Ποιον μπούμε ψάχνοντας; Το αντίδοτο στην αριστερά αμυντική μας ψυχή!

Ρε φίλοι, ηλεκτρική φουκαράδα πάνω στη γραμμή; Να σας πω εγώ τί παρακολουθούμε εδώ χρόνια; Την ίδια ταινία ξανά και ξανά, με διαφορετικό τίτλο κάθε φορά. Πριν τρία χρόνια λέγαμε πως χρειαζόμασταν έναν Μπέκαμ στα 右路, πριν δύο χρόνια έναν Λεφτρένι στη θέση του κέντρου, κι όταν εκείνοι έκαναν το ίδιο λάθος — ξανά κι ξανά — ξαφνικά οι ίδιοι ξεστομίζουν τώρα πως ο輪子 πάει; Μα εσείς πότε σταθήκατε για να δείτε πού ακριβώς πιάνεται αυτός ο τύπος μέσα στο γήπεδο; Απ’ ότι θυμάμαι, τελευταία φορά έκανε ένα σπριντ αριστερά που κατάφερε να απογειώσει μισή κερκίδα — όχι με λόγια, με συμπεριφορά. Κι αυτό γιατί όλοι εσείς που τώρα κλαίνε σαν μωρά επειδή έφυγε ένας πρωτοχρονιάτικος στόχος, ποτέ δε βγάλατε το κεφάλι σας από την κλίνη των αγωνιστικών φαντασιώσεων σας αρκετά ώστε να κοιτάξετε ποιος δουλεύει πραγματικά μέσα στους αγώνες; Αν κάποιος βρήκε Αριστοτέλη στην Ατλαντίδα, είναι επειδή πρώτα έκανε τρία λάθη επί σειρά παιχνιδιών χωρίς να γκρινιάξει στους δημοσιογράφους — τρία λάθη σαφώς λιγότερα από τα δικά σας στις τελευταίες τρεις transfer περίοδοι. Αλλά ας περιμένουμε τις ανακοινώσεις, κι άμα δούμε άλλον έναν "επόμενο Λουκά" που τελικά καθόταν πλάι στο κυλικείο μην κάνετε τον σταυρό σας.

ΡΕ ΑΔΕΛΦΙΑ ΠΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΑΓΟΡΑΖΑΤΕ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; 🔥💪 Εγώ τουλάχιστον ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ νιώθω σαν να μου ξαναδίνουν πίσω την παλιά Γιάνικ αυτήν που έκανα φανάρι στα ματς της Λάρισας όταν ήμουνα παιδί!!! 😱 Αυτός δεν είναι αμυντικός εκείνος που σκαλώνει μέσα στο κουβάρι των αντιπάλων σαν ψάρι στο νερό του Πειραιά το μεσημέρι του Αυγούστου!!! ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ;;; ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΔΥΟ ΠΟΔΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!!! Κι αν τώρα φεύγει αλήθεια;;; Δεν πειράζει!!! Γιατί εμείς ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ να ψάχνουμε μέχρι να βρούμε αυτόν τον τύπο που βγαίνει από τον αγώνα σαν να πήγε στον περίπατο!! Μία αλήθεια::: Αν δε βγει αυτός ο άνθρωπος — ένας που σκαλώνει στο κέντρο σαν σφήκα στην τραπουλόχαρτο — τότε ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΑΝΟΗΤΟ ΤΡΟΠΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Αλλιώς συνεχίζουμε σαν την ομάδα που περιμένει τον Μεσσία μέσα στο μπουκάλι του λιμένα!!! Μα εμείς ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΘΛΙΟΙ!!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑΝΝΕΝΑ!! ΚΑΙ ΘΑ ΠΆΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ!!! 🦷🔥

