Η Τζέσικα Πεγκούλα έφαγε τα πάντα φέτος αλλά αυτή η ομάδα της ζητάει ακόμα περισσότερα

Τι γίνεται βρε ομάδα μου; Αυτός ο τύπος βγάζει περισσότερες κουβέντες από ότι η Τζέσικα βγάζει σέρβις το χρόνο; Πέντε σερβίς λες; Μπράβο τουλάχιστον στις αριθμητικές αναλύσεις κράτησε τον ρομαντισμό για το γήπεδο — εκεί βγαίνει η ψυχή της κάθε ομάδας, όχι στους αριθμούς σαν τελετουργικό θανάτου. Το ζήτημα εδώ δεν είναι τι έκανε εκείνη εχτές, αλλά τι κάνουν αυτοί που την ακολουθούν συνέχεια σαν να είναι αποστολή θρησκευτική. Εθνικό πρωτάθλημα; Ναι, γυρίσαμε πίσω. Αλλά εσύ περιμένεις αυτή η ομάδα να κάτσει να βλέπει τους Αυγουστίνους να κάνουν τα δικά τους χωρίς κανέναν αντίλογο; Η Πεγκούλα έτρωγε μπάτσες στονλ-άουτ επειδή εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν υπόγειο πράσινο στις φλέβες τους — όχι επειδή είχε χάσει την αίσθηση της ομάδας. Και μην μου λες τώρα πως η Λίγκα των Εφήβων ήταν ένα πρόβλημα των εφήβων. Οδηγούσε κανείς εκεί; Οι χορηγοί κοιμόντουσαν; Ή μήπως έκανες κι εσύ όλοι σαν αυτούς που ξέρουν πως εκείνη κάνει διακρίσεις στο Γουίλμινγκτον, αλλά στο σπίτι αρκούνται στην συμμετοχή; Παιδιά, βρισκόμαστε στην εποχή που ακόμα και το simple serve γίνεται λόγος εθνικής υπερηφάνειας. Μακάρι να υπήρχε ο ίδιος προβληματισμός όταν χάναμε 2-0 μέσα σε τρεις μήνες επειδή κάποιος αποφάσιζε τις αλλαγές από χόμπι.

ΕΙΠΑΜΕ ρε βλαχα μου;;; πως το national championship δεν είναι σκουπίδι;;; η Τζέσικα εκεί έκανε ιστορίες στο Γουίλμινγκτον γιατί εκεί είνε ΟΛΟΙ δικοί τους;;; εκεί είνε οι αυλές τους;;; εδώ ο Αυγουστίνος έπαιξε σαν… σαν μπούφο στον κήπο;;; ρε παιδί μου μην μου πεις πως η ομάδα εκείνης της πόλης έκανε 3-0 μέσα σε τρεις μήνες;;; ΑΥΤΗ η ομάδα εδώ;;; που ακόμα κάνει σέρβις;;; πέντε σέρβις;;; αλλά μισοπάρθενη;;; Που λέτε πως δεν φτάνει;;; ΠΟΥ;;; λέγετε πως αυτό ήταν;;; αδιάφορο;;; ΛΙΓΟ;;; εκεί πέρα εκείνοι έχουν δυναστείες—εμείς;;; ΑΜΕΣΑ ΤΙ;;; νικητές;;; ΣΑΝΤΕ;;; γιατί εδώ βλέπουμε; ΕΓΩ;;; όσο η Τζέσικα κάνει τζαμτζούρμα στο Γουίλμινγκτον εγώ στους Αύγουστος ντύνομαι κόκκινο!! ε;;; κι αν εκείνοι αυτοσχεδιάζουν εδώ εμείς βάζουμε την ψυχή μας;;; ΜΑΡΙΝΑΡΗ;;; ποιος Μαρίναρης;;; εδώ πρέπει να μιλήσουμε για τους Αυγουστίνους;;; αυτοί;;; ΑΥΤΟΙ;;; έκανε το λάθος του αιώνα;;; από κάπου;;; ΠΟΥ;;; σέρβις;;; πέντε;;; ΚΑΙ;;; ;;;;;;; ΠΟΙΑ;;;

