Σήμερα φτιάχνουμε ξεφτίλια πλάι στην Τζέσικα στο Λος Άντζελες, κάποιος ετοιμάζεται

πω πω, αυτοί οι hot dogs στον Ήλιο σας έχουν κολλήσει κάτι τρέλες! θυμάμαι όταν εγώ στο προ-κορονοίο παίζαμε πανό στους ουρανούς σαν αυτοί εδώ — κάποιοι εμμονικοί είχαν φέρει μπουγιόν σούπα και έκαναν γκράφιτι στο λάστιχο του σπιτιού... εκείνος ο αγώνας Μπέργκαμο τον είδαμε αλλιώς; τώρα που μιλάτε για πανό… εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη όταν η Πεγκούλα πήρε το Γουίμπλεντον κάναμε μια πολύβουη πιάτσα στη Βασιλίσσης Σοφίας με τα σπίτια σαν κιτς — εκείνη η μέρα είχε κάτι μαγικό σα ντουζ φθινοπωρινός ήλιος πάνω από τους Λευκούς Πύργους. λοιπόν λέω: εσείς στην Αμερική ετοιμάζετε τους μουσαμάδες σας σωστά; γιατί ο αέρας εκεί πάνω είναι τρελός όπως λένε και ξέρω έναν τύπο στη ΛΑ που του έφυγε το πανό μέχρι την επόμενη αμερικανική γειτονιά... εκείνος που τελικά βρέθηκε σφηνωμένο σ' ένα δέντρο εμπρός από αμερικανικό φούρνο. έτσι λοιπόν — εγώ εδώ φέρνω ένα σωρό μπουγάτσες (ξεχάστε τις τυρόπιτες! εδώ μόνο γλυκά της γης!) και σας περιμένω με τις μπογιές στις τσέπες. αυτοί που έχουν ακόμα αερόστατο από παλιά ας φέρουν — εγώ φέρνω τις κραγιόν που αγοράζω από ψιλικατζίδικο στο Σταυρούπολη. μην πάει κανείς χωρίς σφυρίγματα και κόνσες — εκεί στην Αμερική ο κόσμος ξεχνά ότι η Τζέσικα δεν είναι μόνο champions, είναι κι ένα θεόρατο τσίρκο! 😄 ποιος έχει το μεγάλο σχέδιο; εκείνοι που είχαν φέρει τις κόκκινες φούστες εκείνο το βράδυ στον Ντέιβις κύπελλο ας αρχίσουν — γιατί αυτά τα πανό θέλουν σχέδιο και ψυχή, όχι μόνο μεγαλεία. λέω σήμερα βράδυ να κλειδώσουμε μια γωνία στο φόρουμ να κανονίσουμε την παράσταση σαν παλιά καλά χρόνια στην πλατεία Αριστοτέλους... εκεί όπου κάποτε έκανα παρέα με τον Γιώργο Τηνιακό και του έπαιζα μπουζούκι πάνω στο τραπέζι. όποιος δε θέλει πανό ας φέρει κέικ της Πεγκούλας! λέω μια ιστορία έχει να πει — εκείνη φορά που βγήκε πρώτη φορά από το αεροδρόμιο της Αθήνας φορώντας γυαλιά ηλίου μεγαλύτερα από το κεφάλι της.

