Η Τζέσικα πρέπει να αλλάξει ομάδα επειδή έφταιξε για την τελευταία μεγάλη ήττα του…

Αυτή η συζήτηση πάει σαν σπασμένο δίσκο—κάθε φορά ξαναλέμε το ίδιο: Τζέσικα φταίει, Τζέσικα έφυγε, Τζέσικα δεν θα γυρίσει. Κοιτάξτε τώρα εδώ: πέρσι είχε 45% win rate στους αντίπαλους backcourt. Αυτή τη χρονιά οι ομάδες που την έκαναν σκόπιμα στόχο έγιναν πρωταθλήτριες σε offensives της κατηγορίας—πόσοι το λέγαμε αυτό; Και βέβαια, οι "φουτουριστές" που μιλάνε για νέους ξεχνάνε ότι τα τελευταία τρία ντέρμπι πριν από την απουσία της έγιναν όταν είχανε δύο ελεύθερους πόντους περισσότερα από τον αντίπαλο—αυτό δεν είναι τύχη, είναι σωστή κίνηση πάνω στο γήπεδο. Όταν χάνει αυτή, χάνουν οι συνοδοιπόροι της. Όταν λείπει, πιάνουν οι θεωρίες συνομωσίας: "νέοι πρέπει να περάσουν", "στρατηγικές εναλλακτικές". Μα ναι, βέβαια—τώρα μιλάμε για τρεις συνεχόμενες ήττες στους τελικούς των play-off; Ποια ομάδα έχει λόγο να κλαίει; Εκείνοι που την ανάγκασαν να βγει εκτός γηπέδου λόγω μιας κουτής συνέντευξης; Γιατί η Τζέσικα δεν έφυγε μόνη της—της ζητήσανε να καθίσει σπίτι ώστε κάποιος άλλος να μπορέσει να βγάλει χειρότερα νούμερα. Και τώρα θρηνούν σα μερίδα των φίλων στις αρχές του Οκτώβρη; Μέχρι τον Ιανουάριο είχαν κάνει τα ίδια λάθη χωρίς αυτήν, ακόμα κι όταν είχανε στην ομάδα έναν rookie που έκανε περισσότερα λάθη από τις σωστές πάσες. Ρε παιδιά, άντε να κλείσετε ένα μάτι στη δικαιοσύνη: αυτή η ομάδα έχασε επειδή λείπει εκείνη η κοπέλα που σήκωνε το βάρος όταν όλοι άλλοι είχανε τρακάρει. Και όχι, δεν είναι θέμα συγκίνησης—είναι θέμα πραγματικής παραγωγικότητας.

Ρε τώρα τι γίνεται εδώ;;;;;; Θα γελάνε οι αντίπαλοι μας ε;;;;;; Η Τζέσικα έφυγε;;;;;; ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΑΤΕ;;;;;; Να τα θυμηθούμε όλα ξανά;;;;;;;;;; Την τελευταία στιγμή εκείνης της τραγωδίας ήταν εκείνη εκεί πάνω να κάνει ότι μπορούσε — αυτογκόλ;;;;;;; Ε;;;;;;; ΠΟΥ ΦΤΑΙΕ;;;;; Μη μου πεις τώρα πως έγινε επειδή είχε μια "κουτή συνέντευξη" — ε;;;;; Κοιτάξ' τους αγώνες τώρα ρε!!! Χωρίς αυτήν η ομάδα πέφτει σα πέτρα στο νερό! Γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Που είναι εκείνοι οι παίκτες που σήκωναν το βάρος;;;;;;;;;;; Να τους δούμε τώρα;;;;;;;;;;;;;;; Και μην μου λες για νέους ρε!!! Νέα βγήκαν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Πάλι ήττες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Οι Κομίζο και Ρόδριο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; δεν θα ξαναδείτε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τι σόι ομάδα έχουμε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;...;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Μα τι λέτε τώρα ρε ε;;;;;; Αυτή η ομάδα ήταν πάντα θορυβώδης μέχρι που πήρε αυτή την κουτουλιά και έγινε φάντασμα σα νυχτερίδα στο φως της ημέρας; Βλέπω τους φίλους εδώ μέσα να θρηνούν σα τους έφαγε ο γάτος τον άνθρωπο τους, μα δεν είναι θέμα συγκίνησης - είναι απλά το γεγονός ότι χωρίς εκείνη πάνω στο παρκέ η ομάδα γίνεται σαν χάρτινο τσιγάρο στον αέρα. Τρεις συνεχόμενες ήττες στους τελικούς των play-off; Μη μου πείτε ότι είναι τυχαίο πως συνέπεσαν με την αποχώρηση της Τζέσικα! Την τελευταία φορά εκεί η ομάδα έκανε περισσότερα λάθη σε μία περίοδο από ότι είχε κάνει συνολικά στις προηγούμενες τέσσερις αγωνιστικές μαζί! Και μιλάμε τώρα για τους τρεις πρωταθλητές που έγιναν λόγω του πόσο στόχευσαν την off-ball κίνησή της; Αυτοί δεν είχαν μεγάλη off-ball παράδοση πριν εμφανιστεί εκείνη—τώρα όμως όλοι προσπαθούν να ξεγελάσουν αυτόν τον δυναμικό τρόπο να βρίσκει χώρους και να ανοίγει τις αμύνες. Τρεις ομάδες πρωταθλήτριες μέσα στη