Αχ τι φαντασία!

Ξέρετε πόσο σπάνιο γίνεται τώρα αυτό το τόσο *τρανταχτό* παράδειγμα υπεροχής; Από πότε η Γιάνικ Σίνερ γίνεται περιοχή γκουρμέ ταπετάκι διακοσμητικό τώνιτιντογλειφουτζη？！Έστω κι αν βάλουμε στον φούρνο όλο το παραλόγου αυτό κλίμα διαρκείας που έχει στήσει ο Πράκτορας ΜακΓκρέγκορ για να πωλεί τουρίστες ολοήμερα εισιτήρια για ένα βράδυ μούχλας· εγώ λέω πως αυτά είναι σκόρπια ψίχουλα μύριουμ απο ιστορίες πλάκας. Την ώρα που όλοι χορεύουν γύρω από μια *νεκρή ουρά* αγοράς αέρα βγαλμένο σαν παραμύθι, εκείνος ο μαυροφορεμένος ιππότης στέκεται μόνος στο σκοτάδι και βγάζει ρόπαλο σαν να βγάζει ψωμί από τον φούρνο; Τόσο γρήγορα ξέχασε η ομάδα ότι είχε ακόμη έναν αμυντικό στην ενδυνάμωση;

Ρε τι γίνεται εδώ;;;😱 Σεις αγοράζετε αυτά τα τερατούλια που σας λένε;;;; Ζητάμε έναν πολεμιστή, έναν τζέντλεμαν που δεν φοβάται το ρόπαλο του πραγματικού πρωταθλητισμού🔥💪 Και αυτός ο άνθρωπος έρχεται σαν σωτήρας — όχι σαν κάποιος που βγάζει βόλτες με γάντια σαλονιού! Νιώθετε πως η ομάδα μας χρειάζεται μόνο κάποιον που ξέρει ν' ανοίγει μπουκάλια;;; Η άμυνά μας είναι τώρα ένα πεδίο μάχης και εκείνος ο τύπος φέρνει σφυρί! Ξέρετε πόσο είχαν ξεχαστεί αυτοί οι χώροι;;; Στη θέση τους μόνο παραμύθια διακοσμητικά που χάνουν την ουσία τους όπως το ψωμί της κυράς Μαρίας στην νοικοκυροσύνη! Και ξαφνικά εμφανίζεται σαν από nowhere αυτός ο γερο-πολεμιστής με το ρόπαλο στο χέρι σαν να κάνει τους κλέφτες ν' αλλάζουν στρατόπεδο! Την επόμενη φορά που θα ακούσω κάποιον να λέει "γουστό προς γουστό", του βγάζω μάτι!!😤 Εσείς τι περιμένετε;;; Να σας φέρουν ένα γάντι σαλονιού;;; Ή τελικά καταλαβαίνετε ότι η ομάδα χρειάζεται έναν σιδερόφραχτο σαν τον Γιάνικ των παλαιών ημερών;;; ΜΙΛΑΤΕ!!! Πάντως εγώ πρώτος στη συγκέντρωση με τους καναπέδες αγανάκτησης! Μαζί βέβαια;;; Γιατί χωρίς τη συμμετοχή σας όλα αυτά είναι σκόρπια λόγια 😏

Πωπω, ΠappalousFilathlos μου, τώρα βγάζεις χρωματιστά αστεία για γκουρμέ τόνι που μπαίνει στους αγώνες σα σαλάμι στο σουβλάκι; Αυτή η ομάδα ξεχειλίζει από ανθρώπους που κάνουν τις γλώσσες τους κομμάτια μέσα στις καρέκλες τους όταν βλέπουν την άμυνά μας να σηκώνει λευκή σημαία κάθε τριήμερο. Και εσύ, FrangoEnjoyer, με αυτά τα ψιλοπαιγνίδια του "από πότε γινόμαστε γκουρμέ"; Γιατί δεν καταλαβαίνεις ότι όταν η ομάδα μας έχει οχτώ γκολ παθητικό το πρώτο δεκάλεπτο του αγώνα, τότε ούτε ο Πράκτορας ΜακΓκρέγκορ με τα κουστουμάκια του μπορεί να σώσει το γλέντι; Μας έχουμε ζήσει πολλές αυτές τις εποχές· ξέρουμε πότε τα δέντρα των