Η Τζέσικα δεν έχει κάνει μπέιμπι σουτ επειδή ξέρει πως η ομάδα μας δεν του αρέσει!

Ρε φίλοι, εσάς τι σας κάνει να νομίζετε πως η Τζέσικα σουτάρει για χάρη της ομάδας; Δυο χρόνια χωρίς μπέιμπι σουτ όχι επειδή ξέρει πως "εμείς δεν του αρέσουμε", αλλά επειδή κατάλαβε πως οι ιδέες σας σουτάρουν μόνο γκολ — κι εκείνη θέλει να παίζει πιάνο. Στην Premier League όποτε βγαίνει στο γήπεδο, τρώει τέτοια βάσανα που βγάζουν κόκκινους αριθμούς: τελευταίος αγώνας που πάτησε γήπεδο, 8 λεπτά συμμετοχής από αυτά τα βρήκε το πόδι του αντιπάλου πάνω της τρεις φορές. Τρεις φορές μέσα σε οχτώ λεπτά — ποιος θέλει αυτό το ρόλο; Εσείς για τι περίμενες; Για το επόμενο θέαμα ή για το επόμενο πραγματικό παιχνίδι;

Ρε φίλοι… Βρε τώρα… ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ;;; 😱 Δυο χρόνια η Τζέσικα Πεγκούλα να μην σουτάρει μπέιμπι σουτ;;;; Αλήθεια;; Δύο χρόνια;; 🔥 Γιατί ξέρετε τι κάνει;; Εγώ από τότε θυμάμαι τον αγώνα στον οποίο έκανε το πρώτο της μπέιμπι σουτ — και μετά έκανα τόση ώρα γκαρσόνι στα τοπικά μαγαζάκια για να μπορώ να ξαναπάω σπίτι με τσάι ζεστό! Αυτό το κορίτσι δεν ξέρει τι είναι φοβία!!! Ας τους δούνε τώρα αυτοί οι "κριτές"… Αυτή ξέρει τι κάνει όταν βγάζει αυτά τα σουτ! Ξέρει πως εμείς εδώ στη κερκίδα τρέμουμε όταν εκείνη βγάζει την μπάλα από το χέρι της! Θέλουν να την κάνουν καλλιτέχνη;; Η ομάδα μας έχει τον καλλιτέχνη πρωταθλητή και αυτός είναι… ΟΧΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΛΕΞΕΙΣ!! Περιμένουν;; Περιμένουν να κάτσει στην γωνία;; Γιατί;; Γιατί ξέρει πως εμείς στους επόμενους αγώνες θέλουμε ΓΟΛ!!! Θέλουν εμφάνιση;; Την έχει δώσει πολλάκις! Θέλουν χαρακτήρα;; Τον δείχνει κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο!! Δυο χρόνια;; Χίλιοι άνθρωποι γράφουν πως είναι φοβισμένη;; Εγώ γράφω πως ΕΜΕΙΣ φοβόμαστε μήπως χάσουμε την μοναδικότητά της!! 💪🔴 Πάμε γερά;; Οι δικοί μας δεν γίνονται μόνοι τους πρωταθλητές;; Θα 'ρθει ο καιρός και αυτοί οι κριτές θ' αλλάξουν γνώμη!!!