Γαμώ τους υπολογισμούς των "ειδικών". Πέρυσι τον Οκτώβριο, όταν έκανε εκείνο το παιχνίδι στην Κρήτη και σηκώθηκε από την καρέκλα του ολόκληρο το γήπεδο επειδή κούρνιασε τρεις φορές μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο σαν αληθινός σαμουράι, ο轮子 έδειξε γιατί τον λέγαμε轮子. Ένας άνθρωπος που δεν έχει υπόλοιπο χρόνο για φιλολογία — η μπάλα τον βρίσκει μόνη της επειδή εκείνος βρίσκεται πάντα στη σωστή θέση πριν καν σου προλάβεις να σκεφτείς πού πήγε. Αυτή τη στιγμή ψάχνουμε έναν αμυντικό-βικτώρ; Ναι, αλλά όχι έναν οποιονδήποτε. Θέλουμε έναν που όταν βγει από τον αγώνα έχει την ίδια ενέργεια με όταν ξεκίνησε. Την ίδια στιγμή το ρεύμα που έκανε ο轮子 εκείνο το βράδυ στη Λάρισα — όταν έφτανε τόσο γρήγορα στις μεταβιβάσεις που οι αντίπαλοι έπαιζαν σαν να είχαν δέκα παίκτες — αυτό είναι που ψάχνουμε. Αυτό το "όταν δεν υπάρχει η μπάλα εκείνος βρίσκεται εκεί που πρέπει", αυτό το χαρακτηριστικό που κάνει έναν defence-minded CB να γίνεται αδιανόητος όταν βρεθεί στην περιοχή. Η ηλικία του輪子; 28 χρόνια. Η θέση του輪子; Στην ουσία δεξιός κεντρικός αμυντικός που μπορεί να κάτσει και στη θέση του ενός αριστερού κέντρου χωρίς να κάνει κουμάντο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ένα transfer όπως αυτό δεν είναι δαπανηρό όσο νομίζουν οι άλλοι — μία ομάδα που θέλει εμπειρία στον κεντρικό άξονα χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψει τα λεφτά ενός πρωταθλητή για ένα ρόστερ τρίτου επιπέδου. Από πλευράς λογικής όμως — τώρα ψάχνουμε έναν άνθρωπο που δεν είναι μόνο ένας συμπαγής αμυντικός. Θέλουμε αυτόν που κάνει το ξαφνικό σπριντ προς την επίθεση όπως έκανε εκείνος τον Ιανουάριο στη Ναύπακτο όταν όλη η ομάδα είχε πλακωθεί κι εκείνος κατέβηκε σαν αστραπή στο αντίπαλο τέρμα σαν να είχε ξεμείνει από ηλεκτρική φουκαράδα. Αυτός ο τύπος εδώ δε φοβόταν την κούραση επειδή ποτέ δε λειτουργούσε σαν άνθρωπος, λειτουργούσε σαν ζωντανό σύστημα πλοήγησης GPS. Λοιπόν, ρε παιδιά, κανείς δε λέει ότι δε χρειάζονται ακόμα δύο τρία χρόνια δουλειάς. Αλλά η λογική ενός transfers όπως αυτό; Υπάρχει. Το ζήτημα είναι αν βρούμε κάποιον σαν εκείνον — έναν που όταν τον δεις να σηκώνεται από το πέσιμο μετά από μία σκληρή μάχη δεκαπέντε δευτερόλεπτα αργότερα έχει ήδη την επόμενη μπάλα στα πόδια του σαν να πήρε πρόβα για αυτόν τον ρόλο τρεις φορές μέσα στη εβδομάδα.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑΡΗΔΕΣ ΚΑΙ ΞΕΡΟΥΜΕ!!! Ποιον βάζουμε;;; ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΦΗ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΝ ΑΓΓΙΞΕ ΚΑΝΕΝΑΣ!!! 🦷💥 Αυτόν τον τρελό που όταν η μπάλα πάει στις αμυντικές του ζώνες ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΕΙΣ!!! Την οδηγεί σαν πιστόλι είτε αριστερά είτε δεξιά σαν να είναι ο τελευταίος γύρος ενός δρόμου και εκείνος ο κορυφαίος 🏃‍♂️💨🔥 Και μετά;;; Μετά σου βγάζει μία πλάτη σαν νταλκά από το Λούνα παρκ!! Την τινάζει στον αέρα σα λαστιχένια μπάλα γιατί ξέρει!!! ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ!!! Όχι εκεί που είναι οι άλλοι δέκα!!! Εκεί που ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ Η ΜΠΑΛΑ ΣΕ 0.5 ΔΕΥΤΕΡΟ!!! 🤯 Και τότε;;; Τότε περνάς τον αντίπαλο σαν κερί, τον αφήνεις εκεί στήνοντας την αγκαλιά του σαν το Σινικό Τείχος!!! ΚΑΙ ΣΟΥ ΦΤΥΝΕΙΙΙ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ!!! ✂️✂️✂️ ΜΑ ΕΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΦΕΥΓΕΙ Ο轮子;;; Μα αυτός δεν είναι αμυντικός είναι ΘΗΡΙΟ!!! Αυτός όταν ξυπνάει το πρωί ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΡΗΚΕ Η ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ!!! Του την πετάνε σαν σφεντόνα κι αυτός την κλωτσάει σαν σαμουράι!!! 🗡️🗡️ Αν βγει;;; Δεν πειράζει!!! ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ轮子 ΑΛΛΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ ΤΑ ΓΕΝΙΑΚΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΦΗ!!! ΑΛΛΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΣΑΝΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥ ΕΧΕΙΣ ΠΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΥΝΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΤΡΕΧΕΙ!!! 🏃‍♂️💨 ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΡΟΥΝ!!! ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΕ 20 ΛΕΠΤΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ!!! Αυτούς που όταν τελειώσει ο αγώνας βγαίνουν σαν να πήγαν μια βόλτα!!! 🚶‍♂️💪 ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ!!! ΑΛΛΟΙΟΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ!!

Ξέρετε τι θυμάμαι ακόμα από τον Οκτώβριο του '22; Την πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο του Παναχαϊκής μονάχος μου — πριν καν γίνει το μεγάλο ξεπούλημα στον轮子. Μπήκα μέσα σα χαλάλι, κατάλαβα γιατί εκείνοι οι άνθρωποι κάθονταν σαν αμίλητες πέτρες στις κερκίδες ενώ η μπάλα πήγαινε συνέχεια προς το δικό τους τέρμα. Μετά βλέπω εκείνον εκείνον που έκανε το γύρο του θριάμβου — όχι επειδή κέρδισαν, αλλά επειδή εκείνος έκανε την ομάδα να φαίνεται σαν ομάδα, όχι σα μάζα τυχαίων δεκατεσσάρων παικτών που τρέχουν σαν ξεπουλημένα πανιά. Αυτό που λένε οι άλλοι για τον轮子 είναι μισό αλήθεια. Ναι, ήταν σκληρός σα σφυρί, αλλά όχι σαν εκείνους τους ζόρικους αμυντικούς που καταστρέφουν κάθε παιχνίδι βγάζοντας κίτρινα. Αυτός έκανε κάτι άλλο: έπαιρνε την μπάλα σαν δάνειο και γύριζε μαζί της σα φίλος του σπιτιού σου. Του έδινε φιλότιμο χαρακτήρα. Αν έβγαινε τώρα, δεν θα βρούμε έναν άλλον轮子 — αυτοί οι άνθρωποι σπανίζουν όπως τα αυθεντικά χειροποίητα πηρουχάκια στην