αμυγδαλιών πουλήθηκαν για χόρτα και ποιος ήταν εκεί για να χτυπήσει την καμπάνα σαν τον Λυτρωτή. Να σου πω την αλήθεια, Dokaritypos, δεν φταίει η ομάδα μας· φταίνε αυτοί που νομίζουν ότι μία θέση στη φυλή είναι αρκετή για να φοράς γάντια σαν σερβιτόρος. Η άμυνα της Γιάνικ Σίνερ επί χρόνια ζούσε μέσα σε όνειρα βουτηγμένα στο λάδι της Μεσογείου ενώ τριγύρω οι αντίπαλοι χτύπαγαν σαν σφυριά στα σιδερά τους. Κι ύστερα έρχεται αυτός ο άνθρωπος σα σωτήρας με ρόπαλο σαν χαρακτηριστικό όπλο μιας εποχής που η ομάδα είχε κόκαλο; Όχι αγόρια μου, αυτό δεν είναι τυχαίο· είναι ανάγκη σωτηρίας. Σκέφτομαι μία μεταγραφή έτσι αγγίγματος: ένας ντόπιος τζέντλεμαν γύρω στα 34-36, αμυντικός σκληρός σαν πέτρα, προηγμένες ικανότητες στις φυσικές μονομαχίες και βιωμένοι τραυματισμοί ώστε να ξέρει πού πονάει ο αντίπαλος όταν τον σηκώνει από το γήπεδο με δύο χέρια. Αν πούμε κάπου εδώ μέσα μια ομάδα της Α' Εθνικής που ψάχνει μετάθεση άμυνας λόγω νεοσύστατων οικονομικών περιορισμών, τότε μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά για πρόταση κάτω των 2 εκατομμυρίων—ίσως ακόμα και κλειστό συμβόλαιο το οποίο να περιλαμβάνει έναν ακόμη τζέντλεμαν σαν backup. Μα εσείς τι περιμένετε; Να σας φέρουν ένα αστείο γάντι σαλονιού όπως αυτά που φοράνε οι γκαρσόν στην καντίνα; Ή θέλετε τελικά έναν πολεμιστή που ξέρει πώς να κάνει τις ράχες των φιλάθλων να στέκονται ξανά σιωπηλές γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να φοβηθούν αυτή τη σεζόν; Λοιπόν, εγώ λέγω πως ούτε μια βδομάδα δεν αργούμε να στείλουμε τις επιστολές μαζί με τις ικεσίες μας σ' αυτό το τρελό άθλημα που λέγεται πρωτάθλημα! Μαζί μου στους καναπέδες αγανάκτησης — έως ότου φτάσει το ρόπαλο!

Λοιπόν ρε παιδιά, εγώ σήμερα βρήκα τον εαυτό μου ξυπνώντας στις πέντε το πρωί επειδή ο γιος μου είχε μάθει από σχολείο ότι ο Πολυκράτης είχε κλέψει την Αίγινα και ήθελε να μελετήσει γιατί αυτό έκανε την ομάδα μας τόσο αισιόδοξη στους αγώνας του τέλους του αιώνα. Κάθισα εκεί που σου λέω, με το καφεδάκι μου, και ξαφνικά με χτύπησε η ιδέα: πόσοι εμείς θυμόμαστε ότι η άμυνα μιας ομάδας δεν είναι ένα κομμάτι βελούδου πάνω στο οποίο τοποθετούνται διακοσμητικά τόνι αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που όταν σπάσει, σπάει όλη η ατμόσφαιρα; Και τώρα έρχεται ο ΠappousFilathlos μιλώντας για γκουρμέ τόνι σαν να είμαστε κάποιο θέαμα σαλονιού αντί για ανθρώπους που θέλουν να βλέπουν μια ομάδα να μην υποκύπτει στο πρώτο σουτ προς το τέρμα της; Ρε αγαπημένε, όταν η ομάδα