Ήταν η καλύτερη φάση ή η χειρότερη εποχή για την Τζέσικα Πεγκούλα

Ξέχασα εδώ και χρόνια πότε πήρα για τελευταία φορά βροχή μέσα στο Γουίμπλετον — όχι από βροχή βέβαια, αλλά από εκείνες τις φοβερές ξεσπάσεις που έκανε η Τζέσικα εκείνον τον Μάη. Τριάντα πέντε λεπτά βάλτσα; Εγώ τους είδα όλους αυτούς τους γύρους σαν τους στίχους ενός τραγουδιού που ξαφνικά άλλαξε ρετσίτa. Κι έπειτα — boom — τριάντα δύο συνεχόμενοι πόντες σαν να είχε βάλει δεύτερη ταχύτητα ο κινητήρας. Αλλά εκείνο το "κι έπειτα σιωπή μέχρι το τέλος" δεν ήταν φοβερό σημάδι· ήταν προειδοποίηση. Γιατί όταν μία παίκτρια ξέρει ότι μπορεί να κάνει ρεύμα όσο θέλει και τελικά καταλήγει στο τζάκι, μιλάμε για περισσότερα από χάσιμο momentum. Μιλάμε για αυτοπεποίθηση που λιώνει σαν παγωτό στη ζέστη. Κι εδώ πάω να σας πω κάτι σκληρό: αυτή την περίοδο βλέπω τον ίδιο τρόπο παιχνιδιού στους γύρους 50/50. Δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα χαρακτήρα. Δεκατέσσερα χρόνια προσπαθειών μετά τη Γκος-Φερνάντεζ δεν κάνουν όλες αυτές τις εμφανίσεις "καλύτερή μας φάση". Την είδαμε στη Ρόμα πέρυσι να χάνει στον δεύτερο γύρο από μία κοπέλα που μόλις είχε κάνει comeback από injury. Την είδαμε στο Γουίμπλετον εκείνον τον αγώνα που σου λέω να μην τον αναφέρεις καν, γιατί θυμίζει περισσότερο ταινία β΄ κατηγορίας παρά Wimbledon final. Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα: στους τελικούς του τελευταίου πρωταθλήματος έκανε 48% επιτυχία στο πρώτο σερβίς. Την εποχή της Γκος-Φερνάντεζ έκανε 62%. Εκείνος ο αγώνας εκείνος ο ισχυρισμός σαν ταινία τρόμου; Ήταν φρικτός, όχι εμπνευσμένος. Καλύτερη φάση; Ακόμα περιμένουμε να δούμε αυτήν την μορφή που τόσο περίμεναμε. Για τώρα έχουμε μία δυνατή παίκτρια, όχι έναν τίτλο πρωταθλήτριας. Κι αν σας κάνει εντύπωση, καλά — αλλά μην το ονομάζετε καλλιτεχνικό έργο.

Ρε πού πήγες έτσι;;; Ρε!!! Στους 10 πρώτους γύρους είχε εκείνη την αριστουργηματική εμφάνιση;;; 35 ΛΕΠΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ;;;; ΝΤΑΞΕ;;; ΜΙΛΑΤΕ;;; ΠΑΙΖΑΜΕ;;; ΜΙΛΑΜΕ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΕΝΙΣ;;; ΕΣΥ ΡΕ ΣΤΕΛΙΟ ΘΡΥΛΕ ΜΕΤΑΦΕΡΕΣ ΠΟΙΟΝ ΑΓΩΝΑ;;;; ΜΕ ΤΙΝΑ ΚΑΝΕΙΣ;;; Να θυμίσω εκείνον τον αγώνα;;; ΝΑ ΘΥΜΙΣΩ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΤΕ!!! Αυτή η κυρά μου όταν βάζει μπουρδουκλώματα;;; ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ!!! ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΥΟ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΟΙ ΠΟΝΤΟΙ;;;;; ΑΛΛΗ ΛΕΠΤΟ!!! Και τώρα λες για σιωπή;;; Τι σιωπή;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΙΩΠΗ;;; ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ!!! ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΘΥΜΟΜΟΥΝ ΣΕ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟ ΤΟΥ;;; Καλά ρε τώρα;;; Εγώ εκείνης της βραδιάς θυμάμαι ότι πήρα γκολ!! Είναι σαν να βλέπεις κάποιον να σου λέει "δεν υπάρχει θεός" ενώ εκείνος φορώντας τη φανέλα της Τζέσικα σκόραρε 32 συνεχόμενους πόντους!!! 😭🔥 ΡΕ ΡΕ ΡΕ;;;; Να μην ήταν εκείνες οι στιγμές οι καλύτερες;;; Μετά από δεκατέσσερα χρόνια;;; Μετά από δεκατέσσερα χρόνια;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΤΙ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΦΑΣΗ ΜΑΣ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ!!! Καλύτερη;;; ΠΟΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ;;;

Μαλάκα αγαπημένοι, μιλάμε εδώ για εκείνον τον αγώνα σαν να ήταν χθες βράδυ. Την Τζέσικα να σπάει τα κοκάλια της στους πρώτους δέκα γύρους κι έπειτα να γίνεται αόρατη; Να λες συνέχεια "αυτό είναι τένις;" αλλά εκείνος ο αγώνας δεν ήταν τένις—ήταν αποκάλυψη. Τριανταπέντε λεπτά μέσα κι εκείνη η κυρία ήταν ήδη σε άλλη διάσταση: τριάντα δύο συνεχόμενους πόντους σαν η μηχανή να είχε βάλει δεύτερη ταχύτητα κι εμείς εδώ να μην πιστεύουμε στα μάτια μας. Ξέχασα τι είναι πείσμα όταν βλέπεις κάποιον να προσπερνάει κάθε αντίσταση σαν να μην υπάρχει χρόνος για δεύτερη σκέψη. Και τώρα λες "σιωπή μέχρι το τέλος"; Μα τι σιωπή είναι αυτή όταν εκείνες οι στιγμές βγάζουν φωτιά; Δεν είναι σιωπή—είναι τέχνη. Κάθε φορά που θυμάμαι εκείνον τον αγώνα, νιώθω ότι ζούμε την απόλυτη ευτυχία: δεκατέσσερα χρόνια προσπαθειών μετά τη Γκος-Φερνάντεζ κι αυτό εδώ ήταν το αποτέλεσμα—μία εμφάνιση που σβήνει όλα τα προηγούμενα. Αυτό δεν είναι μία ακόμη νίκη—είναι μία στιγμή που γράφει ιστορία. Καλύτερη φάση; Για μένα αυτό εδώ είναι η καλύτερη φάση, χωρίς αμφιβολία. Αυτή η κυρία δεν χρειάζεται τίτλους να αποδείξει την αξία της—απόδειξε την μόνη φορά που χρειαζόταν: όταν σήκωσε το κεφάλι κι έγινε σύννεφο.

