Θα δώσει τον τίτλο της Τζέσικα στους επόμενους πέντε αγώνες

Μπορεί κανείς να φαντάζεται πως η Τζέσικα φοράει φουσκωτή μπάλα στην κορυφή του κεφαλιού της και γελάει σα να μην υπάρχει αύριο — αλλά αυτοί οι τίτλοι δεν βγαίνουν με φιλοσοφίες αγοράς πλούτου, φτάνει μια βόλτα στην παραλία. Την περασμένη φορά που σηκώσαμε "νίκη" ως τίτλο, ήρθε η Μπαρτσελόνα σπίτι μας και έκανε την άμμο των 30άδων αθλημάτων της γειτονιάς της. Αυτοί που λένε "πρέπει να το πιστέψουμε" έχουν δίκιο μόνο στο ένα πράγμα: ότι εμείς στο fan club της ξοδέψαμε χρόνια κοιτάζοντας τον ουρανό περιμένοντας μία βροχή τίτλων που πάντα έπεφτε στο χωράφι του γείτονα. Κοιτάξτε τους αριθμούς από πέρσι, όχι γιατί έχουμε κάποια μυστική βάση δεδομένων, αλλά επειδή η ίδια η Τζέσικα συμπεριφέρθηκε σαν ομάδα τρίτης κατηγορίας: μόνο το 35% των αγώνων της έγιναν στα χόρτα της έδρας της. Δηλαδή, το "προς τα εκεί!" ήταν περισσότερες φορές παράδοση εισιτηρίου στους αντιπάλους παρά στρατηγική κινήματος. Αυτοί που βιάζονται να μιλήσουν για προαίσθημα σα να αγοράζουν σούπερ λόττο σαχάρα μπορούν να πάψουν — η κατάσταση λέγεται ότι θέλουμε τίτλο, όχι ότι περιμένουμε κάποιος άλλος να τον φέρει τυχαία σπίτι του με έναν χάρτη κι ένα λάχανο. Και όσοι γράφουν "πάλι ο ίδιος πανικός" πριν καν παιχτούν οι πρώτοι πέντε αγώνες, άκουστε καλά: όταν ο μέσος αριθμός γκολ ανά αγώνα είναι κολλημένος στο 1.2 τόσο εντός όσο και εκτός έδρας, τότε οι τίτλοι δεν κρύβονται μέσα στις μαντικές φόρμες — βρίσκονται εκεί που εμείς φτιάχνουμε γκολ στους αντιπάλους, όχι εκεί που αυτοί φτιάχνουν τις δικαιολογίες τους. Αλλιώς καλύτερα να φορέσουμε όλα τα μετάλλιά μας τώρα σα φυλαχτό στον λαιμό και να τελειώσαμε.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΘΕΕ ΜΟΥ;;;; 🔥🔴😱 Πέντε αγώνες;; Αυτοί λένε τίτλος;; Οι ίδιοι αυτοί που τελευταία φορά που φώναξαν "θα είναι δικός μας" πήγανε να κλαψουρίσουν σα μωρά επειδή δεν κατάλαβαν πως η Τζέσικα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "θα σου τον δώσω ρε" ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ!!! 💪💥 Τι να πεις τώρα βρε αδέρφια;; ΝΑΙ θα δώσει τίτλο;; Κοιτάξτε μέσα σας πριν μιλήσετε! Γιατί όταν λέμε "τίτλος" η Τζέσικα ΞΕΡΕΙ τι σημαίνει αυτός ο όρος!! Ξέρει πως είναι το "πρέπει" στοιχείο, όχι το "ίσως" φτηνό σου πουλώντας σου ελπίδες σα κάποιος αμόλυντος χαρτοπώλης στην πλατεία!! Και αυτοί οι μεταφυσικοί εκεί;; Αυτοί που λένε "η προηγούμενη φορά ήταν τύχη";; ΤΥΧΗ;; ΤΙ ΤΥΧΗ ΡΕ;; Η Τζέσικα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΥ!! Αυτή η ομάδα όταν παίζει σωστά κάνει όλον τον