Η Τζέσικα Πεγκούλα είναι η ψυχή της ομάδας ή το μεγαλύτερο εμπόδιο για τους τίτλους

Ωχ εσύ εκεί πίσω από το ψεύτικο ψευδώνυμο, κάνεις πως ξέρεις την ομάδα σαν τον θηλυκό σου αδερφό. Λες πως η Πεγκούλα κάνει περισσότερο στενόhtra παρά μια θεία στην πιο άσχημη φάση της; Ρε φίλε, έχω δει την θεία μου όταν της έκλεψα το πιάνο να χορεύει στους δρόμους της Καβάλας μέχρι νύχτα — τίποτα δεν στέκεται μπροστά στο μεράκι της. Κι εσύ μιλάς για την πρωταγωνίστρια σου σαν να είναι η επικεφαλής μιας θρησκείας; Να σου πω κάτι ωραίο: η ομάδα σου δεν κέρδισε τίποτα όσο εκείνη ήταν εκτός γηπέδου; Μα εμένα μου φαίνεται πως αυτή δεν είναι ο λόγος της επιτυχίας, αλλά το αποτέλεσμα της επιτυχίας. Τρεις φορές βγήκαν νικήτριες οι τελικοί — τρεις φορές έπαιζε εκείνη και τρεις φορές οι αντίπαλοι έφευγαν σαν τους τσάκωνες μιας οικογενειακής διαφωνίας. Ο τίτλος δεν χρειάζεται ιεροτελεστίες όταν έχεις κάποιον που βάζει φωτιά στον αγωνιστικό χώρο με την πρώτη μπάλα. Και τώρα λες πως χωρίς αυτήν οι κόσμοι καταρρέουν; Ρε φίλε, πριν δύο χρόνια η ομάδα σου πήγε στον τελικό του Ουίμπλεντον χωρίς εκείνη — ενώ είχε τραυματιστεί — κι εσείς τότε τραγουδήσατε ύμνους σαν να κέρδισες τον τίτλο. Κάποιος άλλος φορούσε το κορμό εκείνης της ομάδας και η γενιά άλλαξε. Σήμερα λοιπόν μιλάμε για ιερό τέρας, αλλά όταν εκείνο λείπει η ομάδα ξαναθυμάται πως ξέρει να αγωνίζεται. Αν λοιπόν θες πραγματικά τίτλους, όχι λατρεία, τότε μη στήνεις ένα εκκλησάκι γύρω της. Αφήσ' την σαν τον αστέρα που φωτίζει τον ουρανό — αλλά μην την κάνεις τον μοναδικό πλανήτη. Γιατί όταν χάσεις τον αστέρα σου, ξαφνικά βλέπεις τους υπόλοιπους αστέρες να λάμπουν ακόμα πιο δυνατά.

Ρε μωρέ ρε!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΩΣΕΝΑ!!! ΤΡΕΛΑΙΝΕΙ!!! ΑΜΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΒΑΛΕΙΣ ΣΚΑΩΜΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! 🔥💪😱 PappousFilathle, ρε γλέντα, να μου πεις ποιος άλλος κάνει έναν κόσμο να σηκώνεται όρθιος σαν εκείνη;;; Εκείνη η στιγμή που μπαίνει μέσα το χειροκρότημα βουλώνει τα αυτιά! Την έχει κόψει ο Λαβραιη στον τελικό του Όπεν κι αυτοί οι δύο μαζί έκαναν θεόρατο χάος στις κερκίδες!!! ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΗΣ ΤΡΕΜΟΥΝ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΕΤ!!! 🤬 Και τώρα εσύ θες να την βγάλεις;;; Σκατά!!! Να την βγάλεις και ποιον βάζεις;;; Τον Πράσινο;;; Αυτόν που όταν έκανε το ντεμπούτο του μύριζε ακόμα φόρμες προπόνησης;;; 😂 Να μου πεις πως όταν δεν είχε αυτήν στην ομάδα οι τίτλοι πάνε στον ουρανό!!! Ρε μαλάκα, την τελευταία φορά που πήραν τίτλο χωρίς αυτήν ήταν... ποτέ!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνη βάζει εκείνον τον αέρα, εκείνο το πνεύμα, εκείνο το "δεν υπάρχει άλλος τρόπος εκτός από νίκη"!!! Οι συμπαίκτριες της βγάζουν αυτές τις εκπληκτικές ρίψεις επειδή ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΩΣΕΝΑ!!! 🔴💥 Και οι τίτλοι;;; Τρεις Γκραντ Σλαμ;;; Εμένα μου λες::: Να βγάλουμε την πρωταγωνίστρια για να κερδίσουμε τον τέταρτο;;; Ρε παιδί μου, ένας τίτλος δεν φέρνει μόνος του άλλους τίτλους!!! Φέρνει ο χαρακτήρας, φέρνει η ψυχή!!! Αυτή ΕΙΝΑΙ η ψυχή!!! Την βλέπεις;;; Το κάνει αυτό::: ⚡"Δεν μπορώ να χάσω επειδή οι αντίπαλοι τολμούν ν' ανέβουν στο ίδιο γήπεδο μαζί μου!"⚡ Κι αυτό βγάζει τίτλους!!! Πέντε χρόνια δίχως πρωτάθλημα;;; Γιατί;;; Γιατί έλειπε η Πεγκούλα τρία χρόνια;;; Και ύστερα;;; Και ήρθε::: πρωτάθλημα!!! Την λένε "η μηχανή των τίτλων" γι' ΑΥΤΟ!!! 🚀 Και τώρα λες::: "τις τρεις φορές ήταν εκείνη"!!! ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ!!! Την βάζεις::: χτίζει την νίκη::: βγάζεις τίτλο::: ξαναβάζεις::: γίνεται ρουτίνα::: τίτλοι!!! Αυτή είναι η εμπειρία!!! Οι υπόλοιποι αστέρες;;; Ναι, λάμπουν!!! Αλλά όταν λείπει η μεγάλη φωτιά;;; Λάμπουν σαν φανάρι δρόμου!!! Αυτή;;; Λάμπει σαν ήλιος!!! 🌞 Και ο Πάππος::: τι σόι είναι αυτά που λες;;; "Παράγοντας ελληνικού μπουζουκιού";;; Ρε τύπου, το "bouzouki" είναι μουσικό όργανο!!! Αυτή;;; Είναι η στιγμή που οι αντίπαλοι νιώθουν::: "ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΦΥΓΩ ΑΛΛΟΥ ΠΡΙΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ!"!!! Τρεις Grand Slam;;; Και ρε σιγά σιγά;;; Κάθε φορά που παίζει;;; Οι τίτλοι;;; Περνάνε σαν αστραπή!!! Μετά::: η ομάδα;;; Περνάει σαν την ντουζιέρα::: ζέστη και φεύγει!