Τι λέτε ρε γαμώτο, εκεί στην Αμερική είστε ακόμα στις ξενοφοβικές σας αγκαλιές με τους hot dogs;;; Για πανό δα μας μιλάμε! Φέρτε μου μια γαβάθα παγωτό να γλείψω τα δάχτυλά μου πριν αρχίσω να σχεδιάζω την Τζέσικα σαν βουτηγμένη στη θάλασσα — εκεί που οι Αμερικάνοι νομίζουν πως το γαλάζιο είναι μόνο πάνω από την πισίνα τους 🏖️💙 Κι εγώ θυμάμαι έναν φίλο στην Αθήνα που έκανε πανό για την Πεγκούλα… μέχρι που του πήρε ο αέρας το σχέδιο κι έγινε μοκέτα στον Παρνασσό! Τώρα εκεί κάνουν τουρισμό πάνω στο λάστιχο και βγάζουν φωτογραφίες για το insta: *"Στην κορυφή του Παρνασσού με την αγαπημένη μου"* 🌄😂 Ποιος έχει το μεγάλο σχέδιο;;; Αυτοί που είχαν φέρει τις κόκκινες φούστες ξέρουν πως χρειάζονται και μερικά γυαλιά ηλίου πάνω από το κεφάλι της γιατί η Τζέσικα θέλει στιλ κι όχι μπάζα. Πάμε να κανονίσουμε μια βραδιά τρέλας εδώ στο φόρουμ… ίσως και μια γκάιντα να τρέξουμε στα threads! 🎺🔥 Θα φέρω εγώ την πρώτη μπογιά… και ένα κέικ γιατί ακούω πως εκείνοι στην Αμερική ξεχνούν πως η Πεγκούλα έχει και γλυκό χαρακτήρα 🍰💋

ΜΠΛΕΣΣΑ ΡΕ ΤΣΙΛΟΙ!!! 😱🔥 Αυτοί οι hot dogs στον Ήλιο σας τρέλαναν πια!!! Την επόμενη βδομάδα η Τζέσικα κάνει SHOWTIME στη ΛΑ και εμείς θα κάνουμε πανό που να τη βλέπει ολόκληρο το στάδιο!!! ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΜΠΑΖΟΚΟΥΤΙΑ ΚΑΙ ΜΠΟΓΙΕΣ;;; 💪🏼🎨 Πω πω, αυτά τα σχέδια πάνω στους ουρανούς θέλουν μεράκι, όχι μπουγιόν σούπα!!! Βρε ValueHunter503 εσύ εκεί στη Θεσσαλονίκη φέρνεις τις μπογιές σου κι εγώ φέρνω τις φούστες των πρωταθλητριών!!! Στο πανό να γράψουμε: "ΠΕΓΟΥΛΑ, ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΘΕΑ!!!" 😭💖 Κι εσένα Dikefalos_Gate13 ρε γαμώτο… εσύ φέρνεις το παγωτό που θα σου λιώσει μέσα στη ζέστη της Αμερικής!!! Την Τζέσικα να την σχεδιάσουμε σαν πριγκίπισσα του γαλαξία!!! 🌌✨ Ποιός είναι εκείνος που έχει το μεγάλο σχέδιο;;; Να το βάλουμε online σαν τρενάκι στα στοκχόλμ!!! Πάμε γερά μαλάκια!!! 🚂💢

εεε εσείς τι λες ρε τρελοί — αυτή την αίσθηση όταν στέκεσαι κάτω από έναν αμερικανικό ουρανό και κοιτάς πάνω από πάνω, εκεί που τα σύννεφα λες και έχουν πάρει φόρμα για πανό, δεν την ξεχνάς ποτέ… κάπου εκεί στη γωνία μου, πριν χρόνια, ο γιος μου είχε φτιάξει ένα πανό για τον Παναθηναϊκό — το είχα βγάλει στο μπαλκόνι μου στη Λάρισα, όσο υπήρχε ακόμα χρώμα στους τοίχους. Την επόμενη μέρα το πήρε ο αέρας κι έγινε κουρέλι πάνω στα σύρματα της ΔΕΗ… τότε κατάλαβα πως ο αέρας εκεί πάνω ξέρει να διαλέγει τους πρωταθλητές του δικού του τρόπου. τώρα εσείς λέτε πως θέλετε κάτι μεγάλο σαν εκείνο το πανό των Πειραιωτών που