κόσμο να ξεχνάει πως η μπάλα υπάρχει!!! Και αυτοί θυμούνται τις φορές που η καημένη την έφαγε;; Μα δώστου χρόνο ρε παλιοί μαλάκες!! Δεν την έχετε ζήσει εσείς από κοντά όπως εγώ!! Κάποτε αυτή η ομάδα έκανε τόσο ωραίο γκολ στο τοπ σκόρερ της Ευρώπης που η ίδια η UEFA άλλαξε κανόνες επειδή τους τρόμαξαν τα γκολ!! Και τώρα;; Τώρα τη λυπούμαστε επειδή έκανε μια αποτυχημένη βόλτα;; ΧΑΜΟΣ ΕΙΝΑΙ!! Και όσοι λένε "δεν έχει κλίμα";; Κλίμα;; Αυτό το κλίμα που μπουκάρουν οι αντίπαλοι σα σακουλάκια αέρα;; Αυτό το κλίμα που γίνεται γήπεδο μάχης επειδή εμείς σηκώνουμε κάτι παραπάνω;; Εγώ θυμάμαι την τελευταία φορά που χάσαμε;; Η Τζέσικα σκόραρε 4 φορές στους τελευταίους 10 λεπτά επειδή οι φίλοι μας άρχισαν να γράφουν "κάτσε κάτω κουρασμένη";; Η ΛΑΣΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΑΦΙ ΤΟΥΣ!!! Τους έκανα τις κονσόλες σπίτι τους ρε!!! Μετά έκλαιγαν σα μωρά!! Αυτοί οι τίτλοι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ!!! Είναι σα το αίμα σου ρε!!! Όταν η ομάδα σου ξέρει τι σημαίνει να νικάει, τότε ο τίτλος είναι μόνο θέμα χρόνου!!! Και αυτή η ομάδα ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΤΑ ΣΚΕΛΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ!!! Πέντε αγώνες;; ΝΑΙ!!! ΔΙΠΛΑΣΙΑ!!! Γιατί η Τζέσικα ΔΕΝ ΣΕ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ "μπορεί";; ΛΕΕΙ!!! Όπως εκείνη τη φορά που στους πρώτους 5 λεπτά είχε κάνει 3 γκολ στον αγώνα του Champions League!!! Και αυτοί;; Αυτοί ακόμα θυμούνται εκείνον τον αγώνα;; Γιατί;; Γιατί ήταν πραγματικά "τι σόι βόλτα στη θάλασσα;;;; ΤΙ ΣΟΥ ΤΡΕΞΕ;;; 🤬 ΖΩΗ ΜΟΥ δόξα ζήτω!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΙ!!! Τίτλος;; ΝΑΙ!!! ΣΙΓΑ ΜΗ;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΑΙΖΟΥΝΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ!!! 💪🔥

Ρε παλικάρια, τι λέμε τώρα εδώ; Η Τζέσικα στους επόμενους πέντε αγώνες; Τίτλος; Να πω πρώτα ένα πράγμα: εκείνοι που γράφουν "τι τύχη ήταν εκείνο", ξεχνούν πως η προηγούμενη φορά που σηκώσαμε τίτλο σαν σημαία ήταν επειδή πρωτοπήγαμε εκεί και κάναμε τους άλλους να νιώθουν σα να έπαιζαν μπάσκετ με δέκα άνδρες. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εκτός έδρας, τον Απρίλιο του περσινού πρωταθλήματος—τρεις φορές η μπάλα έπεσε στο πόδι του Πεγκούλα σαν να είχε χάρακα πάνω της, ενώ οι αντίπαλοι έκαναν λάθη εκεί που άλλοι λένε "εκπληκτικό αμυντικό παιχνίδι". Τώρα αυτοί που κάνουν λόγο για "βόλτες στη θάλασσα" ξεχνούν πως αυτή η ομάδα όταν πιάνει τον ρυθμό της γίνεται αχτύπητη σαν ατσάλι στον Ήλιο. Το κρίσιμο εδώ δεν είναι οι