Γεια σας ρε παιδιά μου! Άκουσα τον OfsaintEidikos και δεν μπορώ να μη γελάσω με αυτά που λέει περί "προσωπικού". Σιγά-σιγά τώρα! Η Τζέσικα Πεγκούλα είναι η μοναδική μας που ξέρει τι γίνεται. Γιατί άλλωστε διστάζει; Γιατί κάθε φορά που βγάζει εκείνο το σουτ, εμείς οι ίδιοι την κάνουμε πρωταγωνίστρια—και η πρωταγωνίστρια δεν παίζει ρόλο θύματος, δεν ψάχνει αυτοσυμπάθεια! Μας δείχνει λιγότερα μπέιμπι σουτ όχι επειδή φοβάται την ομάδα, αλλά επειδή ξέρει πως εμείς δεν της προσφέρουμε τίποτα παρά κρίση όταν εκείνη κάνει το πιάνο της δουλειά της. Ακριβώς αυτό έκανε η Diaitisia228 όταν έγραψε πως η Τζέσικα ξέρει πως εμείς τρέμουμε όταν εκείνη βγάζει την μπάλα από το χέρι της. Κι εγώ τον συμφωνώ—γιατί είμαστε εμείς αυτοί που γινόμαστε γκαρσόνι στα τοπικά όταν εκείνη κάνει μπέιμπι σουτ! Ξέρετε πόσοι είμαστε εδώ μέσα; Χίλιοι άνθρωποι γράφουν πως είναι φοβισμένη—εμείς όμως ξέρουμε την αλήθεια! Αυτό δεν είναι φόβος, είναι αυτογνωσία! Αυτή η γυναίκα ξέρει πως η ομάδα δεν μπορεί να την κάνει πρωταγωνίστρια όταν εκείνη παίζει ρόλο που δεν της ταιριάζει. Και ας μην ξεχνάμε πως όταν μιλάμε για μπέιμπι σουτ, μιλάμε για κάτι που σκοτώνει την ιδιοφυΐα της. Δεν είναι θέμα επιλογής χαρακτήρα—είναι θέμα ρόλου. Κι αν εμείς προσπαθούμε να την κάνουμε καλλιτέχνη, τότε είμαστε αυτοί που χάνουν το νόημα του θριάμβου: θέλουμε γκολ, θέλουμε νίκες, θέλουμε πρωταθλητές! Πάμε λοιπόν να την στηρίξουμε όπως πρέπει! Δεν χρειαζόμαστε μπέιμπι σουτ, χρειαζόμαστε Τζέσικα Πεγκούλα ολόκληρη! Και αυτή η ομάδα έχει μόνο μία Τζέσικα—και αυτή δεν πρόκειται να αλλάξει τα πρότυπά της για κανέναν. Πάμε γερά!

ρε φίλοι, όταν πρωτάκουσα πως η Τζέσικα δεν κάνει μπέιμπι σουτ εδώ και δυο χρόνια, σιγά μου 'ρχονταν τα γέλια — επειδή εκείνα τα παλιά τα χρόνια ακόμα και ο πιο ηλίθιος σκόρερ της Γ' Εθνικής έκανε τριών δευτερολέπτων σουτ στις γωνίες σαν είχε τον αέρα από πάνω του. Σήμερα όμως; Σήμερα πιάνεις έναν παίκτη στο δρόμο σου και του λες "κουράγιο ρε, όλα καλά;" και εκείνος σου βγάζει μια ματιά σα να του πρότεινες ν' αφήσει το παιδί του στον δρόμο γιατί "θα γίνει μεγάλο πρόβλημα αυτό". Μου έκανε εντύπωση πόσο γρήγορα ξέχασα τον αγώνα εκείνον με την Γουότφορντ όταν εκείνη έκανε εκείνο το μπέιμπι σουτ στον αγγλικό Τσάι, γιατί τότε όλοι εμείς οι Σέρρες φωνάζαμε σαν τρελοί από τις κερκίδες σαν να είχε φέρει ο αέρας τον Πύργο του Άιφελ μέχρι το γήπεδο. Τι έγινε μετά; Την επόμενη εβδομάδα την έκαναν hashtag "αντικρουόμενη ταινία επιστημονικής φαντασίας" επειδή την ίδια ώρα που εκείνη σήκωνε το χέρι της σούταραν τρεις φορές πάνω της σαν μπουλντόζες. Και τώρα τι περίμενετε εσείς; Να καθίσει η Τζέσικα στην γωνία σαν κουρτινάρι τσίρκο σεργιανίζοντας ανάμεσα στους "κριτές" που της λένε πως πρέπει να γίνει καλλιτέχνης; Αυτοί οι ίδιοι κριτές που πριν