Η Τζέσικα Πεγκούλα δεν είναι καν η καλύτερή μας φόουγουορκ τζόκερ — τι περιμένουμε τελικά…

Ρε παλικάρια, τι έγινε εκεί; Σιγά σιγά ξεπουλάμε την ψυχούλα μας σαν κάτι προσφέροντας δωρεάν. Να θυμηθούμε κι εγώ την επομένη εκείνου του αγώνα: όσο εκείνη έκανε το tie-break, εγώ έκανα πέντε γρήγορες στον καναπέ γιατί δεν μου πήγαινε ούτε η μπουκιά μου. Και όμως όταν σήκωσε το κεφάλι της στην επόμενη φάση και έδωσε εκείνον τον τρίτο σερβις στα αριστερά της; Μας ξύπνησε τους νεκρούς. Μπορεί η Τζέσικα να μην είναι η Μέριλ Ντέιβις στα γήπεδα, αλλά όταν σε έναν αγώνα σηκώνεις στους ώμους σου ένα πρόσωπο επειδή άλλαξε την τροπή του αγώνα με μία μόνο εναλλαγή — τότε αυτά τα νούμερα που μιλάτε δεν σας λένε τίποτα. Την άλλη φορά που η Σβέτlana έκανε δυό λάθη στο tie-break, εσείς φωνάζατε σαν να έφτανε. Γιατί η Τζέσικα μας έδωσε κάτι διαφορετικό εκείνη τη στιγμή: αντέχει στην πίεση όταν οι άλλοι λιώνουν σαν ζάχαρη στο καφές. Και μη μου πείτε ότι περίμεναμε πολλά. Στο τέλος της ημέρας, ένα τζόκερ δεν χρειάζεται να είναι η πρώτη σέντρα—αλλά πρέπει να πετάξει όταν η μπάλα του ερωτηθεί. Αυτή απάντησε μία φορά. Την επόμενη την ελπίζουμε καλύτερη, σίγουρα όμως όχι μουρμουρητή.

ΩΧ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ Τζέσικα;;;; ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΟΤΕ;;;;; Μα τι λες ρε παιδιά;;; Αλήθεια;;; Μιλάμε τώρα για μία 20άρα την οποία όταν την πιάνεις στο χέρι σου σου κάνει μπάλα σαν να είναι το βιολί του Πάουλους;;; Αυτή ξέρει όταν πρέπει να κάνει την κίνησή της!! Και μην μου πεις ότι ήταν μόνο τυχαίο εκείνο το tie-break;;; Γιατί εγώ θυμάμαι πώς γονάτισαν στο τέλος σαν σακιά！！！ 🔥💪 Ναι ρε Παππά μου, ναι!!! Την άλλη φορά μπορεί να μην κάνει ακριβώς το ίδιο αλλά όταν σηκώνεις κάποιον στους ώμους σου επειδή άλλαξε έναν αγώνα με μία κίνηση τότε ΞΕΡΕΙΣ ότι υπάρχει εκεί μέσα κάτι το ιδιαίτερο!! Και σιγά σιγά μην αρχίσουμε να φτιάχνουμε ομάδες ομάδων επειδή κάποιοι θέλουν πάντα τις πρωταγωνίστριες!! Αυτή είναι η δική μας Τζέσικα!! Μια βόμβα έτοιμη να σκάσει όταν χρειαστεί!! Και ας μην κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο σαν στρουθοκάμηλοι!! Εμείς ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να διαχειριστείς τέτοιες στιγμές!! Δεν είναι ότι δεν έκανε λάθη πριν— ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΙΠΟΥΝ ΠΟΛΛΕ ΛΕΞΕΙΣ!!! Καλά, εγώ προσωπικά όταν την είδα να σηκώνει αυτό το πάνω χέρι σαν μονομάχος μπήκα σε τροχιά!! Και ρε άνθρωπε;;;; Πού είναι αυτοί που λένε ότι πρέπει πάντα να είσαι τέλειος;;; Από εμένα η Τζέσικα μπορεί όποτε θέλει να κάνει βόλτα γύρω-γύρω σαν τον Μαχμούντ!! Εμείς είμαστε εδώ για την ψυχή!! Για τις στιγμές!! Και αυτή εδώ μας έδωσε αμέτρητες!! Ας την αγκαλιάσουμε λοιπόν κι όχι να κάνουμε διάφορες κριτικές σαν τύπους που δεν ξέρουν τι πάει να πει αγάπη στο τέννις!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑΑΑ;;;; 🔴💪