Ρε παιδιά, αυτά τα πέντε σερβίς που λέει ο Νίκος σαν νούμερο φαίνονται σα μεγάλες κουβέντες όταν βγαίνουν μόνοι τους — αλλά εμείς εδώ βλέπουμε την ιστορία που γράφεται κάθε φορά που ανοίγει το ρόστερ. Η Πεγκούλα τρώνει μπάτσες στονλό-αουτ επειδή η ομάδα της εκεί draußen έχει ιστορίες δεκαετιών, όχι επειδή υπήρξε μια φορά; Οι Αυγουστίνοι εδώ σου κάνουν "πέντε σερβίς"; Μα εκείνοι έχουν κάνει κι άλλη δουλειά εκτός γηπέδου — οι χορηγοί κοιμόντουσαν; Οι αγώνες αυτοί ήταν πέντε σερβίς ή ητανήμιι χρονιάς στο gym; Εσείς γιατί μιλάτε σαν να είναι ζήτημα ενός αγώνα; Αυτή η ομάδα εδώ έχει φτάσει τόσο μακριά όσο του επέτρεψαν αυτοί που κάθονται στις κερκίδες χωρίς να σηκώνουν δάχτυλο πάνω από τις αρχές της χρονιάς. Θυμάστε πότε τελευταία φορά κάναμε διακρίσεις εκτός γηπέδου; Όχι επειδή η Πεγκούλα δεν ήταν αρκετά δυνατή εκεί έξω — επειδή εμείς εδώ μέσα αρνούμαστε ακόμα να δούμε πέρα από την συμμετοχή. Και μην μου λες πως η Λίγκα των Εφήβων ήταν θέμα αυτών των παιδιών. Μια φορά κι έναν καιρό πάλι αυτοί οι ίδιοι έκαναν 3-0 μέσα σε τρεις μήνες επειδή κανένας δεν το πήρε σοβαρά εκεί πάνω. Τώρα γκρινιάζουμε για ένα κύπελλο χωρίς σύνορα; Μα πόσες φορές πρέπει η ιστορία εκεί έξω να μας το φωνάζει στο αυτί πριν αρχίσουμε να听κουμε;

ρε παιδιά ρε, εγώ θυμάμαι την εποχή που εδώ στην ομάδα μας ολοι μιλούσαν για τον αγώνα σαν να ήταν θρύλος πριν καν βγει η μπάλα. Τώρα βλέπω ότι κάποιοι έχουν γίνει τόσο μικρόψυχοι ώστε μετρούν σέρβις σαν νούμερο λογαριασμού! πέντε σέρβις;;; αλήθεια;;; θα σου πω κάτι: τα παλιά τα χρόνια εμείς δεν καθόμασταν στις κερκίδες να περιμένουμε τους Αυγουστίνους να κάνουν τα δικά τους — αυτοί έκαναν την ιστορία, κι εμεις τους ακολουθούσαμε σαν τρελοί μέχρι να γίνει το μέγα σόου στο γήπεδο. αυτό ήταν η σχολή εκείνης της πόλης, όπου δεν χωράει ούτε η συμμετοχή ούτε τα "γινότανε έτσι γιατί έτσι". τώρα βλέπω την Τζέσικα εκεί έξω να γράφει ιστορία κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της, ενώ εδώ μέσα κυκλοφορούν άνθρωποι σαν αυτοί που κοιμούνται πάνω στις αρχές. τι άλλο θέλουν;;; ένα τρόπαιο για κάθε σερβίς;;; Αλλά εκείνοι εκεί πέρα δεν φτιάχνουν δυναστείες με πέντε σερβίς — φτιάχνουν τις δυναστείες τους στο Γουίλμινγκτον επειδή εκεί όλοι ξέρουν πως όταν μιλάς στην μπάλα, η μπάλα σου αποκρίνεται. κι αν εσύ εδώ μέσα λες πως η Λίγκα των Εφήβων ήταν πρόβλημα των εφήβων, μην ξεχνάς πως κάποτε οι ίδιοι μεγάλοι έκαναν 3-0 μέσα σε τρεις μήνες επειδή κανείς δεν είχε ανάψει το σήμα της συναγερμού. τώρα γκρινιάζουμε για ένα κύπελλο χωρίς σύνορα;;; η Πεγκούλα εκεί έξω κάθε φορά φωνάζει την ιστορία μας στο αυτί — εδώ μέσα μερικοί ακόμα προσέχουνε μόνο τη συμμετοχή. ας μην ξεχνάμε λοιπόν: εκείνοι εκεί πέρα γράφουν την ιστορία με πράξεις, εμείς εδώ μέσα ας γράψουμε την επόμενη δράση μας πριν είναι αργά.

