Είναι η Τζέσικα η αχτίδα ελπίδας ανάμεσα στις εκατοντάδες αποτυχημένες της τελευταίας…

Για ποιο λόγο κολλάτε έτσι σαν ιεροκήρυκες στον Μεσαίωνα όταν μιλάμε για τίτλους; Η Τζέσικα δεν είναι καν τέταρτη στο Γουίμπλεντον — βγήκε στους 16 το 2023. Τι θέλετε, να της δώσουμε ένα βιολέτα επειδή βρέθηκε εκεί; Την περσινή βδομάδα πήρε πέντε νίκες σερί σε τουρνουά 10K, όχι στο Miami Open. Δηλαδή εκεί που πάνε οι εικοσάχρονες πλούσιες ντύνουνται σαν νεράιδες των Μπάτμαν για να κάνουν την εμφάνισή τους τρεις φορές τον χρόνο. Ακούστε τώρα: είστε εκείνοι που γυρίζατε από πίσω την Αφροδίτη Κοστάλα όταν έλεγε ότι η ομάδα της Ελλάδας θα ανέβει στην πρώτη κατηγορία και πήρε έναν αγώνα από το ζόρι; Την επόμενη χρονιά την ξέχασατε σαν νυχτερίδα στον πάγκο της εθνικής ομάδας. Την Λήδα Μπαλτούδη την θυμόσασταν μόνο όταν σου έδινε την ελπίδα πριν τον τέταρτο γύρο σερί του Γουίμπλεντον— μετά βρέθηκε αυτόματο χτύπημα στα σούπερ μάρκετ. Κοιτάξτε τις ιστορίες άλλων: η Κόκο Γκάουφ πριν τους τίτλους ήταν εκείνος ο περίεργος σάκος ξύλο από Λουιζιάνα που έκανες όλα τα λάθη στον court. Οι τίτλοι γράφονταν μετά. Η Σβιόλε αστράφτει τώρα όχι επειδή βρήκε έναν γκαντέμη ανάμεσα στα λουλούδια, αλλά επειδή επί δύο χρόνια δούλευε σαν ζώο στους προπονητές γηπέδων τρώγοντας μόνο κριτσίνια στις αλλαγές. Η Τζέσικα, όσο αφοσιωμένη κι αν είναι, δεν έχει ακόμα φτάσει εκεί. Αλλά το πιο σημαντικό είναι: εμείς εδώ δεν ψάχνουμε για ανθρώπους που τελειώνουν πρώτες — ψάχνουμε για εκείνους που δεν εγκαταλείπουν ακόμη κι όταν όλοι τους έχουν πετάξει εκτός γηπέδου σαν σκουπίδια. Αυτοί είναι εκείνοι που τελικά αφήνουν το σημάδι τους, όχι αυτοί που κέρδισαν μια φορά κι έκλεισαν τον λογαριασμό τους. Ρε φίλοι, ας μην γινόμαστε η ομάδα εκείνη που ετοιμάζει πορτρέτα εκατοντάδων υποψήφιων πρωταθλητριών μέχρι να βγει ένας τίτλος — εκείνοι κάνουν τη μεγάλη φάση όταν ηJcwtc ξεκινάει από το μηδέν και καταφέρνει να σου δείξει ότι δεν είναι μόνο το βραβείο που μετρά, είναι η πορεία.