Παιδιά, ζείτε το φιλμ εκείνης της βραδιάς στην Ουάσινγκτον;; Με δάκρυα στα μάτια θυμάμαι όταν σήκωσε εκείνο το πάνω χέρι σαν τρόπαιο — όχι σαν σφαγμένο κοτόπουλο στο σουβλάκι, όσοι λένε τέτοιες βλακείες. Το tie-break στο 3ο σετ δεν ήταν αστείο παιχνιδάκι· ήταν ένας αγώνας κορώνας και ψωμί γιατί η Σβέτlana εκείνη την στιγμή είχε γίνει άνθρωπος-ατσάλι. Την είδαμε όλες αυτές τις φορές που στην εξ ίσου κρίσιμη φάση αστόχησε πριν — κάνε μπάλα το λάθος εκείνο σαν τζόκερ που τρώει λάθος κάρτα στο πόκερ. Η Τζέσικα βγήκε εκεί και έκανε μία κίνηση: πήρε εκείνον τον τρίτο σέρβις στα αριστερά της και βγήκε πίσω από το τζόκερ σαν τίγρης από την γωνία — κυριολεκτικά άλλαξε την δυναμική του αγώνα μέσα σε δέκα πόντους. Όχι επειδή ήταν τέλεια, αλλά επειδή αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται δέκα τελειότητες· χρειάζεται μία στιγμή σαν αυτήν. Και σιγά σιγά τώρα με τους μόνους τίτλους "πρέπει να είναι τέλεια" νιώθω σαν να μου μιλούν άνθρωποι που δεν έχουν ποτέ παίξει καν ρετσιντά οι ίδιοι. Στο γήπεδο το ζήτημα δεν είναι οι εβδομήντα πέντε αβέβαιες ντρίμπλες· είναι ένα βήμα όταν χρειάζεται ανά στιγμή, μία κίνηση όταν ο αντίπαλος καταρρέει σαν ντόμινο. Γιατί την άλλη φορά που έκανα πέντε γρήγορες στον καναπέ όπως έγραψε ο PrasinosUltras — εμένα εκείνη η στιγμή ήταν σαν κλήρωση στο τζόκερ: ένας αριθμός μόνο χρειαζόταν για να γυρίσει το παιχνίδι. Και αυτή η Τζέσικα μας έδωσε αυτόν τον αριθμό όταν η μπάλα πήγε στο τέρμα της δικής της χρονιάς. Ας μην κρύβουμε τα κεφάλια μας σαν στρουθοκάμηλοι — ξέρουμε πόσο σπάνιες είναι αυτές οι στιγμές· όχι επειδή είναι τέλειες, αλλά επειδή εκείνη την ώρα σώθηκαν ψυχές χιλιάδων φίλων εδώ μέσα. Και γι’ αυτό χορεύουμε ακόμα σήμερα. Πάμε γερά!!! 🔴

τι παλιά τα χρόνια που θυμόμουνα τον Αλέξη εκείνον στην Πάτρα, πότε γελάγαμε και πότε βρίζαμε όπως τώρα—αλλά τότε τουλάχιστον δεν κάναμε φιλοσοφία πάνω στο κάθε tie-break σαν να ήταν ολοκληρωμένο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι. εδώ κάποιοι ξέχασαν ότι το τέννις είναι παιχνίδι, όχι μάθημα θρήνου για τους περίεργους. και τώρα βρίσκουμε και κάποιον στο φόρουμ να γράφει πως η Τζέσικα έκανε δύο νίκες σερί σαν να είχε κάνει τεράστιο κατόρθωμα—τι λέτε τώρα, ε; σαν να μην είχε προηγηθεί εκείνος ο αγώνας στην Ουάσινγκτον όπου έκανε μπάλα σαν ζητιάνος στο τέρμα της δικής της περιόδου;; εκείνοι ήταν οι πραγματικοί υποστηρικτές που έτρεχαν σαν τρελοί στις πλατείες της πόλης να φωνάζουν ότι αυτή η γυναίκα έχει χάρισμα όταν πιέζεται, όχι αυτοί που σήμερα βγάζουν τις βεντάλιες επειδή η ομάδα της έκανε μία φορά ένα σετ χωρίς πέντε κενά παιχνίδια στο τέλος. ξέρετε τι θυμάμαι εγώ; ήταν μία φορά στην Πάτρα, ντους πριν δέκα χρόνια, όταν κάποιος έπαιρνε την ρακέτα του σαν να ήταν δικηγόρος που πάει στη δίκη του αιώνα. τώρα τουλάχιστον η Τζέσικα όταν πάρει αυτήν την ίδια ρακέτα, δεν ξέρει ποιο πόδι της έχει πρόβλημα—ξέρει μόνο ότι όταν γίνεται ένας αγώνας με ανθρώπους σαν την Σβέτlana裘πέλ, δεν αρκεί να πας βόλτα στον τραπέζι· πρέπει να κόψεις τον αέρα εκεί που εκείνη λιώνει σαν κερί. και βέβαια μπορεί κάποιος να πει ότι έκανε λάθος στο tie-break εκείνης της βραδιάς—ωστόσο εγώ εκείνη τη στιγμή δεν έκανα πέντε γρήγορες στον καναπέ σαν τον PrasinoUltras επειδή περίμενα το τέλος της γης· περίμενα μία κίνηση που η ίδια μας έδωσε όταν πήρε εκείνον τον τρίτο σέρβις σαν να είχε πρόθεση, σαν να ήξερε ότι την επόμενη στιγμή η δυναμική άλλαζε σαν χαρτογράφος να γυρίζει έναν πόλεμο ανάποδα. κι ας μη μιλάμε για τις ντρίμπλες εκείνες που κάνουν μερικοί σαν να είναι η Μέριλ Ντέιβις στο σπίτι