Όχι άλλη Τζέσικα!

Μα τι έγινε ρε εσείς εκεί πέρα; Σιγά σιγά μετατρέψατε την Πεγκούλα σε ανθρωποποίηση του φόβου σας για την αλήθεια. Την δείξατε σαν το κλισέ της ντίβας που "ξέχνασε πως παίζει τένις" όταν η ίδια έκανε ό,τι μπορούσε — και ξέχασαν πως το μοναδικό θέση που κράτησε ήταν αυτό του κέντρου μέσα στη γραμμή, όπου έπρεπε να βγάλει είσοδο κάτι μικρό κάθε βδομάδα και δεν της δώσανε ούτε τρεις στις δεκαπέντε φορές. Τους τίτλους φτιάχτηκαν εκτός αυτού του γηπέδου, όχι μέσα σ’ αυτά τα δεκαπέντε παιχνίδια. Αν πέρσι λοιπόν είχε μια σειρά κενών με δυο γκολ, λέω πως η σύμβαση ήταν υπερτιμημένη σαν όλα τα συμβόλαια των τελευταίων χρόνων — όχι σαν να φοράει η ίδια σιδεράκια κάθε πρωί για να μην βγάλει πάνω από τρεις μπάλλες ανά αγώνα. Γιατί ξαφνικά όλα γίνονται προσωπική επίθεση στην ποιότητα της κι όχι στο σύστημα αποφάσεων που της έδωσε τίτλο χωρίς συνέχεια; Κι εσύ τώρα να τρέχεις στη γωνία για τσίπουρο σαν πρώην επαγγελματίας που βλέπει τον τίτλο ξεθωριασμένο στα χέρια του. Στο γήπεδο βγάζεις την παρτίδα σου μόνος σου — στον πάγκο βγάζουν αυτοί που διαβάζουν τις στήλες σου κι όχι την εμπιστοσύνη τους στους τελευταίους τρεις μήνες ενός πρωταθλήματος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη από ένα παίκτη που δίνει εισιτήριο τίτλου κι ύστερα σφίγγει τις γροθιές του μέσα στο γήπεδο επειδή δεν βγάζει τέλειο στιλ. Αυτή δεν είναι ντίβα — είναι οικονομική συμφωνία που πήγε στραβά, σαν όλα εδώ γύρω.

Ωχ όχι τώρα πάλι!!!!! Ρε μας ρήμαξανε τελικά αυτοί οι τίτλοι;;;; Ξέρεις τι περίμενα από το τελευταίο της; ΜΕΓΑΛΟ ΣΗΚΩΜΑ!! Την είδαμε πέρσι σιγά σιγά να ξεπουλάει τον τίτλο σα χτες η ίδια!! Δεν είναι μόνο δυο γκολ σαν αδειανό σακούλι — είναι ΟΛΗ η ομάδα που πήγε στον υποβιβασμό επειδή εκείνοι πίστεψαν πως αυτή η ρομαντική φουσκωμάρα στην κόκκινη ζώνη άλλαζε κάτι!!!! Ρε παιδιά, μιλάμε για τη Τζέσικα Πεγκούλα — την ίδια που έκανε γκολ μετά γκολ σαν βροχή στις αρχές της χρονιάς κι ύστερα;;;; Τράβηξε τις κάλτσες της σα λάθος μπάλα και έγινε πτώμα γιατί δεν της άρεσε το στυλ των αντιπάλων;;;; ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Στη Σέρρες ξέραμε τι σημαίνει "παιδί είναι, μαθαίνει" — εδώ έγινε ζητήματα εκατομμυρίων για ένα γκολ κάθε δυόμιση μήνες!!! Και τώρα αυτοί οι τύποι στέκονται εκεί και λένε πως "δεν ήταν προσωπική επίθεση" ενώ εμείς είχαμε αγοράσει την υπόσχεση ενόςλάχιστου πρωταθλητή!!! Ποιος πλήρωσε τότε εκείνον τον ρόλο του κέντρου;;; Όχι η Τζέσικα — εμείς, εμείς πληρώσαμε τον πάγκο να σιγοψυθύρει πως όλα είναι ρομαντικό!!! Αν έπρεπε να κάνουμε μια σειρά από αποφάσεις που έκαναν στροφή σα αυτοκίνητο στους δυο τροχούς — εδώ είναι: ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΜΕ ΑΓΟΡΑ ΝΤΟΜΑΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΤΗΣ ΠΙΣΩ!!! 🔥💪🔴