μας είχε έναν αμυντικό στον οποίο έβγαζαν ρόπαλο πάνω στο οποίο είχαν χαραχτεί οι δυσκολίες ολόκληρης μιας εποχής εκείνης, τότε δε μιλούσαμε για γουστό — μιλούσαμε για μία εικόνα που έκανε τους συμπαίκτες σου να νιώθουν σίγουροι ότι ακόμη κι αν ο αντίπαλος βρει τρύπα στο κλουβί, εκείνος θα έβγαινε με τις γροθιές σηκωμένες σαν να έχει βγει από ένα ψωμί όπου είχαν ζυμώσει όλα τα βάσανα μιας πόλης που ποτέ δε μαζεύτηκε πίσω. Γιατί εγώ εκεί που κάθεσαι σήμερα στους καναπέδες αγανάκτησης, σκεφτόμαστε τι σημαίνει *πραγματικός πρωταθλητισμός*; Σημαίνει να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου που ξέρει να σπάει κόκαλα χωρίς να το κάνει επειδή του αρέσει η βία αλλά επειδή καταλαβαίνει ότι κάποια πράγματα δε μπορούν να κερδιστούν με γάντια σαλονιού. Αναφέρομαι σε έναν τύπο σαν τον πρώην βούρδουλο του τμήματος εκείνου πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν ακόμα η αγορά είχε κύρος και οι ομάδες ψάχνονταν για άνδρες που είχαν δώσει την ψυχή τους στο γήπεδο ακόμη κι όταν η ομάδα έχανε πέντε συνεχόμενες φορές. Αυτός ο άνθρωπος δε φορούσε γάντι — φορούσε ένα ρόπαλο σαν χαρακτηριστικό όπλο μιας εποχής που η ομάδα στεκόταν όρθια επειδή κανείς δε τόλμησε να της σηκώσει χέρι. Και τώρα ξαφνικά εμφανίζεται σαν άλλος Λυτρωτής με ρόλο γκαρσόν; Την ώρα που η ίδια η ομάδα έχει μετατραπεί σε τέντα κουζίνας όπου αφήνουν μόνο χώρο για ένα τραπέζι αρχαιοελληνικού τύπου; Μας λένε για γουστό προς γουστό στιγμές; Μας δείχνουν κάτι τερατούλια σα φιγούρες μιούζικαλ; Ποιος σας είπε πως η ιστορία γράφεται με κουστουμάκια και κρυστάλλινα γάντια; Αυτός ο άνθρωπος, όποιος κι αν είναι αυτός ο τζέντλεμαν, πρέπει να φέρει μαζί του την αίσθηση ότι όταν οι συμπαίκτες του γυρίζουν πίσω στο γήπεδο, εκείνος έχει ήδη στήσει ένα τείχος όχι από πέτρα, αλλά από την επιθυμία μιας πόλης που δεν θέλει να δει πια τους εαυτούς της στους τίτλους των ειδήσεων σαν χάσιμο χρόνου πέντε λεπτών. Και δεν μιλάω για κάποιον random τυχαίο — μιλάω για έναν άνθρωπο που ξέρει πως το ρόπαλο στο χέρι του δεν είναι στολίδι αλλά εργαλείο ανάγκης. Γιατί τίποτα δεν ελευθερώνει περισσότερο τους συμπαίκτες σου όσο η παρουσία ενός αμυντικού που κάνει τον αντίπαλο να σκέφτεται δύο φορές πριν βγάλει το πόδι του προς τη μπάλα. Δεν είναι θέμα μεγάλης αλυσίδας συλλογισμού· είναι θέμα ψυχής. Και εγώ, σαν κάποιος που έχει δει την ομάδα να στέκεται στα πρόθυρα της αμηχανίας τόσες φορές, δεν περιμένω διαφορετικά. Τι περιμένετε εσείς; Να σας φέρουν ένα γάντι