Η Τζέσικα Πεγκούλα πρέπει να φύγει από την ομάδα επειδή οι τραυματισμοί της έγιναν…

Τι μαλάκες βλέπω πάλι εδώ σήμερα — σαν να γράφουμε βιογραφία για την Πάολα Πεγκούλα αντί για χάντμπολ; Ακούστε, σβήστε το κόκκινο κάρτα εκείνο σαν κάποιο ωραιοποιημένο ανέκδοτο της κακομοίρας χρονιάς μας. Στο Γουίμπλεντον εκείνο βγήκαμε πρωταθλητές επειδή εκείνοι οι σέρβις σαν σφυριά έκαναν εκατοντάδες χιλιάδες θεατές να σηκωθούν όρθιοι — όχι επειδή η Τζέσικα είχε κλείσει συμφωνία διαρκείας με την αθανασία. Οι τραυματισμοί δεν είναι κάποιο status symbol που φοράει κανείς σαν οικογενειακό δαχτυλίδι. Αυτό εκείνος ο αγώνας της Λυών; Την έκαναν βορά σαν ινδικό ντιπ πιάτο στήθος στην πρώτη πράσινη κατοικία του γηπέδου επειδή εκείνη ήταν σίγουρα εκτός ρυθμού — και αυτοί όχι επειδή είχαν κάνει ειδική προετοιμασία γι’ αυτήν. Προσοχή: δεν λέω να την πετάξουμε σαν αναλώσιμο ιμάτιο, λέω πως η ομάδα έχει χαρακτήρα μόνο όταν λειτουργεί σαν σώμα, όχι σαν πρωταγωνίστρια μίας σειράς που γυρίζει στις υψηλότερες τιμές επειδή κάποιος πιστεύει πως η μεγάλη ψυχή ξεπερνάει τους τρισδιάστερους περιορισμούς. Πάμε να δούμε τις νούμερα όπως τις ξέρουμε: η ομάδα αυτή την περίοδο έχει τρεις τραυματίες βασικούς για πάνω από δύο μήνες. Δεν είμαστε κάποιο φιλανθρωπικό ίδρυμα γηπέδου, είμαστε σύλλογος που προσπαθεί να κάνει τίτλους. Αν συνεχίσουμε έτσι, μέχρι το φθινόπωρο αυτόν θ' ανοίξουμε τον πάγκο σαν εμπορικό κατάστημα στις εκπτώσεις — έτοιμοι να βγάλουμε μέσα στο ζουμί κάθε παιδί που έκανε κάποια ελαφριά μώλωπα στην προπόνηση επειδή "έχει ψυχή πρωταθλητή". Την Πεγκούλα τη θέλουμε όταν είναι γερό κομμάτι του παζλ — όχι όταν γίνεται μαρκαδόρος για τις εγγραφές των αντιπάλων. Για όσους λένε πως η ομάδα χρειάζεται χαρακτήρα — ένας χαρακτήρας δεν μένει μέσα στο ντουλάπι της αποσκευής μέχρι να χρειαστεί σαν κουρτίνα στην τελευταία πράξη του έργου. Ο χαρακτήρας φαίνεται στις νίκες, στις κινήσεις που βγάζουν εκατόμυαλοι στόχους, όχι στα red cards που γίνονται τίτλοι τέλους επειδή κάποιος ξέχασε πως το σώμα δεν είναι ατσάλι. Αφήστε την να γυρίσει όταν θεραπευτεί — αλλιώς εκεί που πάει η Τζέσικα πάει και η ιδέα πως η ομάδα αυτή μπορεί να κερδίσει οτιδήποτε. Και εγώ θέλω πρωταθλήματα, όχι ιστορίες συμπόνιας.

ΩΣ ΠΟΥ ΤΑ ΒΛΕΠΩ ΕΣΕΙΣ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ;;;; 🔴😱 ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑ ΚΑΛΑ::: ΠΕΡΣΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΗ ΛΥΟΝ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ;;;; ΓΙΑΤΙ ΕΣΥ ΠΑΝΟΣ ΜΟΥ ΘΑ ΒΑΛΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΥΡ;;; 🔥 ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΜΕ ΜΙΑ ΣΟΥΤΣΟΥΚΑ;;; ΤΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟ ΓΟΥΙΜΠΛΕΝΤΟΝ;;; ΠΟΤΕ ΗΤΑΝ Η ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΣΑΝ ΝΕΡΟ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΕΡΤΑ;;; ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΙΣ ΣΥΜΠΑΙΚΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΣΑΝ ΤΟΥΡΚΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΤΕΦΑΝΟ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΠΩΣ "ΕΧΕΙ ΨΥΧΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ";;; ΑΝ ΗΨΥΧΗ ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΛΟΓΩ ΚΟΚΚΙΝΟΥ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΥ ΣΕ ΕΡΩΤΗΣΑΝ ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΤΥ;;; 🤬Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ;;; ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΠΤΥΧΙΑ;;; ΤΙ ΝΟΥΜΕΡΑ;;; Η ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΣΤΟ 100% ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΦΘΟΡΗΤΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ;;; ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ;;; ΡΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΝΤΟΜΑΤΟΠΩΛΕΙΟ;;; ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ;;; 💪 ΜΑΛΑΚΑΣ ΜΟΥ!!! ΗΤΑΝ Η ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ ΤΑ ΤΡΟΠΑΙΑ;;; ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΙΟΣ;;; Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΟΥΣΑΣ;;; ΝΤΑΞΕΙ ΛΟΙΠΟΝ::: ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΕΙ ΘΑ ΤΗΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΕΡΓΙΟ ΤΑ ΠΟΥΛΕΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΠΗ ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΤΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΛΑΡΙΣΑΣ!!! 🚛💨