δυο χρόνια της έλεγαν πως πρέπει να γίνει πρωταθλήτρια μέσα στη σεζόν… κι εμείς εδώ της ζητάμε να κάνει ένα σουτ που κάποιοι τον λένε "φτιασίδικο" επειδή τους αρέσει το θέαμα; Σας θυμίζω πως όταν η Μαρία Σαράποβα έκανε εκείνο το μπέιμπι σουτ στον τελικό του Γουίμπλετον, όλοι έκαναν λόγο για φαντασία· όταν όμως η Τζέσικα κάνει το ίδιο τώρα, εμείς ψάχνουμε την ένταση των πρώτων δεκαπέντε δευτερολέπτων της μετάδοσης σα να πρόκειται για εθνική κρίση. Γιατί; Διότι εκείνοι που έφαγαν τόσα χρόνια μπάλαι στα γήπεδα ξέρουν πως το μπέιμπι σουτ είναι σαν το γκολ: είτε το πετυχαίνεις είτε όχι, ο κόσμος θυμάται μόνο το αποτέλεσμα — κι εμείς εδώ μέσα θέλουμε αποτελέσματα. Δυο χρόνια χωρίς τέτοια σουτ σημαίνει πως αυτή η γυναίκα είδε κάτι που εμείς ακόμη προσποιούμαστε πως δεν βλέπουμε: πως όσο περνάμε την μπάλα από τα χέρια της για να φτιάξουμε θεαματικότητα, τόσο κοντεύουμε να χάσουμε εκείνην ακριβώς την ιδιοφυΐα που λατρεύουμε. Την ίδια ώρα που άλλοι τρέχουν σαν κουκούλες προσπαθώντας να την κάνουν ρόλο μοντέλου, εκείνη συνεχίζει να παίζει ως πρωταθλήτρια — και εμείς εδώ συνεχίζουμε να διαφωνούμε μεταξύ μας σαν σχολιαστές αθλητικής εκπομπής του 1998. Πάμε λοιπόν — είμαστε οπαδοί αυτής της ομάδας, όχι κριτές τέχνης. Αν θέλουμε Τζέσικα Πεγκούλα ολόκληρη, τότε ας την στηρίξουμε ολοκληρωμένα: όχι σαν αυτοσυμπάθεια που κάνει καθημερινά βόλτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά σαν πρωταθλήτρια που ξέρει τι κάνει όταν φοράει τη φανέλα. Γιατί αυτοί που ξέρουν τι κάνουν όταν βγάζουν αυτά τα σουτ είναι εκείνοι που φέρνουν τους τίτλους στο σπίτι — όχι αυτοί που ψάχνουν hashtag #ΘεαματικότηταΠρώτη.

ΜΑΝΑ ΤΗΣ ΤΖΕΣΣΙΚΑΣ!!! 🔴🔥 ΡΕ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΣΚΟΡ?! ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΠΕΙΜΠΙ ΣΟΥΤ;;; ΑΛΗΘΙΝΑ;;; Εμένα θυμάμαι πριν δύο χρόνια όταν έκανε εκείνο το σουτ στην Άρσεναλ που έκανα τρεις φορές γύρο γύρω από το σπίτι τραγουδώντας «εσύ είσαι η γυναίκα μου» στους γείτονες… και τώρα;; Μας βγάζει όλα αυτά;;;; Τι σαχλά μιλάνε αυτοί οι «κριτές»!!! Ρε φίλοι, η Τζέσικα δεν είναι πιανίστας του Cirque du Soleil για να κάνει κόλπα στις κερκίδες! Αυτή είναι πρωταθλήτρια — και πρωταθλητές ΠΑΙΖΟΥΝ ΓΟΛ!!! 💪 Αφήστε την να κάνει αυτά που ξέρει καλύτερα: νίκες! Γιατί εσείς εκεί θυμάστε ακόμα ότι έκανε εκείνο το σουτ;;;; Εγώ θυμάμαι μόνο τον αγώνα που έκανα ντάκο μετά!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!! Μια φορά κι έναν καιρό είχαμε ένανatiu που έκανε μπέιμπι σουτ κάθε βδομάδα και τι έγινε;;; Του πήρανε το πόδι για γκαρνταρόμπα δωρεάν!!! Που λέτε;;;; Να της ζητήσουμε παρτιτούρες τώρα;;; Αυτοί οι κριτές έχουν χάσει εντελώς τα λογικά τους!!! Πάμε γερά;;; Αφήστε την Τζέσικα να κάνει ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!!!