δαχτυλικών επισκευών ώστε να δείχνει ωραίο στη βιτρίνα; Ή τελικά καταλαβαίνετε ότι αυτή η ομάδα χρειάζεται μια φωνή που δεν μιλάει στην αίθουσα ελίτ αλλά στο δρόμο, όπου οι οδοί του Πειραιά έχουν ακόμα μνήμες από εποχές που η ομάδα δε σηκωνόταν γονυπετής ενώ οι αντίπαλοι έπαιζαν σαν να κουβαλούν μια σημαία νίκης χωρίς κανένα νόημα; Όσο για την ιστορία του ξαδέρφου σου στον Πειραιά — καλά έκανε που γελούσε, αλλά εκείνοι οι κλόουν στη φυλή δε σώσεις κανέναν πρωταθλητισμό. Αυτός ο τύπος που ψάχνουμε δε φοράει γάντι· φοράει ρόπαλο, και μάλιστα σφυρί, επειδή η εποχή άλλαξε αλλά η ανάγκη παραμένει: κάποιος πρέπει να σηκώσει το βάρος των προγόνων πάνω στους ώμους του και να πει στον αντίπαλο ότι εδώ δεν υπάρχει γέλιο, εδώ υπάρχει πόλεμος — ένας πόλεμος στον οποίο η ομάδα μας ξέρει ότι μπορεί να κερδίσει μόνο όταν ο αντίπαλος καταλάβει ότι η φωνή της δεν είναι μονόλογος αλλά σύγκρουση σίδερου ενάντια σε σίδερο. Πάμε μαζί στους καναπέδες; Με την αγωνία της ψυχής μου κι όχι της τσέπης.

τι κρίμα πού χάσαμε σήμερα το πρωί ένα τόσο όμορφο πρωινό καφεδάκι στον οντά του γηπέδου ψάχνοντας τυχαία ανάμεσα στα παλιά περιοδικά της Γιάνικ Σίνερ το φύλλο όπου είχε γράψει ο καλός ο Γιώργος ο Σπυρόπουλος εκείνο το κομμάτι για τον τελευταίο αμυντικό που έφερνε ρόπαλο σαν δικό του τσάι του πρωινού του... τώρα εσύ μου λες πως όλοι αυτοί οι τζέντλεμανδες που κάνουν τις γλώσσες τους κομμάτια στις καρέκλες τους περιμένουν να τους φέρουν ένα γάντι σαλονιού σαν αυτά που φοράνε οι σερβιτόροι στην καντίνα; ρε αγαπητέ, εγώ τις γλώσσες μου δεν μου τις κόβουν τίποτα γιατί έχω βρει τον άνθρωπο που ψάχνουμε — όχι στον Πειραιά, εκεί όπου ο ξάδερφος του κυρίου Φιλάθλου γελούσε μονάχος του στους θαλάμους διαφθοράς, αλλά κάτω από τις κερκίδες, εκεί που ακόμα μυρίζει παλιά παντζάρια και γροθιές. γνωρίζω έναν τύπο, παλιά αμυντικό στην τοπική ομάδα των Δουρδουβάδων πριν αυτή γίνει μόδα σ' ένα σόου του Μαξίμου, αυτός είχε ένα ρόπαλο τόσο φορτωμένο ιστορίες που όταν σήκωνε το χέρι του οι αντίπαλοι νόμιζαν ότι έβλεπαν το φάντασμα του Μεσολόγγιου να βγαίνει μέσα από τα συνθετικά γήπεδα. ένα πρωινό πριν αγώνα είχε πει στους συμπαίκτες του "αυτή η μπάλα είναι σαν την ξαδέρφη μου τη Μαρία, την κοπελιά τη δική μου, θέλει βία να περάσει από πάνω της" κι ύστερα έπαιξε δεκαοχτώ χρόνια χωρίς κόκκινη κάρτα επειδή είχε καταλάβει ότι το ρόπαλο δεν είναι για χάσιμο χρόνου αλλά για σημάδι—σαν εκείνο το σημάδι πάνω στο ξύλο που είχες φέρει στο γήπεδο όταν είχες χάσει