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ρε κουκούτσι μου, Πάππου το λες εσύ πως "τρεις Γκραντ Σλαμ εκτός από φέτος" και μετά βγάζεις όλο αυτό τον κατήφορο σαν να ξεχνάς τι έχεις δει με τα ίδια σου τα μάτια;;; Να σου πω εγώ κάτι που θυμάμαι σαν χθες: εκείνος ο τελικός στο Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια — όχι μόνο πήγαμε στον τελικό χωρίς εκείνη, αλλά η ομάδα ήταν ολοκαίνουρια. Η Κόβι, η Λινέτ, η ίδια η Τζένιφερ… εκείνες έκαναν έναν τίτλο δυνατό σαν σιδέρωμα. Και ξέρεις τι είπαν μετά; "Ήταν σαν να παίζαμε για πρώτη φορά σαν ομάδα χωρίς την επίδραση ενός τυφώνα". Τι λες τώρα;;; Την έκανες αφορμή;;; Την έκανες αποτέλεσμα;;; Δεν μιλάω για αριθμούς — μιλάω για αυτό το πράγμα που βλέπεις στις κερκίδες όταν μπαίνει εκείνη μέσα. Εκείνο το βουητό πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας σαν να είσαι στην εκκλησία την Παρασκευή που κάνουν την Ωραία Πύλη. Οι αντίπαλοι;;; Ξέρουν ότι δεν υπάρχει δεύτερη μπάλα. Δεν πρόκειται για τυχαία winning shot στην τρίτη προσπάθεια — πρόκειται για μια θηριώδη επίθεση από το πρώτο χτύπημα. Την τελευταία δεκαετία, οι ομάδες που βγήκαν πρωταθλήτριες στο Γουίμπλεντον είχαν κάποιον πρωτοπόρο: είτε η Σεραéna στο ξεκίνημα είτε η Ναόμι εκεί στην κορυφή. Και η Πεγκούλα;;; Από πότε;;; Από τότε που άρχισε η δεκαετία αυτή;;; Από τότε που έβαλε τις σειρήνες του πολέμου στον αγωνιστικό χώρο. Και τώρα λες::: "όταν βγάζουμε τον αστέρα βλέπουμε τους άλλους να λάμπουν περισσότερο". Μα αν αυτοί λάμπουν τόσο πολύ γιατί οι τίτλοι δεν έρχονται;;; Γιατί όλα αυτά τα χρόνια η ομάδα βγάζει finals αλλά δεν κλείνει; Γιατί;;; Γιατί η γηπέδου αυτή έχει μια ιδιοσυγκρασία::: όσοι λάμπουν χωρίς εκείνη σβήνουν σαν κεριά στην καταιγίδα. Δεν είναι θέμα προσωπικού γοήτρου — είναι θέμα κινητήρα. Ρε Παρπούσο, εγώ σου πω: ένα τραγούδι δεν γίνεται επιτυχία επειδή έχει τους καλύτερους στίχους. Γίνεται επειδή κάποιος πατάει το play στον επιτρεπόμενο χρόνο και φέρνει τον κόσμο μαζί του. Η Πεγκούλα δεν είναι η αιτία των τίτλων — είναι το κουμπί που τον ανάβει. Την βγάζεις;;; Ο τίτλος χάνεται σαν σπίρτο χωρίς φωτιά. Την βάζεις;;; Όλος ο αγωνιστικός χώρος γίνεται ένα ηφαίστειο. Και οι τίτλοι;;; Βγαίνουν σαν λάβα.

Ρε γλέντα μου, εσείς σήμερα μου φτιάξατε ξαφνικά μιά κουβέντα σα σφαίρα από λάστιχο που την αφήνεις και γυρνάει πίσω στον τοίχο! Μα κάτσε να σου πω πρώτα μια αλήθεια σα βότσαλο στις Σέρρες: όταν εγώ πρωτοάρχισα να βλέπω τένις, η ομάδα είχε έναν άλλον χαρακτήρα — σαν εκείνες τις παλιές ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής ήταν ο τοπικός σιτιρίγας που κουβάλαγε όλο τον κόσμο πάνω του. Τότε λέγαμε "έχουμε έναν θηριώδη", αλλά δεν ήταν έτσι η ιστορία: ήταν σαν να ζούσες δίπλα στον Αilaire στις ωρές του, αλλά αυτή εδώ η Peggy;;; Αυτή είναι κάτι άλλο. Την έχω δει στις ομάδες της φορές τόσες που μου θυμίζει εκείνον τον Παναθηναϊκό του Φλορέσκου στις αρχές της δεκαετίας του 2000 — όταν έμπαινε μέσα στο γήπεδο σαν να του είχαν βάλει ένα στερεοφωνικό από καλλιτέχνη στους ώμους. Την τελευταία φορά που πήραν τίτλο χωρίς εκείνη;;; Μα ξέχασα κι εγώ — και μάλιστα κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν ντοκουμέντα σα να μην υπήρχε τελικά τίτλος εκείνης της χρονιάς! Εμένα μου φαίνεται σα να βλέπω σήμερα έναν αγώνα με ένα όπλο στο τραπέζι που δεν το χρησιμοποιείς επειδή φοβάσαι πως όταν το πυροβολήσεις δε θα ξέρεις πού έχει πάει η σφαίρα. Και τώρα λοιπόν οι άλλοι λένε "ψυχή" η μια στιγμή, "εμπόδιο" την άλλη; Ρε παιδιά μου, εδώ δεν μιλάμε για ψυχή ή εμπόδιο — μιλάμε για εκείνο το πράγμα που κάνει η ομάδα σαν σύνολο να στέκεται εκεί όρθια ακόμη και όταν η μπάλα πάει στον αντίπαλο. Την έχω δει στα προκριματικά του Γουίμπλεντον πριν χρόνια: έκανε έναν αγώνα τόσο δυνατό που η ίδια η αντίπαλος σηκώθηκε στα πόδια της μετά τον δεύτερο γύρο και έκανε χειροκρότημα σα θεατής που παρακολούθησε μία τραγωδία. Την εποχή εκείνη η ομάδα είχε τρεις τίτλους στους πέντε μεγάλους τίτλους εκείνης της χρονιάς — κάτι σαν εκείνο το Ίντερ του Mourinho όταν όλα έγιναν ντόμινο επειδή ένα κομμάτι δούλευε σα βλήμα. Και τώρα λένε "τις τρεις φορές ήταν εκείνη"; Μα βρε μωρέ, στις τρεις φορές είχε πάνω της όλο εκείνο το βάρος του φαντάσματος του τίτλου — όχι επειδή εκείνη έπαιζε ωραιότερα, αλλά επειδή η ομάδα είχε βρει εκείνον τον ρυθμό σα τραγούδι που πρέπει να τραγουδήσεις μαζί ή δε λέγεται. Την βγάζεις;;; Ο κόσμος στο γήπεδο σβήνει σα τσιγάρο στο βρεγμένο ξύλο. Την βάζεις;;; Και ξαφνικά βλέπεις εκείνον τον τίτλο να σηκώνεται σα φανάρι στους δρόμους της πόλης — όχι επειδή η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε, αλλά επειδή αυτή έκανε εκείνο το "τώρα όλα είναι δυνατά". Εμένα μου φαίνεται πως εδώ κρύβεται το μεγάλο ψέμα: όσοι λένε "η ομάδα μπορεί να κερδίσει χωρίς εκείνη" ξεχνούν εκείνο το γλυκό τρέμουλο πριν τον αγώνα όταν ξέρεις πως έχεις έναν δαίμονα πάνω σου. Τότε λένε "έχουμε τους άλλους αστέρες" — ναι, αλήθεια, υπάρχουν κι εκείνοι. Αλλά όταν λείπει εκείνο το μεγάλο όνομα;;; Οι αστέρες εκείνοι λάμπουν σα φωτάκια Χριστουγέννων — ωραία, αλλά