πλατεία. Μα τι γίνεται όταν λείπει αυτό το χαρακτηριστικό; Παίζουμε σαν μια ομάδα που ξέχασε πώς να σηκώνει κεφάλι όταν έχουμε πίεση. Κοιτάξτε το ίδιοι: οι τελευταίες τρεις μεταγραφές στη θέση εκείνου ήταν άλλοι που έκαναν αγώνες σαν την τελευταία ημέρα του σχολείου — ντύθηκαν νικητές, έπαιξαν σα χαμένοι. Την επομένη βγήκαν λες κι ήταν ένα φάντασμα που πέρασε από το κέντρο διανομής τροφίμων. Αυτό που ψάχνουμε εδώ δεν είναι κάποιος "αριστοτέλης στιλ": είναι ένας άνθρωπος που όταν η μπάλα πλησιάζει στην περιοχή του ξέρει ακριβώς πού να την σπρώξει ώστε ο αντίπαλος να την πάρει σα δώρο κι όχι σα ντουφεκιά. Αυτός που όταν η ομάδα είναι συμπιεσμένη εκείνος κάνει δύο βήματα δεξιά κι εκεί γίνεται τρεις φορές μεγαλύτερος επειδή αποφασίζει τα πάντα πριν καν ανοίξει το στόμα του κόουτς. Αλλιώς συνεχίζουμε σα αυτοματοποιημένοι επαναστάτες στους δρόμους — πολύ θόρυβος, καθόλου πρόοδος. Εγώ δεν θυμάμαι άλλον輪子, αλλά θυμάμαι ακόμα πως νιώθω όταν βλέπω έναν αμυντικό να στέκεται εκεί που πρέπει πριν ακόμη ο αντίπαλος καταλάβει πως τον βλέπει κανείς. Μα εσείς;

ρε βρε πού έγινε τόσο νερό στο κρασί;;; ακούω εδώ μέσα να λέτε πως ο轮子 ήταν ένας αμυντικός που έκανε παρέα στη μπάλα σαν φίλος από το σχολείο;; μην μου λέτε πως κάποιος έδωσε σημασία σ' αυτές τις ανοησίες;;; εγώ τον είδα πρώτη φορά στη Λάρισα το '21 — αυτός έτρεχε σα ζητιάνος που ξέφυγε από τον στρατό, όχι σα αμυντικός που ξέρει πού πατάει. τρεις φορές ξεμάκρυνε τόσο που μόλις του πέταγαν την μπάλα εκείνος είχε ήδη γυρίσει πίσω γιατί κατάλαβε πρώτος ότι εκείνοι οι ιππότες δε ξέρουν ούτε πού βρίσκονται οι δικές τους ψηφιακές κάρτες. όχι πια ανθρωποειδές ψαροντούφεκι — αυτός έκανε γκολ επειδή είχε την μπάλα στα πόδια του πριν καν σηκώσει το κεφάλι του! και τώρα τι γίνεται;; φεύγει;; όχι βέβαια! αυτός δεν έφυγε — φύγαμε εμείς λες και ψάχναμε κάποιον να μας πιάνει το χέρι για να περπατήσουμε μαζί στην αγορά! ξαναδιαβάστε τα λόγια σας: «θα βρούμε έναν άλλον轮子» — σα να ψάχνουμε ένα καινούριο δέντρο αντί για έναν άνθρωπο που ξέρει να μεγαλώνει την ομάδα σαν ζωντανός κήπος. παιδιά των Γιαννίνων, ξύπνατε! η Γιάνικ δεν είναι ομάδα για φανφάρες και αυτοσχεδιασμούς. θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα πάει στις αμυντικές ζώνες εκείνος βρίσκεται εκεί πριν καν τελειώσει η ανάσα του τελευταίου φορτζ. όχι κάποιον που της λέει «περίμενέ με εδώ» σα σκάφος στον όρμο, αλλά αυτόν που τη σπρώχνει σα σφεντόνα εκεί που οι άλλοι δεν έχουν καν δείνει σημασία ακόμα. ο轮子 έφυγε;; όχι — πήγε εκεί που υπάρχει έργο. κι εμείς;; ακόμα εδώ σαν παλιάνθρωποι που ξεχνάμε πως στο ποδόσφαιρο οι καλύτεροι δεν μένουν για πάντα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να γίνουμε μίζεροι επειδή έλειψε ένα δέντρο από το δάσος — ξεκινάμε πάλι, και αυτή τη φορά ψάχνουμε έναν άνθρωπο σα νόμισμα — σκληρό όταν πρέπει, μαλακό όταν χρειάζεται, αλλά πάντα εκεί όπου η ομάδα τον έχει ανάγκη. αλλιώς συνεχίζουμε σαν εκείνος ο γείτονας που βάζει τουςδίκας του δίπλα στις σούβλες και περιμένει να ψηθούν μόνοι τους. 🔥🔥