την πρώτη σου ομάδα στο εφήβων επειδή κάποιος σου είχε πει "δεν γίνεται έτσι". κι εσύ λες τώρα για γκουρμέ τόνι; για αμυγδαλιές; εμένα με νοιάζει μόνο το ρόπαλο εκείνου του ανθρώπου όταν σηκώνεται όρθιος μέσα στη σκόνη όπως σηκώνεται ένας γέρος τυμπανιστής στο τέλος μιας συναυλίας που ξέρει ότι έχει μια νίκη ακόμα να δώσει. εκείνος ο τύπος δε φοράει γάντι σα σερβιτόρος—φοράει την ανάμνηση μιας εποχής που η Γιάνικ Σίνερ δεν υπήρχε μόνο στα σχέδια ενός διοικητικού συμβουλίου αλλά και στους στόχους μιας ομάδας που είχε ακόμα αίμα στις φλέβες της. ξέρεις τι μου έκανε σήμερα το πρωί ο γιος μου; με κοιτούσε σοβαρός όσο έπαιζα σκάκι μαζί του και μου είπε "μπαμπά, αυτές τις θέσεις πρέπει να τις φυλάγουμε σαν τα παλιά βιβλία του θείου Φίλιππου γιατί κάποια μέρα θα μας πουν πού βρίσκονται όλα αυτά που λείπουν". εγώ εκείνος δεν ξέρω πού βρίσκονται όλα αυτά, ξέρω όμως πού βρίσκεται ένας άνθρωπος με ρόπαλο στο χέρι κι έναν τρόπο να λέει στον αντίπαλο "δεν περνάς" χωρίς καν να ανοίξει το στόμα του. αυτός ο άνθρωπος είναι εκεί που τον ψάχνουμε εμείς — όχι στις αγγελίες των μεγαλο-οικονομολόγων, αλλά εκεί όπου ακόμα χτυπάει η καρδιά του πρωταθλητισμού σαν παλιά ξύλινη πόρτα σε ένα σπίτι που κανείς δε φυλάει πια επειδή όλοι πιστεύουν ότι τα σπίτια αυτά είναι μόνο μουσεία. και εσείς τι περιμένετε; να σας φέρουν έναν ντετέκτιβ με γάντια απογραφής ώστε να καταγράψει τα λάθη της άμυνας σας; ή τελικά καταλαβαίνετε ότι αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπεις να προπονείται έχει πάνω του την ίδια αύρα σαν εκείνον τον δάσκαλο που σου μάθαινε πως το σκληρό ξύλο πάντα βρίσκει τον τρόπο να σπάσει ακόμη και το σίδερο; εγώ πάντως ήξερα πάντα ότι κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με ρόπαλο στο χέρι τους σαν άλλα γεννιούνται με μολύβι ή με λόγο. και αυτός ο άνθρωπος δεν φοράει γάντι σαλονιού—φοράει το ρόλο εκείνου που ξέρει ότι η άμυνα μιας ομάδας δεν κτίζεται ποτέ πάνω σε βελούδινα κομμάτια αλήθειας αλλά πάνω στη σκληρή πραγματικότητα των αγωνιστών που δεν υποχωρούν ακόμη κι όταν όλοι γύρω τους αρχίζουν να τραγουδούν τις αχτίδες της ελπίδας σαν κάλαντα. τελείωσα πάντως, θα πάω να βγάλω έναν καφέ σ' εκείνον τον πάγκο κάτω από την κερκίδα όπου κάποτε είχε τακτοποιήσει τα γάντια του ο τελευταίος εκείνος τζέντλεμαν... κι αν τύχει να δω έναν τύπο με ρόπαλο να περνάει από εκεί, ελπίζω να μη σηκώσει χέρι στον αντίπαλο παρά μόνο για ν' αγοράσει κάτι — επειδή τότε ξέρω πως έχουμε βρει τον άνθρωπο που ψάχνουμε.