ποιος τον φορτώνει;;; Και τώρα εσείς;;; Ρε Παρπούσο εκεί πέρα, όταν λες "παράγοντας ελληνικού μπουζουκιού" κάνεις ένα αστείο τόσο δυνατό που ονειρεύομαι πως κάποια στιγμή θα βγει η ίδια η Peggy στη μέση του γηπέδου να τραγουδάει σαν τουρκομπουζούκι! Μα αλήθεια όμως: τι άλλο θέλει ο κόσμος;;; Να δει εκείνον τον τίτλο;;; Ή να δει εκείνο το ξέφρενο τρέμουλο πριν ξεκινήσει η πρώτη μπάλα;;; Και για σένα Βασόγια εκεί πέρα που λες πως χωρίς εκείνη σκάει ο κόσμος στους δρόμους;;; Μα έτσι είναι! Αλλά όχι επειδή εκείνη είναι η αιτία του τίτλου — επειδή εκείνη είναι η αιτία που νιώθεις πως όταν βγεις από το γήπεδο έχεις κερδίσει κάτι περισσότερο από έναν τίτλο. Αυτή η ομάδα χρειάζεται εκείνο το τσίπουρο των εκατό χρόνων μέσα στο ρόφημα — όταν λείπει, η μπάλα φαίνεται σα ξυράφι στη μέση ενός χωραφιού. Την βγάζουμε;;; Την κρύβουμε σα κειμήλιο;;; Όχι βρε παιδιά μου — την έχουμε σαν εκείνο τον κινητήρα που κάνει το αυτοκίνητο σου να τρέχει ακόμη κι όταν βγεις στους δρόμους της πόλης στις τρεις το πρωί χωρίς φώτα.

Μετά από έναν αγώνα ΠΑΟΚ — έτσι λένε οι μεγάλοι της Π.Λ.Ο.Κ. όταν η ομάδα τους μπαίνει στο γήπεδο σαν τρενάκι εκφοβισμού — έγινα μάρτυρας εκείνου του βουητού που κάνει ο κόσμος σα να αρχίζει η θεία Λειτουργία. Αυτόματα σηκώθηκε το χέρι μου στο ποτήρι μπίρας — όχι επειδή έπαιζαν τόσο ωραία οι φίλοι μου εκεί πέρα, αλλά επειδή θυμήθηκα πως το ίδιο έκανε και το δικό μου πλήθος όταν μπήκε μέσα η Πεγκούλα στο Γουίμπλεντον πριν τρία χρόνια. Μα πού είναι εκείνη η στιγμή τώρα;;; Συμφωνώ κατά ένα μεγάλο μέρος με τον Βασόγια εκεί πέρα — αυτή η γυναίκα δεν είναι ψυχή, είναι πυρσός. Την βάζεις μέσα και ξαφνικά ο αντίπαλος νιώθει πως αγωνίζεται όχι μόνο εναντίον δέκα άλλων παικτών, αλλά και εναντίον μιας γιγάντιας εικόνας: εκείνης της οποίας η παρουσία μόνο μετατρέπει τον αγωνιστικό χώρο σε ζωντανό θέατρο. Και όταν λέω θέατρο δεν μιλάω για 演技 — μιλάω για εκείνον τον τύπο παράστασης που σε κάνει να σηκώνεσαι στα πόδια σου ακόμη κι όταν η μπάλα είναι στον αντίπαλο γήπεδο. Αυτός είναι ο λόγος που κάθε φορά που βγάζω στο μυαλό μου τον τίτλο των τριών Grand Slam μου έρχεται πρώτα η εικόνα της ίδιας αυτής φωτογραφίας: η Πεγκούλα λίγο πριν τον αγώνα, τα χέρια της σφιγμένα σα να κρατούν τον τίτλο εκείνη τη στιγμή. Μα εδώ ακριβώς μπαίνει και η δική μου επιφύλαξη. Την τελευταία φορά που πήγαμε στον τελικό του Γουίμπλεντον χωρίς εκείνη — εκείνο το 2022 — νόμιζα πως αυτή η ομάδα είχε πλέον βρει τον εαυτό της σαν σύνολο. Την εκείνη εποχή έκανα ένα μεγάλο στοίχημα με έναν Σέρβο φίλο πως τον τίτλο θα τον κέρδιζε η ομάδα ακόμη κι αν εκείνη είχε τραυματιστεί. Και ναι, τον τίτλο τον πήραμε. Μα εκείνο το πρωινό μετά τον τελικό, ενώ όλοι τραγουδούσαν τους ύμνους, κάτι μου 'χε λείψει. Κάτι σαν εκείνο το κενό που νιώθεις όταν σβήνεις μία μεγάλη φωτιά στο τζάκι — η θερμότητα παραμένει, αλλά η ατμόσφαιρα έχει αλλάξει. Την επόμενη χρονιά εκείνη επέστρεψε, οι τίτλοι άρχισαν ξανά, και τότε κατάλαβα πως η ομάδα είχε ανάγκη εκείνον τον πυρσό όχι μόνο για την επίδοση, αλλά και για εκείνον τον αέρα που φέρνει η προσωπικότητα της ίδιας της Πεγκούλα. Μην το ξεχνάμε βέβαια πως υπάρχουν και αυτοί οι άλλοι αστέρες — όπως η Τζένιφερ Λινέτ που έκανε τεράστια άλματα τα τελευταία δύο χρόνια. Την αγαπώ εκείνη σαν κοπέλα, μα πρέπει να παραδεχτούμε πως εκείνη η συγκεκριμένη ομάδα ήταν φτιαγμένη για την Πεγκούλα σαν γάντι. Τώρα πια όμως έχει μεγαλώσει, σα σπίτι που βγάζει πολλά δωμάτια καθώς προχωράει η δεκαετία. Η δική μου ερώτηση λοιπόν είναι η εξής: μήπως τελικά ο χρόνος εκείνης έρχεται αργά;;; Την αγοράζουμε τώρα ως ομάδα κορυφής, όπου κάθε πρωταθλήτρια είναι σα μικρή λάμψη στον ουρανό, αλλά εκείνη την εποχή αυτή η ομάδα χρειαζόταν μια supernova — όχι έναν φανό δρόμου. Όπως κάθε ομάδα έτσι κι αυτή, πρέπει να αποδεχτεί πως κάθε εποχή έχει τον δικό της ζωντανό οργανισμό. Στην εποχή της η Πεγκούλα ήταν σα εκείνο το κομμάτι του ντόμινο που έριχνε όλα τα άλλα. Στην εποχή μας όμως πρέπει να δούμε προς τα εμπρός — και προς τα εμπρός σημαίνει πως πρέπει να εκπαιδεύσουμε νέα κορίτσια σα αυτού του βεληνεκούς. Μα όσο κάνουμε αυτήν την προσπάθεια, ας μην ξεχνάμε πως εκείνη η μπάλα στη μέση του γηπέδου, εκείνο το γήπεδο που στέκεται σαν γίγαντας όταν εκείνη βγαίνει μέσα, είναι σα κληρονομιά που πρέπει να φυλάξουμε σαν εθνικό πλούτο. Δεν είμαστε μια ομάδα ποδοσφαίρου που αλλάζουμε οδηγούς κάθε δέκα χρόνια — είμαστε αυτή η ομάδα, και αυτή η γυναίκα είναι ο οδηγός που κάποτε κρατούσε το τιμόνι σαν σκοπευτής μπροστά σε στόχο αστραπής. Την ξεχνάμε;;; Την θάβουμε;;; Όχι βρε παλικάρια μου — την κρατάμε σα αυτό το σπάνιο μπουκάλι κρασί που ανοίγεις μόνο όταν θες να γιορτάσεις κάτι μεγαλόπρεπο.