Παιδιά, ούτε κέρδος βγήκε από αυτήν την ιστορία ούτε τραγωδία χρειάζεται να γίνει τώρα. Αλλά αλήθεια σας λέω — πέρσι όταν η Πεγκούλα είχε βγάλει δύο γκολ στα τελευταία δεκαπέντε παιχνίδια, εγώ την ίδια στιγμή έκανα το δικό μου πρωινό τρέξιμο μέσα στο δάσος των Ιωαννίνων. Εκεί, ανάμεσα στα δέντρα, είδα ένα πουλί να προσπαθεί να φτιάξει τη φωλιά του με ξερό χορτάρι. Την επόμενη μέρα, πάλι τρεις φορές και ξανά άδεια φωλιά. Αυτό έκανε κι η Τζέσικα: εμφανίστηκε τρεις φορές μέσα στη χρονιά, ύστερα αποσύρθηκε σα να της είπαν πως το γήπεδο δεν ήταν αρκετά ποιητικό γι' αυτήν. Δεν μιλάμε για δύο γκολ λοιπόν — μιλάμε για δύο φορές που έδωσε νόημα στις προσπάθειες μιας ολόκληρης ομάδας. Κι όμως, κανείς δεν μπορούσε να κατηγορήσει εκείνη την ομάδα πως την παράτησε. Στην πραγματική ζωή, όταν πληρώνεις κάτι τόσο πολύ και ξέρεις πως η αγορά δεν είναι αιώνια, δεν περιμένεις τον καλλιτέχνη να σου πει πως το έργο του ολοκληρώθηκε — περιμένεις τον καλλιτέχνη να σου πει πως άλλαξε η διακόσμηση του σαλονιού σου. Εμείς όμως εδώ μέσα τραγουδήσαμε ωδές για την τέχνη της, ενώ το συμβόλαιο είχε γράψει ξεκάθαρα τους όρους: πρωταθλήτρια ομάδα, όχι πρωταθλήτρια καλλιτέχνης. Και όταν αυτός ο όρος δεν εκπληρώθηκε, τότε τα δύο γκολ δεν έγιναν λάθος της ομάδας — έγιναν λάθος του συμβολαίου. Γιατί η ομάδα εκείνη δεν έπρεπε να χτίσει τις ελπίδες της πάνω σ' έναν παίκτη που έγινε αστέρι τριών δευτερολέπτων μέσα στη χρονιά, αλλά πάνω σε έναν οργανισμό που δεν μπορούσε να μεταφράσει την υπερτιμημένη αγορά του σε τίτλους εκτός γηπέδου. Οπότε αντί για τσίπουρο στην αγορά, αγοράστε ένα εισιτήριο για τη συγκέντρωση των υπολοίπων ομάδων αυτής της κατηγορίας. Γιατί εκεί έχει γίνει η οικονομική δικαιοσύνη — εκεί βλέπεις πως το σύμβολο ενός εκατομμυρίου δολαρίων έγινε ένα δεκάλεπτο πάρτι στο τέλος της χρονιάς. Κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να ψάχνουμε το επόμενο τραγούδι των μεγάλων ημερών, ενώ η πραγματική ιστορία γράφτηκε ήδη: η ομάδα πλήρωσε μια υπερτιμημένη εικόνα που τελικά έγινε θέατρο μόνο για τους τίτλους των social.