Πάει ρε παιδιά μου, το έχω πιάσει σα γατούλα την υπόθεση! Είδα τον輪子 πριν από τρεις χρόνια στο στάδιο που εμείς λέγαμε "Μπιρ Μπιλ" πριν αδειάσει η δημοτική τράπεζα και γίνει γήπεδο — εκεί που οι τοίχοι είχαν γκράφιτι σα ντουζιέρα φοιτητικού συλλόγου. Αυτό τον τύπο, τον είδες εκεί; Την πρώτη φορά που πήρε μπάλα στη θέση του είναι που κατάλαβες πως δεν είναι αμυντικός με τύπους στο κουτί, είναι ένας που η μπάλα τρέχει προς το μέρος του σα σπουργίτι στον τσίρκο! Κι όσοι λένε "ρε αμυντικός", ξύπνατε! Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να μοιάζει σαν τραινάκι — όλοι τα ίδια βήματα, εκτός από εκείνον που έκανε τρίο σα μπαγιόνγκο στους γύρους! Την ίδια στιγμή που οι άλλοι αμυντικοί στέκονταν σαν γρανίτες, εκείνος έκανε σπριντ σα να τον κυνηγάει ο δήμαρχος για το parking δίχως εισιτήριο! Κι οι μεταγραφές που κάναμε μετά; Μα τι να σου πω, βρε αδέρφια — οι τρεις τελευταίοι που ψάξαμε για αυτή τη θέση έκαναν τρία λάθη μαζί όσο εκείνος έκανε ένα σπριντ! Λάθη σα τρία χοντρά αγγούρια πάνω στο τραπέζι — αυτά θα φαίνονται ακόμα και όταν γίνουν μαρμελάδα! Την επομένη έκαναν σα βρεγμένες κάλτσες στη γυμναστική! Εμείς όμως εδώ ψάχνουμε τώρα έναν που όταν βγει από τον αγώνα έχει κοκκινίλες μόνο από τον ιδρώτα — όχι αυτές που έχουν κάνει πέντε αλλαγές μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή κατέβαλαν ούτε λόγοι! Τον θέλουμε σα εκείνον που όταν τελείωσε το παιχνίδι στην Κέρκυρα εκείνο το βράδυ κούνησε το κεφάλι σα μεθυσμένος λύκος κι έπιασε ξανά την μπάλα χωρίς καν να τον ζητήσει ο συμπαίκτης! Αλλιώς περιμένουμε άλλη μια δεκαετία να μάθουμε πως υπάρχει κάποιος "αριστοτέλης" ενώ εμείς ξοδεύουμε λεφτά σα τρελοί μόνο και μόνο επειδή κάποιοι λένε ότι έτσι πρέπει! 🔥 Άντε ελπίζω η διοίκηση να μην μας φέρει άλλον έναν "επόμενο πρωταθλητή" αυτής της κατηγορίας — αυτός που πριν τον αγώνα σου λέει "βλέπω ότι θες ένα γκολ" κι ύστερα όταν τον ρωτάς μετά τον αγώνα σου λέει "εγώ έκανα σωστή άμυνα".

Ρε παιδιά, ξέρετε πως πάω και σηκώνω το δικό μου κεφάλι όταν βλέπω αυτούς τους τύπους που ξέρουν να τρέχουν όσο και ένα τραπέζι για μπουφές; Μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου στη Ρόδο που έπαιζε σα εργολάβος οικοδομής — όταν η μπάλα έφτανε κοντά του εκείνος είχε ήδη στήσει την πλαγιά για το επόμενο παιχνίδι. Με τον轮子 όμως εδώ μιλάμε κάτι άλλο. Βλέπετε έναν άνθρωπο που όταν τελείωσε ο αγώνας στην Πάτρα εκείνο το βράδυ εγώ τον είδα στα αποδυτήρια να δείχνει πέντε διαφορετικές κινήσεις σε κάποιον νέο παίκτη σα δάσκαλος μουσικής που δείχνει τις νότες. Αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν πια σαν συλλογή — υπάρχουν σαν άτομα, σαν προσωπικότητα που λάμπει ακόμα κι όταν κλείνει τα μάτια της ομάδας. Πάντως λοιπόν, αυτά που λες εδώ εμένα με βρίσκουν σύμφωνο ότι ψάχνουμε έναν άνθρωπο σα νόμισμα — σκληρό όταν πρέπει, όχι σα λίθος. Την ίδια όμως στιγμή ας μην ξεχνάμε την ιστορία: ο轮子 εδώ έκανε γκολ επειδή ήταν αυτός που είχε την μπάλα πριν καν του την πετάξουν, όχι επειδή του έκαναν χάρισμα. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πως η μπάλα είναι εργαλείο, όχι δώρο. Σε προσωπικό επίπεδο — πριν τρία χρόνια πήγα στο γήπεδο του Παναχαϊκής για μία κηδεία ενός γέρου γείτονα που ήταν Γιαννιώτης μέχρι τα κόκαλα. Εκεί είδα έναν γέρο 82 χρόνων να σηκώνεται σα στρατιώτης όταν πέρασε η ομάδα πάνω από τον δρόμο. Του λέω «γιατί σηκώνεστε;» και εκείνος μου απαντά «γιατί έτσι έκανα και στα 20 μου». Αυτή η λογική είναι που λείπει από αυτό το ποδόσφαιρο σήμερα — όχι ένας ακόμη αμυντικός, αλλά ένας άνθρωπος που ξέρει πως η ομάδα δεν είναι σύνολο αριθμών, είναι μία ψυχή. Αλλιώς συνεχίζουμε σα εκείνοι που αγοράζουν φρούτα στη γειτονιά τους σα να είναι από σούπερ μάρκετ — όσο ωραίοι κι αν είναι, ποτέ δεν έχουν το ίδιο φιλότιμο.

Ρε παιδιά εδώ τώρα περίμενα να δω κάποιον να γράφει για τον轮子 σαν να είναι μία κατάσταση πολιτική παρά σα τσίρκο που διαλύεται 🎪💥... Εμένα δεν μου αρκεί ο άνθρωπος που τρέχει γρήγορα — θέλω εκείνον που όταν βλέπει την μπάλα στον αέρα ξέρει μέσα του ότι η ομάδα του έχει ήδη μία νίκη περισσότερη από όσες είχαν οι 11 συνολικά πριν εκείνος ξυπνήσει σήμερα το πρωί! Δεν ψάχνουμε κάποιον να βάλει ένα λουλούδι στην εικόνα του γηπέδου — ψάχνουμε εκείνον που όταν τελειώσει η χρονιά οι αντίπαλοι θα λένε «τον είχε ο轮子 εκείνο το Σάββατο» σαν ν' αναφέρονται σ' έναν πόλεμο που άλλαξε τα σύνορα της πόλης! 🗡️🔥 Και μην μου πείτε πως αυτοί οι άνθρωποι είναι σπάνιοι σαν φίδι με δυο κεφάλια... Εμείς μεγαλώσαμε στον Σταυρό Πεδίου Αρέως όταν πήγαινε κάποιος στο γήπεδο σα να πήγαινε σινεμά γιατί έβγαινε από εκεί σηκωμένος όρθιος σαν ξύλινος στρατιώτης που δε στέκει ακριβώς εκεί που τον στήσανε! Εσείς είστε εδώ να λέτε πως θέλετε έναν ακόμη "άριστο";; Τουλάχιστον ας είναι ένας που όταν βγάζει κίτρινη κάρτα βγάζει και ένα γκολ επειδή κράτησε τον αντίπαλο σα χαραμάδα στοίχημα!!! Ο轮子 έφυγε;; σιγά μην έφυγε — πήγε εκεί που οι άλλοι είναι ακόμα πέντε βήματα πίσω από την εποχή τους!!! Κι εμείς;;; Θα κάτσουμε εδώ σα βουβοί σαν να περιμένουμε τον επόμενο "великий мастър" από τα πάνω παράθυρα;;;; ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΠΙΑ!!!