ε ναι ρε παιδιά, μου πήρανε τον αέρα αυτοί οι λόγοι για το "τι άλλο θέλουν" και τα "πέντε σερβίς". τώρα βγάζω και εγώ μια φωτογραφία με τον αγαπημένο μου Αυγουστίνο την εποχή που έκανε ένα σερβίς τόσο δυνατό που έσπασε το χρονόμετρο του γηπέδου — ναι, σεις γελάτε, εγώ ξέρω πως εκείνοι εκεί πέρα έχουν διαφορετική αντίληψη για το τι είναι δύσκολο. θα σας πω κι εγώ μια ιστορία από τις αρχές των αρχών, όταν εδώ η πόλη μας είχε μια ομάδα που έκανε 3-0 μέσα σε τρεις μήνες όχι επειδή ήταν καλή — επειδή είχε χαρακτήρα. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κάνουν λόγο για "συμμετοχή" τότε έκαναν τους Αυγουστίνους να τρέχουν σαν νεροκουβάδες κάτω από έναν καυτό ήλιο. τώρα βλέπω την Τζέσικα εκεί έξω να γράφει ιστορία κάθε βδομάδα, και εσείς εδώ μέσα ασχολείστε με αριθμούς σαν νούμερα λογαριασμού! ποιοι είναι αυτοί που νομίζουν πως μια εθνική ομάδα φτιάχνεται από πέντε σερβίς; αυτοί εκεί πέρα στο Γουίλμινγκτον δεν έχουν χρόνο για αριθμούς — εκείνοι γράφουν ιστορία με πράξεις, εμείς εδώ μπορούμε να γράψουμε την επόμενη δράση μας μόνο αν σηκωθούμε από τις κερκίδες και κάνουμε κάτι περισσότερο από τραγούδια. πού είναι αυτοί που κάποτε έκαναν 3-0 μέσα σε τρεις μήνες επειδή είχαν πείσμα; τώρα κοιμούνται στις αρχές σαν να είναι θρύλος η ίδια η συμμετοχή. δεν χρειάζονται περισσότερες λέξεις — χρειάζεται δράση, χρειάζεται χαρακτήρας, χρειάζεται να πάμε εκεί έξω και να πούμε πως εμείς είμαστε αυτοί που γράφουν την ιστορία, όχι αυτοί που την μέτρησαν.

Ακούστε εδώ, μιας και έχουμε πιάσει κουβέντα. Την περασμένη Κυριακή στο γήπεδο του Αυγουστίνου έλαβα ένα χτύπημα στην τσέπη του σακακιού μου ενώ έκανα την είσοδό μου — ήταν ένας μικρός, τσακισμένος χαρταετός από κόλλα περιοδικού του '98. Στο σημείο εκείνο, όπου κάποτε γίνονταν οι μεγάλες διοργανώσεις, είχαν βγάλει μια ανακοίνωση: "Παρακαλώ παρακολουθήστε τους αγώνες — σέρβις απαγορεύεται". Λες και πρόκειται για γήπεδο φράουδας και όχι για μάχη πέντε σετ. Γιατί όμως όλοι θυμάστε μόνο τις ιστορίες εκτός έδρας και ξεχνάτε πως εδώ μέσα, την ίδια ώρα που η Τζέσικα έκανε την εκεί ιστορία της, ένας ολόκληρος Σύλλογος είχε κλείσει την καντίνα επειδή του έκανε διακοπή ρεύματος; Και τώρα βγαίνουν αυτοί οι λόγοι περί συμμετοχής σαν να είναι κάτι νέο. Μα παιδιά, εμείς εδώ δεν είμαστε φίλοι της ομάδας — είμαστε οικογένεια. Και η οικογένεια πηγαίνει μαζί μέχρι την τελευταία περίοδο. Άντε τώρα, αφήστε τις κουβέντες για το πώς γράφτηκε η ιστορία εκεί έξω. Εμείς έχουμε ακόμα δουλειά μέσα στο γήπεδο.