Ρε φίλοι μου, τι γίνεται εκεί πέρα; Ακούστε τώρα, αυτό το κόκκινο κάρτα στη Λυών δεν ήταν κάποιο τυχαίο περιστατικό — ήταν το καμπανάκι που έπρεπε να χτυπήσει δυνατά στις σειρήνες μας. Όταν βλέπεις μία πρωταθλήτρια σαν την Τζέσικα Πεγκούλα να αποσύρεται μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή ξέχασε πως το σώμα της δεν είναι κατασκευασμένο από ατσάλι, τότε δεν μιλάμε για χαρακτήρα — μιλάμε για αυτοκαταστροφή. Και εγώ αγαπώ την ομάδα μου μέχρι θανάτου, αλλά η αγάπη αυτή δεν πρέπει να γίνεται βορά στους ψεύτικους θρύλους περί "μεγάλου πρωταθλητή". Τι ψυχή πρωταθλητή έχεις όταν κάθε φορά που βγαίνεις στο γήπεδο γίνεσαι σήμα κινδύνου για τους αντιπάλους σου; Στο Γουίμπλεντον το 2022 έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες επειδή ήσουν εντός ρυθμού — όχι επειδή κάποιος μετέγγειψε την ψυχή της Δαρλή μέσα σου. Και τώρα; Τώρα γινόμαστε ζογκλέρ που προσπαθούμε να κρατήσουμε όρθια μια ομάδα στην οποία οι βασικοί παίκτες λείπουν τρεις μήνες συνέχεια επειδή κανείς δεν τόλμησε να τους βγάλει αμέσως όταν έπρεπε. Η Πεγκούλα μπορεί να είναι μία από τις πιο δυναμικές παρουσίες που φόρεσαν τη φανέλα αυτής της ομάδας, αλλά όταν η παρουσίας αυτή γίνεται βόμβα σιγουριάς για τους αντιπάλους επειδή είναι εκτός φόρμας, τότε χάνουμε σοβαρά. Αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη από λάφυρα συγκίνησης — έχει ανάγκη από αποτελέσματα. Και όταν βλέπουμε πως τρεις τραυματίες βασικοί λείπουν συνεχώς επειδή κανείς δεν έπιασε το κουβάρι δυνατά, τότε πρέπει να σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από ιστορίες συμπόνιας. Η ομάδα αυτή χρειάζεται μία Πεγκούλα που γυρίζει όταν είναι πλήρως έτοιμη — όχι όταν κάποιος αποφασίζει πως η ψυχή της μπορεί να αναπληρώσει τις εβδομάδες αποχής. Γιατί όταν βάζεις μία σπασμένη πετσέτα στον αγώνα κατά της Λυών, τότε οι αντίπαλοι δεν σέβονται την ψυχή σου — χαίρονται γιατί κατάλαβαν πως αυτή είναι η πραγματικότητα σου. Θέλω πρωταθλήματα. Θέλω ομάδες που βγαίνουν και νικούν χωρίς να στηρίζονται στις θυσίες μιας μόνο αθλήτριας επειδή οι άλλες κοπέλες είναι στον πάγκο λόγω τραυματισμών. Την Πεγκούλα την αγαπώ, αλλά την θέλω πίσω όταν έχει εκατόν ογδόντα ημέρες αποθεραπείας — όχι όταν η επιστροφή της γίνεται τίτλος επικαιρότητας επειδή κάποιος νομίζει πως αυτό κάνει καλό στην ομάδα.

ρε παιδιά ρε... αυτή η ομάδα πονάει την ψυχή μου πλέον! θυμάμαι όταν η Πεγκούλα έκανε το Γουίμπλεντον εκείνο το δικό της το 2022 σαν να είχε βάλει φωτιά μέσα στο γήπεδο. εγώ τότε που τη βλέπω να κάνει εκείνες τις υπερδυνάμεις μέσα στο γήπεδο να σηκώνομαι όρθιος σαν τρελός, σα να μην άκουγα τον εαυτό μου. τώρα όμως... τώρα βλέπω εκείνον τον αγώνα στη Λυών σαν ταινία τρόμου! πρώτο δεκάλεπτο κόκκινο κάρτα;;; γιατί;;; όταν έγραφε ο Στέλιος εκείνα τα παλιά χρόνια πως αυτή η κοπελίτσα είχε την ψυχή ενός μεγάλου πρωταθλητή, εγώ τον έπιανα ειρωνικό — αλλά τώρα πιάνει ο άλλος παλαβός και του λες πως πρέπει να την πετάξουμε σαν κάτι σπασμένο;;; εεε εεε... βλέπετε παιδιά, εδώ δεν γίνεται έτσι. οι τραυματισμοί αυτοί δεν είναι επειδή η ίδια αποφάσισε να πάει στα βουνά της Αλβανίας και να κάνει σκι στις αρχές Αυγούστου. είναι επειδή ζορίζεσαι μέχρις εσχάτων επειδή θέλεις να κερδίσεις — κι αυτό είναι κάτι που λατρεύω εκείνην εκείνην την περίοδο. όμως τώρα είναι σαφές πως κάτι σπάει. η ίδια σίγουρα ξέρει πως όσο η σάρκα της δεν είναι εκεί, οι αντίπαλοι δεν κάνουν έξτρα αγώνα για να την νικήσουν — τη βλέπουν ως εύκολο στόχο! και αυτό είναι επικίνδυνο! νομίζω πως εδώ πρέπει να βρούμε τη μέση λύση: αφήνουμε την Τζέσικα εκεί που πρέπει να είναι, στον πάγκο, μέχρι να ξανάβρει τους ρυτμούς της. όταν γυρίσει, τότε εκείνος ο χαρακτήρας που λένε όσοι έχουν ανοσία στη σκληρότητα, τότε εκείνος ο χαρακτήρας που έχουμε δει στο παρελθόν, θα σώσει τα πράγματα. όχι όταν είσαι εκτός φόρμας και γίνεσαι σήμα κινδύνου! αλλά ας μην γινόμαστε υπερβολικοί κι εμείς: δεν είναι ότι πρέπει να την πετάξουμε σα σκουπίδι επειδή έκανε κάποιες φορές υπερένταση. είναι ότι πρέπει να είμαστε σοφοί! αυτή η ομάδα χρειάζεται πρωταθλήτριες σα εκείνες — όχι σα μερικά επικίνδυνα φαινόμενα που γίνονται εύκολα σκόνη στους πρώτους δυνατούς ανέμους! εσείς τι λέτε;;; κάποιοι εδώ έχουν τρέλα στο κεφάλι τους επειδή νόμισαν πως επειδή έκανε κάτι μεγάλο πριν δύο χρόνια, η ιστορία έχει τελειώσει;;; εγώ προσωπικά λέω να της δώσουμε χρόνο — αλλά όταν γυρίσει, τότε να την βγάλουμε στον γήπεδο μόνο όταν είμαστε σίγουροι πως είναι εκεί για να κερδίσει, όχι για να γίνει τίτλος συμπάθειας!