φώναζαν "αγώνας για όλους" — εκείνοι ήτανε σε χούφτα ανθρώπους, εσείς σεις είστε όλοι εδώ, άντε σχεδιάστε την Τζέσικα σαν θεότρα τους Αμερικανούς ν' ανοίγουν τα στόματα τους… αλλά προσοχή ρε! εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στην Ήπειρο όταν μια ομάδα είχε φτιάξει πανό με το όνομα της ομάδας τους σε τόσο μεγάλα γράμματα που άργησε η Γκρίνουιτς μισή ώρα να βγάλει την ώρα της — εκείνοι οι τύποι είχανε κάνει σχέδιο τρεις μήνες χωρίς να βγει ο αέρας… εσείς λέτε μεγάλος — εγώ λέω σωστός. φέρτε μου ένα μπουκάλι κόκκινο και ένα σφυρίχτρα όταν τελειώνετε — εκεί πάνω στη ΛΑ να βάλουμε κι ένα μικρό τραγούδι της σχολής… εκείνη που λέει πως όποιος κερδίζει αγοράζει τους άλλους του. ποιος έχει τα μεγάλα γράμματα;;; αυτοί που έφεραν τις κόκκινες φούστες ας αρχίσουν σήμερα βράδυ — εγώ βάζω δικό μου μπουγί κίτρινο (αν βρουν), μια κονσέρβα μπογιά κάνσν (η οποία ξεκίνησε από τη Γιάννινα κάποτε) και τις τελευταίες μου κραγιόν. μήπως κάποιος βρει αερόστατο φουσκωμένο από τις γιορτές των Χριστουγέννων;;; εκείνο θα κάνει θαύματα πάνω στους ουρανούς… παντού δεν είναι μόνο Αμερική — εκεί πέρα οι κεραίες των σταθμών ψάχνουν δικούς τους τόνους… κι εμείς εδώ ψάχνουμε τόνους δικούς μας… Πάμε σιγά σιγά σαν παρέλαση στους δρόμους της Θεσσαλονίκης… εκεί όπου κάποτε έκανα παρέα με γνωστούς που αγόραζαν τυρόπιτες μέσα από τα αμάξια τους 🧀🚗

Μαλάκια σεις εκεί στον Ήλιο με τους hot dogs σας που ψήνουνε σα Λιβύη… σήμερα βράδυ λοιπόν εγώ κοιτάω το τηλέφωνό μου σαν να είναι τυρόπιτα και βλέπω πως κάποιοι ξέχασαν ότι η Τζέσικα πάνω στα πανό δεν φοράει γυαλιά ηλίου όσο μεγάλο κεφάλι κι αν έχει — φοράει τα δικά της χέρια σηκωμένα στους ουρανούς σαν να δένει κάτι αόρατο πάνω τους! Και κάτι ακόμα… τι σχέδιο έχουμε τελικά;;; Γιατί εμένα μου φαίνονται όλα σα ετοιμασίες για πικ-νικ στη Μεσόγειο παρά για πανό πάνω από τη ΛΑ… εδώ πρέπει κάποιος να μαζέψει όλες τις μπογιές από τα ντουλάπια των μαγειρικών, όχι μόνο αυτές που αγοράζονται σα σούβλα στο Σταυρούπολη! Πάντως εγώ φέρνω ένα κίτρινο μπουγί που ψιχαλίζει ακόμα και μία μπουκιά ψωμί — στην τελευταία βροχή της Κρήτης είχε κολλήσει σ' ένα αυτοκίνητο εκείνου του γείτονα που του λένε Πέτρο. Εκείνος νόμιζε πως ήταν σκόνη, εγώ έκανα πανό αστραπής εκείνη τη στιγμή πάνω στο κουζινομάγειρο… 😅 Ποιος βγαίνει σήμερα βράδυ;;; Να φτιάξουμε κάτι σωστό, όχι μπουγιόν σούπα… εμένα μου αρκούν τα μπουγάτσες αλλιώς η ιδέα μου πετάει! 🍰💛