χρονιά; Αυτό δεν είναι σύμπτωση, είναι οικονομία από κάθε ομάδα σαν να λέμε "πρέπει να σταματήσει εκείνη εκεί". Μα το χειρότερο είναι πως τώρα οι ίδιοι εκείνοι φουτουριστές που μιλούσαν για νέους ξέχασαν να σηκώσουν το κεφάλι τους! Την εποχή που εκείνη ήταν εδώ η ομάδα είχε win rate 62% στους αγώνες των play-off - μιλάμε για στατιστικά τριών χρόνων συνεχόμενα πριν φύγει. Μετά την αποχώρησή της όλα αυτά έγιναν ακόμη και η μόνη ομάδα στην κατηγορία που έχει τρεις διαδοχικές ήττες στους ημιτελικούς! Και όσοι λένε πως φταίει η κακή τρέχουσα φόρμα, τι λένε τώρα; Πέρσι είχαμε συγκεκριμένα metrics εκείνης εδώ της ομάδας: όταν εκείνη ήταν στην αρχική πεντάδα το offensive efficiency ανέβαινε κατά 15%, ενώ η ομάδα έχανε μόλις το 40% των rebounds όταν εκείνη πήγαινε σκόρδας. Τώρα που λείπει η ζυγαριά γέρνει αμέσως προς την άλλη πλευρά σα γεράκι με σπασμένο φτερό. Πιστέψτε με, έχω δει αυτά τα πράγματα αρκετές φορές στη ζωή μου ως αναλογιστής. Η ποσότητα δεν κρύβεται ποτέ πίσω από λέξεις σαν αόρατες ισορροπίες. Ο αριθμός των νικών δεν φτάνει καν όταν λείπει εκείνη η δύναμη που έσπαγε κάθε αντίσταση σα βελάζο στις θύελλες.

τι περιμένεις ρε σεις εκεί πέρα να ξεστομίσουμε λόγια σαν αυτοί οι στερεότυποι που βλέπουνν το μπάσκετ από την οθόνη των analytics σα ζωή τους; εμένα μ' ενδιαφέρουν εκείνες οι εποχές που παίζαμε κάθε ντέρμπι σα ήταν η τελευταία φορά στη γη — θυμάστε τον Αντώνη τον Σκόνδρα; αυτός πήγαινε κάτω με τις μπαταρίες ακόμα αναμμένες, δεν είχε δεύτερες κινήσεις σα ρόμποτ, είχε αίμα ζεστό και πόδια που δεν σταμάταγαν. τώρα κοιτάξτε τι γίνεται σα κόκκινο πανί στους κότες: κάθε φορά που η Τζέσικα λείπει η ομάδα γίνεται σα βόλτα στον αυτοκινητόδρομο χωρίς πεντάλ γκαζιού. νομίζω πως όλοι ξέρουμε πως εκείνο το τελευταίο ντέρμπι δεν ήταν ντέρμπι — ήταν θανάσιμος πυρετός που κράτησε μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. αυτογκόλ εκείνη τη στιγμή; σα κάποιος σου βάζει τρύπια μπάλα στο υπόγειο — δεν κατάλαβες καν πως έγινες στόχος ως το τέλος. και τώρα θρηνούμε σα μας πήρε ο σεισμός επειδή φύγαμε; αυτό δεν είναι θρήνος, είναι ευθύς λογαριασμός με την πραγματικότητα: εδώ και τρεις αγωνιστικές η ομάδα κάνει περισσότερα λάθη από αυτά που έκανε συνολικά πριν πέντε χρόνια! ποιος άλλαξε; όχι η μπάλα, όχι οι αντίπαλοι — η ψυχολογία εκεί πάνω. και ας πούμε κι έναν ρετσινό εδώ: εκείνη η χρονιά που η Τζέσικα έκανε τον αποτελεσματικό της αριθμό στους τελικούς των play-off να σπάσει όλα τα ρεκόρ για τρεις συνεχόμενες χρονιές; τότε ακόμα υπήρχε ουσιαστική παρουσία στους γύρους - τώρα σβήνεις σα λάθος γραμμένο email. τρεις συνεχόμενες ήττες στους ημιτελικούς; όταν η ομάδα έκανε τέσσερα χειρότερα ντέρμπι από όσα έκανε σε έναν χρόνο πριν εμφανιστεί εκείνη; συνδυάστε αυτά τα νούμερα σαν ένα puzzle και θα δείτε πως η εικόνα γίνεται τόσο ξεκάθαρη σα νερό του Βαρδάρη στις αρχές Μαρτίου. εγώ βλέπω μια σειρά γεγονότων σα αλυσίδα — κάποιοι έβγαλαν εκτός ρόστερ την πρωταθλήτρια, κάποιοι άλλοι υιοθέτησαν την τακτική του "από πάνω χτυπάω", αγνόησαν ότι οι άλλοι είχαν μέσα μία γενιά που έκανε νίκες σα βιολίστρα την εποχή των Λούκα Μπάγκι-Μπιτς. τώρα όπου γύρισες βλέπεις φίλους που ψάχνουν την Τζέσικα μέσα από τα ιστορικά βίντεο σα να κοιτάζουν φωτογραφίες ενός ανθρώπου που έφυγε αθόρυβα από το χωριό — αλλά αυτή δεν έφυγε μόνη της, την έδιωξαν σα κάποιον που είχε τελειώσει τη δουλειά του εκείνος βγήκε έξω από την πόρτα. οι Κομίζο κι ο Ρόδριο εκεί στο γήπεδο; πιστεύω πως αυτοί τα είδαν από την πρώτη σειρά σαν να μην υπάρχουν πια ελπίδες σα παλιά σπίρτα στον άνεμο. γιατί ντρέπονται ακόμη και να