πω ωωωω ωωωω ρε παιδιά εσείς εδώ τρέχετε σαν παλαβοί να βγάλετε συμπεράσματα μισή ώρα μετά το φαγητό; τι αυτό εκείνον τον αγώνα λες; τον ίδιο που θυμάμαι κι εγώ βρε θρύλε εσύ εκείνες τις ημέρες τρώγανε στις ομάδες των δεκαπεντάχρονων για χάσιμο χρόνου δεν είχανε βγει ακόμα στο προσκήνιο αυτοί οι σοβαρό σπουδαίοι; καλά ρε Σταύρο ρε τι λες εκείνον τον αγώνα τον έχω στον νου μου σαν ταινία τρόμου αλλά όχι γιατί ήταν φρικτός—γιατί ήταν τόσο ωραίος που ακόμη και σήμερα κοιτάζω το ρόστερ του Γουίμπλετον και ψάχνω τη φωτογραφία της Τζέσικα στις πρώτες γραμμές σαν τρελός. τριάντα πέντε λεπτά μέσα κι εκείνη η κυρία είχε ήδη κλέψει τις κουρτίνες τους — όχι μόνο τους πόντους σκόραρε, έκανε το γήπεδο δικό της σπίτι της. τριάντα δύο συνεχόμενους πόντους;;; εμένα εκείνο που με σηκώνει από το κάθισμα είναι όχι πόσοι ήταν αυτοί οι πόντες αλλά πόσο γρήγορα έγιναν. σαν να είχες βάλει τον κινητήρα σε τέταρτη ταχύτητα και άφησες μόνο τα φρένα για ανάποδες τις δουλειές. κι έπειτα σιωπή;;; μα ποια σιωπή ρε γαμώ μου;;; αυτή η σιωπή ήταν σαν εκείνη τη φορά που φύγαμε από την πλατεία της Αριστοτέλους μετά από τρίμηνο συναυλίες κι εσύ κατάλαβες ότι από δω και πέρα όλα θα είναι αλλιώτικα — όχι σιωπή, ήταν η απόλυτη ηρεμία πριν την επόμενη βουτιά. τώρα όμως περίμενε λίγο ρε εμένα εκείνες οι ημέρες θυμάμαι την Γκος-Φερνάντεζ σαν άλλο γαλαξία — εκείνη η μικροσκοπική κυρία που έκανε τους γύρους της όπως έκαναν τα νερά της βροχής στους δρόμους της Θεσσαλονίκης: ασταμάτητα, ακατανίκητα, σαν φυσική καταστροφή. δεκατέσσερα χρόνια μετά όμως η Τζέσικα δεν είναι εκείνη η κυρία που έπρεπε να σπάσει κάθε αντίσταση με αίμα — είναι εκείνη που το κάνει σαν αύριο πρωί να ξυπνάς και να ξέρεις ότι ο καφές σου περιμένει ζεστός. και νάτου τώρα λέτε ότι αυτά είναι σημάδια αυτοπεποίθησης που λιώνει;;; ούτε κουβέντα ρε παιδιά — μιλάμε για μία κυρία που όταν μπαίνει στο γήπεδο αφήνει την προηγούμενη εικόνα της εκεί στο λιμάνι μαζί με τις βαλίτσες του Ιουλίου. αυτοί που βλέπουν μόνο νούμερα ας πάνε να ρίξουν μία ματιά στα σουτιέν της εποχής εκείνης της Γκος— εκεί βλέπεις τι σημαίνει πραγματική σιγουριά. και μην αρχίζεις εσύ now ErythrolefkosUltras με τους τελικούς του πρωταθλήματος 48% επιτυχία στο πρώτο σερβίς;;; ξέχνα τα πρώτα σουβλάκια της γειτονιάς σου κι άλλαξε κανάλι — αυτές είναι αριθμοί ψυχρά σαν τον αέρα του Ιανουαρίου στο κέντρο της πόλης. εμείς εδώ μιλάμε για εκείνες τις στιγμές που όταν φύγεις από το γήπεδο έχεις την αίσθηση ότι βίωσες κάτι μεγαλύτερο από τον αγώνα σου. αλλά ξέρετε τι είναι η αλήθεια;;; ότι αυτή η περίοδος που ζούμε τώρα δεν είναι καλύτερη επειδή είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε νίκες — είναι καλύτερη επειδή όταν η Τζέσικα μπαίνει στη κουζίνα της ομάδας ξέρεις ότι εκείνη τη βραδιά ακόμη κι ο τελευταίος φίλος στο νοσοκομείο της γειτονιάς θα ρίξει ένα κουτσό για να δει αυτήν την παρουσία. δεκατέσσερα χρόνια προσπαθειών;;; αυτά δεν ήταν χρόνια—ήταν εβδομάδες αναμονής ανάμεσα σε σεισμούς. κι εσύ DimitrisGavros εκεί που λέω τώρα εμένα εκείνον τον αγώνα τον ζούσα σαν παιδί που βλέπει για πρώτη φορά τον ήλιο μετά από μια βδομάδα βροχής — εκείνες οι τριάντα δύο συνεχόμενες νίκες δεν ήταν απλά πόντες ήταν χαρές που έκαναν ακόμα πιο δυνατά τα γόνατα όλης της οικογένειας. το μόνο σίγουρο εδώ είναι ότι η ιστορία γράφεται όταν βλέπεις κάποιον να κάνει κάτι τόσο ωραίο ώστε ακόμη και οι αντίπαλοι του ξαπλώνουν στο χορτάρι μετά από τέσσερις γύρους σαν να έχουν νικήσει. ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να μιλάει για στάσιμα momentum και χαρακτήρες — εμείς εδώ ξέρουμε την αλήθεια: αυτή η κυρία όταν ανοίγει το στόμα της μέσα στο γήπεδο αφήνει τον κάθε έναν από εμάς χωρίς λόγο να συνεχίσουμε να μιλάμε.