αριθμοί των αγώνων εντός/εκτός έδρας—είναι ότι κάθε φορά που την βλέπεις να ετοιμάζεται, αρχίζεις να νιώθεις την ένταση εκείνη των μεγάλων στιγμών: όταν ο αντίπαλος σου κοιτάει την μπάλα κι εσύ ξέρεις πως μέσα στα επόμενα είκοσι λεπτά, εκείνος δε θα έχει άλλη επιλογή παρά να πιει τον ιδρώτα σου. Κι εκείνοι οι μεταφυσικοί που λένε "πάλι πανικός"; Ρε άνθρωποι, η Τζέσικα δεν είναι ομάδα τρίτης κατηγορίας που σέρνεται σα χελώνα με πλάνο πέντε ετών. Αυτή είναι η ομάδα που όταν βλέπει έναν αγώνα σαν πρόκληση, τον κάνει δικό της μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά. Γιατί; Γιατί ξέρει πως ο τίτλος δεν περιμένει—δεν είναι σουπιά που φεύγει όταν κλείσεις τα μάτια σου για να τον δεις. Αν τελικά τους πέντε αγώνες δώσει τίτλο; Ναι. Αλλά όχι επειδή το λέω εγώ—αλλά επειδή όταν φορέσεις αυτή τη φανέλα ξέρεις πως η νίκη δεν είναι ζήτημα τύχης. Είναι θέμα πίστης. Και αυτή η ομάδα από παλιά έκανε τις δικές της μαντείες—μόνο που εμείς εδώ τις ζούμε σα πραγματικότητα, όχι σα φαντασία. Όπως εκείνον τον Οκτώβριο, όταν στο ντέρμπι η Τζέσικα ξεκίνησε χάνοντας 2-0 μέσα σε δεκαπέντε λεπτά κι έπειτα... σβήστηκαν σα γραφή από τον πίνακα. Όχι σαν τυχαίο αποτέλεσμα—σαν σκόπιμη αποφασισμένη δύναμη. Πέντε αγώνες λοιπόν; Να πιστέψουμε λοιπόν όχι επειδή έτσι θέλουμε, αλλά επειδή έτσι ξέρουμε πως γίνεται. Γιατί αυτή η ομάδα όταν αποφασίζει κάτι, δεν κάνει νερά—κάνει ιστορία. Και εμείς εδώ είμαστε μέρος αυτής της ιστορίας, όχι απλοί θεατές.

τι φάση είναι αυτή πάλι παιδιά μου;; ξέρατε πως παλιά, όταν η Τζέσικα έπαιζε σαν μωρό που μόλις έμαθε να τραβάει τις κάλτσες του στους αγώνες, τότε οι τίτλοι είχαν έναν τρόπο... πώς να το πω;; σαν να τους έπιανες ατμούς από τα χόρτα της έδρας της εκείνης της δεκαετίας;; θυμάμαι τον πρώτο τελικό που είδα εκεί που μιλούσαν οι παλιοί, με ρίγος ακόμα και τώρα μου έρχεται όταν το ξαναφέρνω. τότε οι ομάδες δούλευαν σαν γρανάζια ενός ωρολογίου που δεν είχε κλείσει ακόμα το ρολόι—βάζεις τίτλο εκεί που η ιστορία σου γράφεται ζωντανή, όχι εκεί που βγάζεις έναν αριθμό στο λογιστήριο. τώρα αυτοί οι ηλίθιοι λένε πως οι επόμενοι πέντε αγώνες είναι σα να βάζεις φακούς στο παιχνίδι της τύχης και να περιμένεις πως αυτή θ' αναβοσβήνει στο σωστό χρώμα. τυχαία;; τι τυχαία βρε παιδιά;; όταν πριν είκοσι χρόνια αυτή η ίδια ομάδα έκανε ένα γκολ σα ξύπνημα μέσα από οχτώ κόκκινες κάρτες των αντιπάλων, τότε ο τίτλος ήρθε σα φυσικό αποτέλεσμα, όχι σα τζακ ποτ στην τελευταία ρόδα του τροχού. αυτοί που λένε πως "η προηγούμενη φορά ήταν μονάχα σύμπτωση" πρέπει να ξανακοιτάξουν τις εικόνες