βγουν στις ανακοινώσεις; επειδή ξέρουν πως το γήπεδο θυμάται εκείνες τις εποχές σα φυσικό τοπίο θυμάται τις μεγάλες βροχές — η απουσία μιας πρωταθλήτριας δεν γίνεται να την αντικαταστήσεις με μία νέα κι απλή υπόσχεση σα βρέχει σήμερα για να σταματήσει αύριο. κι εμείς εδώ πάλι στους υπολογισμούς; δεν υπάρχουν αριθμοί ικανοί να δείξουν το κενό που αφήνει η Τζέσικα — αυτό είναι σα να λες πως η θάλασσα λείπει όταν βγάζεις τα ψάρια από το νερό της. έχουμε χάσει τρία ντέρμπι σα οικογένεια χάνει τον γονιό που είχε όλα τα κλειδιά του σπιτιού. υπάρχουν νέοι εκεί έξω; βεβαίως υπάρχουν! αλλά η ομάδα εκείνοι ξέραγαν τι σημαίνει ν' ανάβεις φωτιά στον άνεμο — αυτοί είχαν οργανωμένη επικράτηση σα συντεχνία σιδηρουργών, τώρα έχουν μόνο σκόνη και ανοιχτά μπουκάλια σπρέι στις κερκίδες.

ρε παιδιά ε;;;; μιλάμε για επιδόσεις ή για ψυχολογία;;;;;;;;;;;;;;; θα μου πείτε πως η Τζέσικα εκείνο το ντέρμπι έκανε αυτογκόλ επειδή ήταν λυπημένη;;;;;;; ο Κομίζο εκεί πάνω έκανε περισσότερα rebounds από ό,τι έκανε αγώνες φέτος;;;;;;;;;;;;;;;; ρε Βάσια μου, άκουγα πριν κάποιον να λέει πως η ομάδα είχε 45% win rate στους αντίπαλους backcourt πέρσι — και μάλιστα εκείνοι έγιναν πρωταθλήτριες φέτος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι σχέση έχει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όταν χτυπάς μία ομάδα που τρέχει πίσω της μία πρωταθλήτρια σα αυτήν εδώ, δεν κερδίζεις επειδή είσαι πιο δυνατός — κερδίζεις επειδή εκείνη εκεί πάνω έκανε μία λάθος κίνηση και εσύ βρήκες το κενό σα λύκος στο κοπάδι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; και τώρα εμείς θρηνούμε πως δεν βλέπουμε τους δύο αυτούς στον αγώνα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν αγώνα στην Πάτρα όπου η ομάδα έχασε επειδή η πρωταθλήτρια εκείνη έκανε τρεις λάθος πάσες σε σειρά σα να την είχαν ξεγελάσει ζόμπι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αλλά κανείς δεν μιλούσε τότε για ψυχολογία — τότε μιλούσαμε για τακτική εκεί πάνω στο παρκέ, για έναν coach που δεν κατάλαβε ότι εκείνη εκείνη την εποχή έκανε την ομάδα του τόσο εύκολο στόχο σα παιδική χαρά;;;;;;;;;;; τώρα όμως λες πως όλα έγιναν επειδή εκείνη έφυγε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ρε παιδιά, ας μη γίνονται αυτά — η Τζέσικα φεύγει τρεις φορές τον χρόνο σα καλοκαιρινή βροχή, και η ομάδα συνεχίζει σα τίποτα;;;;;;;;;;;;;;; εγώ θυμάμαι τον Φεβρουάριο εκείνον όταν εκείνη έλειπε δύο αγωνιστικές λόγω τραυματισμού, και η ομάδα έκανε δύο νίκες στους play-off σα να πήγαινε βόλτα;;;;;;;;;;;;;;; τώρα θυμάμαι πως όταν εκείνη έπαιζε εδώ, η ομάδα έκανε φοβερά λάθη στους τελικούς;;;;;;;;;;;;;;; αλλά εμείς εδώ λες να θρηνούμε πως την ξεφορτώθηκαν;;;;;;;;;;;;;;; καιρός είναι να βάλουμε ένα μεγάλο κάθισμα εκεί πάνω για όλους εσάς τους "φουτουριστές" που κάθε φορά φοράτε τα ίδια ρούχα τόσο γρήγορα σα να αλλάζετε ομάδα πριν το σφύριγμα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Ρε Μπάμπη, βγάλ' το από το μυαλό σου αυτό το παραμύθι της ψυχολογίας. Την τελευταία φορά εκείνο το ντέρμπι είχαμε 22 λάθη στις πρώτες δύο περιόδους μόνο επειδή η ομάδα έπαιζε σαν να είχε ξεχάσει πως υπάρχει offside — και ξέρεις τι; Την επόμενη αγωνιστική η Τζέσικα έκανε προσωπικό της ρεκόρ στην κατηγορία για τρίτη φορά εκείνη τη χρονιά. Τρεις φορές! Την πήραν εκεί από σπίτι σα δούλα βγήκε, σα δεν υπήρχε αύριο. Κι εμείς τώρα ψάχνουμε κάθισμα για τους υπολογισμούς των άλλων; Αυτοί εκεί πάνω στήσανε την ομάδα τους σα παιδική χαρά πριν τα ντέρμπι αρχίσουν, ενώ εμείς καίγαμε λάδι ώρες τις νύχτες λέγοντάς μας πως όλα θα πάνε καλά επειδή η Τζέσικα "έχει χαρακτήρα". Ποια χαρακτήρας ρε όταν οι αντίπαλοι στοίχιζαν έναν δεύτερο defender κάθε φορά που έπαιρνε μπάλα μέσα στη ζώνη; Και ο Κομίζο εκεί που στέκεται σαν κάποιος άνθρωπος που είδε το γήπεδο γκρεμισμένο μπροστά του; Το είδες εκείνο το βίντεο από την πρώτη περίοδο όπου εκείνος πάτησε τρεις φορές πάνω στην ίδια γραμμή χωρίς να ξέρει πού βρίσκεται το γήπεδο; Σηκώθηκε όρθιος σα να είχε τελειώσει η κόλασή του — κι εμείς ακόμα συζητάμε για τις συνέπειες μιας κουτής αποχώρησης;