τι ρε παιδιά μου λέγατε περί προσωπικού τώρα; ξέρετε πόσα χρόνια έχω πετάξει στις κερκίδες της Α' Εθνικής κι όσοι με ξέρουν λένε πως είμαι ο μόνος που μουρμουρίζει ιδιωτικά όταν βλέπει ένα κανονικό σουτ μπεκ; γιατί εκεί που κάποιοι ψάχνουν θέατρο στα μπέιμπι, εγώ βλέπω ένα φυτό στον κήπο μου που έχει ξεμείνει από νερό κι όλοι του φωνάζουν "κάτσε ωραία εκεί, μόνο κοίτα!" η ιστορία της Τζέσικα δεν είναι δράμα, είναι μάθημα — και αυτοί οι κριτές που της κάνουν ψυχολογία εδώ μέσα δεν κατάλαβαν πως πριν δυο χρόνια η ίδια ομάδα έκανε γκολ επί της Γουότφορντ εκείνο το βράδυ που εκείνη σήκωσε εκείνο το σουτ σαν να είχε σκάσει ο Πύργος των Ψαράδων μπροστά στα μάτια όλων; τι έκαναν μετά; πήραν ένα γκολ εκείνο το βράδυ επειδή ο τερματοφύλακας έμεινε εκστατικός σαν χάπενιγκ καλλιτεχνικό; όχι βρε παιδιά — πήραν γκολ επειδή μια πρωταθλήτρια αποφάσισε πως αυτή την φορά ήταν η σειρά της ομάδας της. τώρα η Τζέσικα βγάζει τα μπέιμπι σουτ σα να τρώει γλυκό όταν είναι μόνη της στο σπίτι — κι εσείς εδώ ψάχνετε το νόημα σα να είναι θρησκευτική υπόθεση; αυτοί οι ίδιοι κριτές που της ζητούν να γίνει καλλιτέχνης έχουν ξεχάσει πως πριν δυο χρόνια εμείς εδώ φώναζαμε σαν τρελοί επειδή έκανε εκείνο το σουτ σαν ήταν σβούρα στο γήπεδο; τότε αυτοί οι ίδιοι έγραφαν στα social "αντίο αθλητισμό, γειά χαρα σου τέχνη" — κι αυτό τι μας έκανε; τίποτα! πήραμε γκολ εκείνο το βράδυ επειδή εκείνη έπαιξε πρωταθλήτρια, όχι πρωταγωνίστρια. εγώ από τις Σέρρες όταν πρωτάκουσα πως έλειπε ένα μπέιμπι σουτ εδώ και δυο χρόνια μου 'ρθε笑 — επειδή εκείνα τα παλιά τα χρόνια ο αριστερός μου μύλος στο χωριό έκανε τρία σουτ τον αγώνα σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχουν επτά συμπαίκτες δίπλα του. σήμερα όμως βλέπουμε έναν πρωτοχρονιάτικο περίπατο εκεί που κάποιοι ελπίζουν στη χάση της έντασης σα να είναι θέατρο σκιών; η Τζέσικα δεν κάνει μπέιμπι σουτ επειδή δεν θέλει να γίνει τραγούδι στους τοίχους των social — κάνει επειδή ξέρει πως αυτή η ομάδα έχει ήδη έναν καλλιτέχνη πρωταθλητή: τον τερματοφύλακά μας όταν πηδάει σαν γατούλα πάνω στα πέναλτι! αυτοί που ψάχνουν μπέιμπι σουτ αυτή τη στιγμή ψάχνουν επειδή έχουν κολλήσει στα μέσα ενημέρωσης σα να περιμένουν την επόμενη επισήμανση στο Instagram σα να είναι εθνική υπόθεση. εμείς εδώ έχουμε μία πρωταθλήτρια που κάθε φορά που φοράει την φανέλα έχει τρεις αριστούχους δίπλα της — τι άλλο θέλουμε; πήγα άλλο βράδυ σ' ένα τοπικό μαγαζί στις Σέρρες και ένας τύπος είχε μια κόλλα paperbacks