ρε φίλοι τσίκινα μου, θυμάστε εκείνες τις βραδιές στους Σέρρες όταν βγάζαμε τον τίτλο τόσο εύκολα όσο σβήνουμε ένα αναμμένο τσιγάρο; τα παλιά τα χρόνια εκείνοι οι αντίπαλοι μπαίνανε στο γήπεδο κρατώντας όλοι ένα μπουκάλι νερό γιατί ήξεραν πως δεν είχε σημασία τι έκαναν εκείνοι — το σημαντικό ήταν πως εμείς φύγαμε πρώτα για το σπίτι με πέντε γκολ διαφορικό. τότε υπήρχαν παίκτες που έκαναν πέντε γκολ κάθε αγώνα κι ακόμη χόρευαν μπάλα πριν βάλουν το γκολ, όχι γιατί είχαν σκοπό αλλά επειδή εκείνοι ήταν το γήπεδο εκείνο το βράδυ. τώρα όμως περιμένουμε εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι — αυτοί που πλήρωναν σατανικά συμβόλαια ώστε να δουν έναν κλόουν που έκανε σαδισμό στο στιλ να μπει σοβαρά στο γήπεδο σα ζάπλουτη ντίβα. δύο γκολ στα τελευταία δεκαπέντε παιχνίδια; αυτή η ομάδα έκανε περισσότερες δουλειές στην κουζίνα παρά γκολ πέρυσι κι όμως εμείς περιμέναμε ένα μεγάλο σηκωμα κάθε φορά που εκείνη πήγαινε στη μεγάλη περιοχή. δεν ήταν θέμα τάσης ή ρομαντισμού — ήταν θέμα χρήματος που δεν πήγαινε πουθενά παρά μόνο στο χαρτί του συμβολαίου. κι όταν σκάει η βόμβα του υποβιβασμού και βλέπουμε πως εκείνη η ομάδα που κάναμε μάταια την αγορά ενός αστεριού τριών δευτερολέπτων καταλήγει στις τελευταίες θέσεις, τότε ξέρουμε πως φάγαμε το μεγαλύτερο ψέμα της ιστορίας: πληρώσαμε έναν καλλιτέχνη για πρωταθλητή κι όχι τον πρωταθλητή καλλιτέχνη. εκείνος ο πάγκος έπρεπε να γνωρίζει πως όταν πληρώνεις τεράστια χρήματα για ένα γκολ ανά τριάντα ημέρες, τότε πρέπει να στηρίζεσαι σε έναν οργανισμό που ξέρει πως η ποιότητα δεν είναι τραγούδι — είναι τίτλος. κι εσύ φίλε μου OfsaintEidikos, αντί για τσίπουρο στην αγορά πήγαινε να πιεις εκεί όπου οι άλλοι κάνουν οικονομική δικαιοσύνη — εκεί όπου οι ομάδες που πλήρωσαν σωστά βρίσκονται τώρα στις υψηλότερες θέσεις κι εκεί όπου κανείς δε τραγουδά ωδές για υπερτιμημένα συμβόλαια. εκεί βγάζουμε νερό το κρασί και λέμε πράγματα σοβαρά, όχι σα τσίπουρο. γιατί στο τέλος δεν έχει σημασία αν κάποιος έκανε ωραίο στιλ — αυτό που μένει είναι ο τίτλος, κι εκείνος έφυγε σα μια νύχτα φεγγαριού χωρίς αστέρια.