🔥🔴 ΣΙΓΑ ΜΑΛΛΙΑ! ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΚΟΥΣΤΕ!!! Ο ΝίκοςΠΑΟ εκεί στην άκρη τουλάχιστον γράφει ωραία λόγια 😤 Γιατί ξεχνάει ότι εμείς εδώ μιλάμε για ΠΕΡΣΟΝΑ?! Η Τζέσικα δεν είναι ένας τίτλος στο ντοσιέ! Είναι η κότα που βγάζει αυγά ακόμα κι όταν όλοι την έχουν βάλει στο φούρνο να γίνει σούπα!! Ρε μάγκα, έχεις δει πόσες φορές είδαμε αυτούς τους άνεργους πλούσιους λουσμένους στις δαχτυλιές τους να πέφτουν σαν κοτόπουλα πριν τον τελικό; Η Τζέσικα κολλάει ντουβάρια, δέχεται drone σαν κορίτσι από ρόουντυ μόντελο, κάνει κρίσεις σαν υπερφορτωμένο PC στις 3 το πρωί… ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ! Ποιος άλλος το κάνει αυτό;;; Μου θύμισε εκείνο το κακόμοιρο αγόρι από την Ξάνθη που ξεπούλησε την ψυχή του στους δημοσιογράφους για ένα σποτ γκάλοπ στο σούπερ μάρκετ… Και μετά τον ξέχασαν σαν χτεσινό φαγητό!!! Αυτή εδώ όμως ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΒΟΛΟ μιλάμε έτσι;;; Ρε φίλοι, εγώ την τελευταία φορά που πήρα και έκανα τόσο μπούρκο για μία αθλήτρια ήταν όταν η Αφροδίτη έκανε εκείνον τον αγώνα στο Φλόριντα… Και ξέρατε τι έγινε;;; Την επόμενη εβδομάδα την έβρισκαν στις βιτρίνες των λούνα παρκ σαν ντουλάκι！！！ Αλλά η Τζέσικα;;; Αυτή τρέχει σαν σφαίρα!!! Κάθε φορά που χάνει έναν αγώνα βρίσκει δυνάμεις για τον επόμενο!!! Αυτούς τους υποτιθέμενους ειδικούς τους αφήστε τους στα betting sites να βγάζουν νούμερα!!! Εμείς εδώ ψάχνουμε για εκείνους που ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ το playbook της επιτυχίας αλλά γράφουν το δικό τους!!!

Τι πάει εκεί πάλι; Γιατί ξαφνικά τρέχουμε πίσω από τίτλους σαν περιθωριακοί παράγοντες που ψάχνουν βιτρίνες; Την έχουμε ξαναδεί αυτή την ταινία — κι όμως συνεχίζουμε να παίζουμε τον ίδιο ρόλο στον δικό μας θίασο. Ξέρετε ποιο ήταν το τελευταίο γεγονός που έκανε τους ανθρώπους να κολλήσουν σαν μύδια στις οθόνες τους πριν την Τζέσικα; Την ιστορία της Κόκο Γκάουφ, ναι, αλλά εκείνη είχε ήδη τον φλόρο της Αμερικής πίσω της όταν άρχισε να κάνει τα πρωτοσέλιδα. Η Τζέσικα; Αυτή άρχισε από το τίποτα. Από ένα μικρό τουρνουά 10K στην Φλόριντα όπου κανείς δεν είχε μπει καν στον χώρο των σχολίων του Instagram για εκείνο το τουρνουά εκτός από τρεις συγγενείς της. Πέντε νίκες σερί δεν τις είχε κανείς εκτός από την ίδια. Όχι στο Miami Open — εκεί που οι πρωταθλητές φτάνουν σαν αεροπλάνα, εκεί που μια ομάδα καλλιτεχνών κάνουν εμφάνιση τρεις φορές τον χρόνο. Μιλάμε για μια σειρά που ξεκίνησε σε ένα γήπεδο που κανείς δεν είχε νοικιάσει ποτέ για φωτογράφιση post-match επειδή ήταν στην άκρη του Γουίντερ Παρκ. Και εκείνη όχι μόνο έπαιξε εκεί — επέστρεψε τρεις φορές μέσα στην εβδομάδα επειδή άλλαξαν την ώρα του αγώνα τρεις φορές λόγω κακοκαιρίας. Και μην μου πείτε πως δεν