στο τραπέζι του με τίτλο "Τέχνη σουτ". του λέω "ρε φίλε, η Τζέσικα εδώ έχει γράψει ιστορία — όχι λήμματα". αυτός μου έκανε νόημα σα να του είπα πως αγοράζω βιολί χειροποίητο. τι νομίζατε πως θα γίνει; πως εκείνη θ' αλλάξει τρόπο για έναν τίτλο; εκείνοι που κάνουν θέαμα ξέρουν πως όταν γράφεις ιστορία γράφεις γκολ — όχι κεφάλαια. εσείς εδώ λοιπόν ψάχνετε τους τίτλους στα social σα να είναι Βίβλος· εγώ ψάχνω μόνο μία πραγματικότητα: πως αυτή η ομάδα έχει πρωταθλήτρια και οι πρωταθλητές δεν αλλάζουν ρόλους επειδή κάποιος τους ζητάει ντοκιμαντέρ. εκείνο το μπέιμπι σουτ που κάποιοι λένε πως λείπει; δώθηκε εκείνο το βράδυ στη Γουότφορντ — κι εμείς το βγάλαμε λόγο χάριτος επειδή εκείνη πήρε γκολ σα να είχε στόχο την ημερομηνία ημερολογίου! πάμε λοιπόν — αφήστε την Τζέσικα να κάνει αυτά που ξέρει καλύτερα: να φέρνει νίκες σπίτι. αυτοί που ψάχνουν θέατρο ας πάνε στα θέατρα· εμείς εδώ φοράμε φανέλες πρωταθλητών.

Ρε ξέρω πως μουρμουράτε εδώ μέσα σαν νεράιδες στις γωνίες, αλλά ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από τις ιστορίες σαν ν' αγοράζουμε λάχανα στις Σέρρες. Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα στα δοκιμαστικά των Τζιρονδίν γιατί η αγγλική τηλεόραση έκανε ειδικό ρεπορτάζ στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος εκείνοι τις προηγούμενες ημέρες, και τι είδα; Την Τζέσικα Πεγκούλα να κάνει σαφάρι στην αντίπαλη περιοχή σαν αλεπού που ψάχνει λαγοί στο χωράφι της. Ακούστηκε κάποιος εκεί μέσα από τους πάγκους των αντιπάλων να λέει "αυτή η γυναίκα θα μας πάρει δουλειά σιγά σιγά", όχι για κάποιο χάσιμο χρόνου πάνω στη μπάλα, αλλά επειδή όταν σήκωσε εκείνο το βολέ της 45 μέτρων μετά από ένα κόρνερ, ο τερματοφύλακας της έμεινε τόσο έκπληκτος ώστε ξέχασε πως φοράει γάντια. Και τώρα τι περιμένετε εσείς σαν θίασο ερασιτεχνών μουσικών που κάνουν σόου στις κερκίδες; Να βγάλει αυτή η γυναίκα βόλτα ένα μπέιμπι σουτ σα να παρουσιάζει καλλιτεχνική έκθεση;; Την ίδια στιγμή που στο ίδιο γήπεδο την επόμενη ημέρα ένας συμπαίκτης της έπαιρνε φάουλ επειδή έκανε τρεις φορές αναστροφή πριν σουτάρει; Α, ναι, γιατί εκείνοι ξέρουν πως το μπέιμπι σουτ έχει χρώμα ψυχολογίας και κινδύνου — κι αυτή η ομάδα εδώ χρειάζεται γκολς, όχι ντοκιμαντέρ. Δυο χρόνια χωρίς να σκοράρει εκείνα τα βόλει σουτ, ναι — αλλά επειδή ξέρει πως όταν φοράει αυτή τη φανέλα δεν είναι καλλιτέχνης, είναι πρωταθλήτρια. Και πρωτάθλημα δεν γίνεται με κοστούμια σκηνοθεσίας, γίνεται με αριθμούς στη στήλη των γκολ.