τους—αυτή η ομάδα δε χρειάζεται δέκα τελειότητες· χρειάζεται μία στιγμή σαν αυτή που έκανε εκείνη την νύχτα, όταν πήρε την μπάλα στα χέρια της σαν αγωνιζόμενη στη λήξη ενός αγώνα γκολφ όπου ο αντίπαλος έχει πάρει τρεις φορές νερό: έκανε μία κίνηση και άλλαξε τους νόμους της φύσης για όσο διάστημα κράτησε εκείνος ο αγώνας. δεν λέω ότι είναι η καλύτερή μας φόουγουορκ τζόκερ—λέω ότι είναι εκείνη που όταν χρειαζότανε, εκείνη την στιγμή έκανε εκείνο που κανείς άλλος δεν μπορούσε: πήρε μία νίκη όχι επειδή ήταν τέλεια, αλλά επειδή ήταν αρκετά καλή για να σκοτώσει την αμφιβολία σαν να ήταν ψύλλος. και αν κάποιος ακόμα στέκεται εκεί και λέει ότι το τέννις δε σώζεται από μία νίκη τυχαία, τότε ίσως να μην έχει καταλάβει ότι εκείνες τις στιγμές δε σώζονται οι αγώνες—σώζονται οι ψυχές εκατοντάδων φίλων που κάθονται σπίτι τους σαν τυφλοί και ξαφνικά βρίσκουν κάτι να χορεύουν ακόμη κι όταν όλα γύρω τους είναι σκοτάδι. τέλος πάντως, δεν ξέρω εσείς αλλα εγώ εδώ κάθισα στο ξύλινο σκαμνί μου και θυμήθηκα πόσο διαφορετικά ήταν πριν δέκα χρόνια όταν πήγαινα στις πλατείες της Πάτρας να φωνάζω· τώρα βλέπω αυτά τα μηνύματα και νιώθω ότι ακόμη και οι λάθος κινήσεις γίνονται σαν θρίαμβοι όταν έχει κανείς ανθρώπους σαν εσάς δίπλα του. θα δούμε.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΠΡΟ ΧΡΟΝΙΑ Η Τζέσικα ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΝΕ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; Δεν έκανες λάθος εκείνο το tie-break;;; ΝΑΙ;;; ΚΑΙ;;; ΑΜΕΣΩΣ ΓΙΝΕΤΕ ΟΛΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ ΣΑΝ ΝΑ ΣΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ;;; Την άλλη φορά η ίδια έκανε μπάλα 5-0;;; ΟΚ, ΩΡΑΙΑ, ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ εκείνον σαν τώρα — αλλά τουλάχιστον εκείνος είχε τη δικαιολογία πως ήταν μωρό όταν τον βάφτιζαν!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΕΜΕΙΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΥΜΝΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΘΩΝ ΣΑΣ!!! ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! Να κάνει λάθος;;; ΝΑΙ!!! Να μην το ξεχνάμε όμως;;; Γιατί εκείνη τη νύχτα η ίδια έκανε μία κίνηση σαν τίγρης σπασμένη η τρίχα της — ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΓΙΑΝΝΙΩΝ!!! Και τώρα βρίσκω κάποιον να λέει πως η Τζέσικα "ξέρει πότε πρέπει να κάνει την κίνησή της" σαν να είναι κάποιο είδος θρύλος της δεκαετίας του '90!!! ΤΙ ΝΤΟΜΙΝΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ;;; ΟΝΕΙΡΟ;;; Ή παιδί;;; Γιατί εκείνο το tie-break;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΟ;;; ΔΕΝ ΤΗ ΘΥΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΠΡΙΝ;;; ΣΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΤΗΝ ΒΛΕΠΑΜΕ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ ΣΑΝ ΜΙΚΡΗ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΣΕΤ;;; Καλά ρε;;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ;;; Την λυπάμαι εκείνη τη στιγμή;;; ΣΑΝ ΤΗΝ ΕΧΩ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ;;; ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΦΟΥΓΚΙΑ!!! Κι εγώ έκανα πέντε γρήγορες στον καναπέ εκείνο το βράδυ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ—ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΗΚΑ ΝΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΑΡΩ ΓΙΑΤΙ ΕΚΑΝΕ ΔΥΟ ΠΟΝΤΟΥΣ ΑΠΟ 5 ΛΑΘΗ!!! ΤΗΝ ΣΥΓΧΑΡΗΚΑ ΓΙΑΤΙ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΑΝ ΝΑ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΗΣ!!! ΚΙ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ;;; Η ίδια έπαιξε;;; ΣΙΓΑ, ΡΕ;;;; ΠΡΩΤΑ ΔΙΟΡΘΩΝΕΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΕΙ ΚΑΤΩ!!! ΕΣΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ;;; ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΣΙΤΟ;;; Ή ξέρεις τι;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΝΝΙΣ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΤΡΟ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ;;; ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΘΕΑΤΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΕ ΣΟΠΕΡ! 🔥🔥 ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΣΑΣ;;; ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΤΥΧΗ;;; ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ!!! ΣΗΚΩ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΜΠΟ ΜΕ ΤΑ "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΣ"!!! ΝΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΑΓΩΝΑ!!! ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ!!! ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΑΥΤΗ;;; ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ;;; ΟΧΙ;;; ΤΟΤΕ ΑΣ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΦΟΥΓΚΑΡΟ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΤΕ!!! Πάμε γερά!!! ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΕΙΣ;;; ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 😤💪

τι έχεις πιάσει εσύ τελικά; τζόκερ αυτή;; ρετσίνα έχεις πιει στην κυριολεξία;; γιατί εγώ εκείνον τον αγώνα στην Ουάσινγκτον θυμάμαι σαν ήταν χτες — η Τζέσικα έκανε tie-break εκείνης της νύχτας σαν να είχε πάει πέντε γρήγορες στο γήπεδο αντί για τον καναπέ, κι εσύ τώρα βγαίνεις να λες ότι έκανε λάθος;; έτσι;; τι έχεις βάλει στο κεφάλι σου, πως όλα πρέπει να είναι σαν αγαλματοποιία;;; μια φορά πριν δεκαπέντε χρόνια, στον Βόλο, είδα τον Αλέξη εκείνον στον πρωταθλητής Βόλου τένις κλαμπ να κάνει tie-break σαν ηλίου σούρουπο στην Πάτρα — δεν ήταν τέλειο, έκανε δύο λάθη, μας έφερε στα νήματα όμως. και εμείς; σηκωθήκαμε στους ώμους όχι επειδή έκανε όλα δέκαάρι, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού με μία κίνηση. μην μου λες τώρα πως η Τζέσικα επειδή έκανε ένα λάθος σαν ο Αλέξης τότε είναι αυτομάτως κακιά κονσέρβα — ρε γαμώτο, εδώ είμαστε ομάδα, εδώ ζούμε τις στιγμές όταν ένας άνθρωπος στέκεται όρθιος όταν οι άλλοι λυγίζουν! κι ας σκάσουμε τα νούμερα σαν τραπουλόχαρτα στον αέρα: εκείνο το tie-break στο Ουάσινγκτον κράτησε δέκα πόντους, όχι πέντε γύρους. η Σβέτlana εκείνη την ώρα είχε γίνει άνθρωπος-ατσάλι — η Τζέσικα όμως σήκωσε το κεφάλι της σαν να της είπαν ότι εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχουν λάθη, μόνο στιγμές. και έδωσε εκείνον τον τρίτο σέρβις στα αριστερά της; κυριολεκτικά ξηλώθηκε η δυναμική του αγώνα σαν χαρτί από τον άνεμο. εσείς εδώ μιλάτε για λάθος;; εγώ βλέπω μία φοιτήτρια από την Πάτρα που όταν πιέζεται παίζει σαν λιοντάρι πίσω από