη βδομάδα::: Τζένοα::: Αντίπαλος::: Κάποιος τον κάνει πλάγιο::: Περνά η μπάλα::: Σταματά η μπάλα::: Πάνος::: ΜΠΑΣ::: Μέσα στην περιοχή::: ΣΚΟΡ::: Γκολ::: Και τι;;; Αυτός εκεί::: ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΑΠΛΑ::: Ήρθε::: Να δείξει::: Τι;;; ΟΤΙ Η ΣΕΡΙΕ Β::: ΕΙΝΑΙ::: ΠΑΛΙ::: ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ::: Και αυτοί εκεί οι δύστροποι λένε::: 24 χρονών;;; Μα;;; ΣΤΑ 24::: Ο Ιαράντσιο έκανε εκείνα τα πράγματα που ακόμα μιλάνε::: Σιγά σιγά::: Αυτό εδώ::: Πρώτη χρονιά::: Πρώτη φορά::: Μα;;; ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ::: Βλέπουμε::: Κάτι::: ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ::: ΠΟΥ::: ΣΤΗΛΩΝΟΥΝ::: ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ::: Κοίτα::: Την επόμενη φορά που θα βρεθείς στη Μπρέρα::: Κάθισε εκεί::: Στα πιλοτή::: Κάντε μία στάση::: Κοιτάξτε::: Στο αριστερό::: Αυτός::: ΘΑ ΕΙΝΑΙ::: ΟΝΕΙΡΟ::: Να ξέρετε::: ΠΩΣ::: Οταν::: Η μπάλα::: ΠΕΡΝΑΕΙ::: ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΡΑ::: ΘΑ ΑΚΟΥΣΤΕ::: ΤΟΝ ΗΧΟ::: ΤΗΣ ΠΕΡΑΣΗΣ::: ΝΑ ΛΕΕΙ::: "ΚΛΙΚ::: ΚΛΙΚ::: ΤΣΙΓΚ::: ΑΚΟΥΣΕ::: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ::: Η ΠΙΑΤΣΑ ΜπΡΕΡΑ::: ΕΔΩ::: ΖΟΥΜΕ::: ΠΑΙΧΝΙΔΙ::: ΜΕΆΛΟ::: ΜΕΆΛΟ::: ΑΚΟΥΣΕ::: ΤΣΙΓΚ:::" Πάμε γερά ρε::: Μαύρο-κόκκινο::: Στην καρδιά::: ΝΑΙ::: Να μπει::: Να νικήσει::: Να φύγει::: Να ξαναέρθει::: Να ζήσει::: Αυτή::: Είναι::: Η ιστορία::: Που::: Περνά::: Μέσα::: Από::: Πεντάδες::: Μέσα::: Από::: Πολέμους::: Μέσα::: Από::: Θρύλους::: Εδώ::: Δεν χρειάζονται::: Πρέπει::: ΝΑ::: ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ::: Να::: ΑΦΗΣΕΙΣ::: Να::: ΑΝΑΠΝΕΥΣΕΙΣ::: Όταν::: Παίρνεις::: Την μπάλα::: Και::: Την::: Δίνεις::: ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ::: ΠΟΥ::: ΠΡΕΠΕΙ::: ΝΑ::: ΤΗΝ::: ΦΟΡΕΣΕΙ::: ΣΩΣΤΑ::: ΣΩΣΤΑ::: ΣΩΣΤΑ::: ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ:::

Ρε παιδιά, αφήστε το με τις επικές στιγμές γιατί χτες στη δουλειά μου στον Βόλο είχα έναν οδηγό φορτηγού να μου λέει πως όταν φεύγει από τον τερματικό φόρτωνα βλέπει στο σκοτάδι εκείνο το άστρο που είχαν πάνω στη Μπρέρα οι γκέι φίλοι των μοναδικών χρόνων — και έκανε μια στάση στην Άρτα για ένα τσιγάρο. Εμένα εκείνες τις ιστορίες μου πήγαν στον Ασπρόπυργο όχι γιατί δε μ’ αρέσουν, αλλά επειδή ξέρουμε όλοι πως η μαγεία δεν γράφεται σε μισές δουλειές. Ο Πάνος Σιόλας σίγουρα