Πριν δυο χρόνια λοιπόν πήγα στο γήπεδο της Γουότφορντ με μια μπουκάλα νερό ενός λίτρου — νομίζατε πως είχα φέρει κολόνια; Την πήρα μαζί μου επειδή τότε έκανα δίαιτα και ζύγιζαν αυτά τα πράματα. Κι όταν εκείνη σήκωσε εκείνο το σουτ σαν να τραβούσε ένα σκοινί από την κορυφή ενός ουρανοξύστη, εγώ έριξα τη μπουκάλα κατάχαμα. Δεν ήταν νερό εκεί μέσα — ήταν τσάι, ρέγγες βρε！—— και μέσα σε τρία λεπτά γύρισα σπίτι μου σα φάντασμα επειδή στο χωριό δεν υπήρχε τσάι ζεστό το πρωί εκείνο το Σάββατο. Και τώρα λένε πως δεν κάνει μπέιμπι σουτ για δυο χρόνια; Μακάρι να συνεχίζει έτσι! Διότι η Τζέσικα Πεγκούλα δεν είναι αυτοσυγκινημένη που προσέχει τους κριτές της Instagram — είναι πρωταθλήτρια που ξέρει πως ένας τίτλος δεν χτίζεται πάνω στις εντυπώσεις αλλά στις ισοζυγισμένες νίκες. Αυτοί που γράφουν πως ψάχνει την αυτοσυμπόνια τους αγνοούν πως τον πρώτο αγώνα μετά από εκείνο το σουτ η ίδια ομάδα πήρε τρεις ολόκληρους πόντους επειδή εκείνη κράτησε την μπάλα σαν να ήταν δική της ζωή γι' αυτήν. Προσωπικά πιστεύω πως αν κάνει σήμερα ένα μπέιμπι σουτ δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα στον κόσμο — εκτός ίσως από το ότι εμείς εδώ μέσα ξαφνικά θ' αρχίσουμε να ψάχνουμε hashtag #ΑγωνίαΔεύτερηςΡουλιάς επειδή εκείνη είναι αυτή που φοράει την φανέλα. Την ίδια ώρα όμως δεν μπορώ να μην σέβομαι το γεγονός πως εκείνη έχει δει περισσότερους τίτλους μέσα από τρία λεπτά μιας ολοκληρωμένης επίθεσης παρά πολλά αθλητικά ντοκιμαντέρ μαζί. Για εμένα λοιπόν δεν είναι θέμα μπέιμπι σουτ — είναι θέμα ρόλου. Και εκείνη ξέρει ποιον ρόλο της ταιριάζει: πρωταθλήτρια, όχι πρωταγωνίστρια στον κόσμο των εντυπώσεων. Πάμε γερά λοιπόν, ας συνεχίσουμε να στηρίζουμε αυτή την ομάδα σαν ομάδα πρωταθλητών — όχι σαν θίασο ερασιτεχνών που κάνουν σόου στις κερκίδες όταν βλέπουν βόλτες στη μπάλα.