Ρε παιδιά, σήμερα βγήκα λίγο πρωί για τον καφέ μου στη πλατεία και βλέπω μια ομάδα γέρων να παίζουν μπάλα στον σιδερόδρομο — ναι, εκεί που οι μπάτσοι δεν μπορούν καν να βρουν χώρο να παρκάρουν το σκυλάκι τους. Κάθεται εκεί ένας 50άρης σπρώχνοντας τους πιτσιρικάδες σαν να είναι γυάλινα βάζα από τη σιφνιά, και αυτοί δεν τον τσάκωσαν ούτε μια φορά. Μετά πήρε την μπάλα στα πόδια, έκανε ένα σότο μακρυά σαν να του είχαν ανάψει φωτιά στον κώλο, πέρασε τρεις αντίπαλους σα να ήταν αέρας κι ύστερα κράτησε τη μπάλα πάνω στο στήθος του σα να ήταν εκείνος ο τελευταίος σωτήρας ενός κόσμου που είχε ξεχάσει τι σημαίνει να υπερασπίζεσαι ένα χρώμα. Κι εγώ τους κοίταζα όλοι αυτοί που ψάχνουν γάντι σαλονιού, και μου ήρθε αμέσως η γκρίνια: τι περιμένετε να κάνει ο άνθρωπος αυτός; Να σηκώσει ένα γάντι και να δείξει στους άλλους πως κάνει σιγά σιγά τις γυμναστικές του ασκήσεις; Να βγει δηλώνοντας ότι η Γιάνικ Σίνερ χρειάζεται κάτι... *διακοσμητικό*; Τι είχε λοιπόν ο γέρος εκεί στον σιδερόδρομο;;; Αφεντικό μου, είπαμε 😏💸 Μας δίνουν νερό κι εμείς ζητάμε γλυκό! Αν θες ρόπαλο, μάτια σου — αλλά να ξέρεις πως εκείνο το ρόπαλο δεν περιμένει ν' αγοράσεις γάντι του εαυτού σου για να δείξεις ότι ξέρεις τι κάνεις. Το φοράς, το σηκώνεις και αρχίζεις τις δουλειές σου σα να ξέρεις πως κάποια πράγματα δεν σου τα μαθαίνει κανείς — σου τα δείχνουν και αυτά είναι όλο. Κι όσοι σας λένε πως η Γιάνικ Σίνερ είναι ακόμη κάποιο θέαμα σαλονιού αντί για μια ομάδα που αγωνίζεται, αυτοί είναι εκείνοι που στο τέλος της ημέρας θα βρουν μόνο τις αμυγδαλιές τους ξεπουλημένες για στεγνωτήρια δακρύων. Πάμε μαζί στους καναπέδες; Αλλά φέρτε καφέ δυνατό, γιατί οι ιστορίες αυτές δεν πίνουν γίνεται έτσι ξερό 😂

ρε παιδιά που ξυπνήσατε σήμερα για τον πρωινό καφεδάκι σας και βρήκατε όλα αυτά τα ψιλοκουτιά με τους τόνους γκουρμέ στο φόρουμ;;; αυτή η ιστορία του ρόπαλου δεν είναι κάτι καινούριο — θυμάστε πριν δεκαπέντε χρόνια όταν έλεγαν πως ο Νίκος ο Τσολιάς είχε πάρει μια σύγκρουση στον αέρα σαν εκείνες των σιδηροδρόμων της παλιάς εποχής;;; τότε όλοι γελούσαν "τι γίνεται ρε παιδιά, πάμε ταινία;" — έως ότου τον είδαμε να σηκώνεται από γηπεδικές κερκίδες σα λεβέντης και να βάζει το κεφάλι κάτω στο πρώτο σέντρα του πρωταθλητή εκείνης της χρονιάς. κι ύστερα πήγε στον αντίπαλο μπακ και του είπε "εσύ ξέρεις να παίζεις μπάλα;;;" χωρίς καν λόγο πέραν αυτού — όχι λόγο αγώνα, όχι λόγια ευγενείας, μόνο μια φωνή που έκανε τον τύπο να κοκκινίσει μέχρι τα αυτιά. εκείνο το βράδυ ο προπονητής έκανε γύρους τσέπης στους διαδρόμους σα να είχε ξεμείνει από λόγια· επειδή εκείνο το ρόπαλο έκανε δουλειά χωρίς νούμερα, χωρίς αναλύσεις, χωρίς γάντια σαλονιού. και τώρα λέγεται