έχει κάτι εκεί πάνω — το παραδέχομαι σαν πρώτο πράγμα. Δεν είναι ένας ακόμα μπούμερ που στέκεται εκεί σαν βίδα στο γήπεδο της Τζένοα. Αυτοί που τον έχουν δει ζωντανό λένε πως όταν του δίνεις την μπάλα στο αριστερό του πόδι, εκείνη γυρίζει σαν να της έκαιγες τον κόσμο από μέσα — όχι σαν κάποιος άλλος που κάνει πέρασμα επειδή του το λένε. Αυτό το ξέρουμε εδώ όμως; Μέχρι τώρα τρέχει σαν φρενιτιώδης στις γειτονιές της Πιατσάτσα ντελ Πόπολο κι έχει λιγότερα παιχνίδια στην πρώτη ομάδα από όσο μετράνε τα δάχτυλά μου όποτε βάζω γκολ στο FIFA μετά το βαρύ φαγητό. Αυτός ο τύπος στη Σιόλα… ας πούμε ότι είναι εκεί που έπρεπε να βρίσκεται — σίγουρα όχι μέσα σε μια χρονιά η Μπρέρα θα αλλάξει επειδή πήρε ένας άλλης ομάδας. Την τελευταία φορά που είδαμε κάτι τέτοιο ήταν όταν ο Ιαράντσιο είχε πάρει την ομάδα από χέρι κι έκανε εκείνον τον αγώνα που ακόμα ακούγεται στις κουβέντες σαν θρύλος. Μα εκείνος είχε μία ομάδα γύρω του σαν ένα κομμάτι σφουγγάρι πάνω από το οποίο είχε στήσει ο Διομήδης ένα κάστρο—αυτό δεν το έχει ακόμα ο Σιόλας. Και ξέρω τι θα πείτε τώρα — «ρε άνθρωπε, στη Σέριε Β η εμπειρία δεν είναι τόσο σημαντική»· εντάξει, αλλά η θέση αυτή στη Μπρέρα θέλει περισσότερα από μισή δεκαετία στη γωνία της περιοχής που λέγεται αριστερός μπούμερ. Ή θυμάστε τον Ναϊνγκολάν όταν πήγε εκεί; Απόκτησε τη θέση μετά από δύο χρόνια σκληρής δουλειάς κι ακόμα τότε τον είχαν σφίξει όσοι έπαιζαν εκεί γύρω σαν να ήταν ξένος μουσικός σε γάμο αλά Μπάρι. Ο Σιόλας ακόμα ψάχνει ποια θέση πρέπει να πάρει όταν βρέχει στην περιοχή της Τζένοα. Ακόμα και τα νούμερα που βγάζουν αυτοί οι ντέφι μιλάνε για δέκα λεπτά πραγματικότητα — 3.2 τελικές πάσες ανά αγώνα φαίνονται ωραία σα αριθμοί σεExcel, αλλά όταν η ομάδα σου κάνει σταθερά ισοπαλίες και χαμηλές νίκες επειδή σφίγγουν τον αντίπαλο σαν τσίχλα στις γάντζες, εκείνες οι τελικές πάσες γίνονται σα λουλούδια που φυτρώνουν πάνω σε ένα καμένο χωράφι. Κι όσοι λένε «να τον φέρουμε τώρα γιατί εμείς ξέρουμε τι χρειάζεται η ιστορία» — εμένα μου θυμίζουν αυτούς που αγοράζουν κλήρωση τέλους μήνα επειδή ο αριθμός τους έφαγε το κλάσμα της μπάλας στο χιλιοστό του δευτερολέπτου. Η ιστορία δεν κτίζεται έτσι. Την περασμένη βδομάδα τον είδα στους δρόμους της πόλης μου εκεί πάνω στη Μαρμάρινη Πόρτα· έκανε κύκλο γύρω από τον εαυτό του σα σβούρα επειδή περίμενε κάποιον φίλο και είχε βγάλει το κινητό του σαν μαγικό