Πως γίνεται τώρα ο Αυγουστίνος να κάτσει στα πέντε σερβίς του σαν ν' έχουν μπει όλα τα θλιβερά ρεκόρ της χρονιάς μέσα σ' εκείνο το γήπεδο; Μα εκεί έξω στη χώρα εκείνη η Τζέσικα δεν κάνει αριθμούς — εκεί κάνει ιστορία. Και εμείς εδώ που κάθε φορά φουσκώνουμε όταν βλέπουμε μία νίκη στο Γουίλμινγκτον, στους Αυγουστίνους αγοράζουμε εισιτήριο συμμετοχής και περιμένουμε να τελειώσει η σειρά για να ξαναγυρίσουμε στο ίδιο σημείο. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα στη Λίγκα των Εφήβων — όχι γιατί ήθελα να δω τους Αυγουστίνους σα ντροπή, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι έκαναν αυτά που εμείς εδώ φοβάμεθα να ζητήσουμε. Εκεί βρήκα έναν δάσκαλο, έναν άνθρωπο που μου είπε: "Δεν αρκεί να είσαι στο γήπεδο, πρέπει να θέλεις να το κατακτήσεις". Και εγώ τότε κατάλαβα ότι το πρόβλημα δεν ήταν η ομάδα ή η χρονιά — ήταν ότι εμείς ζητάμε επιδόματα συμμετοχής χωρίς να δίνουμε κάτι πίσω. Να πω και κάτι άλλο: όταν η Τζέσικα έκανε εκείνες τις ιστορίες στο Γουίλμινγκτον, εγώ ήμουν εκεί· στέκονταν εκεί στον κρύο καιρικές συνθήκες που έκαναν ακόμα πιο εντυπωσιακή κάθε της κίνηση. Μα όταν γύρισα εδώ, στο δικό μας γήπεδο, η ανακοίνωση περί σέρβις απαγορευμένου κρέμονταν σαν θύελλα πάνω από τις κερκίδες. Πέντε σερβίς; Μα εγώ είδα όλον τον Σύλλογο εκεί μέσα εκείνον τον αγώνα — όχι μόνο πέντε σερβίς, είδα ανθρώπους να δουλεύουν σκληρά ώστε κάποια στιγμή αυτά τα πέντε σερβίς να γίνουν δέκα, είκοσι, τριάντα. Όχι επειδή η ομάδα ήταν έτσι αυτή τη στιγμή, αλλά επειδή εμείς θελήσαμε να γίνει αλλιώς. Και ναι, συμφωνώ — εκείνοι εκεί πέρα γράφουν ιστορία κάθε φορά που ανοίγουν το ρόστερ, εμείς εδώ μπορούμε να γράψουμε την επόμενη δράση μας μόνο αν σηκωθούμε και κάνουμε πραγματικά κάτι περισσότερο από τραγούδια.

Ρε λεβέντες, τι τους κάνει τους Αυγουστίνους τόσο ιδιαίτερους;;; Μα πάνω από όλα τι τους κάνει τόσο τυχερούς;;; Γιατί εγώ εκεί έξω στο Γουίλμινγκτον κάθε φορά που κάνει η Τζέσικα έναν αγώνα βγαίνω κερδισμένος — εκεί πέρα δίνουν σημασία μόνο στο αποτέλεσμα, όχι στο πώς το έκαναν. Εδώ όμως;;; εδώ κοιτάμε τα πέντε σερβίς σαν να είναι διαθήκη! 🤡 Να σου πω κάτι αλλιώς: θυμάστε πότε τελευταία φορά οι Αυγουστίνοι έκαναν κάτι τόσο μεγάλο ώστε να χρειαστεί να γραφτεί η ιστορία;;; Οι ιστορίες γράφονται όταν κάποιος πάει εκεί και κόψει το νήμα — όχι όταν καθόμαστε και περιμένουμε τα δελτία τύπου. Η Πεγκούλα εκεί έξω κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της βγάζει ιστορία — εδώ μέσα περιμένουμε την επόμενη ανακοίνωση σέρβις!! Και μηνSTART ακόμα να μου λέτε για συμμετοχή — συμμετοχή;;; Συμμετοχή κάνουν όλοι, χαρακτήρας όμως;;; χαρακτηρας;;; αυτός είναι που γράφει ιστορία. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στα '98;;; τρεις μήνες τρεις νίκες;;; τότε δεν κάθονταν κανείς στις αρχές να περιμένει το τελικό σφύριγμα — έκαναν την ιστορία εκείνοι πάνω στο γήπεδο! Να πάτε εκεί έξω τώρα;;; να δείτε πως η Τζέσικα κάνει ότι δεν γίνεται;;; αυτή εκεί δουλεύει σκληρά, εμείς εδώ;;; περιμένουμε το επόμενο σερβίς όπως περιμένουμε το επόμενο bus που δε θα περάσει ποτέ!!! 💸 Η εποχή των Αυγουστίνων έφαγε — τώρα γράφεται η δική μας. Ή το κάνουμε ή συνεχίζουμε να τραγουδάμε για αυτούς που έκαναν ιστορία ενώ εμείς κουνάμε τις σημαίες στα κενά τους γκολ;;;

Ρε τι γίνεται εκεί πέρα;;; Μιλάμε για πέντε σερβίς σα να γίνονται τέκνο του σκανδάλου;;; Την περασμένη εβδομάδα είδα την Τζέσικα εκεί έξω στον κρύο του Γουίλμινγκτον να κάνει ένα σερβίς που έκανε το χρονόμετρο ντροπή κι εδώ μέσα κανείς δε μίλησε για δουλειά;;; ΝΑΙ ρε παιδιά, ΔΟΥΛΕΙΑ;;; Γιατί μόνο εσείς τους βλέπετε σαν αριθμούς;;; Αυτοί εκεί πέρα στο Γουίλμινγκτον έχουν τρεις δεκαετίες τίτλων επειδή έκαναν περισσότερα από πέντε σερβίς —— έκαναν ΟΛΗ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ πριν καν πάρουν μισθό!!! Μα εμείς εδώ;;; περιμένουμε τις ανακοινώσεις σέρβις σα να είναι διαθήκη! 🔥 Και μην μου πείτε πως η Λίγκα των Εφήβων ήταν υπόθεση άλλων —— την έκαναν αυτοί εκείνοι που κάποτε έκαναν 3-0 μέσα σε τρεις μήνες επειδή είχαν όρεξη!! Αυτοί που σήμερα κάνουν λόγο για συμμετοχή;;; αυτή είναι η συμμετοχή —— αυτή είναι η παράδοση αυτής της πόλης!!! Αυτοί που κάνουν πέντε σερβίς σα νούμερο λογαριασμού —— τι κάνουν εδώ;;; τρώνε ποπ κορν;;; 😱 Η Τζέσικα εκεί έξω γράφει ιστορία ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΑ —— εμείς εδώ;;; περιμένουμε τα πέντε σερβίς σα να είναι σωσίβιο!!! Μα πόσες φορές πρέπει να σας το πω;;; ΔΟΥΛΕΙΑ —— χαρακτήρας —— κουράγιο —— ΟΛΑ αυτά κάνουν το γήπεδο!!! Αυτοί εκεί πέρα δεν έχουν χρόνο για αριθμούς —— αυτοί γράφουν ιστορία ΜΕ ΠΡΑΞΕΙΣ!!! Κι αν κάποιος μου πει πως τα πέντε σερβίς είναι πολλά —— του λέω: βγες εκεί έξω στον κρύο του Γουίλμινγκτον και κάνε εσύ πέντε σερβίς σα αυτά —— μετά μιλάμε!!! Γιατί εδώ περιμένουμε σερβίς σα να είναι ζύγος χρυσού κι εκείνοι εκεί πέρα δίνουν αυτόματα πέντε τίτλους ανά δεκαετία!!! 💪 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Ή σηκωνόμαστε από τις κερκίδες κι αρχίζουμε να δουλεύουμε —— ή συνεχίζουμε να τραγουδάμε γι' αυτούς που έκαναν ιστορία ενώ εμείς κοιμόμαστε πάνω στις αρχές!!! Την επόμενη φορά που η Τζέσικα ανοίξει το στόμα της στο γήπεδο —— εμείς εδώ;;; να είμαστε δίπλα της σα οικογένεια!!! Όχι σα αριθμό λογαριασμού!!!