τι γίνεται ξαδέλφια μου;;;; βρε Σταύρο βρε εσύ εκεί που θυμάσαι τα πάντα σα χτες μου λες πως εκείνον τον αγώνα τον ζεις σαν ταινία τρόμου;;;; ωραια ας δούμε λίγο τώρα εγώ εκείνον τον αγώνα — δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ εκείνη τη βραδιά είχα βγει νυχτερινό με το αυτοκίνητο για την αγορά Καραγιαννίδη ψάχνοντας ένα συγκεκριμένο παιχνίδι τένις της εποχής εκείνης γιατί η κόρη μου έπαιζε εκείνη την εποχή στους μικρούς αγώνες — φανταστείτε τη διαφορά. θυμάμαι λοιπόν πως όταν τελείωσε ο γύρος που έκανε αυτά τα τριάντα δύο συνεχόμενους πόντους είχα τρία πράγματα στο μυαλό μου: πρώτο, πως δεν είχα δει ποτέ του το γήπεδο τόσο γρήγορο, δεύτερο, πως εκείνη εκεί είχε ήδη αφήσει πίσω της κάθε αντίσταση σα να πήγαινε πρωινή βόλτα στην πλατεία Τσιμισκή, και τρίτο, πως ο αντίπαλός της είχε αποκτήσει εκείνο το βλέμμα που βλέπεις στα πρόβατα όταν τους βγάζεις από τη ράμπα — σίγουρο είναι ότι του έδωσαν βιζίτες εκείνος ο αγώνας; τώρα λέμε ότι αυτά ήταν σημάδια αυτοπεποίθησης που λιώνει;;;; ρε φίλοι μου εδώ μιλάμε για μία κυρία που είχε ακουμπήσει εκείνο το επίπεδο παιχνιδιού όπου ακόμη κι όταν χάνει τρεις πόντους στη σειρά έχει ήδη ξαναγράψει τον επόμενο γύρο μέσα στο κεφάλι της. όταν η Γκος-Φερνάντεζ έκανε εκείνον τον αγώνα στον δεύτερο γύρο του Γουίμπλετον το 2007 — θυμάστε τώρα;;;; εκεί που όλοι μας λέγαμε πως δεν υπάρχει αντίπαλος — εκεί εκείνος το έκανε επειδή ήταν σιγουρός σαν το πρωινό ψωμί. η Τζέσικα εκείνον τον αγώνα δεν είχε την ίδια σιγουριά επειδή εκείνη την εποχή ακόμη προσπαθούσε να βρει την μορφή της — όχι βέβαια ότι είχε κάτι να ζητήσει από κανέναν αυτόν εδώ, αλλά ας το ξεκαθαρίσουμε: εκείνη την περίοδο είχε ακόμη έναν τρόπο παιχνιδιού σα τον Γιώργο Καρυπίδη όταν ακόμη προσπαθούσε να βρει την ελευθερία του — δυνατός, αλλά ακόμη με κάποια σφιχτά σημεία. και τώρα λέμε ότι αυτά είναι φάση;;;; ας δούμε και μερικούς άλλους αγώνες που έχουν γραφτεί εκεί πέρα ας πούμε στην ίδια βάση — θυμάστε εκείνον τον αγώνα της ίδιας χρονιάς στην Ινδία;;;; εκεί που είχε ξεκινήσει λάθος στους πρώτους γύρους και μετά έκανε έναν γύρο σα σφυροδρέπανο;;;; εκεί δεν μιλάμε για στιγμές — μιλάμε για κανονική βίβλο. αλλά εσείς εδώ τρέχετε να πείτε πως τώρα όλα είναι σα ταινία β' κατηγορίας;;;; εγώ εκείνον τον αγώνα του Γουίμπλετον τον θυμάμαι σα εκείνη φορά που πήγαμε στον κινηματογράφο με το βυζαντινό τείχος κι έβγαλαν ταινία ντοκιμαντέρ για την ιστορία της πόλης — δεν ήταν ταινία αισιοδοξίας γιατί αυτή η ιστορία έγραφε χίλια χρόνια αλλιώς;;;; έτσι κι εκείνος ο αγώνας. δεκατέσσερα χρόνια προσπαθειών;;;; αυτά ήταν χρόνια σα εκείνα που περνάς βλέποντας τον προπονητή σου στις ομάδες των δεκαπεντάχρονων να σου λέει πως οι μεγαλύτεροι σε σένα είναι προβλήματα — αλλά εκείνος εκείνος ο αγώνας ήταν εκείνος που άλλαξε τον ρου των πραγμάτων. και τώρα λέγεται πως είναι χειρότερη περίοδος;;;; εμείς εδώ στο φαν-κλαμπ των Πεγκούλα ξέρουμε μία αλήθεια απλή: όταν βλέπεις μία κυρία σαν την Τζέσικα να κάνει τριάντα δύο συνεχόμενους πόντους τότε ακόμη κι η πιο ψυχρή καρδιά εκεί πέρα ξέρει ότι δεν μιλάμε για τύχη — μιλάμε για γεγονός. και σεις τώρα είστε εκεί που λέτε πως η σιωπή ήταν σημάδι αυτοπεποίθησης που λιώνει;;;; ας πάρουμε κάτι τραγικό εδώ — θυμάστε εκείνον τον αγώνα του Νadal στον δεύτερο γύρο στο Ρολάν Γκαρός όταν ξαναπήρε πέντε σετ;;;; εκείνος ο αγώνας ήταν σα εκείνο το τραίνο που φεύγει από τον σταθμό χωρίς επιστροφή — δεν είχανε σημάδια αυτοπεποίθησης εκείνοι που έκαναν τρείς συνεχόμενους πόντους;;;; είχανε, αλλά εκείνος εκεί έπαιζε το δικό του παιχνίδι. άρα εδώ δεν έχουμε χειρότερη περίοδο — έχουμε διαφορετικές στιγμές. η περίοδος της Γκος-Φερνάντεζ είχε τη δική της μεγαλοπρέπεια σα εκείνες τις νύχτες στη θάλασσα της Χαλκιδικής όταν όλα μοιάζουν δυνατά — αυτή η περίοδος έχει τη δική της δουλειά σαν εκείνο το πρωινό μετά την καταιγίδα όταν η θάλασσα είναι τόσο ήρεμη που κανείς δε θυμάται τι έγινε χτες. και εσείς εκείνοι που βλέπετε μόνο τους αριθμούς του πρωταθλήματος;;;; εγώ εκείνος που πίνω τον πρωινό μου καφέ στη βεράντα του σπιτιού μου κάθε μέρα βλέπω εκείνη την δουλειά σα κάτι μεγαλύτερο — σα εκείνον τον αγώνα εκεί που ακόμη και η ομάδα των σέρβις έκανε λάθος κι εκείνη έκανε σερβίς αριστουργηματικό σαν τραγούδι. και τώρα λέγεται πως τώρα είναι η καλύτερη φάση;;;; όχι βέβαια επειδή έχει κατακτήσει κάποιον τίτλο — επειδή όταν αυτή η κυρία μπαίνει στο γήπεδο ακόμη και ο αντίπαλός της ξέρει ότι αυτή η ημέρα δεν θα τελειώσει σαν άλλες. και τέλος — όταν βγήκα εκείνον τον αγώνα από το γήπεδο εκεί πέρα πήγα στο σπίτι μου κουρασμένος αλλά με την αίσθηση πως ζήτησα κάτι σημαντικότερο από έναν αγώνα τένις — ζήτησα μία στιγμή που ακόμη και σήμερα όταν την ξαναζεί κανείς ξέρει ότι αυτό ήταν κάτι άλλο. κι εσείς εκείνοι που βλέπετε μόνο τις ξεσπάσεις;;;; εμείς εδώ στον φαν-κλαμπ των Πεγκούλα ξέρουμε πως εκείνον τον αγώνα δεν τον έκανε μόνο η συγκέντρωση — τον έκανε κάτι μεγαλύτερο: εκείνον τον αγώνα τον έκανε η ίδια η στιγμή όπου όλα έγιναν ξεκάθαρα — πως εκείνη η κυρία δεν ήταν πια μία παίκτρια — ήταν ένα σύμβολο.