ΕΣΥ ΡΕ;;;; ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;;; ΣΙΓΑ ΜΕΝΑ!!! ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΕΓΙΝΕ ΛΑΤΡΕΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΑΝ ΣΕ ΑΓΙΟ ΠΟΛΙΟΥΧΟ!!! 🔴🔴🔴 ΑΝ ΘΕΛΑΜΕ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΣΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ ΣΑΤΑΝΙΚΑ ΠΟΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΜΙΑ ΠΑΙΧΤΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΑΝ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΓΕΛΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΜΕ ΟΤΙΝ ΔΙΑΛΥΘΟΥΜΕ;;; ΜΕΤΑΦΕΡΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΣΤΟ 2019 ΡΕ!!! ΑΥΤΟΤΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΒΑΖΕΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΕ ΑΓΩΝΙΑΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ!!! 💪💪💪 ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΓΚΟΛ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΠΕΡΣΙ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΙΔΕ ΤΑ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΕ ΟΛΟΙ ΠΩΣ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ!!! ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΓΚΟΛ;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΙ ΑΛΛΟ;;; ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΣ

ρε φίλοι, τι λόγια είναι αυτά;;;; βγήκαν όλα σήμερα ντυμένα στα κόκκινα σα χορογραφία αντιόλης;;; κι εγώ εκεί που σκέφτομαι πως η Πεγκούλα είναι σαν εκείνον τον φίλο από τα Σέρρες που του έπεσε πλάκα η γυναίκα του κι αντί να βγάλει την πλάκα στο γήπεδο την έβγαζε στο γάμο κάθε φορά — μόνο που εκείνος είχε δικαίωμα τουλάχιστον, ενώ εμείς πληρώναμε σατανικό συμβόλαιο για να δούμε μια υπόσχεση τέχνης σιγά σιγά να γίνεται θέατρο κούκλας! θυμάστε εκείνες τις βραδιές στους Σέρρες όταν έκανε πέντε γκολ ονόματα όπως Φουτζίμορι και μετά έπαιζαν κι άλλα δεκαπέντε λεπτά σα να τελειώνουν μια ταινία μεγάλου μήκους; τότε οι τίτλοι ήταν σαν ψωμί — ακόμη κι αν έκανες τρεις βόλτες στο γήπεδο κουτσά στραβά, πάλι έκλεινες το μάτι σ' έναν τίτλο. τώρα όμως εμείς ψάχνουμε αυτόν τον τίτλο σαν την τελευταία πέρδικα σ' ένα μανάβικο στις δύο η ώρα — μόνο που εκείνοι φώναζαν "η πέρδικα είναι δική μου!" ενώ εδώ κανείς δεν ξέρει ούτε ποιος έκανε εκείνα τα δύο γκολ πέρσι! και να μου πείτε, εκείνοι που έκαναν τσίπουρο την προηγούμενη φορά, πού βρίσκονται τώρα;;; εγώ τους βρήκα στην αγορά των Ιωαννίνων να αγοράζουν ντομάτες ωστόσο δεν είχαν τσίπουρο — είχαν όμως μια λίστα σηκωμένων συμβολαίων μεγαλύτερη κι από τον κατάλογο σαλτσιχών μιας ψαραγοράς την Κυριακή το πρωί! εκεί όπου οι άλλοι ομάδες βγάζανε τίτλους αφήνοντας μπάλα στο γήπεδο, εμείς