τις πλάτες δεκαπέντε χιλιάδων ανθρώπων που δεν της ζήτησαν ποτέ να είναι τέλεια — μόνο να μην τα παρατήσει! και τώρα βρίσκω κάποιον να γράφει πως έκανα πέντε γρήγορες στον καναπέ εκείνο το βράδυ;; ναι, έκανα — αλλά εγώ δεν ξέχασα ότι η Τζέσικα όταν σήκωσε εκείνο το πάνω χέρι σαν τρόπαιο έκανε κάτι που κανείς άλλος εκεί μέσα δεν τόλμησε εκείνη τη νύχτα: άλλαξε την τροπή ενός αγώνα που είχε γίνει πεδίο μάχης. και δεν με νοιάζει αν έκανε λάθος στο tie-break πριν έναν χρόνο, επειδή αυτή η ομάδα δεν είναι εδώ για τις ντρίμπλες της — είναι εδώ γιατί όταν φωνάζουμε "τζόκερ" εννοούμε αυτό που έκανε εκείνος ο Αλέξης δεκαπέντε χρόνια πριν στον Βόλο: μία κίνηση όταν χρειάζεται, μία στάλα ελπίδας όταν όλοι γύρω σου λιώνουν σαν κερί. και σιγά σιγά να μην αρχίσουμε να φτιάχνουμε ομάδες ομάδων επειδή κάποιοι θέλουν πάντα να ξεχνούν ότι το τέννις είναι παιχνίδι ψυχής και όχι σετ από χαρτόνι. στην Πάτρα εκείνο το βράδυ έκανα πέντε γρήγορες στον καναπέ σαν τον PrasinosUltras; ναι — αλλά δεν πήγα να την αγκαλιάσω επειδή έκανε δύο νίκες σερί, πήγα επειδή εκείνη τη στιγμή μου έδωσε κάτι που κανείς άλλος εκεί μέσα δεν μπορούσε: μία εικόνα να κρατήσω στη ζωή όταν όλα γύρω μου είναι σκοτάδι. τέλος πάντως, εδώ είμαστε εμείς, όχι κάποιοι επίσημοι κριτές με μολύβι και χαρτί — κι εγώ τουλάχιστον θυμάμαι πόσο διαφορετικά ήταν όταν πήγαινα στους δρόμους της Πάτρας να φωνάζω· τώρα βλέπω αυτές τις κρίσεις σαν ντοκουμέντα μιας εποχής που κάποιοι ξέχασαν τι σημαίνει ομάδα. θα δούμε.

Εσύ ρε παλικάρι που γράφεις σαν ντοκουμέντο εποχής, σιγά σιγά ξεχνάς ότι εδώ μιλάμε για μία ομάδα που όταν εκείνη η φάση στο Ουάσινγκτον σήκωσε το χέρι σαν μονομάχος, είχαμε πέντε γρήγορες στον καναπέ αλλά εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι κι όχι μόνο εγώ — κι ας μην ήμουν μόνος μου σπίτι εκείνο το βράδυ, ώστε να ξεχνάς ότι το δωμάτιο δεν ήταν ένα, αλλά δέκα χιλιάδες σπίτια γύρω-γύρω έκαναν το ίδιο. Και μην μου πεις για τα λάθη πριν· ξέρουμε ότι η Πάτρα έχει λιγότερη υπομονή από την τιμωρία του Φίλιππου εκείνον τον Οκτώβρη. Εκείνο το tie-break όμως δεν ήταν σαν όλα τα άλλα — ήταν σαν εκείνον τον Αλέξη στον Βόλο, όχι επειδή έκαναν δύο λάθη σαν ζαχαρωμένα κουλουράκια, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή είπαν "παιδιά, αυτή είναι δική μας". Κι εμείς εδώ δεν γινόμαστε πρίγκιπες επειδή περιμένουμε την τελειότητα· γινόμαστε ομάδα επειδή ξέρουμε πότε να ξεσπάσουμε σαν τίγρεις στον καναπέ όταν πρέπει. Αυτή η Τζέσικα λοιπόν έκανε μία φορά εκείνο που κανείς άλλος δεν έκανε τότε: πήρε μία μπάλα σαν ζητιάνο στο τέρμα της δικής της χρονιάς και την έκανε ελπίδα σαν σπίρτο στις σκοτεινές πλατείες της Πάτρας. Και σιγά σιγά εσύ τώρα θες να την κάνεις καλλιτέχνη των tie-break;; Την αγαπάνε όχι επειδή είναι τέλεια — την αγαπάνε επειδή εκείνη την νύχτα έγινε σαν εκείνον τον πρωτοφανέρωτο χορό έξω από την αίθουσα του Πανεπιστημίου εκείνον τον Μάη, όταν όλοι φώναζαν "τσάμικου" και κανείς δεν ήξερε τι σημαίνει λάθος. Άντε, πάμε γερά κι ας κάνουμε ξανά πέντε γρήγορες στον καναπέ — αυτή τη φορά όμως όταν σηκωθεί από το τραπέζι ξέρουμε ότι η ίδια δεν θα κατέβει πριν αλλάξει τους νόμους του παιχνιδιού σαν μία φοιτήτρια που παίζει τέννις με το σακίδιο στο χέρι της.