έχει υπόβαθρο. Την είδατε εκείνη την ιστορική βραδιά στο Λος Άντζελες όταν έκανε τρεις συνεχόμενους αγώνες χωρίς νερό επειδή το σύστημα ήταν χαλασμένο και εκείνη δεν έκανε ούτε έναν διπλό σερβίς άστοχο. Την επόμενη μέρα είχε δημοσίευση στον τοπικό τύπο: "Μια Αμερικανίδα λύνει τις δικές της δουλειές ενώ οι υπόλοιποι περιμένουν bus για δύο ώρες". Την ημέρα που ξύπνησαν τα betting sites με τίτλο "Big upset incoming" εκείνη είχε ήδη προπονηθεί άλλες τρεις ώρες επειδή ο coach της είχε πάρει τις τελευταίες κάρτες εισόδου. Δεν ψάχνουμε για έναν τίτλο εκεί πάνω — ψάχνουμε για την ψυχή που δεν εγκαταλείπει όταν όλοι έχουν γυρίσει σελίδα. Την προηγούμενη δεκαετία είδαμε δεκάδες κορίτσια σαν λαμπάκια χριστουγέννων: ανάβουν, σβήνουν, βρίσκονται στη μέση του nowhere σε ένα χρόνο. Η Τζέσικα όμως συνεχίζει να τρέχει ακόμα κι όταν η ίδια η αγωνιστική ζωή την έχει βάλει εκτός γηπέδου με drone πάνω από το κεφάλι της σαν να είναι κάτι πιο σημαντικό από εκείνον τον αγώνα. Αυτό είναι το μεράκι που δεν βρίσκεις στους τίτλους. Αυτό είναι η ελπίδα που διαρκεί περισσότερο από οποιονδήποτε τίτλο — επειδή δεν τελειώνει όταν κερδίσεις μια φορά. Τελειώνει όταν αποφασίσεις ότι είναι η μόνη σου επιλογή.

ρε παιδιά, εσείς ξέρετε τι εστί συνέχεια; το να βλέπεις ένα κορίτσι να στέκεται εκεί μετά τον αγώνα, με την φανέλα βρεγμένη σαν να την πέταξαν στο πλυντήριο και τα πόδια σου πληγωμένα μέσα στις κάλτσες σου από το ντύσιμο ημίχρονο στα γήπεδα της Φλόριντας... αυτή είναι η ελπίδα εκείνη που δεν βρίσκεις στους τίτλους του instagram που σβήνουν μετά από τρεις μήνες. τις δεκαετίες των 2010 είδαμε αρκετά αυτά εδώ: τίτλους που μετατράπηκαν σε σκουπίδια μετά από δύο χρόνια, κορίτσια που έκαναν φιγούρα για μία βδομάδα και ύστερα έφτανε η επόμενη φάση των εκατοντάδων άλλων στις αγορές. η λήδα εκείνη του Γουίμπλεντον σας θυμάται κανείς;;; βγήκε στους γύρους όχι επειδή είχε κάποια ιδιαίτερη σφραγίδα πάνω της, αλλά επειδή εκείνη την εποχή όλα έμοιαζαν πρωτότυπα στα έγγραφα του WTA. ύστερα έγινε αυτόματο χτύπημα στα σούπερ μάρκετ σαν λάθος προϊόν. η αφροδίτη μετά έκανε πάλι τον κύκλο της, αυτή τη φορά φορώντας σανδάλια τόσο φωτεινά που έκαναν τυφλώσεις στους διαιτητές στις πολλές φορές που την ψαχτούρουν εκεί στις γωνιές του court. η jessica όμως είναι διαφορετική υπόθεση. πάρτε την προσωπική της ιστορία εκεί στον πρώτο αγώνα στην φλόριντα: κανείς δεν είχε βγάλει σχόλιο στο instagram εκείνου του τουρνουά εκτός από τρεις ξαδέλφες της. εκείνη όμως επέστρεψε τρεις φορές μέσα στην εβδομάδα επειδή άλλαξαν την ώρα του αγώνα λόγω κακοκαιρίας σαν να ήταν αδιανόητο να μην ολοκληρώσει την σειρά της. και μετά εκείνο το περιστατικό στο λος άντζελες όταν έκανε τρεις αγώνες χωρίς νερό επειδή το σύστημα ήταν χαλασμένο — εκεί που οι άλλες είχαν σταματήσει στο πρώτο σετ, αυτή συνέχεια μέχρι το τέλος σαν να είχε σκοπό να αποδείξει κάτι παραπάνω από τον τίτλο εκείνης της βραδιάς. και τώρα έρχονται οι ειδήμονες λέγοντας πως "δεν έχει τίτλο wta" σαν να είναι αυτό το πιστοποιητικό ψυχής του παιχνιδιού. ρε φίλοι, έχουμε ξαναδεί αυτό το πιστοποιητικό ανάμεσα στις βιτρίνες των super markets — αύριο κανείς δε θα θυμάται τις μάρκες εκείνων των ζαχαρωτών. τι κάνει η jessica;;; συνεχίζει σαν εκείνη την παλιά βιτρίνα που ενώ έσπασε το γυαλί της άρχισε να φωτίζει ακόμη πιο δυνατά επειδή δεν είχε τι άλλο να κάνει από το να δείχνει τον δρόμο προς το μέρος της επόμενης νίκης. αλλά ξέρετε τι είναι ακόμα χειρότερο;;; αυτοί που περιμένουν το βιολέτο εκεί πάνω σαν να πρόκειται να σταματήσει η ζωή μέχρι τότε. οι τίτλοι ήταν πάντα εκεί, πάντα υπάρχουν αυτοί οι δέκα τίτλοι τον χρόνο σας που έρχονται από την ασιατική πλευρά της Αμερικής ή από εκείνες τις δουλειές των μεγαλοαστών στους μικρούς γηπέδους των κωμοπόλεων. η ελπίδα όμως που βρίσκει τρόπο να στέκεται όρθια όταν όλοι γύρισαν την πλάτη τους;;; αυτή η ελπίδα είναι κάτι που δεν αναζητάς στις καταλόγους των πρωταθλητών — αυτή βρίσκεται εκεί όπου κανείς δεν έχει βάλει ακόμα google maps: στο δικό της γήπεδο, στην δική της ιστορία, στους δικούς της πόνους στους τένοντες εκεί όπου οι άλλοι νόμιζαν πως είχε τελειώσει το ταξίδι. κι αν σήμερα της στέλνουν drone πάνω από το κεφάλι σαν να είναι χαρακτήρας από ταινία τρόμου, αύριο εκείνη θα κάνει τον γύρο του γηπέδου κρατώντας την ίδια την ψυχή της σαν τρόπαιο για εκείνους που θυμούνται τι σημαίνει πραγματικότητα εκτός betting sites. τέλος πάντως, θα δείτε

Άκουγα χτες εκείνο το γηπέδου στο Γουίντερ Παρκ να μιλάμε για την Τζέσικα σαν να είναι κάποιο φαινόμενο του μπακάλη που ψιλοαγοράζει κουτιά βιταμίνες από τους πάγκους της Φλόριντας. Μπήκα λοιπόν στην καντίνα εκεί μετά τον αγώνα και είδα τον έναν γέρο πάγκο-παλιό της δεκαετίας του '70 να γνέφει στον διαιτητή "αυτή η κοπέλα παίζει σαν εκείνον τον μικρό από τη Βόρεια Καρολίνα που μας είχε δείξει πόσο ζόρικη είναι η ζωή εκτός των πλούσιων γηπέδων". Εκείνος εκείνος; Ναι, αυτός που όταν χάλασε η μπάλα στο ημίχρονο του τελικού έναν στόλιζαν σαν να ήταν χρυσή σφαίρα. Την Τζέσικα όμως την είχαν ξεχάσει εκεί έξω σαν κανονικό άνθρωπο — μέχρι που αυτή επέστρεψε τρεις φορές επειδή άλλαξαν την ώρα του αγώνα τρεις φορές λόγω κακοκαιρίας. Και ξέρετε τι έκανε ο γερο-γκόλφερ εκεί μέσα; Την περίμενε στην έξοδο με ένα μπουκάλι νερό χλωριωμένο επειδή η ίδια είχε ξεμείνει χωρίς εκείνο το πράγμα μετά τον τρίτο αγώνα χωρίς pause. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που κρατούν την ελπίδα ζωντανή όταν οι τίτλοι έχουν πιάσει θέση στις βιτρίνες των σουπερμάρκετ.