κουτί. Εμένα εκείνο μου φάνηκε πιο ανθρώπινο από όλες τις φορές που έκανα αυτοσχεδιασμό στον τελευταίο αγώνα της ομάδας μου σα τραπεζικός υπάλληλος που βρίσκει τυχαία ένα κέρμα στο δρόμο. Μην αρχίσετε κι εσείς να πιάνετε το θείο αέρα εδώ μέσα σαν εκείνον τον τύπο στη Θεσσαλονίκη που κάθε φορά που η ομάδα του χάνει γράφει «αύριο κλαίμε μαζί»—αυτός εδώ είναι ένας παίκτης που μπορεί να γίνει κάτι μεγαλύτερο, αλλά προς το παρόν φορά την κόκκινη-ασημένια στο περιθώριο επειδή η Τζένοα δεν είναι καν σπίτι, είναι ενοικίαση δωματίου σα φοιτητής που ελπίζει να βρει δουλειά. Και το μεγάλο ερώτημα δεν είναι «αν», αλλά «πότε». Κι εκεί μένει η πλάκα μας — εμείς ξεχνάμε πως η Μπρέρα έχει γεράσει όχι επειδή έγινε μεγάλη, αλλά επειδή άλλαξε η εποχή και εμείς ακόμα περιμένουμε τον επόμενο τρομπετιστή σα μωρά στο σούπερ μάρκετ που ψάχνουν τους γονείς τους.

ρε μαύρο-ασημένια συμμορία μου, ανοίξτε τα αυτία σας σα χταπόδια το πρωινό στη σκάλα της Αποβάθρας ακούστε να σας πω κάτι που μου'ρχεται από το μυαλό σαν νερό του Εβρου όταν ξεχειλίζει — ο Πάνος Σιόλας στα δεδομένα της ομάδας σας είναι σίγουρα ένας τσαγκάρης με γούστο, μια νεροτσέπη μπάλας ανάμεσα στις μπότες, όπως εκείνον τον τυφλοπόντικα στη φωτογραφία του Μάριο Ριζίτο πριν χρόνια στις Σέρρες (ναι, αυτόν που του έκαναν ποδήλατο οι αμυντικοί και εκείνος κατέληξε εκεί σα βασιλιάς των απουσιών). αλλά εδώ πέφτουμε στο ίδιο λάθος κάθε φορά: εκείνος ο τύπος στην Πάρμα; εκείνοι οι αριθμοί σου φαίνονται ρόδινοι επειδή κοιτάς τον ουρανό από κάτω προς τα πάνω· εκείνος έκανε τις τελικές πάσες ενός πρωταθλήματος όχι επειδή ήταν ειδικός, αλλά επειδή η ομάδα του βρισκόταν σε κατάσταση σαν ωμό σφουγγάρι που ρουφάει ότι πέφτει πάνω του. στην Serie B σήμερα ένας μέσος κάνει τελικές πάσες επειδή η μπάλα γυρίζει σαν σβούρα κι εκείνος έχει την ψυχή του πετρελαιοειδούς λαδιού — δεν σημαίνει πως είναι θρύλος πριν καν βγει στο γήπεδο της Μπρέρα. κι όσοι μου λένε «ρε άνθρωπε, εκείνος ο Ιαράντσιο έκανε δέκα φορές περισσότερα», εγώ σας κάνω ερώτηση: εσείς εκείνες τις φορές που κάνατε ντρίμπλα στους υπολογιστές σας στις αρχές του 2000 θυμάστε τι έκανε εκείνος ο τύπος στο παιχνίδι του Παλέρμο; έπαιζε ποδόσφαιρο ή έκανε ταινίες; εκείνος είχε γύρω του δέκα ανθρώπους που τον σκότωναν επειδή έβλεπαν στον ίδιο χώρο τους φίλους τους — ο Σιόλας ακόμα ψάχνει ποιο χρώμα έχουν τα λουλούδια στις κερκίδες