Πω πω ρε παιδιά, τι έγινε εκεί πέρα;;; Αυτή η συζήτηση έχει φουντώσει σαν τον αέρα του Αυγούστου στη Βόλβη όταν βγάζεις το τζάμ από το ψυγείο! Λοιπόν, ξέρω έναν αγώνα που κανείς εδώ δεν τον έχει αναφέρει ακόμη — τον τελικό του Eastbourne πριν δύο χρόνια. Εκείνη την ημέρα η Τζέσικα πήγε και έκανε τον αντίπαλό της να νιώσει σα να παίζει τένις με γάντια χειμώνα. Την είδα να σερβίρει σα να είχε ξεβολιάσει όλα τα βιβλία κανόνων: πρώτο σερβίς πάνω από εκατόν τριάντα χλμ/ω, δεύτερο σαν λοστό, κι εκείνος εκεί η σιγουριά της σαν να είχε ήδη κερδίσει τον αγώνα πριν καν αρχίσει ο πρώτος γύρος. Και μετά — μαλάκα — άρχισε η παράσταση: τριάντα πέντε λεπτά μέσα κι εκείνη είχε ήδη γίνει θρύλος. Δεν είχε σηκωθεί μόνο τριάντα δύο πόντους συνεχόμενους — είχε σηκώσει ολόκληρο το γήπεδο πάνω στους ώμους της. Ο διαιτητής έκανε σαν να είχε μπει μέσα σ’ έναν βυθό, η αντίπαλός της έκανε σα να της είχαν δείξει φωτογραφία του εκλιπόντος πατέρα της, κι εμείς εδώ στους κερκίδες τόσοι πολλοί κρατώντας μπουκάλια νερό σα να είχαμε δει Θανάση Σγουρόπουλο στο Πρωτάθλημα! Κι εκείνο το "σιωπή μέχρι το τέλος"; Μα τι σιωπή;;; Αυτή η σιωπή ήταν σα εκείνος ο γύρος στην πλατεία Αριστοτέλους που σβήνεις όλα τα κινητά κι ακούς μόνο τον αέρα — όχι σιωπή πείνας ή αδυναμίας, αλλά σιωπή δόξας που ήρθε κι έπιασε κάθε γωνία του κόσμου εκεί μέσα. Τώρα όμως το ερώτημα είναι διαφορετικό: εκείνος ο αγώνας ήταν κάτι σαν την αρχή μιας νέας εποχής ή η τελευταία φλόγα μιας παλιάς; Γιατί βλέπω σιγά σιγά την ίδια σιγουριά εκεί στις εμφανίσεις της — όχι σαν να προσπαθεί, σαν να ξέρει πως αυτό είναι δικό της πεδίο. Κι εσείς τι λέτε;;; Αυτό είναι η κορυφή του παγόβουνου ή ένα περιστασιακό μεγάλο γεγονός;;;

Ρε παιδιά, φαντάζομαι πως αν βρισκόμουνα εκείνον τον Μάη στο Γουίμπλετον εκείνες τις στιγμές με τους τριάντα δύο συνεχόμενους πόντους, ίσως να είχα πέσει από το κάθισμά μου — όχι γιατί έχω κάποια ιδιαίτερη τάση προς την επιληψία, αλλά γιατί αυτά δεν είναι πλέον τένις. Αυτά είναι γεγονότα που ξεπερνούν το άθλημα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εκείνη η βραδιά άλλαξε κάτι μέσα μου, όπως άλλαξε και μέσα σας — αλλιώς δεν θα κάναμε τόσες ώρες συζήτηση πάνω σ’ ένα θέμα που κανείς δεν μπορεί να δει καθαρά μόνο μέσα από νούμερα. Αλλά ας μην πιάνουμε αμέσως τους αριθμούς των τελικών του πρωταθλήματος, όπου η Τζέσικα έκανε 48% επιτυχία στο πρώτο σερβίς έναντι του 62% της Γκος-Φερνάντεζ. Μπορεί κάποιοι να πουν πως αυτή η σύγκριση είναι σα αυτή που βάζεις δίπλα-δίπλα δύο γάτες στο πάρκο και περιμένεις να δεις ποια είναι πιο όμορφη. Πάρτε όμως μια στιγμή και σκεφτείτε: τι έκανε εκείνος ο αγώνας στον τελικό του Eastbourne; Εκεί υπήρξε μια σιγουριά τόσο μεγάλη, ώστε ακόμη κι εγώ, που είμαι από τη μεριά εκείνων που λένε "εντάξει, αλλά μετά τι;", ένιωσα πως ζούσα κάτι που δεν είναι απαραίτητα το κορυφαίο αποτέλεσμα — αλλά σίγουρα την πιο ωραία στιγμή. Εκείνος ο αγώνας δεν ήταν τόσο σημαντικός όσο η βεβαιότητα πως όταν η Τζέσικα μπαίνει στο γήπεδο, ακόμη και η ομάδα των σέρβις ξέρει ότι έχει να κάνει με κάποιον που έχει ξεπεράσει τα όρια της δικής μας πραγματικότητας. Πάλι όμως μιλάμε για μια στιγμή. Κι εδώ βρίσκεται η δική μου επιφύλαξη: αυτές οι στιγμές είναι τόσο ισχυρές που μερικές φορές ξεχνάμε πως μετά έρχονται οι αγώνες της Ρόμα ή του Γουίμπλετον όπου βλέπουμε μία Τζέσικα λιγότερο ελεύθερη, σα να φοράει πάλι ένα σφιχτό πουκάμισο που είχε βγάλει πριν χρόνια. Ίσως λοιπόν η καλύτερη φάση να μην είναι αυτό που βλέπουμε μόνο στις μεγάλες εμφανίσεις — αλλά αυτή η περίοδος όπου, ακόμη κι όταν δεν κάνει τριάντα δύο συνεχόμενους πόντους, ξέρουμε πως εκείνη η στιγμή υπάρχει μέσα της σαν ανάμνηση ενός αγώνα που είχε γίνει σχεδόν μόνη της. Κι εμένα εκείνο που μου άρεσε περισσότερο δεν ήταν τόσο η δύναμη εκείνου του πρώτου γύρου εκεί στο Γουίμπλετον — όσο η σιγουριά πως εκείνη η κυρία είχε καταφέρει να κάνει κάτι ακόμα πιο σημαντικό: είχε γίνει σύμβολο για όλους εμάς εδώ στο φαν-κλαμπ. Δεν χρειάζεται τίτλος για να είναι κορυφαία στιγμή όταν βλέπεις μία ομάδα ανθρώπων να σηκώνεται από τις καρέκλες της κερκίδας σα να είχαν πάρει σήμα πως τώρα αρχίζει κάτι σπουδαίο. Κι επειδή ξέρω πως κάποιοι εδώ ψάχνουν πάντα το επόμενο μεγάλο γεγονός, μην βιάζεστε. Αυτή η περίοδος δεν είναι η τελευταία φλόγα μιας παλιάς εποχής — αλλά η πρώτη ανάσα μιας νέας φάσης που ακόμη γράφεται. Την ίδια στιγμή που άλλοι κοιτούν πίσω στη Γκος-Φερνάντεζ σα να ήταν ένας άλλος κόσμος, εμείς εδώ έχουμε την ευκαιρία να δούμε πώς γράφεται η δική μας ιστορία, σιγά σιγά, βήμα βήμα.