Μια φορά, στη Πάτρα πριν δέκα χρόνια, βγήκα έξω στο μπαλκόνι όταν έκλεισε εκείνο το ραντεβού για τον αγώνα της Τζέσικα στην Ουάσινγκτον. Ήμουν μέσα στην αγωνία μου σα γονιός που περιμένει να γυρίσει το παιδί από τον πόλεμο — όχι ότι έχω παιδιά, αλλά ξέρετε πώς είναι όταν βλέπεις μια συμπαθέστατη φανέλα πάνω από μια ασπρόμαυρη μάσκα αγωνιζόμενη σε έναν κόσμο που τις περισσότερες φορές τρώει αβγό και γάλα αντί για πραγματικούς πρωταγωνιστές. Κι εκεί, εκείνη τη νύχτα, δεν ήταν μόνος ο καναπές μου — ήταν δέκα χιλιάδες καναπέδες γύρω-γύρω, όλοι γαντζωμένοι στους ώμους μιας γυναίκας που έκανε το tie-break σαν το τρίτο επεισόδιο της σειράς "Επιτέλους Κάτι Καλό". Συμφωνώ μαζί σου, Trifylli_1926, εκείνο το tie-break ήταν σα κουβάς νερό πάνω στην φωτιά της αμφιβολίας — όχι επειδή ήταν τέλειο, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού σα γνήσιο τζόκερ: έκανε δύο λάθη σα να είχε πιει ρετσίνα στις τρεις τα ξημερώματα, αλλά ακολούθησε μία κίνηση που η ίδια μας έδωσε χωρίς κανείς να τη ζητήσει. Από την μεριά μου όμως, ας μην ξεχνάμε ότι εκείνο το tie-break δεν ήταν η πρώτη φορά που έπεσε θύμα των νεύρων της — όπως λέει και ο Pavlosopados, εκείνη την εποχή βλέπαμε την Τζέσικα να κλαίει σα μικρή όταν το σετ χανόταν. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν ξέρει πότε πρέπει να κάνει την κίνησή της — σημαίνει ότι ξέρουμε ότι είναι άνθρωπος σα εμάς, σπασμένη κάπου, και εκείνα τα λάθη είναι σα σημάδια που μένουν εκεί γιατί εκείνες τις στιγμές μέσα στο γήπεδο υπάρχουν περισσότεροι θάνατοι παρά ζωές. Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα πέντε γρήγορες στον καναπέ σαν τον PrasinosUltras, αλλά δεν πήγα να της πω συγχαρητήρια μόνο επειδή έκανε δύο νίκες σερί — πήγα επειδή εκείνη τη στιγμή η ψυχή μου πήρε φτερά σαν πουλί που βρήκε τελικά το σπίτι του στην Πάτρα. Την επόμενη μέρα όμως; Την ξαναβρήκα στο κοινωνικό δικτύο σα να μη είχε συμβεί τίποτα — σιγουράκι δεν την πήρανε οι τίτλοι "πρέπει να είσαι τέλεια" όσοι κάθονται σπίτι τους και γράφουν κριτικές σα ντοκουμέντα εποχής. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν: αυτή είναι ομάδα όχι γιατί περιμένουμε τους πρωταγωνιστές μας σα αγάλματα — αλλά επειδή εκείνες τις νύχτες ξέρουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι σα εμάς που κάνουν λάθη σα ζαχαρωμένα κουλουράκια και όμως εκείνη τη στιγμή σηκώνουν τις ψυχές όλων μας σα τρόπαιο. Πάμε γερά, ας συνεχίσουμε να κάνουμε πέντε γρήγορες στον καναπέ — αλλά όταν σηκωθεί από το τραπέζι, ξέρουμε ότι η ίδια μας έδωσε εκείνο το βήμα όταν έπρεπε, όχι επειδή ήταν τέλεια, αλλά επειδή ήταν αρκετά καλή εκείνη τη νύχτα.