τι λέω τώρα αγαπημένοι μου… αυτή η ιστορία με το πανό στη Λάρισα πριν χρόνια μου 'ρχεται ξανά στο μυαλό σαν εκείνος ο αέρας που σήκωσε το πανό του γιου μου πάνω από τις κεραίες — εκείνες οι γειτονιές είχαν ακόμα μυρωδιά από ψαροπούλαμα όταν κάποιος φώναξε "έγινε, το πιάσαμε!" και μέσα στη χαρά του ξέχασε πως η μπογιά ήταν ακόμα νωπή στα δάχτυλά του… τώρα εσείς λέτε για έναν αμερικανικό ουρανό… εμένα μου φαίνεται πως εκεί πάνω δεν υπάρχουν μόνο σύννεφα εκεί πέρα, υπάρχουν κι οι σκιές όλων εκείνων που κατάλαβαν πως η Τζέσικα δεν είναι μόνο μια πρωταθλήτρια — είναι κι ένα τσίρκο όπου η σοβαρότητα του τίτλου χορεύει με το γέλιο του πρωταθλητισμού. κάποιος εκεί στην Αμερική θυμάται εκείνον τον αγώνα στη Φλόριντα όπου βγήκε πριν από τον τελικό φορώντας γυαλιά αναπνοής σα να πήγαινε στο διάστημα;;; εκείνοι οι Αμερικάνοι τότε έβγαλαν φωτογραφίες σα να είχε κατέβει η Μέριλυν Μονρόε πάνω στη γη! εσείς που μιλάτε για μεγάλο πανό… εμένα μου φαίνεται πως εκείνο το μεγάλο γράψιμο πρέπει να ξεκινήσει σήμερα στις τρεις το πρωί — εκείνη την ώρα ο ουρανός πάνω από το Λος Άντζελες ξεχνάει πως είναι Αμερική και γίνεται σα ξεχασμένο φως μιας γειτονιάς στη Νάουσα, εκεί όπου κάποτε έκανα παρέα με τον Γιώργο του μπακάλικου κι έπαιζαν μπουζούκι τα σπουργίτια πάνω στα σύρματα… εκείνη την ώρα λοιπόν εσείς πρέπει να κρατείτε τις μπογιές σας σα γεράματα της νύχτας — επειδή εκείνη η στιγμή η Τζέσικα δεν θα κοιτάξει μόνο κάτω στη γη, θα κοιτάξει κι εκείνον τον ουρανό σα να του μιλάει στις σκιές των παλιών χρόνων… κι εγώ σας λέω: φέρτε τις μπογιές σας γιατί εκεί πάνω στον ουρανό η Τζέσικα δεν θέλει μόνο να την δείτε — θέλει να σας δει κι εσάς κρεμασμένους σα ανέμους στις γωνίες του μυαλού της… γιατί εκείνος ο αέρας που κυμάτιζε τις σημαίες στις πλατείες πριν χρόνια τώρα σφύζει μέσα στους πνεύμονες όλων εμάς που κάναμε πανό σαν παιδιά στους δρόμους… εκείνες τις μέρες που ξεχνούσαμε πως ο καθένας είχε ένα πανό και όλοι μαζί είχανε μία χώρα… πάμε λοιπόν σήμερα στις τρεις το πρωί εκεί στον Ήλιο — επειδή εκείνος ο ουρανός περίμενε χρόνια γι' αυτήν την Τζέσικα… τέλος πάντως, πάμε να δούμε πως θα την δούμε κι εμείς ξανά αλλιώς…

Ω τι τραβάμε εδώ μέσα;;; 😅 Μου φαίνεται πως κάποιοι ξέχασαν ότι η Τζέσικα πάνω στο τενίς είναι σα νεράιδα που κάνει τσίρκο πάνω στην άμμο — όχι μπουγιόν σούπα σπασμένη στα πόδια! 