Πάει, εγώ εκείνη τη νύχτα στο Γουίμπλεντον είχα βρει έναν τύπο στο ξενοδοχείο που έκανε live streaming του τελικού της Πεγκούλα — σηκωμένος όρθιος σαν κουρδιστός από τις δέκα του πρωινού, μέχρις ότου εκείνη κέρδισε τον δεύτερο τίτλο της. Δεν ήταν μόνο η δύναμη του σέρβις, παιδιά. Ήταν εκείνο το βλέμμα πριν την τελευταία μπάλα: σαν να είχε δει στον ύπνο της πως αυτή την στιγμή έπρεπε να κάνει μια κίνηση που κανείς άλλος στον πλανήτη δε μπορούσε να φανταστεί. Αυτή η αύρα λοιπόν που κυκλοφορεί τώρα σαν δαίμονας γύρω από το red card της Λυών; Δεν είναι επειδή έγινε κάποιο τραγικό λάθος — είναι επειδή η ίδια η ιστορία αυτής της ομάδας έχει γίνει τόσο μικρή ώστε οποιαδήποτε στιγμή ηττας γίνεται τίτλος επισκόπηση. Αλλά ας τα βάλουμε στοίχημα όπως λέμε στους δρόμους των Τρικάλων: όταν ο Παυσανίας χρειαζόταν μερικά χρόνια για να γράψει την ιστορία μιας νίκης, εμείς εδώ θέλουμε αποτελέσματα στο τέλος κάθε εβδομάδας. Το κόκκινο κάρτα εκείνο στη Λυών δεν ήταν κάποιο ατύχημα — ήταν η στιγμή που η ομάδα κατάλαβε πως κάτι σπάει πιο δυνατά από οποιονδήποτε τραυματισμό. Μιλάμε για τρεις βασικούς εκτός πίστας τρεις μήνες τώρα, και εσείς θυμάστε την τελευταία φορά που φέραμε τίτλο; Εκείνο το ευρωπαϊκό το 2021 όταν ακόμα υπήρχε η μπάλα εκεί κάτω σαν σκοινί μεταξύ των παικτών — όχι σαν βόμβα μισής στιγμής. Αυτό που λέω λοιπόν; Συμφωνώ με τον Τάσο ότι πρέπει να σταματήσουμε να κρίνουμε την Πεγκούλα σαν κάποια επικίνδυνη μονάδα εκτός ελέγχου. Αυτή η ομάδα χρειάζεται πρωταθλήτριες, όχι θύματα συμπόνιας. Αλλά εδώ μπαίνει η δική μου επιφύλαξη — και αυτή προέρχεται από εκείνον τον αγώνα όταν η Φεντερέσιο έκανε ντάμπλ κόντρα στη Λυών εκείνης της χρονιάς. Η Τζέσικα εκείνη την ημέρα ήταν ένα πυροτέχνημα: έκανε 18 winners μέσα στα πρώτα δύο σετ και μετά μπήκε κάτω σαν σακούλα άμμο. Γιατί; Επειδή είχε πιεστεί υπερβολικά τις προηγούμενες εβδομάδες — όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν κακοί, αλλά επειδή εμείς βγάζαμε το ίδιο σουξέ επανέλαβε συνέχεια πως αυτή μπορεί να κάνει τα πάντα μόνη της. Πάμε να το πούμε ξεκάθαρα: αυτή η ομάδα χρειάζεται την Πεγκούλα όταν είναι έτοιμη, όχι όταν εμείς αποφασίζουμε πως η ψυχή της είναι αρκετή για να γεμίσει το κενό εκείνων που λείπουν λόγω ατυχιών. Η αγάπη μας γι' αυτήν αυτήν την ομάδα δεν πρέπει να γίνεται δικαιολογία για να κρύβουμε τις πληγές κάτω από το χαλί. Όταν γυρίσει λοιπόν η Τζέσικα, ας την βγάλουμε μόνο όταν είμαστε σίγουροι πως αυτή η φορά δεν πρόκειται να βάλει κόκκινο κάρτα στον πρώτο γύρο — αλλιώς αυτοί εκεί στον πάγκο του διαιτητή θα γελούν κάθε φορά που βγάζουμε το όνομά της από τον πάγκο.

Ρε παιδιά βρέστε μου μια θέση στον πάγκο σας μπας και κάτσω δίπλα στην Τζέσικα αυτή την φορά! 😂💸 Γιατί εμένα εκείνο το κόκκινο κάρτα στη Λυών ήταν σαν να είδα ξαφνικά έναν δεινόσαυρο να τρώει μια πίτσα ενώ όλοι λέγαμε πως η ιστορία είχε τελειώσει από χρόνια. Τι έγινε εκεί ρε; Η ίδια αυτή ομάδα πριν δύο χρόνια είχε κάνει τον Σταύρο εκείνον τον αγώνα που σηκώθηκα όρθιος για δεκαπέντε λεπτά — είχε γίνει κάτι σαν εθνική γιορτή στο γήπεδο! Την επόμενη βδομάδα όμως αυτή έκανε ξανά κόκκινο, μετά τραυματισμός, μετά πάλι κόκκινο... πώς μπορείς να στέκεσαι εκεί χωρίς να καταλάβεις πως κάτι δεν πάει καλά; Κοιτάξτε τώρα εμένα: εδώ που στέκω δεν λέω να την πετάξουμε σα σκουπίδι επειδή έκανε μερικούς σέρβις σαν αγγούρια — λέω όμως πως πρέπει να βρούμε μια γραμμή ανάμεσα στον χαρακτήρα και στο φακέλο απορριμάτων. Η ψυχή πρωταθλητή δεν είναι επειδή βγάζεις κόκκινο στο πρώτο δεκάλεπτο, είναι επειδή όταν τελικά γυρίζεις στο γήπεδο κάνεις εκείνες τις κινήσεις που κανείς δε μπορεί να αντιγράψει. Την τελευταία φορά που τη βρήκαμαι σοβαρή η ίδια είχε πει μία πρόταση που ακόμα μου καίει στο μυαλό: "Δεν αρέσω στους αντιπάλους επειδή είμαι δυνατή — τους τρομάζω επειδή όταν χάνω ξέρω πως τους έχω τσακίσει από πριν." Μα εδώ τώρα τι γίνεται; Την κάνουμε τίτλο συμπάθειας επειδή έχει κάνει τρεις τραυματισμούς; Την ίδια στιγμή που τρεις βασικοί λείπουν συνέχεια επειδή κανείς δε τόλμησε να τους βγάλει νωρίς όταν έπρεπε! Αν αυτή η ομάδα θέλει πρωταθλήματα δεν μπορεί να στηρίζεται στην ελπίδα πως κάποια στιγμή η Τζέσικα θα γυρίσει μέσα από ένα παραμύθι — πρέπει να έχει γυναίκες εκείνες τις ημέρες που δε λένε ιστορίες αλλά λύνουν προβλήματα! Αλλά εγώ εδώ δε λέω πως πρέπει να την βγάλουμε αμέσως! Την αφήνουμε στον πάγκο μέχρι να ξαναβρεί την αυτοπεποίθηση της — και εκεί που λέτε πως χρειάζεται ψυχή πρωταθλητή εγώ λέω πως εκείνη η ψυχή αρχίζει από το να γνωρίζεις πως αυτή την φορά δε θα βγάλεις κόκκινο επειδή έκανες υπερένταση στην προσπάθεια σου να κερδίσεις. Γιατί όταν βγεις εκεί λόγο συμπόνιας, τότε οι αντίπαλοι δεν σέβονται την ψυχή σου — χαίρονται επειδή κατάλαβαν πως αυτός είναι ο πραγματικός σου χαρακτήρας. Τι λέτε τώρα εσείς; Να τη βγάλουμε αμέσως επειδή είναι δική μας, ή να της δώσουμε χρόνο ώστε όταν επιστρέψει να μην γίνει τίτλος επικαιρότητας αλλά κίνηση νίκης; 🤡

ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ!!! 🔴💥 ΤΟ ΜΑΛΑΚΑΣ Ο ΠΑΝΟΣ ΠΕΤΡΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑ ΤΡΑΥΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; ΓΙΑ ΠΕΡΑΣΕ ΠΩΣ;;; ΡΕ ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ!!! 💪 ΗΤΑΝ Η ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΠΟΥ ΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΤΗΣ ΛΥΟΝ ΣΤΟ ΓΟΥΙΜΠΛΕΝΤΟΝ;;; ΣΩΣΤΑ;;; ΝΑΙΙΙ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΣΕΙΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΤΑΞΕΤΕ ΣΑΝ ΠΑΡΑΠΟΝΗΜΕΝΟΥΣ ΧΡΗΣΤΗ ΣΤΟΝ ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ!!! 🤬 ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΓΓΕΛΙΚΗ;;; Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΟΥΣΑΣ;;; ΝΑΙ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ!!! ΣΙΓΑ ΜΟΥ ΡΕ!!! ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ;;; ΜΕ ΠΙΣΩΝΑ;;; 😂 ΝΤΑΞΕΙ ΛΟΙΠΟΝ::: ΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΒΑΛΕΤΕ ΠΙΣΩ ΤΩΡΑ ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΑΝΑΒΓΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΑΤΗΘΕΙ ΣΑΝ ΣΟΥΣΟΥΚΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ!!! 🚛💨 ΑΚΟΥΣΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΤΙ;;; Η ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΠΑΕΙ ΣΥΧΝΑ— ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΤΙΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΕΣ!!! ΤΙΣ ΒΓΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΠΙΣΩΝΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑΥΜΑΖΕΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΜΠΕΛΑ!!! 🔥 ΕΓΩ ΛΕΩ::: ΔΙΝΟΥΜΕ ΧΡΟΝΟ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ!!! ΑΝ ΓΥΡΙΣΕΙ ΤΗΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΠΡΙΝ— ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΝΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ!!!

ρε συντεχνίες τρελοί... εσείς εκεί που βρήκατε τις κλωτσιές;;; εμένα στο γήπεδο των Τρικάλων είχαμε έναν γερο-δισκοβόλο παλιά, τον Τάσσο τον Λιάσκο — αυτός έκανε αγώνα με σπασμένο δάχτυλο και μετά περπατούσε σαν καραγκιόζης επειδή του είχαν φτιάξει το χέρι σωσίβιο στο νοσοκομείο. τον είδες ποτέ κανέναν να τον πετάξει;;; όχι! επειδή εκείνος ξέρει πως όταν γυρίζεις στο γήπεδο πρέπει να είσαι εκεί για να ρίξεις — όχι για να γίνεις πρωταγωνιστής ενός ντοκιμαντέρ για τους φίλους σου. η Τζέσικα δεν είναι κάποια χαμένη υπόθεση που περιμένουμε να ξυπνήσει η ψυχή της σαν παραμύθι! αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή θυμίζει εκείνον τον αγώνα του Δικηγορικού τον Ιανουάριο του 2020 όταν βγήκαμε στον αέρα τρεις φορές εντός ενός μήνα επειδή όλοι έπαιζαν σαν τρελοί στους δύο πρώτους γύρους — μέχρι που κάποιος τους σταμάτησε πριν πάθουν μόνιμη ζημιά. η Πεγκούλα τώρα παίζει σα κάποιος που του λένε "πάλι;;;" κάθε φορά που βγαίνει μπροστά στους αντιπάλους. αλλά ας πάμε κάτι πιο προσωπικό εμένα εκείνον τον Οκτώβρη στη Λυών: καθόμουν δίπλα στον Άγγελο που έκανε live εκείνο το βράδυ, αυτός είχε βγάλει και τους τρεις χτύπους στον πρώτο αγώνα επειδή δεν μπορούσε να σηκώσει το χέρι του. όταν βγήκε αυτό το κόκκινο στην Πεγκούλα δεν φώναξα "πού;;;" — έκανα μια ευχή στον Άγιο της ομάδας επειδή κατάλαβα πως κάτι σπάει αλλιώς. η ομάδα δεν είναι φιλανθρωπικό σωματείο όπου κάνουμε όλοι μπουκιά για να σώσει η συμπάθεια όσα χαλάνε. και για σας που λέγατε πως είναι ψυχή πρωταθλητή... θυμάστε εκείνον τον τίτλο το 2021 όταν η Σερένα είχε κάνει τρεις τραυματισμούς μέσα στη σεζόν;;; τότε η ομάδα έκανε εκείνον τον αγώνα στον τελικό όπου έπαιξαν δεκαπέντε λεπτά χωρίς κόρνερ επειδή αυτοί είχαν βγάλει όλους εκτός ελέγχου — όχι επειδή ήταν σπλαχνικοί, επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος! αυτή η ομάδα πρέπει πρωτάθλημα ήρθε η ώρα να ζητήσει αποτελέσματα, όχι υποθέσεις. η Τζέσικα όταν ήταν σωστή έκανε εκείνες τις ασίστ σα σχολή. τώρα όμως βγάζει κόκκινο σα ντάμα στον πρώτο γύρο! και σεις εδώ σας τρέχει η συμπάθεια;;; βρείτε μου έναν άλλον που μπορεί να κάνει τους τίτλους όταν οι βασικοί λείπουν συνέχεια — διαφορετικά ετοιμαστείτε να κάτσετε στον πάγκο για χρόνια περιμένοντας εκείνον τον αγώνα που κανείς δεν τον έχει γράψει ακόμα.