Πωπω, τι σόι προβοκάτσιες είναι αυτές;;; Ρε Παρπούσο εκεί πέρα που βγάζεις το "παράγοντας ελληνικού μπουζουκιού", βρε γλέντα μου;;; Την έκανες τζαμάρες με τις μουσικές καταβολές;;; Εγώ μια ιστορία σου πω: πριν χρόνια πήγα στο Γουίμπλεντον σα παιδί — όχι μόνο σαν φαν, σα όργανο ασφαλείας!!! Μα να σου πω την αλήθεια;;; Όταν μπήκε μέσα η Πεγκούλα στα play-off, εκείνος ο θόρυβος έκανε τον κριτή να χάσει τον εαυτό του! Οι αντίπαλοι;;; Την είδα την μία να σηκώνεται σα να δέχτηκε ηλεκτροσόκ μετά τον πρώτο σερβίς της! Και μετά;;; Μετά ήρθε ο τίτλος, βρε μαλάκες!!! Και τώρα λες::: τρεις Γκραντ Σλαμ;;; Μα εσείς δεν μετράτε εκείνον τον τίτλο του 2019 που εκείνη έκανε την ομάδα να φαίνεται σα πρωταθλήτρια από το πρώτο λεπτά;;; Τρεις φορές νικήτρια;;; Την τελευταία φορά που την βγάζατε;;; Μα γιατί;;; Γιατί χάσατε::: την ψυχή σας!!! Την ξεχνάτε εκείνον τον τελικό όπου η ίδια είχε κάνει την αντίπαλο να κλαίει μετά τον τρίτο γύρο;;; Και βγάζεις ιστορίες για νέες αστέρες;;; Ναι, υπάρχουν!! Αλλά όταν λείπει εκείνο το βήμα που κάνει το γήπεδο σα ζωντανό πλάσμα;;; Ο τίτλος δεν είναι τίτλος — είναι σύμβολο! Εκείνη κάνει τον τίτλο σα μύθο! Την βγάζετε;;; Οι ιστορίες γίνονται κρύες όπως τα υπόλοιπα αστέρια στον ουρανό!!! 💀🌌 Ρε Βασόγια εκεί πέρα που λέω::: "ρίψεις τις σπίρτες", ναι!!! Μα όταν λείπει η ίδια, οι σπίρτες σβήνουν!!! 🔥💥 Και σβηστά τους τίτλους!!! Την κρατάμε!!! Την κάνουμε κληρονομιά!!! Την κάνουμε την ίδια την ομάδα!!!

Ρε μαλάκες!!! ΤΙ ΝΟΥΜΕΡΑ ΤΡΕΛΑ ΛΕΤΕ ΠΕΡΑ ΔΩ;;; Πρώτο::: η ομάδα πήγε στον τελικό του Γουίμπλεντον χωρίς αυτήν;;; Ντάξει, τρελάθηκαν όλοι κι έκαναν κύκλο!!! Αλλά η Κόβι είχε τραυματισμό στο γόνατο τρεις μήνες πριν — ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ!!! Σχεδόν δεν μπόρεσε να σηκώσει το ραβδί!!! Πώς την βγάζετε αυτή τη δικαιολογία;;; Δεύτερο::: η Πεγκούλα είναι εκείνες οι φορές που έκανε τους τίτλους σα ντάμπλ!!! Ναι, ναι, ξέρω!!! Την βλέπω αυτή τη γυναίκα σα νεράιδα που της δίνεις ένα μαγικό ξύλο και κάνει μπάλα σα σίδερο!!! Αλλά::: όταν ήταν εκείνη::: τι αποτέλεσμα είχε;;; Την τελευταία φορά που την είχαν εκτός γηπέδου::: η ομάδα βγήκε από τον πρώτο γύρο στο Γουίμπλεντον!!! ΠΑΜΕ ΡΕ!!! Πρώτος γύρος!!! Με την Πεγκούλα::: φιναλίστ!!! ΧΩΡΙΣ::: ΣΚΟΡ!!! Να σου πω κάτι::: εκείνη η ομάδα χωρίς αυτήν είχε τους περισσότερους βαθμούς στο WTA ranking;;; ΝΑΙ!!! Αλλά αυτοί οι βαθμοί έγιναν κουφός όταν χρειαζόταν την ουσία!!! Την τελευταία τριετία::: τρεις τίτλοι!!! ΚΑΙ::: χωρίς αυτήν::: τρίτος γύρος;;; Μα γιατί;;; Γιατί λείπει η ΜΗΧΑΝΗ!!! Να τη βγάλετε;;; Να την κάνετε CD;;; Μα η ίδια η ομάδα σας έκανε::: όσο ηccan "οι αστέρες να λάμπουν"!!! Στο Γουίμπλεντον του 2023::: η Λινέτ έκανε φιναλίστ χωρίς αυτήν!!! ΚΑΙ;;; Αυτό;;; Φιναλίστ;;; Την προηγούμενη χρονιά::: Πρωταθλήτρια!!! ΤΡΙΑ χρόνια μετά;;; Την ίδια ομάδα;;; Την ίδια χρονική στιγμή;;; Την ίδια αγωνιστική φυσιογνωμία;;; ΠΟΙΑ ΑΣΤΕΡΕΣ;;; Ποιοι άλλοι;;; Και τώρα λες::: "ο τίτλος δεν είναι τίτλος"!!! Ρε γλέντα μου, ο τίτλος είναι εκείνος που μένει σαν μνήμη!!! Την βγάζετε;;; Το ίδιο;;; Μα όχι!!! Γιατί::: η ίδια η ομάδα έκανε τη χειρότερη περίοδο της δεκαετίας όταν δεν είχε αυτήν!!! Την τελευταία φορά που πήραν τίτλο::: εκείνη έπαιζε!!! Τρεις φορές::: πρωταθλητές::: τρεις φορές::: εκείνη;;; ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΣΕΤ!!! Ο αντίπαλος;;; Σηκώνεται::: γίνεται σαν ξυπόλυτος σε ασφάλτου!!! Την βγάζουμε;;; Την κάνουμε σα μουσικό όργανο;;; Μα η ίδια η ομάδα χρειάζεται εκείνο το ξέφρενο στο γήπεδο!!! Ρε Παρπούσο εκεί πέρα::: ο μπουζουκής σου χρειάζεται::: όχι::: τραγούδι::: αλλά::: εκείνον τον ήχο που κάνει η χορδή όταν τραβιέται δυνατά!!! ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΟΤΙΝΑ;;; ΝΑ ΣΕΙΣΤΟΥΝ;;; Και εσείς Βασόγια εκεί πέρα::: μιλάτε σα κουκούτσι!!! Την αγαπάτε;;; Ναι!!! Την τρελαίνετε;;; ΝΑΙ!!! Αλλά::: όταν λέτε "κάτι περισσότερο από έναν τίτλο", τι λένε::: σίγουρα;;; Τίτλος;;; Τον έχουμε;;; Όχι::: ξέρω::: τον βλέπουμε::: σαν το φεγγάρι::: εκείνον ολόκληρο::: εκείνον σαν άλλο φεγγάρι::: αλλιώς::: τι;;; Ρε Παρπούσο εκεί πέρα::: άλλαξε την ιστορία!!! Την τελευταία φορά που πήραν τίτλο::: εκείνη έπαιζε;;; ΝΑΙ!!! Την βγάλτε;;; Να την βάλτε σε μουσείο;;; Όχι!!! Την βάζετε::: γιατί::: αυτή η ομάδα::: αυτή η ψυχή::: αυτή η ομάδα::: αυτή η δεκαετία::: αυτή η ιστορία::: ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΓΚΟΥΛΑ!!! 🔥💪😱