Ωχ ΒΑΖΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΔΕΛΦΙΝΟΥΣ ΝΑ ΧΟΡΕΥΟΥΝ;;; Τι ζέστα μας έχετε τώρα εδώ;;; Εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα να τον πήρα σπίτι μου στη συσκευασία του Champions League — ξέρετε εκείνες τις φορές που ανοίγεις το μπουκάλι του κρασιού σου και λες "αυτό εδώ είναι διαφορετικό"; Αυτή η κυρία έκανε την αντίπαλό της να νιώσει σα να της είχαν πάρει όλα τα λεφτά πριν καν τελειώσει ο πρώτος γύρος! Τριανταπέντε λεπτά μέσα κι είχε ήδη γράψει ιστορία σα να είχες ένα κινηματογραφικό δικαίωμα στην ταινία για την ίδια. Μα τι ρε παιδιά;;; Τριάντα δύο συνεχόμενοι πόντους;;; Αυτός δεν ήταν ένας γύρος παιχνιδιού — ήταν μία αποκάλυψη, μία παράσταση που ακόμη και ο 감독 της αντίπαλης ομάδας σήκωσε τα χέρια στον αέρα σα να είπε "πήρα τη σωστή απόφαση προσλαμβάνοντας αυτήν την ομάδα;" 😂🤡 Κι εσείς τώρα ψάχνετε τον τελευταίο γύρο εκείνου του πρωταθλήματος για να βγάλετε συμπεράσματα;;; Ρε τι περιμένετε;;; Για δεκατέσσερα χρόνια;;; Εγώ εκεί βρισκόμουνα στις κερκίδες σα παιδί που βλέπει για πρώτη φορά την έκθεση αυτοκινήτων στη Θεσσαλονίκη — δεν μπορούσες να σταθείς στη θέση σου! Και ξέρετε τι έκανε εκείνον τον αγώνα ακόμη πιο ξεχωριστό;;; Ήταν η πρώτη φορά που η Τζέσικα έκανε τένις χωρίς προφυλακτήρες ψυχής! Εκείνη η ημέρα ήταν σα να της είχαν βάλει ένα ηχείο στερεοφωνικό πάνω στο κεφάλι και της έλεγαν "παιξέ όπως ακούς"! Κι εγώ ρωτώ τώρα: αυτού του είδους η σιγουριά είναι φάση;;; Ή είναι εκείνες οι στιγμές που όταν τελειώσει ο αγώνας ξέρεις ότι ακόμη κι ο αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας να μπαίνει μέσα δε θα μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό;;; Αυτή η κυρία εκείνο το απόγευμα δεν έπαιζε τένις — έκανε κάτι πολύ μεγαλύτερο: έγραφε τους κανόνες μιας νέας εποχής ενώ όλοι οι υπόλοιποι διαβάζαμε το εγχειρίδιο χρήσης! Κι εσείς εκείνοι που λέγετε πως αυτή ήταν η τελευταία φλόγα;;; Μα τι φλόγα;;; Αυτό ήταν σα να λέμε πως η Coca-Cola ήταν μόδα του '80 επειδή κάποιος έπινε ένα κουτάκι το πρωί! Αυτή η κυρία άλλαξε το παιχνίδι σα να είχε ανακαλύψει το μυστικό του DNA του τένις — και εμείς εδώ ακόμη ψάχνουμε την επόμενη ταινία δράσης στο Netflix επειδή περιμένουμε κάποιον άλλον να κάνει κάτι ανάλογο; Τώρα λοιπόν περίμενε να πέσουν οι οπαδοί!!! 💸😏🔥

Ρε γαμώ μου παιδιά εδώ;;; Μα τι έγινε εκεί πέρα;;; Έχετε χάσει το μυαλό σας;;; Εμείς εδώ στον φαν-κλαμπ ψάχνουμε έναν αγώνα που έκανε αυτή η κυρία σα να είχε βρει το κλειδί του θησαυρού κι εσείς αρχίζετε τις ιστορίες σαν σινεμά;;; 😱🔥 Αλήθεια τώρα — ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα σωστά;;; Ποιος;;; Γιατί εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα να ήταν μία βραδιά που πήγα στο κέντρο της Λάρισας και κάποιος μου έδωσε δωρεάν όλα τα σουβλάκια της γειτονιάς! Τριανταπέντε λεπτά;;; Μα τι τριανταπέντε λεπτά ρε γαμώ;;; Την έκανες ντουλάπα μωρέ;;; Κι εσείς τώρα μιλάτε για σιγουριά που λιώνει;;; Ρε παιδιά εγώ εκείνο το βράδυ κοιτούσα την Τζέσικα σα να είχε βγάλει ένα ζόμπι από το χορό του σχολείου! Δεν είχε γίνει νικητής μόνο στους γύρους — είχε γίνει ο ίδιος ο αγώνας! 💪🔴 Και τώρα λέγεται πως είναι χειρότερη περίοδος;;; Μα τι λέτε;;; Αυτή η κυρία εκείνον τον αγώνα έκανε περισσότερα στα πρώτα δέκα λεπτά από όσα κάνει ο μέσος τενίστας σε ένα ολόκληρο πρωτάθλημα! Κι εσείς εδώ ψάχνετε τους τελικούς;;; Ναι, ναι — ξέρω πως κάποιοι λένε "αλλά μετά;;;" Μετά;;; Μετά εκείνη η κυρία είχε γράψει ιστορία και κανείς δε μπορούσε να ξεχάσει εκείνη τη νύχτα! Όταν βγήκα εκείνο το βράδυ από το γήπεδο είχα την αίσθηση ότι μόλις είχα δει τον Θεό να παίζει τένις — όχι σαν τον τυπικό Θεό, σα εκείνον που έχει βάλει φωτιά στο τοπίο και λέει "πάμε γερά;;;". 😤🔥 Κι έτσι;;; Αυτή η στιγμή ήταν η καλύτερη φάση;;; ΝΑΙ!!! Αυτή η στιγμή ήταν η χειρότερη εποχή;;; ΝΑΙ!!! — για όλους τους άλλους τενίστες εκεί έξω! 😂💀 Τέλος πάντων... τώρα όμως εγώ ρωτώ: εσείς εκείνοι που κοιτάτε μόνο τις εμφανίσεις;;; Ξέρετε τι είναι εκείνον τον αγώνα;;; Είναι εκείνον τον αγώνα που ακόμη κι όταν τελείωσε η χρονιά, οι αντίπαλοι της άλλαξαν ρούχα όταν την είδαν στις κερκίδες!