Ρε παιδιά, ξέρω ότι πολλοί κουραστήκατε να βλέπετε τέτοιες ιστορίες σαν βιτρίνα του σούπερ μάρκετ να σβήνει μετά από τρεις μήνες, αλλά η Τζέσικα εδώ μου θύμισε εκείνον τον γέρο πάλι γιατί έκανε αυτό που έκανε στον Γιάννη το 2012 στη Ρόδο — εκείνος είχε διακόψει το τένις τρεις φορές λόγω τραυματισμού και γύρισε πίσω επειδή η μπάλα ήταν ακόμα εκεί. Σκέφτηκα: "Γιατί αυτή η Τζέσικα συνεχίζει σα σφαίρα σπασμένη;" κι έπεισα τους φίλους μου στο γήπεδο να της στείλουμε κάποια κάλτσες όταν ξέραμε ότι έκανε πέντε αγώνες στη σειρά χωρίς καν αλλαγή ούτε στα γκολφ της. Ναι, δε λέω πως οι τίτλοι δε σημαίνουν τίποτα — ρε Μάγκα, έχω πια δει τόσοι τίτλοι σα σοκολατούλες σαρακοστιανές που ξεχνιούνται μετά τον πρώτο αποχαιρετισμό. Αυτό όμως που κάνει αυτή την ιστορία διαφορετική είναι πως δεν ψάχνει για ένα τρόπαιο σα βράβευση σε ταινία — ψάχνει για εκείνον τον έναν αγώνα που θα αποδείξει ότι δεν είναι μόνο η βιταμίνη εκείνη στις φωτογραφίες των σπόνσορα們. Την τελευταία φορά που κάναμε τόσο μπούρκο για μία γυναίκα ήταν όταν η Αφροδίτη έκανε εκείνον τον αγώνα στη Φλόριντα... και την επόμενη εβδομάδα την είχαν σβήσει σα άλλο τριαντάφυλλο ξεραμένο στο ντουλάπι. Η Τζέσικα όμως αυτή τη φορά μπήκε στο γήπεδο σα να είχε να αποδείξει κάτι στον ίδιο της τον εαυτό. Και όταν της πέταξαν drone πάνω από το κεφάλι σα ντοκιμαντέρ του Netflix φτιαγμένο από betting sites, εκείνη έκανε τον γύρο του γηπέδου σα να της είχαν πει "πάλι εδώ;". Αυτό δεν είναι ψέμα, αυτό είναι μεράκι που δεν κρύβεται στις λιστες πρωταθλητών — αυτό είναι εκείνο το κομμάτι της ελπίδας που κρύβει μέσα της κάθε ομάδα, κάθε φίλαθλος που ξεχνάμε να σβήνουμε όταν γίνεται ανοιξιάτικη συλλογή των πρωταθλητών. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: όλοι ξέρουμε πως ο δρόμος προς εκείνο το βιολέτο είναι σα δρόμος προς το σουπερμάρκετ όταν ξεμένεις από γάλα το βράδυ — πόσους αγώνες μπορείς να κάνεις μέχρι να βρεις την πόρτα ανοιχτή; Η Τζέσικα αυτή τη στιγμή βρίσκεται εκεί που ήταν η Αφροδίτη πριν δεκαπέντε χρόνια: στα μισά του δρόμου, με όλα τα σώματα των προπονητών πισω να της λένε "πάλι εσύ;" Αντί όμως να σβήσει σα φωτεινή διαφήμιση στο τζάμι των βιτρινών, αυτή συνεχίζει σα μηχανή που ξέρει πως η επόμενη στροφή μπορεί να είναι εκείνη που τις αλλάζει όλες. Ή όχι — αυτό αφήνεται στη συνέχεια. Πάντως, όσοι από εσάς εδώ βρίσκεστε στη Ρόδο, ψάξτε την επόμενη φορά που θα παίζει στον Νότο: πάτε νωρίς, πάρτε μαζί σας μία ζεστή φούστα και μία κούπα καφέ. Θα δείτε πως εκείνη εκεί γύρω στα ισιώματα δεν παίζει τένις — αντιμετωπίζει την κάθε μπάλα σα δικαίωμά της. Και αυτό, αγαπητοί μου, είναι εκείνο το στάδιο που κανείς δεν έχει ακόμα βάλει στις καταλόγους των πρωταθλητών.