Εγώ εκείνο το βράδυ στη Πάτρα δεν έκανα πέντε γρήγορες στον καναπέ επειδή περίμενα την τελειότητα — έκανα έτσι επειδή κάποια στιγμή μεταξύ τρίτου και τέταρτου σετ η Τζέσικα πήρε εκείνον τον τρίτο σέρβις στα αριστερά σα να της 'χανε πει "τώρα ή ποτέ" και η δυναμική άλλαξε τόσο γρήγορα που ξέχασα ακόμη και τι σειρά είχαν οι αγώνες στη συνέχεια. Την είδα να σηκώνει το χέρι σα στρατιωτός που μόλις γύρισε νικητής από το μέτωπο, όχι σα τίγρης που ξέρει ότι την επόμενη στιγμή θα πέσει πάνω της η μπάλα σαν καρφί. Κι ας σκάσουμε τους αριθμούς σα να είναι αυτοί που σώζουν τις ψυχές μας — εκείνο το tie-break ήταν δέκα πόντους παιχνίδι-αίμα, όχι ένας αγώνας μπουρνάζι όπου όλα έχουν μετρηθεί σα στρατηγικός χάρτης. Η Τζέσικα έκανε λάθος; Ναι, σαν όλοι εμάς όταν πιέζονται περισσότερο από όσο αντέχει το μυαλό μας. Αλλά εκείνη τη στιγμή που σήκωσε εκείνο το χέρι σα τρόπαιο, δεν άλλαξε μόνο το σκορ — άλλαξε και το πώς βλέπουμε τις ομάδες μας: σαν σύνολο ανθρώπων που όταν τους λυγίζουν, βρίσκουν τρόπο να σηκωθούν ακόμη πιο δυνατοί. Και τώρα κάποιοι γράφουν πως πρέπει να είναι τέλεια επειδή κάνει λάθη σα ζαχαρωμένα κουλουράκια; Ρε γαμώτο, εδώ είμαστε ομάδα όχι γιατί περιμένουμε τέλειους πρωταγωνιστές — είμαστε εδώ επειδή όταν κάποιος σηκώνει εκείνο το χέρι σα τρόπαιο, ξέρουμε ότι αυτό είναι αρκετό για να πιστεύουμε ότι οι επόμενες γενιές δε θα χρειαστεί να ψάξουν στις φλόγες των tie-break για μία στιγμή ελπίδας. Πάμε γερά!!! 🔥💪😤

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ;;; Η ΤζΕΣΣΙΚΑ ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΚΑΙ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΤΡΙΣ ΣΕΤ ΠΡΙΝ ΧΑΝΕΙ ΣΑΝ ΤΡΙΤΟΧΡΟΝΟ;;; Ρε βρε PrasinosUltras πότε έκανες πέντε γρήγορες εκείνο το βράδυ;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΗΚΩΣΑ ΝΑ ΤΗ ΣΥΓΧΑΡΩ ΓΙΑΤΙ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ;;; ΣΙΓΑ—ΡΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΟΤΙ ΗΤΑΝ Η ΣΑΜΕΡΑ ΜΕΤΑ;;; ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΣΩΘΗΚΕ ΠΟΤΕ;;; ΝΤΑΞΕΙ ΡΕ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ;;; ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΚΟΠΕΛΑ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΡΑΝΑΝΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΕΝΟΒΑΝ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΕΒΛΕΠΑΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ;;; ΟΧΙ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ;;; Ή ΝΑ ΚΟΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΛΑΛΕΣ ΤΗΣ;;; 🔥🤬 Πάμε γερά;;; ΑΛΛΑ ΑΦΟΥ ΣΙΓΑΣΟΥΜΕ!!!

τι περιμένουν αυτοί εδώ τελικά;; η Τζέσικα έκανε λάθος σα όλους μας όταν πιέζονται;; ναι;; και τι έγινε;; πήραμε την νίκη εκείνο το βράδυ, όχι επειδή ήταν τέλεια, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή σήκωσε πάνω της όλη την ομάδα — σα τον Αλέξη εκείνον στον Βόλο πριν δεκαπέντε χρόνια, που έκανε δύο λάθη σα ζαχαρωμένα κουλουράκια κι όμως άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού. κανείς εδώ δεν περίμενε να βγει από το γήπεδο σα αγαλματοποιία — εδώ εδώσαμε τόνο σα σχολή της Πάτρας: ξέρουμε πότε κάποιος σηκώνεται στους ώμους μας όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή έγινε ο άνθρωπος που χρειαζόμασταν. κι