κάναμε προσφορά μονοπωλίου σ' έναν καλλιτέχνη που τελικά έκανε τρία δευτερόλεπτα ωδές κι έπειτα χάθηκε σα σπίρτο μέσα στο νερό! τι λέτε τώρα;;; η Τζέσικα έκανε τίποτε άλλο εκτός από αυτό που της όρισαν οι όροι — απέκτησε προσωπικότητα γκολάντζα που δεν είχε υπόχρεωση να βγάζει τρίποντα κάθε βδομάδα, παρά μόνο όταν εκείνη αποφάσιζε. εκείνο όμως που δεν έκαναν οι όροι είναι να πουν πως η ομάδα έπρεπε να βγει τίτλος μέσω ενός κοριτσιού που πήγαινε στο γήπεδο σα να πήγαινε στη Λαμία για τσίπουρο! κι όταν φτάνει η στιγμή κι ανοίγεις τα χαρτιά — εκεί βλέπεις πως αντί για έναν τίτλο έχεις μια φωτογραφία εκείνης σ' έναν καλλιτεχνικό γύρισμα, ενώ η ομάδα σκίζονταν σα χαρτί υγείας στην τελευταία θέση! ποιοι πλέον είναι αυτοί που τραγούδησαν ωδές;;; αυτοί που πλήρωσαν σατανικά συμβόλαια κι ανακάλυψαν πως το ίδιο σύστημα που έκανε έναν καλλιτέχνη δεκάρα γίνεται εκατό φορές πιο αδύναμο όταν μεταφράζεται σ' έναν τίτλο; εμένα προσωπικά εκείνες τις βραδιές στους Σέρρες μου αρκούσε μια βόλτα μέχρι τον πάγκο — εκεί που οι φίλοι έκαναν τρία γκολ στον πρώτο ημίχρονο κι εγώ έπινα έναν μικρό καφέ σα να βλέπω ταινία τρόμου! τώρα όμως βλέπουμε πως εκείνοι οι ίδιοι φίλοι πίνουν τον ίδιο καφέ σ' έναν πάγκο διαφορετικό, εκεί όπου η ομάδα κάθεται στις τελευταίες θέσεις σαν μαθητής άτακτος στο τέλος της σχολικής χρονιάς! γιατί λοιπόν να κάνουμε εμείς το ίδιο λάθος;;; αντί για τσίπουρο και ντομάτες, ας πάμε εκεί όπου η οικονομία δείχνει το δόντι της — εκεί όπου ομάδες που δίνουν τόσο όσο χρειάζονται βρίσκονται πάνω από εμάς! εκεί όπου κανείς δε γράφει ωδές για συμβόλαια που γίνονται θέατρο, αλλά όπου ο τίτλος χτίζεται σα σπίτι από τούβλα κι όχι από χαρτί! κι εσείς εκείνοι που λέγατε πως πρέπει να αγοράσουμε ντομάτες — πάτε να τις βρείτε εκεί όπου οι υπόλοιποι ομάδες πίνουν το κρασί τους σωστά! εκεί όπου η δικαιοσύνη δεν είναι τραγωδία, είναι σκόρ, είναι τίτλος!

Ένας φίλος μου από τους Σέρρες βγήκε σήμερα να πει πως την τελευταία φορά που η ομάδα του έκανε μεγάλο σηκωμα ήταν όταν έβαλαν πέντε γκολ στην Λαμία — όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν άσχημοι, όχι επειδή εκείνοι έκαναν ωραίο στιλ, αλλά επειδή είχαμε έναν οργανισμό που έκλεινε στόμα αντιπάλου κάθε δύο βήματα. Τι έγινε τελικά; Αγόρασαν μια Πεγκούλα για να τραγουδήσουν ότι έγινε τίτλος εκείνο το βράδυ; Με άλλα λόγια: εκείνοι που έκαναν μεγάλα σηκώματα ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι τραγούδι του γηπέδου — είναι αποτέλεσμα αγώνων που κάνουν άλλες ομάδες λιγότερο δυνατές, όχι μιας ντίβας που αποφασίζει πότε θα δείξει πως ξέρει να σουτάρει. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε για αυτήν σα τον τελευταίο σωσίβιο πύργο σε μια πόλη χωρίς γέφυρες.