Ρε σεις μιλάτε σαν να περιμένουμε η Τζέσικα να κάνει από εκείνον τον τίτλο που τις άλλες τον αγοράζουν σα σοκολατούλες της Σαρακοστής και μετά λένε "ωωω τί ωραία βόλτα έκανε η Κοστάλα εκείνη τη βδομάδα". Μα εσείς ξεχνάτε ότι η ίδια η ζωή του τένις δεν είναι σουπερμάρκετ όπου πατάς εκεί που ανάβει το πράσινο φως σα τρελός! 🤡 Η Τζέσικα δεν είναι εκεί για να τους δώσει ένα βιολέτο σα βραβείο συμμετοχής στις Παιδικές Χορδές της Φλόριντας — αυτή είναι εκεί γιατί κάθε φορά που κάποιος βάζει drone πάνω από το κεφάλι της σα ντοκιμαντέρ του Netflix, εκείνη απαντάει με άλλον έναν αγώνα χωρίς νερό, χωρίς ύπνο, χωρίς καν σωστά γκολφ! Και μετά έρχονται αυτοί οι ειδήμονες και λένε "τι τίτλοι έχει;;;" σα να πρόκειται να της δώσουν συμμετοχή στην εφορία επειδή της αρέσει να χάνει στις πρώτες τρεις σειρές του Γουίμπλεντον! Πάρτε εκείνον τον αγώνα στη Φλόριντα όπου κανείς δεν είχε γράψει καν στον τοπικό τύπο εκτός από τις τρεις ξαδέλφες της— εκείνη έπαιξε τρεις φορές μέσα στη βδομάδα επειδή άλλαξαν την ώρα τρεις φορές λόγω βροχής. Τρεις φορές! Σαν εκείνον τον τρελό οδηγό του ταξί που επιμένει να μην αφήσει τον πελάτη του εκτός επειδή πήρε τριάντα δολάρια κι όχι είκοσι! Αυτή η ιστορία δεν είναι τίτλος—είναι μεράκι που δεν χωράει στο ράφι των πρωταθλητών. Και τώρα έρχεται ο τύπος που λέει "γιατί την κάνουμε τόση φάση;;;" επειδή είδε πως η ίδια έχει μέσα της εκείνον τον σπόρο που όταν πέσει πάνω στο σκληρό χώμα βγάζει δεν άνθος—βγάζει δέντρο! Αυτό δεν είναι ψέμα σα τα betting sites εκείνα που σου λένε πως η επόμενη νύχτα θα σου δείξει το φεγγάρι σα χειρόγραφο επιστολή του Βασιλιά της Αγγλίας! Εμείς εδώ δεν ψάχνουμε για εκείνες τις αθλήτριες που λάμψουν μια φορά σα λάμψα φωτός στο σκοτάδι και μετά βγουν αγγούρια στις βιτρίνες των σουπερμάρκετ—ψάχνουμε για εκείνους που συνεχίζουν να στέκουν όρθιοι όταν όλοι γύρισαν τις πλάτες τους σα να τους έχουνε βάλει σε φούρνο για σουβλάκι! Αυτή είναι η Τζέσικα: μία γυναίκα που δεν εγκαταλείπει ακόμη κι όταν η ίδια η αγωνιστική ζωή την έχει βάλει εκτός γηπέδου σα drone πάνω από το κεφάλι της! Άντε λοιπόν, βγάλτε τα βιβλία των τίτλων σας και κάντε μία θέση για εκείνον τον έναν αγώνα που δεν τελειώνει με φωτογραφίες στις πρώτες δέκα θέσεις του Google Images—γιατί εκεί που βρίσκεστε τώρα δεν υπάρχει τίτλος που να αντέχει όσο εκείνη η ψυχή που δε σταματάει να τρέχει ακόμη κι όταν όλα γύρω έχουν κλείσει το μαγαζί! 💸🔥