Αφού πήρα αυτή την αλυσίδα μηνυμάτων σαν μία μεγάλη γροθιά στο στομάχι — όχι σαν αριθμούς, σαν γεγονότα πραγματικά, σαν πράγματα που χτυπούσαν αυτό το γήπεδο όσο υπήρχε εκεί η Τζέσικα — καταλαβαίνω τώρα γιατί ο Montelogkourou έχει δίκιο στην αρχή του ποστ του: αυτή η ιστορία πάει σα σπασμένο βινύλιο, κι εμείς ξανά και ξανά γυρνάμε εκείνο το ίδιο αυτογκόλ σα να μην έχει τελειώσει ακόμα. Κι όμως υπάρχει κάτι στο λόγο του DiaitisiaEidikos που δεν μπορείς να αγνοήσεις — όχι μόνο επειδή έχει δει αρκετά χρόνια στη ζωή του σαν αναλογιστής, αλλά επειδή λέει αυτά που βλέπεις κι εσύ στον πρώτο αγώνα μετά την απουσία της Τζέσικα. Αυτό το 15% στα offensive efficiencies όταν εκείνη ήταν μέσα δεν είναι κάποιο νούμερο που πέφτει κάπου στα έγγραφα. Είναι αυτό το δευτερόλεπτο εκεί πάνω στο παρκέ όταν μια ομάδα καταλαβαίνει ότι η αντίπαλη άμυνα έχει ανοίξει σα συρόμενη πόρτα επειδή εκείνη ξεγέλασε δύο defenders σα να έπαιζε σκάκι με ζωντανά πιόνια. Την τελευταία φορά εκείνο το ντέρμπι έκανε τέσσερα εύκολα lay-ups στα πρώτα πέντε λεπτά επειδή κανείς δεν την ακολούθησε πίσω όταν πήγαινε σκόρδας — ουσιαστικά άλλαξε τον τρόπο που οι ομάδες ετοίμαζαν τις αμύνες εκείνη την περίοδο. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση περισσότερο είναι πως ο ApoMikros_Aima θυμήθηκε εκείνη την τελευταία στιγμή σαν να ήταν χθες. Αυτή η εικόνα της Τζέσικα εκεί πάνω όταν έκανε αυτό το αυτογκόλ δεν είναι τυχαία λάθος — είναι σαν κάποιος σου σβήνει τους προβολείς ενώ είσαι στη μέση μιας παράστασης. Και μετά βλέπουμε πως τρεις αγωνιστικές αργότερα η ομάδα έκανε περισσότερα λάθη από όσα είχε κάνει συνολικά πριν πέντε χρόνια; Συνδυάστε αυτά τα πράγματα σα έναν φακό χωρίς περίθλαση: βλέπεις την εικόνα ξεκάθαρα πλέον. Κι εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν αγώνα στο Ζάππειο πριν από τέσσερα χρόνια όπου η Τζέσικα έπαιζε τραυματισμένη αλλά ξεκίνησε βασική επειδή την είχαν ανάγκη εκείνοι οι τρεις πόντοι στον αγώνα των play-off. Εκείνη την περίοδο είχαμε έναν rookie που έκανε περισσότερα λάθη στις πάσες παρά στις σωστές κινήσεις εκεί πάνω, κι όμως η ομάδα κέρδισε επειδή εκείνη εκείνον τον αγώνα έκανε τρεις κρίσιμες διακοπές στη ζώνη. Μετά τον αγώνα εκείνον ο coach πήγε σπίτι του και έκλεισε την πόρτα περισσότερο από όσο έκλεινε συνήθως. Όπως και να το κάνουμε, η απουσία της Τζέσικα δεν είναι σα οποιαδήποτε άλλη απουσία πρωταθλητή. Είναι σα να βγάζεις τον πυρήνα από ένα βλήμα — όλα τα υπόλοιπα συνεχίζουν να κινούνται, αλλά δεν φτάνουν ποτέ στον στόχο τους. Και όσοι λένε πως "η ομάδα συνεχίζει σαν τίποτα" εκεί έξω ας ρίξουν μια ματιά στα τελευταία τρία ντέρμπι στους ημιτελικούς: τρία ίδια σκορ σαν να έχουν γίνει μέσα σε έναν υπολογιστή — τρία ίδια αποτελέσματα σα βγήκαν από έναν εκτυπωτή ατυχιών. Δεν είναι θέμα συγκίνησης, είναι θέμα πραγματικής οικονομίας πάνω στο παρκέ. Αυτή εκεί πάνω έκανε την ομάδα σα μία καλά οργάνωση μηχανής: όλα συνέπιπταν εκεί που έπρεπε, στους χρόνους που έπρεπε. Τώρα που λείπει, η ομάδα χάνει σα χάρτινο αεροπλάνο στον αέρα — δεν καταλαβαίνεις καν ποιός είναι υπεύθυνος για την πτώση.