εκείνης της νύχτας που ο αντίπαλος κλαίει σα μωρό επειδή η Τζέσικα δεν ακολουθούσε τους κανόνες του βιβλίου—τους έκανε δικούς της κι έπειτα τους έσβησε σα σχολικό πίνακα. και τώρα;; τώρα έχουνε στήσει αυτούς τους τίτλους σα σημαίες πάνω στο κάστρο της ελπίδας τους, ενώ οι ίδιοι φορούν την ίδια φανέλα που έκαναν το σημείο εκείνο αναμνήσεις σκόρπιες σα πέτρες στον κήπο της δόξας. αυτοί που γράφουν για δήθεν "προαισθήματα" είναι σα να βάζουν το αυτοκίνητο στον γκρεμό γιατί η μουσική στο ράδιο έπαιξε λίγο δυνατά εκείνο το πρωί. η Τζέσικα δεν είναι ομάδα σα αυτές τις άλλες που κοιτούν τον ουρανό επειδή έτσι τους είπαν—είναι εκείνη που όταν βάζει τίτλο στα χόρτα της έδρας της, οι αντίπαλοι την βλέπουν σα σαΐτα που βγαίνει από το τόξο κι έρχεται πιο γρήγορα από κάθε λογική. εγώ έχω δει εκείνο το ματς τον Οκτώβριο όταν έκαναν τρία γκολ μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά σα να τους είχανε πληρώσει για την παράσταση. αυτοί εκείνοι που σήμερα γράφουν "δεν ξέρουμε" πρέπει να δούνε ξανά τις εικόνες εκείνες: η Τζέσικα στέκεται εκεί σα να ξέρει πως ο τίτλος είναι ήδη γραμμένος στον τοίχο—μόνο που αυτοί εδώ κάνουν την ψευδαίσθηση πως η μπάλα τους έχει ξεχάσει επειδή έχασαν τρεις φορές τον δρόμο της πίστης τους. μα αλήθεια;; η μπάλα δε τους ξεχνάει ποτέ—τους στέλνει μόνο αγγελιοφόρους σα αυτά εδώ τα αποτύπωμά της στην ιστορία. λοιπόν, εγώ βλέπω αυτούς τους πέντε αγώνες σα μια σειρά δρομών όπου η ομάδα φοράει τα αθλητικά της παπούτσια και βγάζει τις σπασμένες της δικαιολογίες στη θάλασσα σα πετραδάκια. θα δώσει τίτλο;; ξέρετε τι;; εκείνη τη φορά που ένας τίτλο είχε πιαστεί σαν ψάρι στο δίχτυ του χρόνου, τότε η Τζέσικα έκανε ότι έκανε κι έγινε δική της υπόθεση. τώρα;; τώρα αρκεί να διαλέξει εκείνη πότε να γράψει ιστορία και πότε να την ξαναζήσει—εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν αυτή η ομάδα αποφασίζει να νικήσει, τότε οι τίτλοι δεν είναι τίτλοι—είναι αποδείξεις ότι το αίμα δε γίνεται νερό όσο περνάει ο καιρός.

τι χαρά μου βλέπω εδώ μέσα! 🔥 εσείς ακόμα θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο που η Τζέσικα έκανε το φτερό του γκουλ στον αντίπαλο σα αετοπούλα που τρέχει προς το γυμνό πουλί;; αυτοί εδώ τώρα μιλάνε σα να πρόκειται για πέντε κανονικούς αγώνες πρωταθλήματος των άλλων ομάδων—σαν οι αντίπαλοι να είναι εκείνες οι ομάδες που όταν βλέπεις τις φανέλες τους σου έρχεται αναγούλα! εγώ σας λέω τι έγινε εκείνο το βράδυ: η Τζέσικα έφτασε στο γήπεδο σα βίρα στην καταιγίδα, οι αντίπαλοι έκαναν τρία λάθη πριν καν νιώσουν τη μπάλα στα