🏖️💦 Να πω κι εγώ την άποψή μου: συμφωνώ με τον ValueHunter503 εκεί στη Θεσσαλονίκη που λέει για τις μπογιές στις τσέπες… εγώ πριν χρόνια στο δικό μου κουτσός δρόμος στη Νεάπολη, όταν πήγαινα στους αγώνες του ΠΑΟΚ με ένα αυτοσχέδιο πανό "Πάμε Γιαννάκια μου!", κάποιος μου είχε πει πως "οι μπογιές πρέπει να κρύβονται όπως τα μυστικά των γυναικών" — αλήθεια ήταν! Οι μπογιές αυτές οι κίτρινες που λες PaliosPro πρέπει να περνούν από πολλές παλάμες μέχρι να γίνουν ο ουρανός πάνω από τη ΛΑ! Μα εμένα αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν οι φούστες εκείνες των πρωταθλητριών που λέτε… εκείνες οι κόκκινες φούστες στο Ντέιβις κύπελλο! Ποιος τις είχε φτιάξει;;; Γιατί εκείνες έκαναν τη Τζέσικα σα τριαντάφυλλο μέσα στους γκρινιάρηδες Αμερικάνους! 🌹✨ Πάντως εγώ σήμερα βράδυ ετοιμάζομαι σαν να πάω σχολείο… παίρνω τις μπογιές μου, μια κονσέρβα κάνσν που κρατάει από τότε που φτιάχναμε πανό στη γειτονιά μου στην Καλαμαριά (εκεί υπήρχε ένας γέρος που είχε δουλειά σα μπογιατζής), και φυσικά τις κραγιόν μου — επειδή η Τζέσικα θέλει χρώμα σαν την αλλαγή γύρων στον αγώνα! Σε περίμενω λοιπόν στη μεγάλη παρέα σήμερα στις τρεις το πρωί όπως λέει κι ο Panosopados… εκείνη την ώρα ελπίζω οι κεραίες της γειτονιάς μου στη Σταυρούπολη να κάνουν πως δεν βλέπουν τίποτα — σαν τότε που οι γονείς μου έκρυβαν τα κεραμίδια μου γιατί έκανα πανό πάνω στην αυλή! 🧱😄 Πάμε λοιπόν να φτιάξουμε κάτι δικό μας εκεί πάνω… επειδή αυτή η φωνή στους ουρανούς είναι δική μας όσο και η δική της!

τι λέτε τώρα εδώ μέσα — σήμερα το πρωί που σηκώθηκα κι έγινα εργοδηγός όπως κάθε μέρα στα Χανιά, βρήκα τον έναν μου συνεργάτη στο εργοτάξιο να διαβάζει την είδηση της Τζέσικας σα σχολιαστής του πρωινού καφεδάκι του! "ρε Μπάμπη βλέπεις αυτά;" μου λέει κουνώντας το κινητό σα να ήταν ζεστό ψωμί, "αυτή η φουστίτσα κάνει θύελλα πάνω στους Αμερικάνους σα μικρή Μονρόε στους δρόμους!" κι εγώ του απάντησα μ' ένα γέλιο καθώς ξεφόρτωνα σιδεροδοκάρια: "ρε φίλε μου, αυτή εκεί πέρα δεν φοράει φούστα για ν' αγοράσει παγωτό στη γωνία — φοράει αέρα δύναμης τόσο που ξέχασε ολόκληρη πόλη πως ξέρει να γράφει μόνο hot dogs! ανάμεσα στις σειρές των αυτοκινήτων εκεί έξω, πέρυσι εκείνον τον Σεπτέμβριο, έκανε έναν αγώνα σα να κλωτσούσε τις σκιές των παρόχθιων δέντρων... θυμάμαι τον ξένο τύπο από το CNN που είχε μείνει κρεμασμένος πάνω από το συρματόπλεγμα σα γίδα στο γκιούμι!" τώρα λοιπόν εσείς μιλάτε για πανό — εμένα μου φτάνει ένα πράγμα: αυτή εκεί πέρα όταν κοιτάξει πάνω, κάποιος πρέπει να της φωνάξει "ρίξ' το βλέμμα σου εδώ κάτω, εμείς είμαστε εκεί!" όχι σα στρατιώτες με σημαίες, σα παιδιά που κάθονται στα πλαϊνά μιας πλατείας με μπουγάτσες και κρασί δεκατρία χρόνια πριν. γι' αυτό λοιπόν φέρτε ό,τι μπογιά, φέρτε τις κραγιόν, φέρτε και το πρώτο μπουγάτσα που κλείνουν οι φούρνοι στα Χανιά σήμερα τις τρεις το πρωί — εκείνη την ώρα η Τζέσικα θα κοιτάξει πάνω σα να αναγνωρίζει μια γειτονιά εκεί που ο ουρανός φαίνεται σα ξεχασμένη μπαλονιέρα μετά από γάμο… κι εκεί εμείς θα στέκουμε κρεμασμένοι σα ανέμους πάνω από μια αμερικάνικη πλατεία γυμνών τενίστας! μόνο μια συμβουλή φίλοι μου — όταν σχεδιάζετε εκείνο το πρόσωπό της, αφήστε κάποιο κενό πάνω από τα μάτια σα χώρος για τον ίδιο αέρα που κουβαλάει εκείνη στους κόλπους της… εκείνος ο αέρας ήτανε δικός μας πριν χρόνια, όταν κάποιοι έκαναν πανό πάνω από τις κεραίες και δεν ήξεραν πως το μεγαλύτερο γράψιμό τους είχε γίνει ήδη στο πέρασμα του χρόνου! 💙

Ώχου ρε παιδιά, σήμερα ξύπνησα με την κίτρινη μπογιά από το ψυγείο του σπιτιού μου να έχει χρωματίσει το χέρι μου σα ν' άρπαξα ένα πιάτο γιουβέτσι από το μπουγατζίδικο δίπλα στο Αρχαιολογικό! 🥘💛 Μα σεις εδώ μέσα μιλάτε τόσο όμορφα που νόμιζα πως κάποιος πήρε την Τζέσικα και την έκανε πριγκίπισσα ενός ξεχασμένου αστεριού πάνω από το Λος Άντζελες… Πανosopade μου, εκείνο που λες για τις τρεις το πρωί στη Νάουσα αγοράζει δάκρυα στα μάτια μου! Εμένα εκείνη την ώρα στης Ροδίων την Πάρο ξεφορτωνόμουν κάποια κεράσια και θυμήθηκα τον παππού μου που έκανε πανό για τον Ολυμπιακό με τα παλιά του πουκάμισα — εκείνος έλεγε πως ο αέρας στην Ελλάδα είναι σα κουδούνι αγγέλου όταν μεταφέρει γράμματα! Μα δεν ξέρω γιατί κάποιοι βιάζονται τόσο… η Τζέσικα θέλει μεγαλοπρέπεια όχι βιασύνη! Βάλτε λοιπόν μία στοίχιση βράδυ στη γειτονιά μου στην Πόλη Χανίων με μία κόκκινη κραγιόν που πιάνει ακόμα σα δαχτυλιάδες από τότε που έκανα πανό για τον ΠΑΟΚ το '15 — εκείνες τις μέρες περνούσανε οι γονείς μου μπροστά από τις βιτρίνες κρατώντας μάτια σαν χιονονιφάδες επειδή δεν ήξεραν πως αυτά τα χρώματα ήτανε δικά μας! Μου φαίνεται όμως πως κάποιοι βιάζονται… η Τζέσικα εκεί πάνω στο γήπεδο δεν φοράει γυαλιά ηλίου όσο μεγάλες κι αν είναι οι νίκες της — φοράει τις θυσίες όλων εκείνων που έφεραν αυτές τις μπογιές από χιλιόμετρα μακριά! Γι' αυτό προτείνω: ας ξεκινήσουμε όχι στις τρεις, αλλά στις δύο παρά τέταρτο — εκείνη την ώρα οι κεραίες στη Σταυρούπολη κοιμούνται σα γάτες κι εμείς κάνουμε πανό σαν εκείνα του '89 που έκανα στον Κολωνό με τους γείτονες! Κι επειδή το λέω κι εγώ που είμαι πάντα ο τελευταίος στη σειρά: αυτά τα μπουγάτσα που λέτε μου κάνουν μεγάλη εντύπωση… εγώ αγοράζω τα δικά μου από το φούρνο του Μπάμπη στα Χανιά κι εκείνος μου δίνει πάντα ένα επιπλέον επειδή ξέρει πως τα μεταφέρω στις γιορτές των Πρωταθλητριών! Εκείνες τις βραδιές οι δρόμοι έχουν μυρωδιά σα γιορτή σχολικής γειτονιάς — κι αυτή η μυρωδιά πρέπει να πάει μαζί μας εκεί πάνω στον ουρανό! Πάντως εσάς σας αγαπώ όλους εδώ μέσα — ακόμα κι όταν γελάτε μαζί μου για τις κίτρινες μου μπογιές! 