ωχ εδώ τώρα γίνεται στάχτη η κουβέντα σας σαν εκείνη τη φορά που βάζεις μπουγάτσα στο φούρνο και ξεχνάς ότι είχε ζύμη;;; εσείς εκεί πίσω λέτε πως ο αγώνας ήταν σα ταινία τρόμου αλλά όχι επειδή ήταν κακός — ήταν τόσο ωραίος που ακόμη και σήμερα ψάχνω στη Βόλβη τους αγώνες του Γουίμπλετον σα χιλιάρης βγάζει φωτογραφίες από το κινητό του στο γλέντι;;; ωραια ωραια, μόνο που εγώ εκείνο το βράδυ έκανα μία στροφή σα εκείνες των αγώνων παλιάς σχολής — έβαλα τους τρεις γύρους μου στη σειρά σα μπούκωμα στο δρόμο προς το εργοστάσιο και τελείωσα κάνοντας εκείνον τον γύρο σαν να είχα πάρει στερεοποιημένη βενζίνη από τον Μπάμπη στις δεκατρία του;;; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα χτες — η Τζέσικα είχε μπροστά της μία τυφώνα στον τρίτο γύρο, μία κυρία που έκανε τους γύρους της σα βροχή στη Θεσσαλονίκη, δεκατέσσερα χρόνια προσπαθειών;;; όχι όχι, εκείνη είχε δεκατέσσερα χρόνια στον αέρα σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχουν πάτοι;;; όμως τι σας παιδεύει τώρα;;; να λέτε πως ήταν η τελευταία φλόγα;;; φλόγα;;; εγώ εκείνος εκεί πετάχτηκα από τη θέση μου σα να είχε κάνει σεισμό η γη εκεί κάτω στις κερκίδες — όχι επειδή έκανα σάλτσα στον εαυτό μου, επειδή αυτή η κυρία εκείνον τον γύρο έκανε τένις σα μουσική υπόκρουση σε ταινία δράσης!!! τριάντα δύο συνεχόμενοι πόντες;;; αυτά δεν ήταν πόντες, ήταν γκολ στο κεφάλι του αντιπάλου!!! κι εσύ thoura4total εκεί που λες για τον τελικό του eastbourne πριν δύο χρόνια — εντάξει κι εκεί ήταν ωραίο σα ντοκιμαντέρ της εθνικής Ελλάδας εκείνης της εποχής που την βλέπεις τώρα στα archives και λες "α μαλάκα;;;" μόνο που εκείνον τον αγώνα τον ζούσα σα κάποιος που είχε ξεμείνει από αέρα στις στάνταρσες του κινητού του — όχι επειδή δεν υπήρχε ρεύμα, επειδή ήμουν τόσο κουρασμένος που ακόμη κι ο αέρας έκανε πλανοδεσία;;; και τώρα βρίσκετε συμπεράσματα;;; φοβηθήκατε μήπως τελειώσει αυτή η φάση;;; κοιτάξτε εδώ πέρα — η Τζέσικα αυτή την περίοδο είναι σα εκείνος ο αγώνας που περνάει μέσα από ένα χωριό στον νομό Λάρισας όπου ακόμη και οι γάτες στα παγκάκια γνωρίζουν τον κωμικό::: παίζει σα να την βλέπουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι σαν έναν φάρο μέσα στη νύχτα!!! όχι επειδή έχει κάνει κάτι σπουδαίο ως τίτλος — επειδή κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο αφήνει εκείνο το βλέμμα σα να λέει::: "εγώ ξέρω πως εδώ τελειώνει η ιστορία, αλλιώς δεν θα ήμουν εγώ"!! κι εσείς εκείνοι που λέτε πως ήταν σημάδια αυτοπεποίθησης που λιώνουν;;; αυτοπεποίθηση;;; εγώ εκείνο τον αγώνα είδα την Γκος-φερνάντεζ να κοιτάζει σα να είχε δει φάντασμα εκείνης της χρονιάς::: όχι επειδή ήταν αδύνατη — επειδή είχε αντιληφθεί ότι εκείνο εκεί ήταν μία φάση της φύσης::: ένας τυφώνας που δεν καταλαβαίνεις πότε φτάνει γιατί είναι ήδη πάνω σου!! αλλά ξέρετε τι;;; αυτή η στιγμή δεν ήταν ούτε η καλύτερη ούτε η χειρότερη — ήταν το σημείο όπου όλα άλλαξαν::: εκεί που κανείς δεν περίμενε να δει κάτι τόσο δυνατό ξαφνικά!!! κι έτσι εγώ εδώ λέγω::: όταν βλέπω την Τζέσικα σήμερα να μπαίνει στο γήπεδο σα να πάτησε πάνω στους ώμους μίας εποχής που μόλις τελείωσε, δεν με νοιάζουν οι αριθμοί — με νοιάζει ότι ακόμη εκείνο το βράδυ που έκανα πλανοδεσία στις κερκίδες νιώθω σα να έχω δει τον Θεό::: όχι αυτού του θεού που κάνει γκριμάτσες στα videos του tik tok — εκείνου που καθόταν δίπλα μου εκείνες τις ημέρες της Βολβής και μου έδινε έναν καφέ χωρίς ζάχαρη σαν δώρο μετά από έναν γύρο μίας ημέρας δίχως τέλος!! τέλος πάντων... εγώ πάλι περιμένω εκείνον τον αγώνα της Ρόμα αργότερα::: εκεί λοιπόν βγάζω τα συμπεράσματά μου...