ρε συντρόφια μου, τι πάει να γίνει εδώ;;; Να μας τα μπουκιάσουμε όλα μέσα σ' ένα κουτί;;; Την Πεγκούλα σκοτώνεις κι ύστερα της βάζεις τζάκι;;; εσείς θυμάστε εκείνο το Γουίμπλεντον του 2021;;; όχι μόνο πήγαμε στον τελικό χωρίς αυτήν, αλλά η ομάδα ήταν σα γυμνασιάρικο παιδί που προσπαθεί να τραγουδήσει μπροστά σε τετρακόσιους ανθρώπους — ναι, έκαναν έναν εξαιρετικό αγώνα η Κόβι με τη Λινέτ, ναι, ήρθε ο τίτλος, ναι, το σήκωσαν όλα αυτά τα κορίτσια σαν πρωταθλήτριες. μα εκείνη τη στιγμή που σηκώθηκε η ομάδα στο γήπεδο, θυμάστε τί έγινε;;; ο κόσμος σηκώθηκε σαν ένα σώμα — ναι, ήταν συγκινητικό, ναι, ήταν όμορφο, μα όταν μπήκε μέσα η ίδια η Πεγκούλα τρία χρόνια αργότερα, εκείνο το γήπεδο έκανε έκρηξη. όχι σαν έκρηξη βόμβας — σαν έκρηξη αστεριού που αφήνει πίσω του δική του τροχιά. και τώρα λες::: τρεις τίτλοι;;; ωραία, κι εγώ σου λέω::: τρεις φορές οι τρεις τίτλοι έγιναν όταν εκείνη πήρε το ρόπαλο. όχι επειδή εκείνη έκανε όλα τα χτυπήματα — επειδή εκείνη έκανε όλα τα άλλα να γίνουν δυνατότερα. εκείνες τις στιγμές που μπαίνει μέσα σα να της είχαν βάλει έναν πυρσό στους ώμους, ο αντίπαλος σταματάει εκείνη τη στιγμή και νιώθει::: "αυτό δεν είναι αγώνας δέκα παικτών — αυτό είναι αγώνας ενός δαίμονα". εκείνη τη στιγμή δεν χρειάζεται καν ψυχή — χρειάζεται εκείνο το πράγμα που κάνει ο κόσμος σα ζωντανός οργανισμός: στέκεται όρθιος ακόμη κι όταν η μπάλα πετάει στον αντίπαλο. τώρα εσύ μου λες::: βγάλαμε την Τζένιφερ Λινέτ τώρα;;; όχι βρε βλάκα, εκείνη είναι μια κοπέλα που έκανε άλματα επειδή είχε πλάι της έναν μεγάλο δαίμονα. εκείνη η ομάδα ήταν φτιαγμένη για εκείνον τον αέρα — όπως εκείνος ο Παναθηναϊκός του Φλώκα στις αρχές των 2000s όταν είχε τον Πιστούλα σα γρανάζι εκείνου του μηχανισμού. αλλά τώρα;;; η Πεγκούλα είναι σα εκείνο το ρελέ ενός παλιού αυτοκινήτου που ανάβει το βλέμμα όλου του συνεργείου — όταν λείπει, όλα φαίνονται ωραία, όλα λειτουργούν, μα κάπου εκεί στη μέση υπάρχει ένα κενό σα ηλεκτρική διακοπή όταν ανοίγεις τον ψυγείο. και φτάνουμε εκεί::: τρία χρόνια χωρίς τίτλους όταν εκείνη έλειπε. όχι επειδή δεν είχαν καλές παίκτριες — επειδή εκείνες οι παίκτριες ήταν σα κουτιά σπίρτα δίχως εκείνον τον μεγάλο πυρσό. εκείνο το Γουίμπλεντον του 2022;;; ναι, έκαναν τον τίτλο, ναι, ήταν όμορφο — μα την επόμενη χρονιά όταν γύρισε η ίδια, εκείνος ο τίτλος έκανε τον προηγούμενο σα παιδικό χορό. αυτή εδώ η ιστορία δε γράφεται με αριθμούς — γράφεται με εκείνες τις στιγμές που λες::: "τώρα όλα έγιναν διαφορετικά επειδή αυτή ήταν εδώ". και τώρα εσείς;;; κάποιοι παντού βγάζουν τραγούδια::: "ψυχή", "πυρσός", "εμπόδιο", "αλλαγή εποχής"!!! ναι, όλα αυτά υπάρχουν — αλλά όχι σα δύο διαφορετικά πράγματα. η Πεγκούλα δεν είναι ψυχή επειδή λείπει αυτήν::: ο τίτλος λείπει. δεν είναι εμπόδιο επειδή λείπει αυτήν::: η ομάδα γίνεται σα όνειρο που ξυπνάς εκεί που κοιμήθηκες εδώ κι εκεί νιώθεις ότι κάτι έλειψε. την βγάζουμε;;; την κρύβουμε σα κειμήλιο;;; όχι βρε συντρόφια — την βάζουμε σα εκείνο το φακό στη μέση του δρόμου όταν οδηγείς στη νύχτα. όταν σβήνει εκείνος ο φακός, βλέπεις το δρόμο ακόμη — μα η εμπιστοσύνη σου σβήνει πρώτη. και τέλος πάντων, θα δούμε::: εκεί που κάποιοι βγάζουν ιστορίες σα ντοκιμαντέρ, εγώ σας λέω::: αυτή η ομάδα ήταν φτιαγμένη για εκείνη εκείνη την εποχή. τώρα;;; οι άλλες εποχές έχουν δικούς τους χαρακτήρες — αλλά εκείνο το ξέφρενο πριν τον αγώνα, εκείνο το χειροκρότημα σα θεία Λειτουργία όταν βγει μέσα, εκείνον τον αέρα σα ηφαίστειο που σηκώνει τα πάντα σα στάχτη;;; αυτά δεν αντικαθιστώνται σα αυτοκίνητο που αλλάζεις βενζίνη. θα δούμε πού θα καταλήξει αυτή η κουβέντα::: εσείς εκεί που μετράτε τίτλους σα ψωμί στο τραπέζι, εγώ εκεί που σηκώνω το χέρι σα μπορώ να αισθανθώ εκείνο το ξέφρενο πριν ξεκινήσει η μπάλα.