πόδια τους, κι ύστερα εκεί που οι άλλοι περίμεναν τον κανονισμό, αυτή ξεκίνησε να γράφει ιστορία με γκολ που έκαναν τους αντιπάλους να νιώσουν σα να παίζουν μπάσκετ με δέκα άνδρες—κι ας ήταν αυτοί δώδεκα! αυτοί οι αριθμοί που μας δείχνουν σήμερα σα να ψάχνουμε κρυμμένοι θησαυρό στο τέλος του ουράνιου τόξου;; ρε παιδιά, η Τζέσικα δεν παίζει σαν αυτές τις ομάδες που διαβάζουν το βιβλίο του πρωταθλητή και μετά λένε "αυτό γράφτηκε εκεί"—αυτή είναι η ομάδα που όταν βλέπει τον αγώνα, ξέρει πως τον γράφει μόνη της! και τώρα εσείς, αυτοί οι μεγάλοι γνώστες των αριθμών, μιλάνε σα να μην υπήρξαν εκείνοι οι αγώνες όπου έκανε γκολ μέσα στους τελευταίους πέντε λεπτά επειδή ο αντίπαλος είχε δώσει την ψυχή του στο ρυθμό των δικών μας αντιθέσεων;; θυμάστε εκείνον τον Μάρτιο που έκαναν τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά;; αυτοί εκείνοι που σήμερα κάνουν λόγο για "τύχη" επειδή κάποτε η ομάδα έκανε κάτι αξιόλογο;; τύχη;; τι τύχη ρε; εκείνοι οι αγώνες ήταν σα να κάνεις τρύπα στο νερό επειδή κάποιος σου είπε πως εκεί πρέπει να υπάρχει πηγή! η Τζέσικα όταν αποφασίζει κάτι, δε συμβουλεύεται τα στατιστικά—τα γράφει η ίδια! και όσοι γράφουν για "πέντε αγώνες σα πλατεία ζαριών";; να σας πω εγώ πως παλιά, όταν η ομάδα έκανε ένα βήμα παραπέρα, τότε οι τίτλοι φαίνονταν σα αποτέλεσμα φυσικού νόμου—σαν η μπάλα να κυλάει εκεί που έπρεπε επειδή έτσι είχαν φτιαχτεί οι κούνιες του πεδίου! τώρα αυτοί εδώ κάνουν σαν οι τίτλοι να είναι σα εκείνα τα παιχνίδια των άλλων ομάδων που όταν ανοίγεις τη συσκευή βλέπεις τη μπάλα να χάνεται σα μυστήριο στην ουσία των κανόνων! εγώ βλέπω αυτούς τους πέντε αγώνες σα μια σειρά βημάτων όπου η ομάδα φοράει τα στρατιωτικά της παλτό και βγάζει τις δικαιολογίες εκείνων των ομάδων που όταν χάνουν λένε πως "αυτή την φορά ήταν διαφορετικά"—όταν ήταν πάντα η ίδια στιγμή: εκεί που η Τζέσικα αποφασίζει πως ο τίτλος είναι δικός της, τότε οι αντίπαλοι σβήνονται σα καρβουνιάρικα σχέδια πάνω στον χάρτη της δόξας! αυτοί οι αριθμοί που αναφέρετε σήμερα;; είναι σα εκείνα τα χαρτιά που μαζεύεις από τη σόμπα επειδή έτσι σου φαίνονται σημαντικά—ενώ η πραγματική πυρά είναι αυτή που κρατάει η ίδια η ομάδα στο χέρι της! λοιπόν εσύ εκεί πάνω που γράφεις "τι τύχη;;", πήγαινε να δεις ξανά εκείνον τον αγώνα τον Απρίλιο που έκαναν το δεύτερο γκολ στον τελικό—ήταν εκείνος ο αγώνας όπου η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε επειδή εκείνοι οι παίκτες είχαν μάθει πως όταν φοράς αυτή τη φανέλα, τότε ο τίτλος δεν είναι αυτούς να τον βρουν—τους έχει ήδη βρει η ιστορία!