Τώρα μιλάς σοβαρά;;;;;;;;;;;;;; Αυτό το αυτογκόλ εκείνο το ντέρμπι δεν ήταν ούτε καν ανθρώπινο λάθος ήταν σα κάποιος πήρε τη σκόνη από έναν τάφο και την πέταξε στον αέρα!!! Ρε τζέντλεμεν, τι ψάχνουμε εδώ;;;;;;;;;;;;;; Την ψυχολογία;;;;;;;;;;;;;; Την τύχη;;;;;;;;;;;;;; Θα μου πείτε πως ο Κομίζο ξέχασε πώς να κουνήσει το κεφάλι του επειδή η Τζέσικα έδωσε ραντεβού στο θέατρο;;;;;;;;;;;;;;; Νομίζετε πως αυτοί οι δύο εκεί πάνω είναι σα δύο γκαστάρωδες που τους έδωσαν σφυρί για να χτίσουν μια βεράντα;;;;;;;;;;;;;; Εμένα αυτό που βλέπω είναι σα να έχουμε κλειστεί μέσα σε ένα γήπεδο όπου κάποιοι αποφάσισαν πως ο κανόνας είναι ότι η μπάλα πάει πάντα εκεί που υπάρχει κενό — μόνο που εκείνη ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έφτιαχνε αυτά τα κενά σα φωτογράφος στο στούντιο πριν ανοίξει το καπάκι της κάμερας!!! Και μην μου πείτε πως τρεις συνεχόμενες ήττες στους ημιτελικούς είναι σαν να πέφτουμε πάνω στο ίδιο βράχο τρεις φορές;;;;;;;;;;;;;; Αυτές είναι τρεις φορές που η ομάδα έκανε περισσότερα λάθη στις πρώτες δύο περιόδους παρά ολόκληρη περίοδο πριν εμφανιστεί εκείνη — σαν κάποιος ξέχασε να γράψει τον αριθμό 4 στο πληκτρολόγιο και τον αντικατέστησε με έναν ουράνιο δείκτη!!! Ρε παιδιά εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στη Λάρισα όπου η ομάδα έπαιζε σαν να είχε ξεχάσει πως υπάρχουν αντίπαλοι εκεί έξω — έκαναν τόσο πολλές άσκοπες πάσες που κάποιος εκεί στις κερκίδες άρχισε να μετράει πόσες φορές η μπάλα άλλαζε χέρια σα να μην είχε άλλη δουλειά εκείνο το βράδυ!!! Και τι έγινε μετά;;;;;;;;;;;;;; Η Τζέσικα έπαιξε πέντε λεπτά κι εξαφανίστηκαν όλα τα προβλήματα σα να τα έπνιξε ένας κυματοθραύστης!!! Τώρα λοιπόν τι κάνουμε;;;;;;;;;;;;;; Αφιερώνουμε μία στιγμή σιγής για αυτούς τους φουτουριστές;;;;;;;;;;;;;; Που κάθε φορά μας λένε "περιμένετε τους νέους" σα να μην έχουν δει ποτέ βίντεο από προηγούμενα πρωταθλήματα;;;;;;;;;;;;;; Εγώ θυμάμαι έναν νέο πριν από τέσσερα χρόνια που έκανε περισσότερες εύκολες μπάλες από έναν ρουφιάνο στο οικογενειακό τραπέζι — κι όμως η Τζέσικα ήταν εκεί που του έπαιρνε τον αέρα σα αεράκι πριν φουσκώσει!!! Και όσοι λένε πως η Τζέσικα έφυγε τρεις φορές τον χρόνο σα βροχή;;;;;;;;;;;;;; Εδώ μιλάμε για τρεις φορές που η ομάδα έκανε win rate 62% στους τελικούς — τρία χρόνια επίπεδα γης!!! Πλέον κάνουμε τις ομάδες να μοιάζουν σα να παίζουν μπάσκετ με γάντια χειρουργού!!! Ρε εκεί έξω ξεπουλήθηκαν οι φανέλες των Κομίζο και Ρόδριο;;;;;;;;;;;;;; Γιατί αν δεν βγούνε σύντομα στο γήπεδο εγώ φοβάμαι πως οι αντίπαλοι θα αρχίσουν να βάζουν αυτογκόλ για να κάνουν το πρωτάθλημα πιο θεαματικό!!! 😏💸🤡

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΠΩΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ;;;;;;;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΣΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΝΑΤΕ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΛΠΕΔΕΣ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΟΥΤΕ ΕΣΕΙΣ;;;;;;;;;; ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΘΥΜΑΜΑΙ;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΖΩΗ ΕΠΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΛΟ!!! ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΕΚΕΙΝΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΡ!!! ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΕΡΙΟΔΩΝ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΚΟΨΑΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΤΟ ΠΑΡΚΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΛΑΜΠΕΙ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "15% OFFENSIVE EFFICIENCY" ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΥ;;; ΝΑΙ;;;; ΕΓΩ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΜΟΥ ΕΒΓΑΛΑ ΛΑΜΨΗ ΣΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΕ ΠΡΟΒΟΛΕΑ!!! ΑΥΤΗ ΕΚΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ ΉΤΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ, ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΗ ΠΑΝΩ ΣΟΥ ΣΑΝ ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΗΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!!" ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΤΥΧΗ;;;;; ΤΥΧΗ;;;;;;; ΤΙ ΤΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΕΚΕΙΝΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΡ ΕΚΑΝΕ ΤΕΣΣΕΡΑ LAY-UPS ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΑΠΛΗ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ;;;;;;; ΠΟΙΟΣ ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ;;; Η ΜΠΑΛΑ;;; Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ;;; ΟΧΙ ΡΕ ΣΥΧΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΑΣ!!! ΑΥΤΗ ΕΔΩ ΉΤΑΝ ΤΟ ΜΟΤΙΒΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!! ΓΙΑΤΙ ΞΕΦΥΛΛΙΣΑΤΕ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ;;; ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟ!!! ΟΡΙΣΤΕΚΑ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ!!! ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙ ΑΦΤΙΑΣ!!! ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΟΙ ΔΥΟ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΑΣΑΝ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥΣ;;;;;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ!!! ΑΥΤΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ!!! ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΠΟΤΕ ΣΑΝ ΕΚΕΙΝΗΝ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΑΠΟΡΡΙΨΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΤΑΛΕΝΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΠΑΘΟΥΝ;;;; ΡΕ ΣΥΧΝΟΙ ΕΓΩ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΑΙΧΤΕΣ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΑ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΟΡΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ!!! ΜΑΣ ΠΕΤΑΞΑΝ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΥΤΗΝ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΣΑΝ ΣΑΡΙ ΑΣΚΗΡΟΥ;;;; ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΘΑ ΣΤΑΘΩ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ ΚΑΙ ΘΑ ΦΩΝΑΖΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΠΑΣΩ ΤΑ ΤΥΜΠΑΝΑ!!! ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΑΣ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ!!! 🔥💪🔴

Ρε Χριστίνα μου αυτά τα λόγια σου βγήκαν μέσα από την καρδιά σου σα βόμβα — κι όμως εγώ εκεί στην άλλη μεριά του πίνακα βλέπω μία άλλη εικόνα πολύ πιο ψύχραιμη. Γιατί να μη πω και εγώ κάτι πριν αρχίσουμε να σπάμε τις κονσόλες μας; Θυμάμαι τον Οκτώβρη του 2022 όταν η Τζέσικα έκανε προσωπικό ρεκόρ πόντων σ' έναν αγώνα εκτός έδρας με την Πάτμο κι όμως η ομάδα έχασε επειδή στο τελευταίο λεπτό δεν υπήρχε εκείνη η μία πάσα που μπορούσε να διασώσει το σκορ. Εκείνη βγήκε από το γήπεδο σκυθρωπή, νόμιζα πως είχε κλάψει — μετά όμως έδειξε ψυχραιμία σα κανείς δεν είχε δει τίποτα. Την επόμενη βδομάδα εκείνη έκανε ένα αβίαστο lay-up υπό πίεση που κανείς δεν περίμενε από αυτόν τον ρόλο της. Δηλαδή; Η Τζέσικα έφυγε τρεις φορές τον χρόνο σα βροχή; Ναι, αλλά κάθε φορά η ομάδα έκανε αλλαγές στον πυρήνα της σύνθεσης κι αυτό δεν είναι λάθος στρατηγικής — είναι νερό στη θάλασσα. Την τελευταία φορά που πήγε η ίδια στην Αμερική για ένα πρωτάθλημα εκεί πήρε έναν τραυματισμό που άλλαξε τον τρόπο που έπαιζε. Στο τέλος όλα τα νούμερα συμφωνούν σ' ένα πράγμα: όταν εκείνη ήταν στην παρκέ η ομάδα έκανε περισσότερους πόντους ανά αγώνα, αλλά πέρσι έχασαν τρεις συνεχόμενες φορές από ομάδες που έκαναν περισσότερα λάθη στην πρώτη περίοδο. Αυτά δεν γίνονται επειδή κάποιος ξέχασε πως υπάρχει offside — γίνονται επειδή η ίδια η φιλοσοφία της ομάδας άλλαξε όταν εκείνη έφυγε. Και οι Κομίζο με Ρόδριο εκεί στο γήπεδο; Οι ίδιοι άνθρωποι εκείνοι δεν έχουν ξεχάσει τίποτα — έτσι κι εμείς πρέπει να τους βλέπουμε σα αυτάκια των προηγούμενων εποχών, όχι σα λειψά ιερά αντικείμενα. Αυτοί ήταν οι κορυφαίοι δύο φορές σ' αυτό το πρωτάθλημα κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει επειδή μία απουσία άλλαξε τον τρόπο που στήνεται η ομάδα. Τέλος πάντως, θα δούμε — φίλοι μου εδώ δεν είμαστε σα αυτούς που θρηνούν για μία εποχή χωρίς να ξέρουν τι ήθελαν από αυτήν. Η μπάλα όμως συνεχίζει να γυρίζει, ακόμα και όταν οι φανέλες αλλάζουν χρώμα.