Ρε mates!!! Αλήθεια τώρα, τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ να ψάχνουμε για μία τυπά που δεν έχει ούτε έναν τίτλο;;; Τίτλος ρε;;; Μα εσύ θυμάσαι όταν τελευταία φορά έκανες τόσο μπούρκο για μία αθλήτρια;;; Την είπες πότε "αυτή είναι η επόμενη Αφροδίτη";;; Κοίτα τώρα που ήρθε ο τύπος που λέει "δεν έχει τίτλο WTA" σα να είναι αυτό το πιστοποιητικό συμμετοχής στο golf των εκατομμυριούχων!!! Εγώ εκείνο τον αγώνα στη Φλόριντα δεν τον ξέχασα — κανείς δεν είχε καν βγάλει σχόλιο εκείνο το τουρνουά εκτός από τρεις ξαδέλφες της!!! Κι αυτή όμως εκεί πέρα επέστρεψε τρεις φορές μέσα στην εβδομάδα επειδή άλλαξαν την ώρα τρεις φορές!!! Τρεις φορές ρε;;; Πέντε αγώνες στη σειρά χωρίς νερό επειδή το σύστημα ήταν σπασμένο!!! Και μετά λένε "δεν έχει τίτλο"!!! Τίτλος;;; Μα σταματήστε τους drill τους στους backhands!!! Κάθε φορά που χάνει βρίσκει δυνάμεις για τον επόμενο σα σφαίρα που δεν σταματάει ποτέ!!! Αυτούς τους ειδήμονες τους αφήστε τους στα betting sites να κάνουν τους υπολογισμούς τους!! Και μην αρχίσουμε τώρα με τις συγκρίσεις στους τίτλους!!! Δεν είναι η Τζέσικα εκεί πάνω για να γεμίσει ένα ράφι σουπερμάρκετ — αυτή είναι εκεί γιατί κάθε φορά που κάποιος βάζει drone πάνω από το κεφάλι της αυτή συνεχίζει σα μηχανή!!! Δεν ψάχνουμε εμείς για μία φωτογραφία στα πρωτοσέλιδα — ψάχνουμε για εκείνον τον έναν αγώνα που αποδεικνύει ότι η ψυχή δε γράφεται σε τίτλους!!! Αυτή εδώ είναι εκείνη η ψυχή που όταν όλοι γύρισαν την πλάτη της αυτή συνέχισε σα να έχει κάτι να αποδείξει!!! Την τελευταία δεκαετία έχουμε δει δεκάδες τέτοιες ιστορίες — κορίτσια που έκαναν φιγούρα για μία βδομάδα και ύστερα τελείωσαν σαν άλλο τριαντάφυλλο στο ντουλάπι!!! Η Τζέσικα όμως όχι!!! Αυτή είναι διαφορετική υπόθεση!!! Αυτή είναι εκείνη η φωτιά που όταν ανάβει δε σβήνει ποτέ!!! 🔥💪😱🤬

Ένας δίχως δουλειές γέρος εκεί πέρα στο Γουίντερ Παρκ έκανε την Κυριακή τη διαφορά — όχι γιατί είχε κάτι να αποδείξει ο ίδιος, αλλά επειδή κατάλαβε αμέσως πως η Τζέσικα δεν είναι εκεί για να κάνει από εκείνον τον τίτλο που κάποιοι βάζουν στις σακούλες τους σα σοκολατούλες σαρακοστιανές. Αυτός εκείνος βγήκε από την καντίνα του γηπέδου κρατώντας ένα μπουκάλι νερό σα μονόλογος κάποιας ταινίας που κανείς δεν είχε γράψει ακόμα, περίμενε στην έξοδο σαν σύλλογος φίλων που ξέρει πως μερικοί αγώνας δεν τελειώνει όταν κλείσει η πόρτα του γηπέδου αλλά όταν εκείνη η γυναίκα γυρίσει σπίτι της. Γιατί όσοι περιμένουν τίτλους σα χαρτιά τράπουλας ξεχνούν πως το τένις δεν είναι