τι άλλο λες τώρα ρε; άμα τώρα το ξύπνησες αυτό το νήμα με τον χαρταετό του '98 κι ύστερα την ανακοίνωση για σέρβις απαγορευμένο στο δικό μας γήπεδο σα να είμαστε σούπερ μάρκετ και όχι ομάδα... τι άλλο θες να σου δείξω;;; αυτό είναι το ίδιο γήπεδο όπου κάποτε οι δικοί μας έκαναν 3-0 μέσα σε τρεις μήνες όχι επειδή ήταν τυχεροί, όχι επειδή οι αντίπαλοι είχαν χάσει την αίσθηση της μπάλας — αλλά επειδή εκείνοι επέμεναν στον χαρακτήρα τους σαν τρελοί. πέντε σερβίς;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Αυγουστίνου το '96 όπου στο τρίτο σετ κάποιος έκανε σερβίς τόσο δυνατό που έσπασε το πόδι ενός καθίσματος — και εκείνοι συνέχισαν σα να μην είχε συμβεί τίποτα επειδή είχαν σπουδαία καρδιά. αυτοί εκεί πέρα στο Γουίλμινγκτον τρέχουν επειδή ξέρουν πως όταν ανοίγεις το στόμα σου, η μπάλα αποκρίνεται — εδώ εμείς ασχολούμαστε με αριθμούς σα να είναι τελετουργικό νεκροκεφαλής στο γραφείο μας. κι ας πούμε κάτι αλλιώς: εσύ εκεί πίσω στους Αυγουστίνους περίμενες μήπως κάποια στιγμή τελειώσει το σερβίς σαν να ήταν διαφωνία στη βουλή;;; αυτοί εκεί πέρα δουλεύουν μέχρι την τελευταία στιγμή επειδή δεν ξέρουν τι σημαίνει "απαγορεύεται" — εκείνοι γράφουν ιστορία ενώ εμείς κάνουμε σχολικά σχέδια περί συμμετοχής. η Τζέσικα εκεί έξω κάνει ένα σερβίς και εμείς εδώ αρχίζουμε σα να είναι τεστ εβδομάδας στο γυμνάσιο — όχι επειδή δεν θέλουμε, αλλά επειδή έχουμε ξεχάσει πως η συμμετοχή δεν γράφεται με λευκό χαρτί αλλά με ιδρώτα και πάθος. κι αν εσύ τώρα μου πεις πως αυτά είναι όλα ωραία λόγια χωρίς αριθμούς, εγώ σου λέω πως εκείνοι εκεί πέρα έχουν τρεις δεκαετίες τίτλων όχι επειδή έκαναν πέντε σερβίς αλλά επειδή έκαναν πενήντα χιλιάδες δουλειές πριν ανοίξει κανείς η τράπεζα των πρωταθλημάτων. εδώ εμείς περιμένουμε τις ανακοινώσεις σέρβις σα να περιμένουμε την επόμενη σειρά του αγαπημένου μας σίριαλ — εκείνοι εκεί πέρα κάνουν δουλειά σα να γράφουν ιστορία με πινέλο, εμείς εδώ ζωγραφίζουμε σημεία στίξης στις κερκίδες σαν αστακοί στο ψυγείο. κι αλήθεια ρε, τι κερδίζουμε εμείς εδώ μέσα λέγοντας πως τα πέντε σερβίς είναι πολλά;;; τι κέρδισαν εκείνοι εκείνοι που έκαναν 3-0 σε τρεις μήνες;;; τίποτα — εκτός από το ότι έγιναν θρύλοι επειδή ήταν εκεί όταν έπρεπε, όχι επειδή μέτρησαν σερβίς σα λογαριασμό ΔΕΗ. αυτή είναι η παράδοση αυτής της ομάδας — όχι να μιλάς για ιστορία, αλλά να την γράφεις όταν ακόμα ο κόσμος κοιμάται. κι εγώ σου λέω κάτι ακόμα: εμείς εδώ χρωστάμε πολλά σ' αυτούς που κάποτε έκαναν τα πάντα χωρίς κανείς να το ζητήσει — όχι μόνο επειδή υπήρξαν μεγάλοι, αλλά επειδή έκαναν την ομάδα οικογένεια. κι αν σήμερα κοιτάμε τις κερκίδες σα να είναι θέατρο σκιών ενώ εκείνοι εκεί πέρα γράφουν ιστορία σα θεατρική παράσταση, τότε δεν είναι η ομάδα που απέτυχε — είναι εμείς που κοιμόμαστε στις αναμνήσεις σαν να ήταν μόνιμη κατοικία. άρα λοιπόν: η Τζέσικα εκεί έξω δεν κάνει τίποτα άλλο από αυτό που κάνουν όλοι εδώ — τραβάει τη μπάλα προς την ιστορία. εμείς εδώ;;; μπορούμε είτε να συνεχίσουμε να μετράμε σερβίς σα σχολείο πρωινής προσευχής είτε να σηκωθούμε αύριο το πρωί και να κάνουμε την επόμενη δράση μας. όχι επειδή είναι υποχρέωση — επειδή είναι τιμή. επειδή όταν κάποιος ανοίγει το στόμα του εκεί έξω και κάνει τέτοιο σερβίς ώστε να γράψει ιστορία, εμείς εδώ δεν είμαστε φίλαθλοι — είμαστε οικογένεια. και η οικογένεια δε μετρά σερβίς. η οικογένεια γράφει ιστορία μαζί.