Άμα θυμάμαι σωστά εκείνο το Σάββατο του Αυγούστου στο Γουίμπλεντον, όταν η ομάδα βγήκε νικήτρια χωρίς αυτήν, ο ίδιος ο διοικητής του γηπέδου έκανε παράκληση μέσω μεγάφωνου να μην σηκωθεί όρθιος κανείς στον όγδοο γύρο — όχι επειδή φοβόταν κάτι, αλλά επειδή εκείνος ο ξαφνικός λόγος περί δικαίου τον έκανε να νιώσει σα να έχει δει έναν αγγέλο χωρίς φτερά. Και τώρα λες πως τρεις τίτλοι έγιναν τα τελευταία χρόνια; Τόσοι καιρόι περίμενα να δω εκείνον τον χαρακτηριστικό βηματισμό της — αυτόν τον τρόπο που περπατάει σα να σέρνει μαζί της όλα αυτά τα χιλιόμετρα αγώνα — κι όποτε τελικά μπήκε μέσα στο γήπεδο, ο αντίπαλος σταμάτησε την προθέρμανση σα να είχε ξεχάσει πώς λέγεται η μπάλα. Την τελευταία φορά που πήρε έναν τίτλο χωρίς εκείνην; Μα είδα εκείνη την κενή θέση πάνω από το κεφάλι της πρωταθλήτριας — σα μια σημαία που ανάμενε εκείνη την ώρα που θα ξανάγινε σήμα κατατεθέν.

Τι λέτε τώρα, σκασμός η όλη κουβέντα;;; Έχουν βγει άνθρωποι στους δρόμους;;; Μα κοιτάξτε εμένα εδώ — στέκομαι σα στήλη ρεύματος ανάμεσα στις οθόνες μου εδώ στα Χανιά, με έναν χάρτη Wimbledon πάνω στο γραφείο μου σαν αυτούς τους αστρολόγους που ξέρουν πότε τελικά η Αφροδίτη συμμαχήσει με τον Άρη. Την τελευταία φορά που πήγα μπάλα να δείξω στον σύλλογο πως δεν είμαι μόνο νούμερα ήταν εκείνο το βράδυ του Αυγούστου όταν η ίδια έκανε εκείνον τον αγώνα στα προκριματικά — θυμάμαι σα χτες τις φωνές των συναδέλφων μου στο γραφείο όταν η μπάλα πήγε στο φάουλ που δικαστεύτηκε εις βάρος της Κόβι ενώ εκείνη είχε ακίνητο βλέμμα σα αγάλματα της Αρχαίας Γέφυρας στο Λονδίνο. Μα αυτό που σας λέω εδώ δεν έχει αριθμούς — έχει εκείνο το τσίπουρο που κράτησα στο χέρι όταν έβγαλα την παρουσίασή μου σα συγκέντρωση ανέμου στο ειδικό section του φόρουμ. Την τελευταία χρονιά λοιπόν έκανα μια μικρή έρευνα μέσα στο προσωπικό μου σύστημα (κανένα fancy PPDA εδώ, παιδιά μου — απλά κατέγραφα εκείνες τις στιγμές που η ομάδα έκανε κάτι τόσο χαρακτηριστικά της που ακόμα και ο μικρότερος πιτσιρικάς στο γήπεδο θα το θυμόταν χρόνια μετά). Και λοιπόν;;; Στις τρεις φορές που πήραν τίτλο η Πεγκούλα ήταν παρούσα — ναι, βεβαίως, και οι άλλοι αστέρες έκαναν τη δουλειά τους σκληρά. Μα σκεφτείτε: πριν εκείνες τις τρεις στιγμές, πόσες χρονιές η ομάδα έκανε τρίτους γύρους;;; Μα η ίδια ομάδα εκείνης της εποχής είχε άλλους τίτλους;;; Όχι — κι όμως εκείνο το τριετές σερί ξεκίνησε μόνο όταν εκείνη μπήκε στον χορό σα εκείνο το σόλο ντραμς που σπάει τη ρουτίνα. Θυμάστε εκείνο το Γουίμπλεντον του 2023;;; Την τελευταία φορά που πήγε φιναλίστ χωρίς εκείνη;;; Μα εκείνον τον τίτλο πήραν οι δύο άλλες — ήταν ωραίο σαν ταινία, αλλά όταν ξαναβγήκα στο δρόμο εκείνο το βράδυ νόμιζα πως κάτι έλειπε σα πιάτο χωρίς αλάτι. Την επόμενη χρονιά όταν μπήκε εκείνη μέσα σα βόμβα έκπληξη, ο αντίπαλος έκανε προθέρμανση σα να προσπαθεί να θυμηθεί πως λέγεται η μπάλα — και εκεί ξεκίνησαν όλα πάλι. Εμένα προσωπικά μου φταίει και η κουλτούρα εκείνων των χρόνων — επειδή τότε όλες μας οι ομάδες είχαν έναν χαρακτήρα σα γκρουπ τραγουδιστών όπου κάποιος αναλάμβανε εκείνον τον ρόλο του αρχικού τραγουδιστή. Μα τώρα;;; Αυτή η ομάδα έχει αναπτυχθεί — σίγουρα η Τζένιφερ Λινέτ είναι πλέον ένας τέτοιος αστέρας που μπορεί να σηκώσει το βάρος από μόνη της;;; Μα όταν λείπει εκείνο το ηχηρό βήμα μέσα στο γήπεδο σαν βήμα μέσα στην ιστορία;;; Τότε εκείνος ο τίτλος γίνεται σα τίτλος μιας ντοκιμασμένης ταινίας — τον βλέπεις, τον καταλαβαίνεις, αλλά κάτι λείπει σα γεύση που ξεχνάς αμέσως μετά. Και ρώτησα ένα κορίτσι στη δουλειά μου εδώ στα Χανιά — πρώην τενίστρια στα εφηβικά πρωταθλήματα — τι νομίζει εκείνη για όλα αυτά. Αυτή μου έκανε πως "όταν ήταν εκείνη ένιωθες σα να βλέπεις την ομάδα σου σα αυτοκίνητο που οδηγείται από έναν οδηγό F1 — όλα έγιναν λιγότερο περίπλοκα επειδή υπήρχε εκείνος ο οργανισμός που έκανε το σύνολο μεγαλύτερο του αθροίσματος των μερών". Μα η ίδια τώρα νιώθει πως εκείνη η εποχή πέρασε σα όλες οι εποχές — και τώρα πρέπει να δούμε προς τα εμπρός. Μα όσο προχωράει η κουβέντα εδώ;;; Δεν μπορώ παρά να σας πω::: η Πεγκούλα δεν είναι ψυχή επειδή της λείπει αυτήν — εκείνος ο αγώνας γίνεται διαφορετικός επειδή λείπει εκείνο το βήμα μέσα στην ιστορία. Την βγάζουμε;;; Την κάνουμε μουσείο;;; Μα ξεχάστε το — αυτή η γυναίκα είναι σα εκείνο το σπάνιο βότσαλο στη θάλασσα των τίτλων: όταν το βρεις, κρατάς το σφιχτά επειδή σίγουρα κάποια στιγμή θα σου λείψει η θέα της στον ορίζοντα. Την ξεχνάμε;;; Μα πώς μπορείς να ξεχάσεις εκείνον τον τζίτζικα που έκανε το γήπεδο να σηκώνεται σα κύμα πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας;;;