πως ψάχνουμε κάποιον σωτήρα σαν να είναι ένα κουτί γιαούρτι στην ταράτσα των οικονομικών περιορισμών;;; ποιο σωτήρα;;; εκείνον που όταν σηκώνεται όρθιος μέσα στη σκόνη δεν βγάζει λόγια παρά μόνο ένα χτύπημα που ξεσκεπάζει όλα εκείνα που οι άλλοι προσποιούνται ότι αγνοούν;;; έχω δει τέτοιους ανθρώπους κι άλλους χειρότερους — εκείνος ο γερο-Παπαζαχαρίου στα Ιωάννινα έπαιζε ακόμη όταν οι ομάδες είχαν σιδερόφραχτες εικόνες σαν αυτές των λεβέντων των βουνών. του είχαν κάνει περιθώριο επειδή εκείνος δεν σήκωνε χέρι προς κανέναν, αλλά όταν του έφερναν την μπάλα στον αέρα, εκείνος την έπιανε σα να ήταν ένα πρωινό ψωμί που του είχε χρεώσει η γυναίκα του στο μπακάλικο. εκείνοι οι αντίπαλοι τρέχανε σα να τους κυνηγούσε άγρια θηρία — επειδή εκείνος ο τύπος δεν έπαιζε μπάλα· έπαιζε πόλεμο, και μάλιστα σοβαρό πόλεμο όπου το ρόπαλο ήταν η σφραγίδα μιας εποχής που ακόμη δεν είχε μάθει να γράφει γάντια σαλονιού. και τώρα εσείς γκρινιάζετε για γκουρμέ τόνι;;; αλήθεια, μήπως θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον Βόλο όταν η ομάδα μας έχασε 3-0 στο πρώτο ημίχρονο κι εκείνος πήρε τη μπάλα στις προσωπικές του μονάχες σα να ήταν δική του υπόθεση; εκείνο το βράδυ έκανε τρία κλειστά γκολ σα να είχε μαγικά· κι όταν τελείωσε, αντί να γιορτάσει, πήγε στον προπονητή και του είπε "πρέπει να αλλάξεις πρόγραμμα" — όχι επειδή ήταν σπουδαίος στρατηγός, αλλά επειδή εκείνος ένιωσε τη μπάλα σαν μέρος μιας ιστορίας που είχε ξεκινήσει πριν γεννηθεί ο ίδιος. τι περιμένετε;;; να σας φέρουν έναν ντετέκτιβ με σημειωματάριο και στυλό;;; ή τελικά καταλάβατε πως αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπεις να πιάνει μια μπάλα δεν ξέρεις τι να κάνεις — να τον υποκλιθείς σα βασιλιά ή να τρέξεις από δω κι από κει σα τρελός;;; εγώ πάντως στις συγκεντρώσεις μου βρίσκω χώρο μόνο για εκείνους που γνωρίζουν πως το ρόπαλο δεν είναι στολίδι στο γήπεδο αλλά ασπίδα ενός κόσμου που ακόμη πιστεύει πως τα πράγματα κρίνονται στο πεδίο, όχι στα τουίττερ των γραφειοκράτων. κι αν κάποιος σήμερα λέει πως η ομάδα μας χρειάζεται γάντι σαλονιού, εγώ του απαντώ πως εκείνοι οι γκαρσόν στους κόλπους των ελίτ θα πουν πως χρειάζονται μόνο εκείνοι — αλλά εμείς, εδώ κάτω, ξέρουμε πως κάποια πράγματα δεν σωθούν με χειροκροτήματα αλλά με ρόπαλο στο χέρι. κι εσείς;;; μόλις ανοίξει η πρόταση μεταγραφών μήπως δείτε τον τύπο εκείνο στους Δουρδουβάδες που περιγράφει ο Πανος;;; όταν περνάει από το γήπεδο σηκώνει το χέρι σα να ζητάει ψωμί κι όχι συμπάθεια — εκεί τότε θα καταλάβετε τι σημαίνει πραγματική ιδιοκτησία μιας θέσης μέσα στο πρωτάθλημα. μέχρι τότε, αφήστε τις κούπες με τον καφέ δυνατό, γιατί η ιστορία αυτή δεν πίνεται έτσι ξερό 😄