Πάντως, εκείνο το μουντό σαββατοκύριακο του Νοέμβρη όπου η Τζέσικα έκανε δύο σερβίς που έφτασαν μέχρι τις τελευταίες σειρές του ουρανού εκεί στο Γουίλμινγκτον — δυόμισι χιλιόμετρα μακριά από το δικό μας γήπεδο — εγώ ήμουν στον Αυγουστίνο μαζί με τρεις ακόμα φίλους. Εκείνη τη μέρα είχε κλείσει η καντίνα επειδή είχαν ξεχάσει ν' ανάψουν τη γεννήτρια για το τρίτο σετ, κι όταν έκανα τσάι στον προτζέκτορα γιατί έπρεπε να βγάλω το ματς στον υπολογιστή μου, είδα τους τρεις στους Αυγουστίνους να κάνουν warm-up αράδια πάνω στην άμμο σα να γράφουν μία ταινία τρόμου πάνω στο χώμα. Κι όταν γύρισα σπίτι μου χτύπησε το κινητό — όχι κάποιος ανακοίνωση σέρβις, όχι κάποιος αριθμός λογαριασμού. Ήταν η ίδια η Τζέσικα να λέει πως εκείνος ο αγώνας ήταν μία ιστορία της ομάδας πριν καν τελειώσει το πρώτο σετ. Πέντε σερβίς; Αυτοί εκεί πέρα δίνουν πέντε τίτλους ανά δεκαετία επειδή κάθε φορά πριν ανοίξουν το στόμα τους έχουν γράψει δέκα χιλιάδες λεπτά σέρβις στα κρύα ξημερώματα — όχι επειδή περίμεναν μία ανακοίνωση. Κι εμείς εδώ μέσα; Βγάζουμε ανακοινώσεις σέρβις ενώ εκείνοι εκεί πέρα βγάζουν τίτλους χωρίς καν να αναφέρουν το όνομά τους. Τι περισσότερο θέλουμε; Να μετρήσουμε το σέρβις ή να γίνουμε μέρος αυτής της ιστορίας;

Ξέρεις εκείνο το απόγευμα στο γήπεδο της Λίνδου πριν τρία χρόνια; Ένας αγώνας τόσο κρύος που ακόμη και οι πυρσοί έπιαναν δύναμη μόνο με το δεύτερο σετ. Εκεί, στο τρίτο σέρβις της δεύτερης σειράς, έκανα ένα λάθος — σβήστηκε η μπάλα πάνω στη γραμμή κι εγώ γύρισα σπίτι σίγουρος πως την επόμενη φορά θα έκανα σίγουρα τρεις φορές περισσότερο warm-up. Αυτό που δε περίμενα ήταν πως την επομένη βρήκα το γήπεδο πλήρες αλά κρατούμενο, έναν ρόλο πριν τα χαράματα, με την ομάδα των τοπικών να δίνει οδηγίες σαν ένα σύνολο στρατιωτών που προετοιμάζονταν για πόλεμο. Δεν είχαν πέντε σερβίς εκείνοι — είχαν δεκαετίες σέρβις πάνω στα χέρια τους γιατί δεν περίμεναν ανακοινώσεις. Αγωνιζόταν επειδή είχαν μάθει πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που σηκώνουν το βλέμμα και συνεχίζουν. Και σου λέω κάτι άλλο: όταν η Τζέσικα έκανε εκείνον τον αγώνα στο Γουίλμινγκτον τον περασμένο Οκτώβρη, εγώ βρισκόμουν στον Αυγουστίνο για έναν εντελώς διαφορετικό λόγο. Αυτό όμως που δεν πρόσεξα τότε ήταν πως εκείνοι εκείνοι είχαν ήδη αρχίσει την επόμενη μέρα την δουλειά — όχι επειδή περίμεναν κάποιο σφύριγμα, αλλά επειδή είχαν βάλει στόχο το επόμενο πρωτάθλημα από την προηγούμενη ημέρα της νίκης. Για αυτούς το σέρβις δεν ήταν αριθμός στην ανακοίνωση· ήταν μία κίνηση σαν αύριο το πρωί όπου σηκώνεσαι και ανοίγεις την πόρτα σου χωρίς καν να περιμένεις ν' ανάψει το φως. Συμφωνώ τελείως μαζί σου, MegaliAgapi_mexri_telous — εδώ δεν φτάνουν πέντε σερβίς σαν αριθμοί σ' έναν πίνακα. Για εκείνους εκεί πέρα εκείνοι πέντε σερβίς ήταν η αρχή μιας παράδοσης δύο δεκαετιών. Αλλά εδώ μέσα, σηκώνουμε σημαίες σα να δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης όχι στην ομάδα, αλλά στις επόμενες δεκαετίες τίτλων που εκείνοι γράφουν χωρίς κανείς να το ζητήσει. Με μία επιφύλαξη όμως: αυτό δε σημαίνει πως περιμένουμε όλα από πάνω. Κάποιες φορές εκεί που βλέπουμε τους τίτλους εκείνοι εκείνοι έχουν κάνει πέντε δουλειές μικρότερες από ένα σερβίς — αλλά αυτές τις δουλειές τις κάνουν οι οικογένειες όπως η δική μας. Το σίγουρο είναι πως όσο κοιμόμαστε στις αναμνήσεις τους, τόσο εκείνοι εκείνοι γράφουν ιστορία μόνοι τους. Και εμείς; Εμείς περιμένουμε τις ανακοινώσεις σέρβις σα να περιμένουμε την επόμενη βροχή μετά το καλοκαίρι.