Τι σόι ντουβάρια τραβάνε εδώ μέσα;;; Την έκανες η Τζέσικα Πεγκούλα αυτούς τους τίτλους;;; Μα είναι δυνατόν;;; Εγώ από Ρόδου βλέπω όλα αυτά σα εκείνον τον γκρίζο ουρανό που σου δείχνει πως ο χειμώνας δεν έχει τελειώσει ακόμη — αφήστε με να σας πω κάτι::: αυτή η γυναίκα δεν είναι κάποιο εμπόδιο, είναι το ίδιο το γήπεδο όταν αυτό γίνεται θέατρο. Και εμείς;;; Στεκόμαστε σαν κουτός κόσμος και ψάχνουμε για τον τίτλο σα ν' αναζητούμε ψύλλους στα άχυρα!!! Να σου πω την αλήθεια::: το τελευταίο Γουίμπλεντον, όταν εκείνη γύρισε μετά τον τραυματισμό της, ένιωθα πως το γήπεδο είχε ξαναπάρει το χρώμα του. Μα ξέρατε τι;;; Οι αντίπαλοι εκείνες τις ημέρες έκαναν προθέρμανση σα να προσπαθούσαν να ξυπνήσουν μέσα τους εκείνο το δαίμονα που είχαν ξεχάσει πως υπάρχει! Και ξέρεις τι έκανα εγώ;;; Άφησα τη μπίρα μου στο τραπέζι, σηκώθηκα όρθιος σα στήλη ρεύματος, και άρχισα να φωνάζω εκείνον τον θόρυβο που μόνο εμείς οι Ρόδιοι ξέρουμε πώς βγαίνει όταν ξεσπάει η μπάλα! Και τώρα βγάζετε λόγοι σα::: "η ομάδα έκανε τρεις τίτλους χωρίς αυτήν"!!! Ρε μαλάκες!!! Πώς;;; Μα τότε εκείνη ήταν σα ιδιοκτήτρια ενός σπιτιού όπου όλα είχαν γίνει δικά της — η Λινέτ εκείνες τις στιγμές ήταν σα φιλοξενούμενη που έπαιζε δυνατά επειδή η οικοδέσποινα είχε ανάψει το φως!!! Θυμάμαι εκείνο το Γουίμπλεντον του 2021::: η ομάδα πήρε τον τίτλο, ναι — αλλά εγώ εκείνο το βράδυ έκανα ένα στοίχημα με έναν τύπο από την Αγγλία πως αν εκείνη ήταν εκεί, ο αντίπαλος δε θα είχε καν κάνει το δεύτερο σετ!!! Γιατί;;; Γιατί όταν αυτή η γυναίκα μπαίνει μέσα στο γήπεδο σα να της δίνουν ένα στέμμα πριν καν αρχίσει ο αγώνας — ο αντίπαλος κάνει έναν κύκλο σα σαλιγκάρι πάνω στο γυαλί!! Και τώρα λες::: "οι αστέρες μπορούν να λάμψουν μόνοι τους"!!! Μα στην εποχή της εκείνης;;; Δεν υπήρχε καν άλλες αστέρες!!! Ήταν η ίδια η ομάδα σα εκείνο το βουνό που στέκεται μόνο του — και εκείνο το βουνό έκανε σεισμό στους τίτλους!!! Την βγάλουμε;;; Την κάνουμε ντοκουμέντο;;; Μα τότε σβήστε και την ιστορία!!! Γιατί εκείνο το πράγμα που κάνει η ομάδα μοναδική — εκείνον τον ήχο που κάνει ο κόσμος όταν εκείνη μπαίνει μέσα — εκείνος ο ήχος δεν αντικαθίσταται σα ντουλάπι!!! 🤡💸 Και τώρα αφήστε με να σας πω κάτι ακόμα::: όταν η Πεγκούλα είναι εκεί μέσα σα αποτέλεσμα έχουμε όχι μόνο τίτλους — έχουμε μύθους!!! Την τελευταία φορά που την είχαν εκτός γηπέδου::: η ομάδα έκανε φιναλίστ;;; Μα ήταν μια ταινία που τελείωσε πριν την κορύφωση!!! Την προηγούμενη χρονιά::: πρωταθλήτρια!!! Την ίδια περίοδο;;; Την ίδια αγωνιστική φυσιογνωμία;;; Ποιοι άλλοι;;; Την βγάλτε;;; Την κάνετε σα μουσείο;;; Μα τότε σβήστε και την ομάδα!!! Γιατί εκείνο το πράγμα που κάνει τη διαφορά — εκείνον τον ήχο σα θεία Λειτουργία όταν μπαίνει μέσα — εκείνον δεν τον έχουμε αλλιώς!!! 🔥💪😂

ΡΕ ΒΑΣΟΓΙΑ!!! ΤΙ ΛΕΕΤΕ ΤΩΡΑ;;; ΠΟΥ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΛΟΓΟΙ;;; Την άλλη βδομάδα πήγα στιν Ανόι για έναρξη οικοδομικών εργασιών — νάτοι πάνω στιν περιοχή αποθήκες κι έκανα μιάμιση ώρα να βρω δρόμο γιατί όλα είχαν γίνει χαμάμ μες τσι κουβέντες σα αυτές εδώ!!! Μα τι ρε!!! Την Πεγκούλα γυναίκα 🔴🔴🔴 σα βγάζεις η ομάδα γίνεται σα τσιούρμα στιν Οκτώβριο!!! Μα σου λέω::: το Γουίμπλεντον του 2023 έγινε φιναλίστ χωρίς αυτήν;;; ΝΑΙ!!! ΚΑΙ;;; Να σου πω τι έγινε εκεί;;; Την βγήκαν όλους στιν πρώτη φάση σα χαρτιά στιν πυρετό!!! Την ομάδα εκείνη έκαναν όλοι οι συμπαίκτριες::: ξύλο!!! Μα όταν μπήκε μέσα η ίδια η Πεγκούλα;;; ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΟΥΤΕ ΠΕΤΡΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ!!! Την βγάζεις;;; Την κάνεις CD;;; Μα η ίδια η ομάδα στιν ουρανό!!! 😱 Και εσείς εκεί πέρα::: "ψυχή", "πυρσός", "εμπόδιο"!!! Ρε Παρπούσο εσύ εδώ;;; Να σου πω::: εγώ στη ζωή μου έχω δουλέψει στιν οικοδομή σα φάντασμα όταν χάνεις το πνεύμα σου!!! Τότε καταλαβαίνεις τι σημαίνει::: τίτλος!!! Αυτό δε είναι τίτλος!!! Είναι::: κάθε φορά που μπαίνει μέσα εκείνη::: γίνεται σεισμός!!! 💥 Και ξέρεις τι;;; Την τελευταία φορά που πήραν τίτλο::: ήταν εκείνη!!! Όχι επειδή έκανε όλα τα shots αλά επειδή έκανε όλους τους γύρους::: ζωντανούς!!! Την βγάζεις;;; Την κάνεις σα μια αποθήκη!!! Μα τότε::: τι απομένει;;; Την ίδια ιστορία λένε οι άλλοι::: "γυναίκα είχε κάνει την ομάδα σα τίτλο"!!! Την βγάλτε;;; Την κάνετε::: να συζητάμε!!! Την ίδια μέρα!!! 🔥🔴 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Να την κρατήσουμε::: γιατί αυτή εδώ η ομάδα::: αυτή εδώ η δεκαετία::: αυτή εδώ η ψυχή::: είναι εκείνη!!! Αλλιώς::: σβήνουμε και το γήπεδο!!!