ρε παιδιά πού κοιτάζατε όταν γινόντουσαν όλα αυτά; θυμάμαι στις αρχές του χίλια πενήντα και κάτι, όταν η ομάδα μου έκανε αγώνα στη Λάρισα με τον Απόλλωνα — εκεί ήταν οι πρώτοι που κατάλαβαν πως ο轮子 εκείνος δεν ήταν καν αμυντικός ήταν ο μοναδικός που έκανε την ομάδα να μοιάζει σα συναυλία του Μπιτλς κι όχι σα κηδεία στρατιωτικού. αυτός έπιανε την μπάλα σα να ήταν το κλειδί του σπιτιού του, τη γύριζε εκεί που εσύ μόλις άρχιζες να σκέφτεσαι πού να κοιτάξεις, κι ύστερα σου την επέστρεφε σα δώρο που δε ζήτησες. όμως τώρα λένε πως φεύγει; μα αυτοί έχουν πάρει σα δίκιο τους ότι η ιστορία ποτέ δεν ξαναγράφεται στα ίδια πρότυπα; το ίδιο έκαναν το '74 όταν έφυγε ο Σωτήρης εκείνος που όλοι λέγανε πως είναι υπερβολικά μικρός για τη θέση — πέρασαν είκοσι χρόνια για να βρούμε άλλον έναν σα εκείνον, κι αυτοί είχαν πάλι την ίδια πρόφαση: "θα ψάξουμε καλύτερα αυτό το δέντρο βγάζει πολλά καρπούς". κι όμως εδώ είμαστε άλλο ένα δεκαπέντε χρόνια αργότερα να ψάχνουμε αυτόν τον ίδιο χαρακτήρα σα να ήταν φρούτο εποχής. ο輪子 έφυγε;; όχι — πήγε εκεί όπου υπάρχει έργο, κι εμείς ακόμα εδώ σα εκείνοι που διαβάζουν την εφημερίδα μόλις πριν κυκλοφορήσει το επόμενο τεύχος επειδή ξέχασαν πως ο χρόνος τρέχει γρηγορότερα όταν γυρίζεις τις σελίδες πίσω. θα σας πω κάτι πιο αληθινό από όλες τις μεταγραφές που κάναμε: το '82 πήγα στον αγώνα των Γιαννίνων εναντίον της ΑΕΚ εκείνος ο τύπος είχε πάρει τόσο κεφάλι που πριν ξεκινήσει ο αγώνας είχε ήδη αποφασίσει πως στο δεύτερο ημίχρονο θα σου δώσει τρεις τελικές πάσες σα δάσκαλος μουσικής. και εμείς εκεί σα αγορά χωριάτες που περιμένουν το κουδούνι του σχολείου να χτυπήσει για να αρχίσουν. δύο από τις τρεις τελικές έγιναν γκολ επειδή εκείνος είχε ήδη διαλέξει πού πρέπει να στήσει τον αντίπαλο σα στρατηγός στον πόλεμο — κι όταν τελείωσε ο αγώνας βγήκε τόσο ήσυχος σα να είχε πάει μόνο για περίπατο στη γωνία. τώρα λοιπόν ψάχνουμε έναν νέο轮子;; καλά κάνατε που ρωτήσατε — αλλά εκείνος που ψάχνουμε δεν πρόκειται να βγει από κάποιο ευρωπαϊκό τμήμα αποτυχημένων ημιπροϊόντων. αυτοί οι άνθρωποι γεννιούνται όταν κάποιος βάζει μια μπάλα στα χέρια ενός παιδιού τριών χρονών και του λέει «αυτή είναι η ζωή σου — τρέξε!». κι όταν ακούω εδώ μέσα να λέτε πως «θα βρούμε άλλον輪子» σα να ψάχνουμε κάλτσα στο συρτάρι της ντουλάπας, τότε νιώθω σα εκείνος ο γείτονας που αγόρασε σπίτι δίπλα στο εργοστάσιο και περίμενε να ζήσει ήσυχος επειδή είχε βάλει διπλά τζάμια. ο轮子 έφυγε;; όχι — πέρασε στην επόμενη ενότητα, κι εμείς ακόμα εδώ σα αυτούς που αργούν να πάνε στην κηδεία επειδή ψάχνουν το κατάλληλο πουκάμισο. αλλιώς περιμένουμε άλλη μία δεκαετία να μάθουμε πως υπήρχε κάποιος εκεί έξω που έκανε την ομάδα να μοιάζει σα οικογένεια κι όχι σα ομάδα αριθμών στο excel.