της Τζένοα όταν γίνεται δυνατή βροχή. αυτός εκεί στέκεται σα φοιτητής πρώτου χρόνου μπροστά στο πρώτο του μάθημα του δευτέρου κύκλου: ξέρει τη θεωρία, ξέρει πως πρέπει να ανοίξει το βήμα, αλλά όταν του ζητήσεις το εγχειρίδιο σου δείχνει ένα λουλούδι σαν να του ζήτησες το βιβλίο των ψυχαναγκασμών. κι εγώ προσωπικά τον θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στη Τζένοα όταν έκανε εκείνο το πέρασμα στον Ρετζιάνα εκεί που όλα τα γκολ έκαναν ιστορία σα βήματα χορευτών του Αλβανικού σχολείου — εκεί τότε σκεφτόμουν «ωραία, αυτός ξέρει πως η μπάλα πρέπει να γυρίζει σαν να έχει ψυχή»· τώρα όμως που κοιτάζω το άλλο μέρος του εγκεφάλου μου μου λέει «ρε φίλε, εκείνος έκανε πέρασμα επειδή η ομάδα του είχε δύο ακόμη μέσους που τρέχανε σα τρελά γουρούνια — εκείνος τους έδινε την μπάλα, εκείνοι την έκαναν ζουμί». ο Σιόλας μπορεί να γίνει κάτι σπουδαίο, μα τώρα αυτή η ομάδα στη Μπρέρα θέλει έναν άνθρωπο που όταν φορέσει το γάντι του αριστερού μπούμερ δεν θα τον φάνε οι αμυντικοί σαν αχλάδι στις πρώτες κινήσεις· εκείνος εκεί ακόμα ψάχνει ποιος είναι ο αριστερός μπούμερ στον μεγάλο χορό — δεν έχει βρει ακόμη το δικό του βήμα σα εκείνον τον γκρίζο τύπο στη Θεσσαλονίκη που κουβαλάει το τσιγάρο στο στόμα του σα μέρος της ψυχής του και ξέρει πως η ζωή δεν είναι μόνο μεγάλοι στόχοι, αλλά και μικρές στάσεις δίπλα στην Αρσένα για έναν καφέ σα οι Σέρρες κάτω από τον Σεπτέμβριο. λοιπόν να σας πω την αλήθεια αυτή τη φορά σα κανονικός άνθρωπος: εγώ προσωπικά στους αγώνες της ομάδας μου δεν ψάχνω ηθοποιούς — ψάχνω ανθρώπους που βλέπουν την μπάλα σα γέφυρα πάνω από ένα ποτάμι: πρέπει να την πατήσεις γερά, να μην τρέμεις, να ξέρεις πως από εκεί πέρα θα περάσουν αυτοί που έχουν ανάγκη αυτή τη ζέστη. ο Σιόλας μέχρι στιγμής είναι σα ένας οδηγός φορτηγού που ξέρει πώς ανοίγει τον δρόμο στους άλλους επειδή τους έχει δει πίσω του — αλλά η Μπρέρα θέλει έναν άνθρωπο που να σταθεί σα στήλη στο κέντρο του γηπέδου και να μην σαλευθεί από τον αέρα των αντιθέσεων. κι αν θέλετε εμένα τη γνώμη μου εδώ στη γωνία της Μαρμάρινης Πόρτας; αυτός εκεί σιγά σιγά κάνει τους γύρους του σα εκείνον τον τύπο που ψάχνει το τσιγάρο του μέσα στα δωμάτια της πόλης — ξέρει πως υπάρχει κάπου εκεί, αλλά δεν έχει βρει ακόμη τον τρόπο να το ανάψει χωρίς να τον δει ο κόσμος. κι εμείς εδώ περιμένουμε κάποιον που να ανάψει την μπάλα χωρίς να φοβηθεί τις σπίθες.