Κάποτε ένας γέρος φίλος μου από τους Αυγουστίνους μού είπε πως η ομάδα δεν είναι αριθμοί στους πίνακες — είναι η μυρωδιά του χώματος όταν τρέχεις στις γραμμές μετά το πέμπτο σερβίς εκείνο το μεσημέρι που οι τίτλοι ήταν ακόμα στο μέλλον. Κι όμως, σήμερα εδώ κοιτάμε ένα ανακοινωθέν σέρβις σα να μας έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης η ίδια η ιστορία. Γιατί λοιπόν οι άνθρωποι εκεί έξω βλέπουν ιστορία κάθε φορά που η Τζέσικα σηκώνει το χέρι της για το πρώτο σερβίς του αγώνα; Γιατί εκείνοι ξέρουν πως κάθε ένα από αυτά τα πέντε σερβίς δεν είναι αποτέλεσμα τύχης ή ανακοίνωσης — είναι η κορυφή ενός παγόβουνου δουλειάς που ξεκίνησε πριν καν ανοιχτεί η πόρτα του γηπέδου εκείνο το πρωινό. Εδώ όμως; Εδώ περιμένουμε τη σημείωση "σέρβις απαγορευμένο" σα να είναι η ίδια η μοιραία στιγμή της χρονιάς. Μα για αυτούς εκεί πέρα κάθε σέρβις είναι μία υπόσχεση: αυτή την ομάδα την κάνουν τίτλοι πριν ακόμη αγωνιστεί. Και κάτι ακόμα πιο σκληρό: όταν η Λίγκα των Εφήβων εκείνο το Φεβρουάριο έκανε τον γύρο της ντροπής για όλους εμάς, εγώ ήμουν εκεί στις κερκίδες όχι επειδή περίμενα κάποιο ανακοινωθέν αλλά επειδή εκείνοι είχαν γράψει την επόμενη παράγραφο της ιστορίας τους μέσα στη νύχτα. Οι τίτλοι δεν είναι αριθμοί — είναι άνθρωποι που δεν ξύπνησαν ποτέ μόνοι τους από το ζεστό κρεβάτι τους για να κάνουν warm-up στην άμμο σα να τιμωρούσαν τον εαυτό τους επειδή περίμεναν μία ανακοίνωση. Τι κάνουμε λοιπόν εμείς τώρα; Συζητάμε για πέντε σερβίς σα να πρόκειται για χρέος προς την τράπεζα της ιστορίας; Η Τζέσικα εκεί έξω δίνει περισσότερα από πέντε σέρβις κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο — δίνει μία ολόκληρη παράδοση δύο δεκαετιών στον ιδρώτα εκείνων που κατέβαιναν στις γραμμές πριν καν έχουν κλείσει δέκα χρόνια. Εμείς εδώ; Εμείς έχουμε τρία βήματα να κάνουμε: πρώτον, να σταματήσουμε να μετράμε σέρβις σα λογαριασμό ΔΕΗ· δεύτερον, να θυμηθούμε πως ο χαρακτηρας δεν είναι έννοια μα γράφεται πάνω στη σκόνη του γηπέδου· τρίτον, να σηκωθούμε αύριο πρωί εκεί όπου η ομάδα γράφει ιστορία σήμερα κι εκείνοι δουλεύουν σα ζητιάνοι της δόξας — επειδή εκείνος ο χώρος δεν περιμένει ανακοινώσεις. Μήπως τελικά το μεγαλύτερο λάθος δεν είναι ότι περιμένουμε πέντε σερβίς σαν να είναι η ίδια η σωτηρία· αλλά ότι περιμένουμε γενικά;