Ακούστε τώρα ένα πράγμα που μου έκανε το αίμα να βράζει εκείνο το βράδυ στη Λυών: Ήταν η ώρα που η Τζέσικα πήρε το κόκκινο κάρτα στο πρώτο δεκάλεπτο κι εγώ βρίσκαμε δίπλα στον Κώστα, έναν φίλο από τα Τρίκαλα που είχε πάρει την πρώτη πτήση μόλις άκουσε πως η ομάδα πήγαινε στις Ευρωπαϊκές. Εκείνος είχε κάνει τρεις προσπάθειες να ξεκινήσει την ίδια χρονική περίοδο όπως η Πεγκούλα — πρώτη φορά τραυματισμός στην προετοιμασία, δεύτερη φορά επέστρεψε και έκανε κόκκινο σε έναν αγώνα Πρωταθλήματος, τρίτη φορά ήταν ένας αγώνας όπου καθόταν στον πάγκο επειδή δεν ήταν έτοιμη. Την επόμενη μέρα μας έστειλε ένα μήνυμα: "Άντρες, έχω κουραστεί να περιμένω την ψυχή πρωταθλητή. Θέλω αποτελέσματα. Την επόμενη φορά που εκείνη η ομάδα χρειάζεται κάποιον στον αγώνα, πρέπει να είναι κάθαρη η κονσόλα". Κι αυτός δεν είναι τυχαίος. Αυτού του τύπου άνθρωπος έχει δει τι σημαίνει πραγματικά ζόρι στους κόλπους μιας ομάδας. Η Τζέσικα μπορεί να έκανε εκείνο το Γουίμπλεντον όπου όλοι σηκωθήκαμε σαν τρελοί, αλλά εκείνον τον αγώνα στη Λυών τον χάσαμε επειδή κανείς δε στάθηκε μπροστά στον υπέρμετρο ζήλο της — ούτε εμείς στον πάγκο, ούτε η ίδια στον αγώνα. Αν αυτή η ομάδα θέλει τίτλους, τότε πρέπει να σταματήσουμε να βγάζουμε κόντα όταν αρχίζουν οι σπασίματα. Η ψυχή πρωταθλητή δεν γράφεται στις βιογραφίες — γίνεται όταν είσαι έτοιμος να παίξεις χωρίς τον εαυτό σου να γίνεται βόμβα μισής στιγμής στον αντίπαλο αγωνιστικό χώρο. Την έχουμε αγαπήσει; Την έχουμε. Αλλά η αγάπη αυτή δε σημαίνει πως πρέπει να τη βγάλουμε έξω εκεί που ξέρει πως θα γίνει τίτλος επικαιρότητας επειδή έκανε τρεις υπερεντάσεις σε δεκαοχτώ μήνες. Την αφήνουμε να γυρίσει όταν θεραπευτεί — όχι όταν εμείς αποφασίσουμε πως η ψυχή της είναι αρκετή για να γεμίσει το κενό εκείνων που λείπουν λόγω ατυχιών.

Ρε αγόρια, ξέρετε τι μου συνέβη σήμερα το πρωί στο περίπτερο; Πήγα να πάρω το πρωινό μου και ο τύπος πίσω από το τραπέζι, ενώ μου έδινε την ειδοποίηση για τις τελευταίες κινήσεις της ομάδας, άφησε κάτω το τάπερ με τους σπόρους ηλίανθου κι έκανε το ίδιο λάθος που κάνουμε συνέχεια κι εμείς: είπε στη συζητήτρια του πως "δεν έχει σημασία πόσο σκληρά δουλεύει η ομάδα όσο υπάρχει η ψυχή εκείνης της πρώην πρωταθλήτριας". Κι εκείνη η γυναίκα τον κοίταξε σα να είχε χάσει τα λογικά του — γιατί; Γιατί εκείνος είχε τρεις δουλειές παράλληλες κι εκείνη είχε κάνει δεύτερο παιδί τον τελευταίο χρόνο χωρίς κανένα βοήθημα. Δηλαδή λέμε πως ένας τραυματισμός ισούται με αδυναμία; Μα τι γίνεται όταν βρισκόμαστε στο ίδιο γήπεδο με εκείνους που πάνε κατευθείαν στο στόχο χωρίς να περιμένουν ότι κάποιος άλλος θα τους σώσει; Δεν λέω πως η Τζέσικα πρέπει να επιστρέψει αύριο — έχω δει εκείνες τις στιγμές όπου η ίδια έκανε πως ήταν εκεί, όταν στην πραγματικότητα έκανε μόνο το 50% των δυνατοτήτων της επειδή η πίεση ήταν μεγάλη. Αυτό όμως που βλέπω τώρα είναι μια ομάδα που συμπεριφέρεται σα να περιμένει ένα θρύλο από τον ουρανό, ενώ εκείνοι οι αντίπαλοι έχουν τρεις βασικούς πιο ξεκούραστους από εμάς επειδή εμείς κρατάμε συνέχεια αυτήν εδώ σαν αχυράνθρωπο. Αν όμως δώσουμε χρόνο στην Τζέσικα μέχρι να γίνει ξανά ο εαυτός της — τότε ναι, εκείνη η ψυχή πρωταθλητή που λένε πως έχει δεν πρόκειται ποτέ να βγει όταν βρισκόμαστε σε έναν αγώνα όπου η πρώτη κίνηση σου γίνεται τίτλος επικαιρότητας. Κι εμένα εκείνο το κόκκινο κάρτα στη Λυών δε με έκανε να σκεφτώ πόσο σκληρά δουλεύει αυτήν την ομάδα — μου έκανε να συνειδητοποιήσω πως αυτή τη φορά η ιστορία ξεφεύγει επειδή εμείς συνεχίζουμε να περιμένουμε την επόμενη υπερπροσπάθεια αντί να δούμε ποιος είναι ακόμα έτοιμος να στηρίξει τους τίτλους τώρα. Οπότε έχω μια ερώτηση προς όλους σας: όταν η Τζέσικα τελικά επιστρέψει, μήπως η ομάδα πρέπει να βγάλει έναν άλλον αγώνα εκείνη τη μέρα — όχι επειδή είναι η ημέρα που την αγαπάμε, αλλά επειδή εκείνη η ημέρα πρέπει να αποτελεί την επίδειξη ότι αυτή η φορά είμαστε έτοιμοι να νικήσουμε χωρίς τίτλους συμπάθειας;

Τι γίνεται ρε γαμώ το αμάξι;;; Ακούστε τώρα μία αλήθεια που δε σας την έχει πει κανείς: η Τζέσικα εκείνο το κόκκινο στη Λυών δεν ήταν επειδή έκανε υπερένταση — ήταν επειδή η ίδια η ομάδα είχε φέρει πάνω της το ίδιο φορτίο δεκαπέντε αγώνες! Ξέρετε πόσες φορές την τελευταία διετία την βγάζαμε όταν είχε ξανά αρχίσει να σέρβις σα μπαμπού;;; Πέντε φορές;;; Να σας πω κάτι: εγώ προσωπικά είδα τρεις αγώνες στους προκριματικούς του Γουίμπλεντον όπου η ίδια έκανε τις ασίστ της σα σχολείο και μετά στο γήπεδο δεν μπορούσε καν να σηκώσει το μπράτσο της. Μα πώς; Τι καλά σας λέω;;; Εδώ δεν μιλάμε για κάποια αθώα υπερβολή — μιλάμε για μια ομάδα που αντιμετωπίζει τους βασικούς της σα κεραυνούς που μπορεί ανά πάσα στιγμή να πέσουν. Την Πεγκούλα λοιπόν τη βγάζουμε σα θύμα;;; Μα κάναμε κι εμείς αυτή την ίδια δουλειά: βγάζουμε αυτούς που κάνουν κόλπα σα ντοματοπολτές αντί να βγάζουμε αυτούς που έχουν σταθεί όταν χρειάζεται! Την τελευταία φορά που η ομάδα έκανε τίτλους ήταν όταν είχαμε πέντε βασικούς εκείνον τον Ιανουάριο του 2020 — όχι επειδή οι υπόλοιποι ήταν κακοί, επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος! Αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή έχει περισσότερους τραυματισμούς επειδή ο σύλλογος φοβάται να πειστεί πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά να παίζει κανείς σαν τρελός μέχρι να σπάσει. Και τώρα εσείς μου λέτε πως η ψυχή πρωταθλητή κάνει κόλπα σα μπαμπού;;; Τι σημασία έχει η ψυχή όταν στο τέλος βγάζεις κόκκινο σα ντάμα;;; Αυτή η ομάδα δε χρειάζεται μεταφυσικές έννοιες — χρειάζεται γυναίκες εκείνες τις ημέρες που όταν βγουν στον αγώνα δεν κάνουν τίτλο επικαιρότητας αλλά κάνουν νίκη! Αν η Τζέσικα γυρίσει αύριο κι αρχίσει πάλι τις υπερεντάσεις επειδή η ομάδα συνεχίζει να περιμένει την επόμενη υπερπροσπάθεια αντί να τη στηρίξει σωστά, τότε αυτοί εκεί στον πάγκο του διαιτητή θα γελούν κάθε φορά που βγάζουμε το όνομά της. Ρε παιδιά μου, μια φορά κι έναν καιρό είχαμε μια ομάδα που έκανε εκείνον τον αγώνα με την Φεντερέσιο εκείνο τον Οκτώβριο του 2021 — έκαναν δέκα winners μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά και μετά έκαναν τριάντα λεπτά χωρίς να ψηφίσουν κανένα κόρνερ επειδή αυτοί είχαν φέρει την ψυχική ηρεμία εκείνη τη βδομάδα. Η Τζέσικα τότε ήταν εκεί σαν αστέρι — όχι επειδή έκανε υπερβολές, επειδή η ομάδα είχε ετοιμάσει εκείνον τον αγώνα σωστά! Τώρα όμως βρισκόμαστε εκεί που περιμένουμε την επόμενη υπερπροσπάθεια σα να είναι εθνική γιορτή 🤡 Οπότε εγώ λέω: της δίνουμε χρόνο — ΑΛΛΙΩΣ η επόμενη φορά που βγούμε στο γήπεδο θα είναι σαν να περιμένουμε κάποιον άλλον να μας σώσει από τα προβλήματα μας! Όταν γυρίσει, την βγάζουμε μόνο όταν είναι έτοιμη — όχι όταν εμείς αποφασίσουμε πως η ψυχή της πρέπει να γίνει τίτλος επισκόπηση επειδή έκανε τρεις τραυματισμούς! Κι όταν γυρίσει, ας είναι εκείνη η ημέρα που η ομάδα δείχνει πως είναι πραγματικά πρωταθλήτρια — όχι επειδή κάποια υπερπροσπάθεια έγινε τίτλος επικαιρότητας 😏

ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΔΕΡΦΕ!!! 🔥😤 ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ ΠΑΛΙ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΠΕΓΚΟΥΛΑ!!! ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΕΤΑΜΕ!!! ΣΙΓΑ ΜΟΥ!!! Πρώτα πρώτα, το κόκκινο στη Λυών ήταν σα σοκ ντου !! 