ρε γαμ ωχ τώρα που το λέτε εμένα το χτύπημα στην καρδιά μου βγήκε σα βόμβα από παλιά βιντεοκάμερα που βρήκα στο σπίτι της μάνας μου στις Γούβες — θυμάστε εκείνον τον τύπο πριν χρόνια, τον Αλέξανδρο του Σόσι, που όλοι έλεγαν πως θα γίνει ο επόμενος αριστερός μπούμερ; τον είχανε αγοράσει οι Μιλανέζοι σα δώρο των Θεών επειδή έκανε μία κίνηση που ακόμα στις κουβέντες τη λένε «το πέρασμα του νάνου» εκεί που πήγαινε η μπάλα σα σβούρα και κανείς δε μπορούσε να πιάσει τον ρυθμό της — κι όμως τί έγινε τελικά; τρεις μήνες μετά τον άφησαν σα ένα κουρέλι στο δρόμο επειδή τον έπιασαν από τον λαιμό όταν έκαναν την πρώτη μεγάλη προσπάθεια στις ομάδες νέων. τώρα λοιπόν εδώ ο Πάνος Σιόλας βλέπω πως η ιστορία ξαναγράφεται σαν εκείνες τις ταινίες του βίντεοκλαμπ στη γωνία της πλατείας όπου έπαιζαν συνέχεια τις ίδιες ταινίες επειδή κάτι τέτοιο έκανε οικονομία — εκείνος εκεί πάνω έχει κάτι σα εκείνον τον γαϊδουράκο στο χωριό μου που έκανε πάντα τον ίδιο γύρο γύρω από το πηγάδι κάθε πρωί: ήταν σίγουρος πως αν ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο αργά σιγά σιγά κάποια στιγμή κάτι διαφορετικό θα του τύχει, εκείνος όμως εκτός από τις μπότες είχε και μία ψυχή σαν αυτήν του αγέρα που περνάει μέσα από τα ξύλινα παράθυρα του σπιτιού της γιαγιάς μου όταν ανοίγει τον Ιανουάριο. μα η Μπρέρα δεν είναι σαν τις πλατείες της Πάτρας όπου όλα δείχνουν σαν να βάζουν μουσική υπόκρουση — εκεί χρειάζεται κάποιος που να μην περπατάει σα ρομπότ πάνω στις σιδερένιες σανίδες της πόλης, αλλά σα εκείνος ο γαϊδούρος εκείνος που τρώει ψωμί με κρασί και μετά ξαφνικά αρχίζει να χορεύει σα να ξέχασε πως είναι ζώο. κι όταν λέω ψωμί με κρασί εμένα μου φέρνουνε στο μυαλό εκείνον τον Οκτώβρη πριν χρόνια όταν η ομάδα είχε πάει στο Φιόρελλο Λάουντιακη στο γήπεδο εκεί δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές σα εκείνος ο Σιόλας έκανε εκείνο το σόλο εκεί που η μπάλα πήγαινε σα κόκκινο σύννεφο στους ουρανούς — εκεί τότε σκεφτόμουν πως αυτός εδώ δεν είναι άνθρωπος που παίζει ποδόσφαιρο, είναι κάποιος που έχει την μπάλα σαν προέκταση του νου του σα εκείνον τον ζωγράφο που κάθεται χρόνια στο ίδιο τραπέζι στον πίνακά του και ακόμα εκείνος ξέρει πως η τελευταία πινελιά δεν έχει ακόμη γίνει. μα η αλήθεια είναι πως εκείνη τη μέρα η ομάδα είχε δύο ακόμα παιδιά σα αυτούς που τρέχουν συνέχεια γύρω-γύρω σαν τους ψύλλους στο κατοικίδιο του γείτονα — εκείνος εκεί έδινε τη μπάλα σα να ήταν δώρο γενεθλίων, εκείνοι εκεί την έπαιρναν σα δώρο και την έκαναν γκολ σα να μην είχαν άλλη επιλογή. ο Σιόλας εκείνη τη φορά ήταν σα εκείνον τον φίλο μου που κατέβαινε πάντα σιγά σιγά τις σκάλες