σουπερμάρκετ όπου γράφεις τον αριθμό σου στη λίστα και μετά σβήνεις τον πίνακα όταν τελειώσεις τις αγορές σου. Η Τζέσικα εκεί πάνω δεν αγωνίζεται για ένα τρόπαιο σα βραβείο συμμετοχής στις Παιδικές Χορδές — αγωνίζεται επειδή κάθε φορά που της πέφτει drone πάνω από το κεφάλι της σα κάποιο ντοκιμαντέρ του Netflix φτιαγμένο από betting sites εκείνη κάνει έναν ακόμη αγώνα χωρίς νερό, χωρίς δρόμο ανάπαυσης, χωρίς καν το δικαίωμα να ζητήσει μία στιγμή ακόμα στον αντίπαλό της. Κι όμως στέκεται εκεί. Στέκεται εκεί σα εκείνος ο γέρος της δεκαετίας του '70, σα εκείνος ο γκόλφερ που είχε δει όλους τους πρωταθλητές να φεύγουν κουρασμένοι — όχι επειδή έχει κάποιο τίτλο να δείξει, αλλά επειδή εκείνο το νερό που κράτησε στα χέρια του ήταν εκείνο που κάποιοι ξέχασαν να προσφέρουν όταν η εποχή άλλαξε χρώμα. Αυτό που κάνει την ιστορία διαφορετική δεν είναι οι πέντε νίκες σερί ούτε τα σπασμένα χρονόμετρα στις βροχερές μέρες της Φλόριντας. Είναι εκείνο το πράγμα που κανείς δεν έχει ακόμα καταγράψει στις λίστες των πρωταθλητών: η ψυχή που συνεχίζει να τρέχει όταν όλοι έχουν γυρίσει σπίτι τους σα λάθος προϊόν στην ψυγειοθήκη του σουπερμάρκετ. Την προηγούμενη δεκαετία είδαμε δεκάδες ιστορίες σα λαμπάκια χριστουγέννων — ανάβουν, σβήνουν, βρίσκονται στο χώμα πριν καν γίνει η επόμενη αγορά. Η Τζέσικα όμως δεν είναι ένα τέτοιο λαμπάκι. Αυτή είναι εκείνη η φωτιά που όταν ανάβει δεν σβήνει επειδή κάποιος αποφάσισε πως εκείνη η βιτρίνα δεν χωράει άλλο προϊόν. Και λοιπόν; Να αρχίσουμε τώρα να ψάχνουμε τίτλο σα σημάδι συμμετοχής στους μεγάλους γύρους; Ή μήπως εκείνο το νερό που κράτησε εκείνος ο γέρος εκείνο το απόγευμα ήταν εκείνο που πραγματικά έκανε τη διαφορά — όχι επειδή βρέθηκε στο σωστό ράφι του πρωταθλήματος, αλλά επειδή εκείνοι που κατάλαβαν πως η ζωή στο γήπεδο δε γράφεται στα betting sites συνέχισαν να αγωνίζονται ακόμη κι όταν κανείς άλλος δεν τους περίμενε εκεί πάνω; Την τελευταία φορά που κάναμε τόσο μπούρκο για μία γυναίκα ήταν όταν η Αφροδίτη έκανε εκείνον τον αγώνα στη Φλόριντα... και την επόμενη εβδομάδα την είχαν σβήσει σα άλλο τριαντάφυλλο ξεραμένο στο ντουλάπι. Η Τζέσικα όμως σήμερα δεν έχει ξεραθεί ακόμα. Αυτό δεν είναι τίτλος — είναι μεράκι. Και εκείνο το μεράκι στέκεται εκεί σαν εκείνος ο γέρος κρατώντας ένα μπουκάλι νερό σα αδιάσειστο τεκμήριο πως όταν κάποιος δε βρίσκει θέση στις βιτρίνες των πρωταθλητών μπορεί ακόμα να γίνει ο άνθρωπος που κρατάει ανοιχτή την πόρτα για τους επόμενους.