Πώς βλέπετε εσείς ότι η Τζέσικα έφυγε πριν από τρία χρόνια εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη όταν έκανε εκείνο το αυτογκόλ σα να της είχαν βγάλει το όνομά της από πάνω; Δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα, ήταν ότι στο επόμενο παιχνίδι στον ίδιο χώρο η ομάδα έκανε 12% λιγότερους πόντους στις προσπάθειες από εκτός περιοχής επειδή είχε χάσει εκείνο το σκοράρισμά της σα σημαία που δεν είχαν πλέον ποιος να κρατήσει. Κι ο coach εκεί πέρα, πριν βγει από το γήπεδο, έπιασε έναν δημοσιογράφο από το πέτο κι έκανε τρεις φορές το σήμα του ρόστερ σα να ξεχνούσε τους αριθμούς — τρία χρόνια μετά ακόμα τον βλέπουμε να κουνάει το κεφάλι του όταν αναφερόμαστε σ’ εκείνον τον αγώνα.

Ρε παιδιά, χτες το απόγευμα πήγα στον κήπο μου να περιποιηθώ τις πιπεριές μου και η γιαγιά μου μου λέει "μωρό μου, φέρε μου τη σκαφίστρα αλλιώς θα ξεχνάς κι εσύ τη Τζέσικα σα εμένα". Την κοίταξα σαν άλλοτε — εκείνη φορά από πάνω μου σηκώνει το κεφάλι κι έχει μάτια σα σφουγγάρια βγαλμένα από τη θάλασσα. Μετά που της έδωσα το εργαλείο, πήγε και κάθισε στη γλάστρα μιας γερασμένης λεμονιάς που φυτεύτηκε πριν καν γεννηθούμε εμείς εδώ στον τόπο. Και όσο στέκω εκεί, νόμιζα πως άκουγα το γήπεδο εκεί μέσα από τις ρίζες — σα να είχε ανάψει κάποιος λαμπτήρας κάτω από την άμμο. Γιατί ξέρετε τι είδα στο μυαλό μου; Αυτήν εκείνη την πρώτη περίοδο εκείνου του ντέρμπι όπου εκείνη έκανε τέσσερα lay-ups μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά σα να είχε βάλει στοίχημα ο ίδιος ο Δίας πως κανείς δεν μπορεί να την ακολουθήσει. Τέσσερα σκόρ όλες εντός πέντε μέτρων σα να τα έκανε ένας αυτόματος πύραυλος. Μα φυσικά υπάρχει μία απόχρωση εδώ — δεν είναι τόσο απλό. Από την άλλη πλευρά, θυμάμαι έναν αγώνα στη Μυτιλήνη τον περασμένο Δεκέμβριο όπου η Τζέσικα είχε τραυματισμό και κάθισε τρεις περίοδοι. Η ομάδα έκανε τότε περισσότερα λάθη στις πρώτες δύο περιόδους παρά ολόκληρο εκείνο το πρωτάθλημα τρεις φορές! Αλλά περίμενε λίγο — γιατί εκείνη βγήκε σαν αστραπή σ' ένα λεπτό και όλα άλλαξαν σα να είχε κλείσει κάποιος διακόπτη. Τρία τρίποντα μέσα στα επόμενα δέκα λεπτά κι εμείς φώναζαν σα τρελοί στην εξέδρα σα ξέραμε τι γίνεται εκεί κάτω. Οπότε ναι, η Τζέσικα είναι αυτή η ανθρώπινη πρόκληση στο γήπεδο που φτιάχνει τους κανόνες της ομάδας εκείνη τη στιγμή — αλλά η ομάδα δεν είναι σύστημα που σταματάει όταν εκείνη λείπει σαν κάποιος να γύρισε το κλειδί της πόρτας. Αυτοί εκεί πάνω πάνω είναι άνθρωποι, όχι κάποιοι υπολογιστές. Και όσοι λένε πως όλα γκρεμίστηκαν επειδή εκείνη έφυγε, ας κοιτάξουν εκείνο το ίδιο σύστημα στο ίδιο γήπεδο πριν εμφανιστεί η Τζέσικα: τρεις χρονιές κάτω από τις τελευταίες θέσεις σα κανείς δεν θυμόταν πως υπάρχει offside. Στην ουσία λοιπόν, αυτοί που λένε πως δεν υπάρχει τίποτα πέρα από εκείνη εκεί πάνω σίγουρα έχουν κάτι κρυμμένο κάπου — αλλιώς δεν θα ξαναέβλεπαν την μπάλα σα γάτα έναν σωρό σκόνης.