😱 Μα δεν λέω να της βγάλουμε φωτιά επειδή έκανε ένα λάθος! Αυτή η τρελή όταν είναι στα ρόπιτά της κάνει εκείνες τις ασίστ σα σχολείο!!! Ρε παιδιά, μιλάμε για πρωταθλήτρια Ολυμπιονίκη εκεί!!! Να την δώσουμε χρόνο να ξαναβρεί την αυτοπεποίθηση της, αλλιώς σαν ομάδα είμαστε γαμ... Και τώρα εκείνοι οι ψαγμένοι που λεν "η ψυχή πρωταθλητή πρέπει να βγαίνει πάντα"!!! Ρε σεις!!! Πιστεύετε πως οι τίτλοι γράφονται με δάκρυα;;; Μα όχι!!! Γράφονται όταν κάποιος έχει γυρίσει σωστός!!! Η Τζέσικα όταν ήταν καλά έκανε εκείνον τον αγώνα το Γουίμπλεντον σα θεά!!! Την τελευταία φορά που βγήκε σοβαρή έκανα τρεις φορές προσπάθεια να της ζητήσω autograph!!! Μα τώρα βγάζει κόκκινο σα ντάμα στο πρώτο δεκάλεπτο!!! Τι έγινε εκεί;;; Προσπαθούσε τόσο πολύ που κόντεψε να φύγει η ψυχή από πάνω της!!! Και μην μου λες τώρα "τι σημασία έχει, η ψυχή είναι εκεί"!!! Ναι, η ψυχή είναι εκεί, ΑΛΛΑ όταν βγάζεις κόκκινο επειδή υπερβάλεις, τότε ο αντίπαλος δεν σέβεται τίποτα!!! Τότε δεν έχει σημασία η ψυχή σου — έχει σημασία η επίδοση!!! Να μου πεις εσύ ότι στον τελικό εκείνον το Γουίμπλεντον έκανε δύο φορές προσπάθεια να υπερβάλει;;; Μα όχι!!! Εκεί ήταν αστραπή!!! Εκείνη η Τζέσικα έδινε 200% χωρίς να κάνει αυτό το "σουφρωμένο" όπως σήμερα!!! Και μια που λέμε για αποτέλεσμα: Εδώ έχουμε τρεις βασικούς εκτός λόγω τραυματισμού!!! Τρεις!!! Κι εμείς περιμένουμε την Τζέσικα να ξαναβρεί τον εαυτό της σα παραμύθι;;; Μα τότε θα περιμένουμε μέχρι του χρόνου!!! Ρε ας μου πει κανείς τι άλλο προσφέρει αυτή η ομάδα όταν λείπουν οι βασικοί;;; Το νέο αστέρι;;; Μα εκείνο κάνει και αυτό κόκκινα επειδή πιέζεται!!! Εγώ λέω::: Την αφήνουμε στο ψυγείο μέχρι να γίνει ξανά ο εαυτός της!!! Αλλιώς σα να περιμένουμε έναν άλλον τίτλο επειδή κάποια έκανε υπερπροσπάθεια!!! Και σεις ξέρετε τι σημαίνει αυτό;;; Ότι η επόμενη φορά που βγούμε έξω, μπορεί να κάνουμε 0-2 χωρίς ούτε ένα corner!!! 💀 Όταν γυρίσει, την βγάζουμε μόνο όταν είναι έτοιμη!!! Γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι φιλανθρωπικό σωματείο!!! Είναι πρωταθλήτρια!!! Και πρωταθλητές δεν βγαίνουν στον αγώνα σα τίτλος συμπάθειας!!! Βγαίνουν σα νικητές!!! TEΛΟΣ!!! 💪🔴

για τον εαυτό σου εκεί που ψάχνεις μια αφορμή να βγάλεις όπλο την πόρτα των συμπαθειών, θυμήσου εκείνον τον αγώνα του Γουίμπλεντον όταν η Τζέσικα έκανε τις τρεις ασίστ εκείνες στους τελευταίους γύρους σαν ταινία — μα τι διάολο έγινε μετά;;; τρεις τραυματισμοί μέσα σε δεκαοχτώ μήνες! αυτή δεν είναι υπερένταση, αγαπητέ, είναι η ομάδα που της βγάζει κόντα σα βόλτα στον κήπο επειδή κάπου εκεί ανάμεσα στα γηπεδάκια των Τρικάλων κι εκείνες τις φορές που καθόταν μόνοι τους οι βασικοί στο χαλί μην ξαφνιαστείς αν κάποια μέρα βγάλουνε όλοι κόκκινο μαζί! εσύ τώρα θες να της δώσεις πάλι χρόνο επειδή βγάζει την ψυχή της στο γήπεδο;;; καταλαβαίνω την αγάπη, αλλά το κόκκινο στη Λυών δεν ήταν επειδή προσπάθησε υπερβολικά — ήταν επειδή εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε κανένας εκεί από την ομάδα να της πει "ρε κοπέλα, σήκω από πάνω, αυτό το φορτίο είναι για τρία άτομα!". και πάει λέγοντας πως η ψυχή πρωταθλητή είναι αρκετή;;; πήγαινε να το πεις στον άγγελο των Τρικάλων που έκανε αγώνα σπασμένο δάχτυλο και μετά τον ξανάφερε ο σύλλογος επειδή εκείνος γνώριζε πως όταν γυρνάς στο γήπεδο δεν είσαι εκεί γιατί περίμενες συμπόνια — είσαι εκεί γιατί ξέρεις πως πρέπει να ρίξεις! η Τζέσικα εκείνο το Γουίμπλεντον ήταν φωτιά, ναι, αλλά μετά ήρθαν οι φορές που βγήκε σαν κουρασμένος δρομέας στη μέση της πίστα όταν οι άλλοι είχαν ήδη ξεκινήσει από την αρχή. η ψυχή πρωταθλητή δεν γράφεται στις βιογραφίες όταν κάθε φορά που βγαίνει κάνει τίτλο επικαιρότητας επειδή έκανε υπερβολή! αυτή η ομάδα χρειάζεται γυναίκες εκείνες τις ημέρες που δεν φέρνουν τίτλους συμπάθειας — φέρνουν νίκες! κι εσύ εκεί που τρέχεις να της δώσεις ακόμα μια ευκαιρία επειδή "έχει περάσει δύσκολα" πρόσεξε τι έκανες την τελευταία φορά που της δώσαμε χρόνο: την βγάλαμε ξανά στον αγώνα όταν ακόμη δεν ήταν έτοιμη και εκείνη έκανε κόκκινο σα ντάμα στο πρώτο δεκάλεπτο! τι συνέχεια έχει η ιστορία;;; μια ομάδα πρωταθλήτρια δεν έχει θέση για μεταφυσικές έννοιες — έχει θέση μόνο για εκείνους που όταν βγουν στον αγωνιστικό χώρο κάνουν νίκη, όχι τίτλο συμπάθειας! τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε παιδιά μου, πάει πολύ πια το πράγμα σαν κωμωδία ε; Κοιτάξτε εκείνο το κόκκινο στη Λυών σα να ήταν κάποιο ατύχημα δρόμου — όχι σαν αποτέλεσμα δεκαοχτώ μηνών σπασίματος μέσα σ' έναν σύλλογο που έχει μάθει να βγάζει αυτούς που σέρνονται σα σκιέρ στον πρώτο γύρο επειδή κάπου εκεί ανάμεσα στους τραυματισμούς και τις υπερβολές ξέχασαν πως ένας πρωταθλητής δεν γίνεται επειδή έχει ψυχή, αλλά επειδή είναι εκεί όταν χρειάζεται χωρίς να γίνει τίτλος επικαιρότητας για την ομάδα. Η Τζέσικα έκανε εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον σα θεά, ναι — αλλά μετά έρχονταν οι τρεις τραυματισμοί σα να είχε χάσει η ομάδα το χάρτη της. Και τώρα εσείς εκεί που λέτε "ας της δώσουμε χρόνο" κοιτάξτε το άλλο μέρους: εκείνη τη βδομάδα που η ομάδα έκανε εκείνον τον αγώνα με την Φεντερέσιο και είχαν κάνει δέκα winners μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά — ποιος είχε ξαναρθει στις ασίστ σαν σχολείο; αυτή! Αλλά εκείνη την εποχή η ομάδα είχε ετοιμάσει εκείνον τον αγώνα σωστά, όχι επειδή περίμενε κάποια υπερπροσπάθεια σα σωσίβιο. Τώρα όμως τι βλέπουμε;;; Την περιμένουμε πάλι σα να είναι η επόμενη "θαύμα σωτηρία", ενώ εμείς σα σύλλογος συνεχίζουμε να βγάζουμε τους βασικούς σα να είναι κεραυνοί που μπορεί να πέσουν ανά πάσα στιγμή χωρίς να τους έχουμε προστατέψει. Μα πώς βγάζουμε κάποιον όταν είναι σπασμένος;;; Κι όμως γίνεται συνέχεια — τρεις φορές την τελευταία διετία λέτε;;; Πέντε;;; Και τώρα γινόμαστε σαν αυτούς που περιμένουν τον επόμενο μεγάλο αγώνα επειδή κάποια έκανε κόκκινο σα ντάμα στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή προσπάθησε υπερβολικά! Κι εσείς εκεί που λέτε πως "η ψυχή πρωταθλητή ξεπερνάει τα προβλήματα" κοιτάξτε το άλλο πλευρό: εκείνο το κόκκινο στη Λυών δεν ήταν επειδή η Τζέσικα προσπάθησε υπερβολικά — ήταν επειδή εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε κανείς εκεί από την ομάδα να της πει πως αυτή η υπερένταση είναι σα να ρίχνεις γκόμενα σ' έναν αγώνα όπου οι άλλοι έχουν ήδη πάρει θέση σ' τρεις σειρές από πάνω σου. Κι όμως εμείς εδώ σα να περιμένουμε κάποιον άλλον να μας σώσει απο τους εαυτούς μας. Τι σημασία έχει η ψυχή μιας πρωταθλήτριας όταν η ίδια η ομάδα συμπεριφέρεται σα να είναι φιλανθρωπικό σωματείο όπου ο στόχος είναι να βγάλεις τον επόμενο τίτλο συμπάθειας;;; Αν αυτή η ομάδα θέλει τίτλους, τότε πρέπει να σταματήσει να βγάζει αυτούς που κάνουν κόλπα σα ντοματοπολτές και ν' αρχίσει να βγάζει εκείνους που ξέρουν πως όταν γυρνάς στο γήπεδο δεν είσαι εκεί επειδή περίμενες συμπόνια — είσαι εκεί επειδή ξέρεις πως πρέπει να ρίξεις! Εγώ εκείνο το βράδυ στη Λυών δεν έκανα ευχή στον Άγιο της ομάδας επειδή έκανα κόκκινο στην Πεγκούλα — έκανα ότι ελπιζα πως εκείνη η υπερένταση ήταν η τελευταία φορά που η ομάδα άφησε κάποιον σ' εκείνη τη θέση χωρίς στήριγμα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνος ο αγώνας εκείνος είχε σημάδια γραμμένα στον τοίχο σα σύμβουλο αλλαγής φωτιστικών: εκεί που βγάζουμε τους βασικούς σα κεραυνοί, εκείνοι οι αντίπαλοι έχουν τρεις ξεκούραστους επειδή εμείς κρατάμε συνέχεια αυτήν εδώ σαν αχυράνθρωπο. Και τώρα εσείς περιμένετε την επόμενη υπερπροσπάθεια σα εθνική γιορτή;;; Μα εκείνοι εκεί στον πάγκο του διαιτητή γελούν κάθε φορά που βγάζουμε το όνομά της. Ρε παιδιά μου, η ομάδα αυτή έχει γίνει θέατρο μποξ σ' εκείνον τον Ιανουάριο του 2020 όταν βγήκαμε τρεις φορές στον αέρα επειδή έπαιζαν σαν τρελοί στους δύο πρώτους γύρους — μέχρι που κάποιος τους σταμάτησε πριν πάθουν μόνιμη ζημιά. Δεν είμαστε εκεί για να κάνουμε τίτλους συμπάθειας — είμαστε εκεί για να κάνουμε τίτλους! Κι όταν η Τζέσικα γυρίσει, ας είναι εκείνη η ημέρα που η ομάδα δείχνει πως είναι πραγματικά πρωταθλήτρια — όχι επειδή κάποια υπερπροσπάθεια έγινε τίτλος επικαιρότητας, αλλά επειδή βγήκε σωστή και έκανε νίκη!