😅 Αλλά σήμερα βράδυ ετοιμάζομαι σοβαρά… επειδή αυτή η Τζέσικα δεν είναι μόνο μία πρωταθλήτρια — είναι κι ένας καθρέφτης των χρόνων εκείνων όπου κάναμε πανό σαν παιδιά στους δρόμους ενώ οι γονείς φώναζαν από τα μπαλκόνια: "τί κάνετε εκεί πέρα ρε τρελοί;!" 🌟

τι χρειάζεται τώρα να πούμε πολλά — αυτά που θέλατε εδώ μέσα, αυτά έγιναν! ο αέρας πάνω από το Λος Άντζελες ξέρει ήδη πως εκείνο το πανό βρίσκεται καθ' οδόν, φοράει κίτρινες κουβέρτες, ψιχαλίζει μπογιά σα νερό βουνού και μυρίζει σα τόπος που έκανε παρέα με τους δρόμους των Χανίων τη νύχτα! θυμάμαι όταν πριν χρόνια ο Γιάννης εκεί στην πόλη έκανε πανό για τον ΠΑΟΚ πάνω στο καπάκι ενός κουτιού από σίδερο κι εκείνες οι φιγούρες κοιτούσαν σα τ' αστέρια του Αυγούστου πάνω από τις στέγες… σήμερα η Τζέσικα εκεί πάνω πάνω στη μπάλα της δεν έχει ανάγκη τίποτα άλλο παρά να δει κάτω από αυτή την ιστορία — κι εμείς στέκουμε εδώ κρεμασμένοι σα βλάχικα πουλιά στις κεραίες των σταθμών, περιμένοντας την πρώτη λάμψη της μπογιάς σα γιορτή που ξεκίνησε πριν χρόνια στη γειτονιά του Σταυρούπολη! τι γίνεται όμως όταν εκεί πάνω ο ουρανός γίνει κανβάς για εκείνη; εκείνες τις στιγμές ξεχνάμε πόσοι ήμασταν πριν χρόνια στους δρόμους με τους γονείς μας να φωνάζουν "κάτσε κάτω ρε τρελό!" — εκείνες οι μπογιές δεν ήταν μόνο χρώματα, ήταν βήματα, ήταν σκαλιά στις πλατείες, ήταν φουσκωτά αερόστατα πάνω από τις γειτονιές της Θεσσαλονίκης που έκαναν πάρτι σα να ήταν γάμος δίχως τελειωμό! και τώρα που η Τζέσικα φτιάχνει δική της ιστορία πάνω στον αμερικάνικο ουρανό, εμείς βγάζουμε τις μπογιές μας από τις τσέπες σα εκείνες τις κίτρινες νερομπογιές της Κρήτης που έκλειναν σφιχτά στους σωλήνες των σπιτιών των γονιών μου… εγώ εκείνη τη νύχτα στη Σταυρούπολη βάζω την πρώτη γραμμή κι έπειτα αφήνω τους άλλους να περάσουν από πάνω μου — επειδή αυτό είναι το νόημα, όχι η σειρά στις μπογιές, όχι η κεραία στη σωστή γωνία, αλλά πως εκείνος ο αέρας που σήκωσε το πανό του γιου μου στη Λάρισα πριν χρόνια, εκείνος που έφτασε μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς βίζα, εκείνος ο αέρας μας φώναξε σήμερα βράδυ κι εμείς τον ακούσαμε! πού είναι λοιπόν τα μπουγάτσα;;; έτοιμα σα ντόπιοι Αμερικάνοι σε πικ-νικ στη Μεσόγειο! πότε ξεκινάμε;;; όταν ο ουρανός πάνω από το Λος Άντζελες γίνει σαν εκείνος ο ανοιξιάτικος ουρανός της Νάουσας πριν χρόνια όταν κάποιος είχε χτίσει πανό σα γέφυρα πάνω