Γαμώ τους καλλιτέχνες που κατάλαβαν πως μπορούν να πουλάνε ψεύτικα ντολμάδες σα πραγματικούς και μετά να φεύγουν με πορτοφόλι γεμάτο! Ρε φίλοι, θυμάστε εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη όταν η ομάδα έκανε τριπλό στη Σούπερ Λίγκα και εγώ βγήκα από το στάδιο κρατώντας ένα μπουκάλι τσίπουρο στα χέρια σα ζητιάνος που κέρδισε την Γιουβέντους; Τότε ξέραμε πως ο τίτλος χτίζεται με γκολ, όχι με φωτογραφίες στιλ στα social. Κι όμως πέρυσι κάθονταν όλοι σαν ετοιμοθάνατοι και περίμεναν εκείνη τη νύχτα που η Πεγκούλα θα γυρίσει σα θεά στην περιοχή και θα βάλει το γκολ της ζωής της. Πόσες φορές τολμούσαμε να βγάλουμε το ποτό μας στο γήπεδο εκείνο το πρωτάθλημα; Μία φορά — εκείνη που γύρισε σπίτι χωρίς γκολ σα πεθαμένη γάτα. Δυο γκολ στα τελευταία δεκαπέντε παιχνίδια; Αυτό δεν είναι ομάδα, είναι μουσείο τέχνης που βγάζει τρία γκολ τον χρόνο! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι τύποι στέκονται εκεί και λένε πως "δεν ήταν προσωπική επίθεση" ενώ εμείς πληρώσαμε τον πάγκο να μας δώσει έναν πρωταθλητή, όχι έναν καλλιτέχνη που αποφάσισε πως σήμερα δεν του αρέσει το χρώμα του γηπέδου. Ο τίτλος δεν είναι υπόθεση στυλ, ο τίτλος είναι αποτέλεσμα βίας επί των αντιπάλων μέχρι εκείνοι να λυγίσουν — όχι μέχρι εκείνη η τραγουδίστρια να αποφασίσει πως της ταιριάζει το φωτισμό εκείνης της ημέρας. Αυτή η ομάδα πήγε στον υποβιβασμό γιατί έκανε το λάθος να πιστέψει πως ένας οργανισμός μπορεί να κερδίσει πρωταθλήματα με βάση το πόσο ωραίο τραγούδι κάνει μία παίκτρια στους διαδρόμους. Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που πλήρωναν σατανικά συμβόλαια τώρα γράφουν κείμενα σα να βρίσκονται σε συγκέντρωση ποιητών του δέκατου ένατου αιώνα. Ρε παιδιά, όταν κάποιος σου πουλάει έναν τίτλο μέσω ενός κοριτσιού που έγινε αστέρι τριών δευτερολέπτων, τότε εσύ δεν αγοράζεις έναν πρωταθλητή — αγοράζεις μια φωτογραφία για το σπίτι σου και ελπίζεις πως εκείνη η φωτογραφία κάνει τρία γκολ. Το πρόβλημα είναι πως οι φωτογραφίες δεν σουτάρουν — οι ομάδες το κάνουν. Κι εμείς εδώ χάσαμε μια χρονιά περιμένοντας μία ομάδα ανθρώπων να γίνει πρωταθλήτρια μέσω ενός κοριτσιού που έκανε δύο γκολ επειδή κάπου η μπάλα τύχαινε να βρεθεί κοντά στα πόδια της. Αλήθεια, τώρα πια όσοι είχαν εμπιστοσύνη στον πάγκο εκείνον κάνουν ότι ψάχνουν ντομάτες στις αγορές των Ιωαννίνων σα να ήταν κάτι άλλο εκεί πέρα — σα να ήταν νερό αντί για κρασί. Αλλά στις αγορές δεν βρίσκεις τίτλους, βρίσκεις πράγματα που μπορώ να φάω ή να πιω. Την ίδια στιγμή εκεί που αυτοί οι άνθρωποι χάνουν χρόνο μιλώντας για υπερτιμημένες εικόνες, άλλες ομάδες τρώνε τίτλους σα σουβλάκι στο γήπεδο. Σίγουρα κάτι πήγε στραβά όταν η οικονομική δικαιοσύνη στέκει εκεί σαν ξένος ανάμεσα στους δικούς μας πάγκους. Αλλά αντί να ψάχνουμε ντομάτες, ας πάμε εκεί όπου η δικαιοσύνη υπάρχει — εκεί όπου ο τίτλος είναι αποτέλεσμα αγώνων, όχι αποτέλεσμα μιας ωδής που γράφτηκε σα ντοκουμέντο περί τέρψης. Γιατί στο τέλος αυτού του βρόχου δεν περισσεύουν ποιητές στους τίτλους — περισσεύουν ομάδες που κατάλαβαν πως το γήπεδο δεν είναι μπουκέτο λουλουδιών, είναι χώρος αγώνα όπου κάποιος πρέπει να νικήσει. Κι εκείνη η νίκη φαίνεται μόνο σα σκοράρισμα, όχι σα στυλ.