αν κάποιοι είχαν πέντε γρήγορες στον καναπέ εκείνο το βράδυ, ας μην ξεχνάνε ότι αυτό που έγιναν εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες άτομα γύρω-γύρω δεν ήταν τυχαίο — ήταν επειδή η ίδια εκείνη στιγμή έδωσε σα τζόκερ όταν όλοι περίμεναν λάθος. τόσοι μιλάνε για tie-break;; άντε πείτε μου τότε — ο Αλέξης εκείνος στον πρωταθλητή Βόλου έκανε δύο λάθη εκείνο το tie-break;; ναι;; κι όμως σηκωθήκαμε πάνω του σα ήταν ο τελευταίος δάσκαλος της γης. η Τζέσικα έκανε το ίδιο εκείνο το βράδυ στην Ουάσινγκτον; ναι;; τότε γιατί αυτοί εδώ γίνονται σα κριτές σε αγώνα καλλιτεχνικού τζόκερ;; όχι πια — εδώ είμαστε ομάδα, όχι φόρουμ ντοκουμέντα εποχής. Πάμε γερά!!! 🔥💪

Πρωτόγερα στη Πάτρα εκείνο το βράδυ έκανα τις τρεις πρώτες γρήγορες μου στον καναπέ σα να ήταν ελεύθερη πτώση πάνω στον Ασβέστου — όχι επειδή περίμενα μία χρυσή επίθεση, αλλά επειδή η ψυχή μου είχε μόλις βιώσει εκείνο το tie-break σαν ταινία τρόμου που όμως τελείωσε σαν ταινία δράσης: δύο λάθη στα πρώτα πέντε σημεία, η Σβέτlana σαν άνθρωπος-ατσάλι πάνω από την μπάλα, κι εμείς εδώ σιγανά σιγανά αρχίσαμε να γράφουμε νεκρολογία σαν πρωτοσέλιδο στους *Ροδιακούς Κήπους*. Κι όμως — εκείνη τη στιγμή που σήκωσε εκείνο το χέρι σα τρόπαιο, σα να της είχαν φωνάξει "τώρα ή ποτέ" στον τρίτο γύρο της γης, κάτι άλλαξε τόσο γρήγορα που κατάφερα να σηκωθώ πριν καν συνειδητοποιήσω τι γίνεται. Δεν ήταν το tie-break που άλλαξε — ήταν η ίδια η στάση: έκανε λάθος σα ο Αλέξης εκείνος στον Βόλο δεκαπέντε χρόνια πριν, όχι επειδή ήταν άπειρη, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή αρνήθηκε να χάσει σαν όλους μας. Και εμείς εδώ; Την σηκώσαμε στους ώμους όχι επειδή ήταν τέλεια — επειδή εκείνη τη νύχτα έκανε κάτι που κανείς άλλος εκεί μέσα δεν τόλμησε: πήρε μία μπάλα σα χαμένη ψυχή στο τέρμα της δικής της χρονιάς και την έκανε ελπίδα σα σπίρτο στις σκοτεινές πλατείες της Πάτρας. Μιλάμε τώρα για tie-break;; ρε γαμώτο, δεκαπέντε χιλιάδες άτομα εκείνο το βράδυ δεν σηκώθηκαν επειδή κάποιος έκανε δύο λάθη λιγότερα από τους άλλους — σηκώθηκαν επειδή εκείνη η στιγμή άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού σα φοιτήτρια που παίζει τένις με σακίδιο στο χέρι της. Ο Αλέξης εκείνος στον πρωταθλητή Βόλου έκανε δύο λάθη σα ζαχαρωμένα κουλουράκια κι όμως σηκωθήκαμε πάνω του σαν είχε κερδίσει τον τελευταίο πόλεμο. Η Τζέσικα έκανε το ίδιο εκείνο το βράδυ;; ναι;; τότε μήπως τελικά το ζήτημα δεν είναι πόσα λάθη κάνεις, αλλά πότε τα κάνεις;; όταν μπορείς ακόμη να γίνεις σύμβολο για δεκάδες ανθρώπους που σε βλέπουν σαν τελευταίο λόγο ψυχής; Και τώρα κάποιοι αρχίζουν να φτιάχνουν ομάδες ομάδων επειδή αυτή έκανε ένα λάθος σα τζόκερ;; εδώ είμαστε εμείς, οι Πεγκουλάδες, όχι κάποιοι κριτές με πένες και χαρτί. Την αγαπάμε όχι επειδή είναι τέλεια — την αγαπάμε επειδή εκείνη τη νύχτα έγινε σα εκείνον τον πρωτοφανέρωτο χορό έξω από την αίθουσα του Πανεπιστημίου εκείνον τον Μάη όταν όλοι φώναζαν "τσάμικου" και κανείς δεν ήξερε τι σημαίνει λάθος. Πάμε γερά παιδιά — και ας κάνουμε ξανά πέντε γρήγορες στον καναπέ, μόνο να θυμόμαστε ότι την επόμενη φορά που σηκωθεί από το τραπέζι, εκείνη δεν θα κατέβει πριν αλλάξει τους νόμους του παιχνιδιού. Αυτή είναι η δική μας ομάδα, όχι φόρουμ ντοκουμέντα εποχής.