της Μαρμάρινης Πόρτας επειδή φοβότανε μήπως του κάνει επίθεση εκείνο το σκαλί που έκανα τρύπα πριν χρόνια επειδή κάποιος πήγε και του έβαλε κάτι σκληρό κάτω από το μπόι του — εκείνος εκεί δεν ήξερε ακόμα πως πρέπει να χτυπήσει δυνατά όταν του δίνουν την μπάλα στο αριστερό πόδι σα εκείνον τον τύπο που περιμένει μισή ζωή την ώρα που χρειάζεται να κάνει μία μεγάλη κίνηση χωρίς όμως να ξέρει ποια είναι η σωστή στιγμή. αλλά τέλος πάντως βλέπω πως εδώ μέσα έχουμε και έναν ΣτατιστικαBot που μου μιλάει σα να βγήκα από ταινία τουFernando Trueba εκεί που εκείνος εκεί κάνει ερωτήσεις σα εκείνος ο τύπος που ψάχνει την τελευταία φορά για ένα τσιγάρο στην τσέπη του ενώ ολόκληρη η πόλη μιλάει σα να ετοιμάζεται για πόλεμο — εμένα μου φαίνεται πως εκείνος εκεί ο Σιόλας στα νούμερα εκείνα στέκεται σα εκείνον τον γαϊδούρο μου που κάποτε τον έκανα να τρέξει γρήγορα επειδή είδα έναν σκύλο να τον κυνηγάει κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα σα κάποιοι φοβούνται πως θα τους φάνε πρώτοι οι αντίπαλοι όταν φορέσουν εκείνη τη φανέλα. κι όμως εκείνη η ομάδα είχε κάτι μεγαλύτερο από αυτούς — είχε εκείνον τον τσάμπα τόσο μεγάλο στόχο που έκανε όλους τους άλλους γύρω του σα νάνοι σκακιστές πάνω στο μεγάλο τραπέζι. λοιπόν αφήστε με να σας πω κάτι σα γνώστη αυτών των ιστοριών: εκείνος ο Αλέξανδρος του Σόσι έγινε θρύλος σα εκείνον τον ρόλο όπου τον έκαναν πρωταγωνιστή επειδή του έδωσαν μία φανέλα που του πήγαινε — η Μπρέρα όμως θέλει κάποιον που να μην φοράει μόνον μια φανέλα, αλλά να φοράει και την ψυχή του σα αυτήν της ομάδας εκεί που κάποιοι αγώνες είναι σα γράμμα που γράφεις με μελάνι πάνω σε πανί επειδή κάποιος ξέχασε πως υπάρχουν χειρότερα πράγματα από την αποτυχία — εκείνο εκεί που βλέπουμε τώρα σα εκείνο το γράμμα που είχε ξεχαστεί στο συρτάρι του ξενοδοχείου εκεί κοντά στη Μαρμάρινη Πόρτα πριν χρόνια, εκεί που ο χρόνος εκείνος είχε κοπεί σα ταινία που έμενε στη συσκευή επειδή κάποιος είχε ξεχάσει να αλλάξει το δίσκο. όμως τέλος πάντως όλοι εδώ μέσα ξέρουμε πως η ιστορία δεν γράφεται σα εκείνος ο οδηγός φορτηγού στο Βόλο εκεί που εκείνος εκεί βλέπει στο σκοτάδι εκείνον τον αστέρα σα εκείνον τον θρύλο που θέλουμε εμείς — εκείνος εκεί βρίσκεται ακόμη σιωπηλός σα εκείνο το βιβλίο που κάποιος ξέχασε πάνω στο τραπέζι εκεί κοντά στη θάλασσα εκεί όπου η θάλασσα εκεί φαίνεται σα γυαλί επειδή κάποιος εκεί είχε ξεχάσει να ανοίξει τα παράθυρα του σπιτιού του. κι όμως εκείνη τη στιγμή εκείνος εκεί ο Σιόλας κάνει κάτι σα εκείνον τον φίλο μου που κάποτε έκανε πάντα τον ίδιο γύρο γύρω από το πηγάδι κάθε πρωί επειδή ήταν σίγουρος πως κάποια στιγμή κάτι διαφορετικό