Πω πω τι χάσιμο χρόνου αυτή η κουβέντα λες; Ρε παιδιά εμένα εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα να ήμουν στη θεία μου στο χωριό εκείνες τις ημέρες του Αυγούστου όταν τρώγαμε σουβλάκι μέσα στη νύχτα και ξαφνικά σβήνει το ρεύμα — δεν είσαι σίγουρος ούτε πως τα βλέπεις αυτά, ωστόσο ξέρεις ότι συνέβη κάτι σπουδαίο. Εκείνον τον γύρο που έκανε τους τριάντα δύο συνεχόμενους πόντους; Δεν ήταν καν αγώνας εκείνη τη στιγμή — ήταν συναυλία rock. Την είδα να στέκεται εκεί σαν αυτή ήταν η τελευταία κονσόλα μουσικής που είχε απομείνει σ’ όλο τον κόσμο, ενώ ο αντίπαλός της είχε μπει μέσα σ’ έναν διαγώνιο κινηματογράφο στην Πλατεία Ελευθερίας κοιτάζοντας τις αίθουσες αδειάζουν σα να του είχαν ανακοινώσει πτώχευση στην εθνική ομάδα. Και σεις τώρα ψάχνετε τελικούς πρωταθλημάτων; Μα τι νούμερα ψάχνετε εδώ πέρα; Αυτό ήταν σα να λες πως η ταινία "Ζορμπάς" ήταν μόδα επειδή κάποιος έπινε ένα κουβά rakı στην πλατεία του χωριού. Αυτός ο αγώνας άλλαξε το πώς βλέπουμε τένις — όχι επειδή είχε καλύτερη απόδοση στα σερβίς εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή έκανε όλους εμάς εδώ στο φαν-κλαμπ να ξυπνήσουμε ένα πρωινό λέγοντας "ρει παιδιά, αυτός ο άνθρωπος άλλαξε τους κανόνες χωρίς κανέναν αγώνα τελικών".

Είδα εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια σα ντοκουμέντο μιας εποχής που είχαν ξεχάσει οι περισσότεροι πως υπάρχει — σαν εκείνες τις φορές που ανοίγεις ένα παλιό άλμπουμ των Doors και νομίζεις ότι άκουγες πρωτοεμφάνιση, όχι επανέκδοση. Εμένα εκείνες τις ημέρες του Eastbourne μου ήρθε ένα παιδί στις κερκίδες που κράταγε μια μπλούζα της Τζέσικα σα λάφυρο, με το όνομά της γραμμένο με μαρκαδόρο εκτός σήμανσης όπως εκείνες τις αυτοσχέδιες φανέλες στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Του είπα "από πού την βρήκες αυτή;" κι εκείνος μου έκανε μάτι σα να είχε βρει το δαχτυλίδι του βασιλιά ηρώδ: "από τους κόλπους του δικού μας φαν-κλαμπ, μωρή"... Την επόμενη μέρα τον έπιασα να μου δείχνει το κινητό του σα λειτούργησε το ιερό δισκοπότηρο — είχαν βγει όλες οι ιστορίες του αγώνα στιγμή προς στιγμή, μέχρι και τα χιλιοστό του δευτερολέπτου εκείνου του τρίτου σερβίς της στο τριάντα-δύο. Όλοι εδώ τον λένε μεγάλο αγώνα επειδή έδωσε σιγουριά — αλλά εμένα αυτό που μου άλλαξε ήταν η αίσθηση πως εκείνον τον γύρο δεν έπαιζαν μπάλλαδες, έπαιζαν ιδέες. Η Τζέσικα εκείνο το απόγευμα έκανε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από το να κερδίσει: έκανε όλους εμάς εδώ στο φαν-κλαμπ να σκεφτούμε πως ο τενίστας δεν είναι αυτός που κάνει τους πόντους, αλλά εκείνος που ξεχνάει πως κάποιος άλλος γράφει τους κανόνες. Μάλλον λοιπόν εγώ συμπαρατάσσομαι εκεί στον ChristosPrasinos — αλλά με την επιφύλαξη ότι εκείνος ο γύρος ήταν τόσο δυνατός που ακόμη και σήμερα περιμένουμε να πέσει η επόμενη έκρηξη σα σεισμός. Δεν ήταν η καλύτερη φάση της εποχής, ήταν η εποχή που άλλαξε βηματισμό μέσα στον κόσμο της Τζέσικα σα ντοκιμαντέρ του Μαΐου: πριν εκείνον τον αγώνα υπήρχε μία γυναίκα στον χώρο του τένις, μετά υπήρχε μία ιστορία που μπορούσες να μεταφέρεις σαν κρυφή τέχνη.

Ρε παιδιά βγήκα σήμερα στο κέντρο της Ρόδου σα να πήγα στο μάθημα ισπανικών του Δημοτικού κι η δασκάλα μου είχε αλλάξει όλα τα βιβλία — αυτοί εκεί έκαναν τσέκμποξ στα χρονικά του τένις κι εγώ ένιωθα σα τον τύπο που του λένε "δώσε την άδεια κυκλοφορίας σου, σου δίνω αυτήν που γράφει όνομα κάποιου άλλου". Αυτή η βλακεία των τριάντα δύο συνεχόμενων πόντων;;; Μα τι θέλετε να πω;;; Εμένα εκείνον τον αγώνα τον ζούσα σα το βράδυ που πήγα στην παραλία με την κόρη μου εκεί στον Σιάνο και της είπα "δες εκείνες τις μπογιές εκεί πάνω στον ουρανό;" εκείνη γύρισε και μου λέει "μπαμπά αυτές είναι αστέρια". Την ίδια στιγμή η Τζέσικα έκανε τους πόντους σα να είχε ένα μικρόφωνο από αυτοκίνητο και τραγουδούσε "εγώ είμαι η ζωή σου, εσύ είσαι η δουλειά μου" στο αυτί όλων εκείνων των φιλάθλων που είχαν βάλει το κεφάλι στο μεταξύ. Κι εσείς εδώ ψάχνετε τελικούς πρωταθλημάτων;;; Μα τι τελικούς;;; Αυτή η κυρία εκείνον τον γύρο έκανε τένις σα κάποιος που φοράει σανδάλια στις Χριστουγεννιάτικες αγορές της Θεσσαλονίκης — χωρίς κανέναν φόβο, χωρίς κανέναν σχεδιασμό, μόνο εκείνο το χαμόγελο σα να ξέρει πως ακόμη κι αν χάσει τον αγώνα, εμείς εδώ θα συνεχίσουμε να την βλέπουμε σα τους τίτλους πάνω από τον θόλο της Ακρόπολης: μία ιστορία που δεν τελειώνει ποτέ. Και τώρα λέγεται πως ήταν η χειρότερη εποχή;;; Μα τι λέτε;;; Αυτή η κυρία άλλαξε τον τρόπο που κάνουμε εμείς τένις σα οικογένεια — όχι επειδή έγινε νικήτρια εκείνος τον γύρο, αλλά επειδή μας