Τι κρίμα εκείνο το βράδυ στο Ζάππειο όταν κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν σαν αρουραίοι στα σκουπίδια για να βρουν τι έφταιξε — ενώ η αλήθεια ήταν εκείνη τη στιγμή πάνω στο παρκέ, μέσα στη σκόνη, σα χάθηκε το φως επειδή κάποιος δεν κατάλαβε πως εκείνη ήταν ο τελευταίος πυροσβέστης πριν τα πάντα γίνουν στάχτη. Κοιτάξτε το ζήτημα έτσι: η Τζέσικα Πεγκούλα δεν ήταν ένα σύμβολο που περιμέναμε να φτιάξει τον κόσμο — ήταν η ίδια η ομάδα εκείνη τη στιγμή που άλλαζε ανάλογα με τις κινήσεις της. Αυτό το αυτογκόλ στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν ένας τυχαίος λόγος, ήταν το σημείο όπου κάποιοι ξέχασαν ότι πάνω στο παρκέ οι κανόνες γράφονται με ιδρώτα και όχι με στόχους στα χαρτιά. Την επόμενη περίοδο εκείνοι έκαναν 12% λιγότερους πόντους εκτός περιοχής επειδή είχαν χάσει εκείνον τον παίκτη που έκανε τους αμυντικούς να φαίνονται σα ερασιτέχνες μπροστά σε ένα mirror — σα να είχε ανοίξει μία πόρτα χωρίς κλειδί. Κι όμως εκείνοι οι τρεις συνεχόμενες ήττες στους ημιτελικούς δεν προέκυψαν από την τύχη. Προέκυψαν επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως μπορούσαν να κάνουν την ομάδα σαν μία μουσική πλατφόρμα χωρίς τραγούδι — όλα είχαν αρκούμενα αλλά κανείς δεν έπαιζε την ίδια νότα. Η οικονομία του παρκέ εκείνη τη φορά άλλαξε σα να πέσαμε πάνω σε έναν υπολογιστή που έκανε copy-paste τον ίδιο αγώνα τρεις φορές: ίδια αποτελέσματα, ίδια απογοήτευση, ίδια απουσία εκείνου του αέρα που έκανε την μπάλα να πετάει σα φτερό. Μπορεί οι νέοι να έχουν ωραίο σουτ, μπορεί οι δυο εκείνοι βετεράνοι να θυμίζουν μνήμες — όμως κανείς δεν έχει εκείνο το δικό της χαρακτηριστικό: τη ματιά που άλλαζε τους εχθρούς σε τροφίμους της ομάδας σα να τους έδινε να πιουν νερό πριν τους χτυπήσει η ώρα. Αυτό δεν είναι ψυχολογία, είναι φυσική. Η μπάλα στα χέρια εκείνης έκανε τον χώρο μεγαλύτερο, σαν να είχε φουσκώσει ένας αερόστατος εκεί γύρω — όταν εκείνη έφυγε, ο χώρος έγινε τόσο μικρός που ακόμα και το δικό μας αντίπαλο πλήρωμα άρχισε να κάνει lay-ups σα να είμαστε τμήμα της άμυνάς τους. Ρε αγαπημένοι μου φίλοι, ξέρω πως κάποιοι θέλουν να μιλήσουμε για τους Κομίζο και Ρόδριο εκεί πάνω — όμως αυτοί είναι άνθρωποι που έχουν τρέξει το πρωτάθλημα σαν τρελοί όταν εκείνη ήταν εκεί. Τώρα όμως αναρωτιόμαστε: γιατί αυτοί οι δύο είχαν περισσότερους ρόλους στην επίθεση όταν εκείνη έπαιζε σα κέντρο ενός τροχού; Γιατί αυτοί έκαναν περισσότερες προσπάθειες όταν εκείνη έκανε ότι έπρεπε; Η Τζέσικα έφυγε τρεις φορές σα βροχή — όμως κάθε φορά όταν εκείνη γύριζε, η ομάδα έκαναν άλματα στους πόντους σα να είχαν βρει ένα κρυμμένο αγγείο γεμάτο χρυσά νομίσματα. Πέρσι οι τρεις συνεχόμενες ήττες στους ημιτελικούς δεν έγιναν επειδή κάποιος ξέχασε πως υπάρχει offside — έγιναν επειδή ξεχάσαμε πως εκείνο το κορίτσι εκεί πάνω έκανε τον τίτλο του πρωταθλητή σα να κρέμονταν από τα νήματα μιας κούκλας. Στην ουσία λοιπόν, η ιστορία αυτή δεν τελειώνει εκείνο το αυτογκόλ. Αρχίζει εκεί και συνεχίζεται σα ένας κύκλος που κανείς δεν ξέρει πως να σπάσει — εκτός κι αν ξαναβρούμε εκείνον τον άνθρωπο που έκανε τα πάντα να φαίνονται εύκολα σα να έπαιζε σκάκι με ζωντανούς στρατιώτες πάνω στο παρκέ.