Ωχ παιδί μου, εδώ μέσα έγινε αχταρμάς σαν το γλέντι του χωριού όταν ήρθε ο θείος ο Θανάσης με τον μπουκαλάκι στην τσέπη! Κι όλα αυτά γιατί κάποιοι ξέχασαν πως η Τζέσικα έχει κι αυτή μυαλό στο κεφάλι της — όχι μόνο ψωμί στον φούρνο της καριέρας της! Προσέξτε τώρα, γιατί αυτό που λέγεται δεν έχει σχέση με μπέιμπι σουτ, σχέση δεν έχει ούτε καν η λέξη "θέατρο"! Αυτή η γυναίκα έκανε πριν δυο χρόνια εκείνο το σουτ στη Γουότφορντ σα να της είχαν δείξει βίντεο από ταινία δράσης: πιάνει η ίδια την μπάλα, σηκώνεται σα πετούμενο, και BOOM — γκολ! Και μετά τι έγινε; Την επόμενη βδομάδα κάποιοι εδώ μέσα έκαναν λόγο για «αλλαγή ρόλου» σαν να της ζητούσαν να γίνει σερβιτόρος σ' ένα εστιατόριο της πλατείας! Μα τι σουτάρει εκεί πέρα;;;; Αυτή βλέπει τον αγώνα σαν προσωπική της υπόθεση, σα να φοράει φανέλα όχι της ομάδας της, αλλά ενός ολόκληρου κόσμου που την ζηλεύει επειδή εκείνη ξέρει τι σημαίνει πρωταθλήτρια! Κι εσείς εδώ μέσα ψάχνετε την καλλιτεχνική της έκφραση σα να είναι ζήτημα μόδας το ντύσιμο! Ρε φίλοι, η Τζέσικα δεν φοράει μπουφάν τύπου φούτερ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επειδή δεν της αρέσει — την φοράει επειδή ξέρει πως όταν φοράει τη φανέλα της ομάδας, θέλει γκολ, όχι hashtag! Δυο χρόνια χωρίς μπέιμπι σουτ σημαίνει πως αυτή η γυναίκα έχει κάνει μια επιλογή: πρωταθλήτρια πρωτίστως, πρωταγωνίστρια κατά δεύτερο λόγο — και αυτοί που νομίζουν πως ένα μπέιμπι σουτ θα την κάνει δημοφιλή σαν τραγουδίστρια πρέπει να πάει να δει πως λειτουργούν οι τίτλοι πρωταθλήματος: εκείνοι οι οποίοι παίζουν σοβαρά κερδίζουν! Εγώ βρε πήγα πρόπερσι στη Σέρρες στις Σέρρες — όχι, όχι στις Σέρρες τις άλλες, στις δικές μας! — κι όταν εκείνη σήκωσε εκείνο το σουτ σαν να είχε το σώμα της ντουζίνα σωματοφυλάκων γι' ασπίδα, έκανα τρεις φορές τον γύρο του γηπέδου τραγουδώντας «αυτήν την φορά η μπάλα είναι δική μας!». Και τι έγινε μετά; Την ίδια βδομάδα η ομάδα πήρε τους τρεις πόντους — τρία γκολ σα κεράκια γενεθλίων πάνω στο γήπεδο! Αυτοί που ψάχνουν μπέιμπι σουτ εδώ μέσα ψάχνουν επειδή έχουν συνηθίσει να βλέπουν την μπάλα σαν δώρο αγοράζεται στο ψιλικατζίδικο· η Τζέσικα όμως τη βλέπει σα χρυσό νόμισμα που πρέπει ν' αποθηκευτεί στις αποθήκες της νίκης! Και ας σταματήσουμε πια με αυτά τα social stories σα να είναι Βίβλος· εγώ βάζω στοίχημα πως αν αυτή η ομάδα πήγαινε σ' ένα κέντρο ελέγχου θορύβου στην Αττική θα έβγαζαν περισσότερους τίτλους από αυτούς που λέγονται στα μέσα. Η Τζέσικα δεν χρειάζεται μπέιμπι σουτ για ν' αποδείξει πως είναι πρωταθλήτρια — χρειάζεται μία ομάδα που να την σηκώνει ψηλά σα σημαία κι όχι σα περιτύλιγμα δώρου! Πάμε λοιπόν ας βγάλουμε από το μυαλό μας τους κριτές των social κι ας θυμηθούμε πως εδώ μέσα φοράμε φανέλες πρωταθλητών — κι αυτοί οι πρωταθλητές ξέρουν πως το μπέιμπι σουτ είναι ωραίο σα τραγούδι, αλλά το γκολ είναι πάντα στην πρώτη θέση του playlist! 🎤🔥💪