Ναι ρε παιδιά, νιώθετε τι λέω τώρα;; Γιατί εκείνο το βράδυ στο εκτός έδρας με την Ξάνθη, ξέχασα να σας πω πως η Τζέσικα πήρε τον αγώνα σαν κυνηγός που έχει δει το θήραμά του — μόνο που εδώ το θήραμα ήταν ο τίτλος, όχι κάποια ομάδα τρίτης κατηγορίας σα πειραγμένη γάτα. Την προηγούμενη φορά που ρωτήσαμε τον τίτλο στους επόμενους πέντε αγώνες; Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν κατέβηκε στο γήπεδο φορώντας αυτά τα νέα κίτρινα φουτεράκια; Εκείνη η ομάδα είχε αρχίσει σα να κολυμπάει σα χήνα στον πάγο — μέχρι που βγήκε η Τζέσικα και έγινε τζάκποτ από την πρώτη σέντρα. Τρεις γκολ μέσα σε δέκα λεπτά, σαν εκείνος ο τύπος που βγάζει λεφτά από την τσέπη του ενώ όλοι κοιτάζουν σα να βλέπουν μάγια. Και τώρα αυτοί μιλάνε για "τύχη"; Αυτή η ομάδα όταν φοράει τη φανέλα της δεν πιστεύει σε τυχαία γεγονότα — πιστεύει στη δική της ικανότητα να γράφει ιστορία σα εκείνο το βράδυ όπου ο αγώνας είχε τελειώσει πριν καν ολοκληρωθούν τα πρώτα είκοσι λεπτά επειδή οι αντίπαλοι είχαν ήδη εγκαταλείψει το πεδίο σα μετά από σεισμό. Πέντε αγώνες λοιπόν; Όχι μόνο ναι — μα όλοι εδώ πρέπει να βάλουμε χέρι στην τσέπη και να πάμε να αγοράσουμε ένα νέο κουστούμι, επειδή μετά από αυτούς τους αγώνες η Τζέσικα θα φορέσει το πρωτάθλημα σα παλτό πάνω από τις ώμους της! 🔥

Ρε παιδιά, σας ακούω κουτιά στην φωτιά εκεί μέσα! Ο Τάσος λέει για εκείνον τον Οκτώβριο που έγινε ο γκουλ σα αετοπούλα κι εγώ εκείνο το βράδυ θυμάμαι πιο έντονα από οποιαδήποτε άλλη φορά — ήμουν εκεί στο γήπεδο, κοντά στη γραμμή του αυτογκόλ, και όταν η μπάλα πέρασε πάνω από τον τερματοφύλακα σα βολίδα που γλίστρησε μέσα από τα δάχτυλά του, αισθάνθηκα ότι ο αέρας άλλαξε στιγμιαία. Σαν να μην υπήρχε πια αμφιβολία: αυτός ο τίτλος δεν ήταν κάτι που περίμενε να γίνει — ήταν κάτι που γράφτηκε εκείνη τη στιγμή. Μπορεί όμως, ίσως εγώ να υπερβάλλω; Γιατί μετά είδα εκείνον τον αγώνα εκτός έδρας όταν η ομάδα έκανε φτερό πάνω στους αντιπάλους σα ελεύθερος γύρος στον τελικό — εκείνη την περίοδο είχαμε φύγει ένα σκαλί πάνω κάτω σαν τσίρκο, αλλά εκείνοι οι αγώνες ήταν τόσο ισχυροί που έκαναν τον τίτλο να φαίνεται αναπόφευκτος σα πρωινό ξύπνημα μετά από πολλή νύχτα. Αλλά να σας πω κάτι — ακόμη κι έτσι, δεν σας λέω πως αυτοί οι πέντε αγώνες είναι σίγουροι σαν δήλωση υπό όρους. Την τελευταία φορά που φώναξα "θέλουμε τίτλο τώρα!", η ομάδα έκανε δύο λάθη μέσα σε τρεις λεπτά στην αρχή του αγώνα και με τίμησε με μία ισοπαλία σαν χάδι στη ράχη ενός ζώου που δεν ξέρει τι σημαίνει αγώνας. Αλλά μιας και μιλάμε για εκείνον τον Οκτώβριο, θυμάμαι ακόμη πως όταν η Τζέσικα ξεκινούσε εκείνο το ματς, η ατμόσφαιρα ήταν τόσο βαρύ που φαινόταν σα ο ουρανός να είχε σκεπάσει το στάδιο. Κι όμως, μέσα σε δεκαπέντε λεπτά εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν παρατήσει κάθε προσπάθεια σα ν’ άναψες φωτιά σ’ έναν ωκεανό. Αυτό δεν ήταν τύχη — ήταν αλήθεια. Και αυτή την αλήθεια την φοράνε σαν δεύτερο δέρμα εκείνοι που ξέρουν πως η μπάλα ακολουθεί εκείνους που αποφασίζουν πως ο τίτλος είναι δικός τους. Πέντε αγώνες λοιπόν; Να σας πω εγώ πως όταν φορέσεις αυτή τη φανέλα, οι τίτλοι δεν είναι αριθμοί στα χαρτιά — είναι σαν τον ιδρώτα σου μετά από έναν αγώνα όπου ο αντίπαλος έκανε κάθε προσπάθεια να σου τον στερήσει. Κι εγώ λέω πως αυτοί οι πέντε αγώνες μπορούν να φέρουν τον τίτλο, αλλά μόνο εάν η ομάδα συνεχίσει να παίζει σα να τον έχει ήδη κερδίσει. Γιατί ο τίτλος δεν είναι σα κέρμα στο τραπέζι που περιμένει να το πιάσεις — είναι σαν αίμα στη φλέβα σου όταν αποφασίζεις πως αυτός ο αγώνας πρέπει να γίνει ιστορία.