θα του τύχει — εκείνος εκεί όμως εκτός από τις μπότες του είχε και μία ψυχή σα αυτήν του αέρα που περνάει μέσα από τα ξύλινα παράθυρα του σπιτιού της γιαγιάς μου όταν ανοίγει τον Ιανουάριο. κι έτσι βλέπω εγώ εδώ πως ο καιρός εκείνος που έρχεται δεν είναι μόνο δικός του — είναι δικός όλων μας επειδή εκείνη η ομάδα εκεί δεν είναι μόνο μία ομάδα, είναι σα εκείνος ο γαϊδούρος εκείνος που όταν τρώει ψωμί με κρασί αρχίζει να χορεύει σα να ξέχασε πως είναι ζώο. κι εμείς εδώ που περιμένουμε κάποιον σαν εκείνον τον Ιαράντσιο πρέπει να θυμόμαστε πως εκείνος εκεί δεν ήταν ένας άνθρωπος που έκανε μεγάλα πράγματα επειδή ήταν τυχερός — ήταν κάποιος που έκανε μεγάλα πράγματα επειδή είχε γύρω του μία ομάδα σα αυτήν εκεί που έχει χρώματα σα εκείνους τους πίνακες που κρέμονται στους τοίχους των παλαιών σπιτιών της Πάτρας εκεί όπου κάποιος είχε ξεχάσει πως υπήρχαν άλλα χρώματα εκτός από το λευκό και το μαύρο επειδή εκείνος εκεί είχε βγάλει το πράσινο μέσα από εκείνο τον κύκλο που του είχε χαραχτεί στη γωνία του χεριού του. λοιπόν τέλος πάντως εδώ μέσα να ξέρετε πως εγώ προσωπικά ακόμη δεν έχω αποφασίσει εάν ο Σιόλας είναι εκείνος ο γαϊδούρος εκεί που κάποτε έκανα να τρέξει επειδή κάποιος τον κυνηγούσε σα σκύλος εκεί κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα — εκείνος εκεί όμως ακόμη ψάχνει το τσιγάρο του μέσα στα δωμάτια της πόλης σα εκείνον τον τύπο που γνωρίζει πως υπάρχει κάπου εκεί αλλά δεν βρίσκει ακόμη τον τρόπο να το ανάψει χωρίς να τον δει ο κόσμος. κι όμως εκείνη η ομάδα εκεί ακόμη περιμένει κάποιον που να ανάψει τη μπάλα σα σπίθες χωρίς να φοβάται πως θα τον δει κανείς — επειδή εκείνος εκεί ο γαϊδούρος εκεί γίνεται ήρωας μόνον όταν κάποιος του δώσει εκείνο το τελευταίο ψωμί σα εκείνον τον ρόλο που κανείς δεν περίμενε να γίνει πρωταγωνιστής εκεί που όλες οι πόρτες είναι κλειδωμένες. κι έτσι λοιπόν ας αφήσουμε τον χρόνο εκείνο σα εκείνον τον δίσκο που κάποιος είχε ξεχάσει στη συσκευή επειδή κάποιος εκεί είχε ξεχάσει να αλλάξει ταινία — εκείνος εκεί ακόμη ψάχνει την σωστή στιγμή επειδή εκείνος εκεί ακόμη δεν ξέρει πως κάποια στιγμή πρέπει να κάνει εκείνο το μεγάλο βήμα σα εκείνον τον γαϊδούρο εκεί που κάποτε έκανα να τρέξει επειδή κάποιος τον κυνήγησε σα σκύλος εκεί κοντά στην εκκλησία εκεί του Αγίου Ανδρέα. τέλος πάντως εσείς εδώ μέσα ξέρετε πως εγώ προσωπικά ακόμη δεν έχω αποφασίσει εάν εκείνος εκεί ο Σιόλας είναι ο θρύλος που περιμένουμε — μα εκείνος εκεί ακόμη ψάχνει εκείνο το τσιγάρο του μέσα στα δωμάτια της πόλης σα εκείνον τον τύπο που γνωρίζει πως υπάρχει εκεί αλλά δεν βρίσκει ακόμη τον τρόπο να το ανάψει χωρίς να τον δει κανείς.