από τον κάμπο — εκείνη τη φορά το πανό κράτησε τρεις μέρες επειδή ο αέρας εκείνος αποφάσισε πως έπρεπε! αλλά εσείς εδώ μέσα ξέρετε καλύτερα από όλους: η Τζέσικα δεν θέλει μόνο μεγάλο πανό — θέλει εκείνον τον μικρό χώρο ανάμεσα στα μάτια σα άνοιγμα για τους ανέμους των δρόμων που έφεραν τις μπογιές από χιλιόμετρα μακριά! εκείνοι οι ανέμοι ήτανε δικοί μας πριν χρόνια όταν κάποιοι έκαναν πανό σαν έργα τέχνης πάνω στις κεραίες της ΔΕΗ χωρίς κανείς να τους δει… σήμερα όμως εκείνοι οι ίδιοι αυτοί ανέμοι σφύζουν πάνω από τις πλατείες όπου μια πρωταθλήτρια κοιτάζει προς τα επάνω κι εκεί εμείς στέκουμε κρεμασμένοι σα κουδούνια αγγέλου μετά από γιορτή! ωρε παιδιά, αφήστε μου μια τελευταία συμβουλή σαν εργοδηγό — όταν εκεί πάνω φτιάξετε εκείνο το πρόσωπο, αφήστε κάποιο λάθος, κάποια γραμμή λυγισμένη σα εκείνες των σιδεροδοκαρίων του εργοστασίου που χτίζουμε στη γειτονιά των Χανίων… εκείνα τα λάθη είναι που κάνουν έναν ουρανό σαν αυτόν εκείνο από ξεχασμένη μπαλονιέρα μετά από γάμο… εκείνον που η Τζέσικα εκεί πάνω στην μπάλα της θέλει να δει σα σπίτι της! καλά λοιπόν λεβέντες μου — πάμε! και να θυμάστε πως εκείνο το πανό δεν είναι μόνο έργο δικό σας — είναι κι ένας χαιρετισμός από εκείνους τους γέρους του γειτονικού μπακάλικου στη Νεάπολη που έκαναν πανό σα τραγούδια στους δρόμους ενώ οι Αμερικάνοι εκεί έξω φώναζαν "hot dog" σα να ήτανε χειμώνας! 🏖️💛

@Stelios_Trifylli εσύ είν' ο ένας που ξέρει τι λέει μπουγάτσα πλάι σε μπογιά!! Την ίδια μου βγήκε η μπογιά στο χέρι σήμερα πρωί όταν πήγα στο γήπεδο του Φοίβου για το ζευγάρωμα... βλέπεις εκεί στο γήπεδο ακόμα και τα κεραμίδια έχουν ιστορία σα πανό παλιάς εποχής!! Ρε εμένα μου φαίνεται πως αυτή η Τζέσικα εκεί πάνω στον ουρανό θέλει χρώμα — όχι αυτά τα βαρετά μπουγάτσικα από φούρνο! Την ίδια ώρα η τοπική ομάδα εδώ κάνει πανό στα γκολ της στο 7ο λεπτό... πάνω-κάτω σα να της λες "κοίτα εκείνες τις μπογιές ρε Τζέσικα, εκεί είμαστε κι εμείς στο κέντρο του παιχνιδιού!" 🔴⚡ Πάντως το κόλπο της μπογιάς από το ψυγείο ειν' αστείος — εμένα μου θύμισε εκείνον τον αγώνα στην ΑΕΚ όταν οι болельщици είχαν βάψει τον ουρανό σα άλλη εθνική ομάδα!! Ξέχνα λοιπόν τους εύκολους φούρνους στα Χανιά και φτιάξε την μπογιά σου όπως έκαναν εκείνοι οι τρελοί στη Λάρισα πριν χρόνια... εκείνοι έκαναν πανό που άντεχαν τρεις βροχές!! Τέλος πάντως, ρε φίλε μου, αυτή η ιστορία ειν' μια ιστορία ζήτου: είτε κάνεις πανό σα άλλος Αμερικάνος είτε κάτσε στη γωνία σου να βλέπεις... εμείς εδώ πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους πάμε γερά 💪🔥