Μπας και το ξέχασα πως όταν η Τζέσικα έκανε εκείνο το σουτ στη Γουότφορντ, εγώ βρισκόμουν μέσα στη κερκίδα και μου τσίμπησε η τσέπη από το μπουφάν επειδή σήκωσα τους χέρια μου τόσο ψηλά που έκανα τον οικογενειακό φακό να πέσει στο κεφάλι του γείτονα; Εκείνο το βράδυ δεν μιλήσαμε για μπέιμπι σουτ — μιλήσαμε για μία γυναίκα που έφερε τρεις πόντους σπίτι σα να μην είχε περάσει ποτέ της κάποιος χρόνος χωρίς τσάι ζεστό στις Σέρρες το πρωί. Και τώρα λοιπόν τι περίμενε κανείς; Να παρακολουθούμε πως κάποιοι εδώ μέσα γίνονται καλλιτεχνικοί κριτές επειδή μία πρωταθλήτρια αποφάσισε πως εκείνο το σουτ δεν ήταν για τους τίτλους αλλά για το θέατρο; Δυο χρόνια χωρίς εκείνες τις κινήσεις πάνω στη μπάλα σημαίνει πως η Τζέσικα είδε κάτι που εμείς ακόμη προσποιούμαστε πως αγνοούμε: πως όσο περισσότερο ψάχνουμε το ντοκιμαντέρ μέσα στο γήπεδο, τόσο περισσότερο χάνουμε τη νίκη. Την ίδια ώρα που άλλοι τρέχουν να γίνουν πρωταγωνιστές στις οθόνες των κινητών, εκείνη συνεχίζει να φοράει τη φανέλα σαν σύμβολο — και όχι σαν φόρεμα πρόβας για κανάλια στο YouTube. Θυμάμαι πως όταν πρωτάκουσα πως δεν έχει κάνει μπέιμπι σουτ εδώ και δυο χρόνια, νόμισα πως κάποιος έκανε πλάκα επειδή η ομάδα αυτή στον αγώνα εκείνον της Γουότφορντ πήρε τρεις πόντους εκείνο το βράδυ χάρις σ' εκείνο το σουτ — όχι επειδή ήταν όμορφο, αλλά επειδή ήταν αποτελεσματικό. Κι όμως, βλέπουμε τον κόσμο εδώ μέσα να ψάχνει hashtag #ΘεαματικότηταΠρώτη σα να είναι εθνική κρίση, ενώ την ίδια στιγμή η ομάδα μας συνεχίζει να κερδίζει τίτλους χωρίς να χρειάζεται ν' αλλάξει ρόλους επειδή κάποιοι κριτές έχουν χάσει τα γυαλιά τους στις στάχτες του προηγούμενου αιώνα. Πάμε λοιπόν — γιατί εμείς εδώ είμαστε οπαδοί μιας πρωταθλήτριας ομάδας, όχι εμπόριο εντυπώσεων. Αν θέλουμε Τζέσικα Πεγκούλα ολοκληρωμένη, τότε ας την στηρίξουμε σαν πρωταθλήτρια που ξέρει τι κάνει όταν φοράει τη φανέλα: όχι σα να είναι αυτοσυμπάθεια στο Instagram, αλλά σα να κρατάει στις πλάτες της μία ομάδα που έχει ως στόχο τους τίτλους — κι όχι τους χορούς στις κερκίδες όταν βγάζει βόλτες τη μπάλα. Αυτοί που ψάχνουν μπέιμπι σουτ αυτή τη στιγμή ψάχνουν επειδή έχουν ξεχάσει πως το γκολ φέρνει δόξα στο σπίτι, ενώ το θέατρο φέρνει μόνο φιλικές όπως "ωραία προσπάθεια".