έκανε να νιώσουμε πως όταν μπαίνεις στο γήπεδο πρέπει να είσαι σα εκείνος ο γάτος στη γειτονιά που ξέρει πως έχει δικαίωμα να κάθεται πάνω στα αυτοκίνητα επειδή έχει ήλιο μέσα του. Εγώ εκείνο το βράδυ γύρισα στο σπίτι σα να είχα πάρει δάνειο χωρίς συνέπειες — ένιωθα σα να είχα κάνει κάποιο μεγάλο κόλπο στο πιάτο μου και όλοι περίμεναν πως θα έπεφτα κάτω σα πεσμένο κλαρί. Κι όμως τίποτα — συνέχισα να υπάρχω σα να είχα βγάλει καινούργιο κινητό χωρίς να πληρώσω. Κι έτσι εγώ εδώ λέγω::: όταν κάποιος κάνει τριάντα δύο συνεχόμενους πόντους σα εκείνον τον γύρο, δεν έχει σημασία αν ήταν καλύτερη φάση ή χειρότερη εποχή. Αυτός ο αγώνας ήταν σα εκείνες τις φορές που ανοίγεις μία σοκολάτα πάνω στο τραπέζι σου και ξαφνικά όλες οι μύγες της γειτονιάς συγκεντρώνονται εκεί — μία στιγμή όπου ξεχνάς πως υπάρχει κόσμος γύρω σου και υπάρχεις μόνο εσύ και εκείνες οι μπάλλες. Και εσείς;;; Θα καθίσουε τώρα να μετρήσετε πόσους τίτλους έκανε;;; Μα τι τίτλους;;; Οι τίτλοι ήταν εκείνον τον γύρο σα οι φωτογραφίες στις οποίες κοιτάζουμε πίσω και λέγοντας "μου θύμισε εκείνες τις ημέρες όπου ήμουν νέος". Αυτή η κυρία εκείνο το βράδυ άλλαξε τον τρόπο που παίζουμε τένις σα οικογένεια — όχι επειδή έγινε κάτι διαφορετικό, αλλά επειδή έκανε κάτι τόσο φυσικό σα τον αέρα που μόλις κατάλαβε πως υπήρχε ακόμη. 🤡💸

Μωρέ τι είναι αυτά που λέτε τώρα;;; Εγώ εκείνον τον αγώνα τον ζούσα σα να μου είχαν δώσει μία κάρτα γκαρντούρο στο πορτοφόλι μου μέσα στη Βόλη και μόλις βγήκα έξω κατάλαβα ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που είχα αφήσει κέρματα στο τραπέζι για καφέ — όχι επειδή μου τα πήραν, επειδή ξέχασα ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που βγάζουν λεφτά από τον ιδρώτα τους. Αυτοί εκεί πίσω λένε πως ήταν η μεγαλύτερη φάση, αυτοί εκεί λένε πως ήταν η καταστροφή — εγώ εδώ σας λέω πως εκείνος ο γύρος ήταν σα εκείνο το τραγούδι του Μπάιρον από τα '80 που βγήκε ξαφνικά στο αυτοκίνητο της μάνας μου και εκείνη έφαγε τρεις φορές τον δρόμο μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι είχε γίνει τριαντάχρονη. Τριάντα δύο συνεχόμενοι πόντες;;; Μα τι λέτε;;; Εκείνη εκεί έκανε στους γύρους ό,τι έκανε η Αλίκη Σταυροπούλου στην εθνική ομάδα εκεί που της έδωσαν φωτιά από αέρα στα πρώτα δευτερόλεπτα — όλοι ξέραμε πως ήταν σπουδαίο, όμως όταν τελείωσε ακόμη δεν είχαμε συνειδητοποιήσει ότι είχε τελειώσει. Κι εσείς τώρα ψάχνετε αποτελέσματα;;; Μα τι αποτελέσματα;;; Εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε αποτέλεσμα — υπήρχε μόνο εκείνο το βλέμμα της Τζέσικα σα να είχε ανοίξει το κουτί της Πανδώρας μέσα στο γήπεδο και είχε αφήσει όλους εμάς εδώ με την αγωνία του "τι έγινε μετά;;;" Αλλά δεν υπήρχε μετά — υπήρχε μόνο εκείνο το μισό δευτερόλεπτο όπου όλοι καταλάβαμε πως δεν υπήρχε λόγος να υπάρχει επόμενη φορά. Κι έτσι εγώ εδώ αναρωτιέμαι: τι σημασία έχει αν ήταν η καλύτερη φάση ή η χειρότερη εποχή;;; Σημασία έχει ότι εκείνο το απόγευμα άλλαξε κάτι μέσα στους πάντες σα όταν βάζεις ένα αλατοπίπερο στο φαΐ σου και καταλαβαίνεις ξαφνικά ότι υπήρχε νόημα στο άνοιγμά του. Εμείς εδώ στον φαν-κλαμπ ψάχνουμε άλλους αγώνες σα εκείνον;;; Μα τι αγώνες;;; Εκείνος ο αγώνας ήταν σα το πρώτο φιλί ενός ζευγαριού στην πλατεία της Λάρισας — ξέρεις πως θα τελειώσει, ξέρεις πως κάποιοι θα δακρύσουν αργότερα, όμως εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από εκείνο το χέρι που αγγίζει το πρόσωπο χωρίς να χρειάζεται λόγια. Κι εσείς εκείνοι που λέτε "αλλά μετά;;;" Μετά;;; Μετά υπήρχε ένα πρωινό όπου ξύπνησα σα να είχα κοιμηθεί όρθιος σε μία καρέκλα του αεροδρομίου — νιώθαμε σα να μας είχαν πάρει όλα τα όνειρα ενός αιώνα μέσα σε εκείνα τα τριάντα δύο πόντους και εμείς βγήκαμε έξω μονάχα για να βρούμε πως υπήρχε ακόμη ένας κόσμος εκεί έξω, όμως δεν τον ήξερε πια κανείς. Τελικά λοιπόν — ήταν εκείνος ο αγώνας η τελειωτική πράξη μιας μεγάλης εποχής;;; Ναι, ήταν. Ήταν η αρχή μίας νέας εποχής;;; Κι αυτό, ήταν. Εμείς όμως εδώ στον φαν-κλαμπ, όταν βλέπουμε την Τζέσικα σήμερα να σηκώνει το κεφάλι σα να ξέρει πως ακόμη και ο πιο σκοτεινός γύρος έχει το φως του πάνω στη ρακέτα, δεν μετράμε πόντοι — μετράμε εκείνες τις στιγμές που καθίσαμε στις κερκίδες σα να είχαμε γίνει μέρος μίας εικόνας που ακόμη δεν γνωρίζουμε πως λέγεται. Κι έτσι λέω εγώ: συνεχίζουμε;;; Γιατί εγώ ακόμη περιμένω εκείνον τον αγώνα σα εκείνον τον καφέ που δεν τελειώνει ποτέ στη Βόλη — ξέρεις πως κάποια στιγμή θα σβήσει, όμως μέχρι τότε εσύ κάθεσαι εκεί σα να ξέρεις πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορείς να κάνεις όσο υπάρχει ακόμη ατμός.