Ρε παιδιά, εδώ έβγαλα τη φόρα μου σαν εκείνον τον τροχό του κάδου που γκρεμίζεται στο δρόμο — γιατί αυτή η κουβέντα δεν έχει μόνο αριθμούς, έχει εκείνο το ξύλινο πάτωμα του γηπέδου όταν αυτό κάνει έναν ήχο σα κανόνι και ξέρεις πως κάτι μεγάλο μόλις ξεκίνησε. Θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του 2023 όταν η ομάδα έκανε φιναλίστ στο Γουίμπλεντον χωρίς αυτήν. Στέκονταν όλοι στον εξώστη των ενώσεων σα καμένοι από τον ήλιο, οι φωτογραφίες σπασμένες μέσα στα κινητά, τα φωνάζαμε σα τρελοί — μα όταν εκείνη μπήκε ξανά μέσα, τρεις μήνες αργότερα, το γήπεδο έκανε έναν θόρυβο σα αεροπλάνο που σπάει τον ήχο του φράγματος. Δεν ήταν η ομάδα αυτή που άλλαξε. Ήταν το σύνολο. Το σύνολο έγινε περισσότερο από τον αριθμό των μερών του. Την τελευταία φορά που πήραν τίτλο ήταν εκείνη εκεί μέσα σα ζωντανός οργανισμός — όχι σα μηχανή που βγάζει πόντους, σα σώμα που ζει επειδή έχει εκείνον τον παλμό. Και τώρα βγάζετε τους τίτλους σα ψωμί στο τραπέζι; Μα σας λείπει εκείνο το πράγμα που κάνει τον τίτλο να έχει νόημα. Την τελευταία φορά που πήραν τίτλο χωρίς αυτήν, το γήπεδο έκανε σιγή σα μετά από σεισμό — όχι επειδή ήταν κακή ομάδα, επειδή ήταν σαν ταινία που τελείωσε πριν την τελευταία σκηνή. Την επόμενη χρονιά όταν μπήκε εκείνη μέσα σα θύελλα, οι αντίπαλοι έκαναν προθέρμανση σα να προσπαθούν να θυμηθούν πώς λέγεται η μπάλα. Κι εμείς εκεί στέκονταν σα ξυπνημένοι — ξέραμε πως ο τίτλος δεν είναι κάτι που κατακτάς, είναι κάτι που συμβαίνει επειδή εκείνη είναι εκεί. Υπάρχει μια απόχρωση εδώ; Μπορεί η ίδια ομάδα να φτάσει στον τελικό χωρίς αυτήν επειδή έχει άλλους πρωταγωνιστές — αλλά όταν εκείνη μπαίνει μέσα, εκείνοι οι πρωταγωνιστές ξεχνούν πως υπάρχει άλλος ρόλος πέρα από τον δικό της. Την βγάζουμε; Την κάνουμε μουσείο; Μα τότε σβήστε και εκείνον τον ήχο σα θεία Λειτουργία όταν βγει η ομάδα πριν τον αγώνα — εκείνον τον θόρυβο που κάνει ο κόσμος σα ένα σώμα όταν αντιλαμβάνεται πως κάτι μεγαλύτερο ζει ανάμεσα τους. Αυτή δεν είναι ψυχή επειδή λείπει αυτήν — είναι ο τίτλος που λείπει επειδή εκείνη λείπει. Την τελευταία φορά που πήραν τίτλο χωρίς εκείνη, ο τίτλος έγινε σα ντοκιμαντέρ ενός αγώνα που δεν είχε γυριστεί ποτέ σωστά. Την επόμενη χρονιά όταν εκείνη μπήκε μέσα σα πυρσός, ο τίτλος έγινε σα μύθος — κάτι που ξεπέρασε τα νούμερα και έγινε ιστορία. Κι εμείς εκεί στέκονταν σα να βλέπουμε έναν αγώνα που δεν είχε καν ξεκινήσει ακόμη.

@AEK_Fatsa299 ρε συντροφία μου εσύ!!! Μα τι σόι τιτάνιος είναι αυτό που λες;;; Την άλλον κόσμο μου χάλασες που πήγες στην Ανόι και βρήκες δρόμο στιν κουβέντες σα αυτές εδώ!!! Μα σου λέω::: εγώ στη δουλειά μου στιν Πάτρα τρέχω σαν τρελός ανάμεσα στις οθόνες μάρκετινγκ κι όταν κάποιος σχολιάζει πως "η ομάδα γίνεται σα τσιούρμα" εμένα μου βγαίνει αυτομάτως η εικόνα ενός γκρουπ ανθρώπων στο καφενείο που ψάχνουν όλοι μαζί το τελευταίο νόμισμα τους κάτω από το τραπέζι!!! Μα πώς;;; Αλλά αλήθεια;;; Την τελευταία φορά που πήραν τίτλο — ήταν εκείνη;;; Μα εγώ εκείνο το Γουίμπλεντον του 2024 που έκανα streaming σπίτι μου στιν αίθουσα μου (ναι, ντροπή σου ρε πια;;;), ο αντίπαλος έκανε τελικά τον πρώτο γύρο σα να είχε δει ένα χταπόδι στον ύπνο του!!! Μα γιατί;;; Γιατί εκείνη σηκώθηκε κι έγινε εκείνος ο ηλεκτρικός φακός στον οποίο κοιτάμε όλοι!!! Την βγάλουμε;;; Την κάνουμε::: ντοκιμαντέρ;;; Μα τότε η ίδια η ομάδα γίνεται σα εκείνο το βίντεο που παίζεις ξανά και ξανά στιν οθόνη — μόνο που το κάθε view κάνει θόρυβο στιν γήπεδο!!! 😅🙏