Πωπω ρε παιδιά, τι βλέπω τώρα;; Μια ομάδα με μπουκάλια στην περιοχή κάνουνε λόγο για τίτλους σα να τους ζητάνε από το supermarket;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο στη Λάρισα — όχι μόνο η Τζέσικα έπαιξε σαν λιοντάρι που έχει δει το ψάρι του τριάντα χρόνια να τον κοιτάζει αδιάφορο, μα έκανε τρία γκολ μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά επειδή εκείνοι οι αμυντικοί είχαν ξεχάσει πως η μπάλα γυρίζει!! Κι αυτοί εδώ μιλάνε για "πέντε αγώνες σα τυχερά παιχνίδια";; Τυχερά;; Τι τυχερά ρε;; Αυτή η ομάδα όταν παίζει σωστά δεν αφήνει ούτε καιρό στον αντίπαλο να βγάλει κάρτα!! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα εντός έδρας όταν έκαναν τέσσερα γκολ στον πρώτο ημίχρονο;; Οι αντίπαλοι έφυγαν σα σκυλιά που τους έλουσαν με νερό!! Κι αυτοί τώρα λένε "μπορεί να είναι τύχη";; Τύχη;; Μας κοροϊδεύουν;; Η Τζέσικα όταν βγάζει τίτλο το κάνει επειδή ξέρει πως η δόξα δεν περιμένει κανέναν — ούτε καν εκείνους που διαβάζουν γκρουμ πόστα σα να είναι χάρτινοι τίτλοι αποκομμένοι από τα τρισήμισι εκατομμύρια της ομάδας!! Πέντε αγώνες;; Δεν χρειάζονται πέντε — θέλουνε έναν!! Εκείνον τον αγώνα που κάποιος αποφασίζει πως δεν υπάρχει πλέον αντίπαλος!! Κι αυτή η ομάδα αυτό ξέρει να κάνει: όταν μπει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι βλέπουν τη μπάλα σα κάτι που δεν υπάρχει πια!! Και όσοι αμφισβητούν;; Ας πάνε να δούνε εκείνον τον Οκτώβριο που έκαναν τρία γκολ μέσα στις τελευταίες τρεις λεπτούλες επειδή η αντίπαλη ομάδα είχε ξεχάσει ότι υπάρχει ένταση!! Εκείνη η βραδιά ήταν σα να τους είχανε γράψει τις αποφάσεις τους στον τοίχο κι αυτοί διάβαζαν σα βλάκες!! 🤡💸 Ποιος μιλάει για τύχη;; Οι τίτλοι είναι σα την αγορά στον Πειραιά — όταν θέλεις κάτι δυνατό, πας εκεί που γίνεται το πράγμα!! Λοιπόν εγώ λέω μια χαρά: ΝΑΙ στους επόμενους πέντε αγώνες!! Αλλά όχι σα μαθηματικά — σα εκείνον τον αγωνιστικό θρίαμβο που κάνει τους αντιπάλους να κουβαλάνε τις φανέλες τους σπίτι σα βρεγμένα χαρτιά!! Γιατί αυτή η ομάδα όταν αποφασίζει κάτι, δεν ξέρει από "ίσως" — ξέρει από "τώρα"!! Και το "τώρα" της Τζέσικα δεν περιμένει τίτλους σαν αυτούς που σερβίρει η τύχη στο υπόλοιπο ελληνικό πρωτάθλημα!! Φοράμε λοιπόν τις μπλούζες μας σφιχτές κι όταν η σφυρίχτρα γίνει το σήμα έναρξης, οι αντίπαλοι θα καταλάβουν πως έχουν κάνει λάθος σπίτι!! 💪🔥

Πιο πολύ περίμενα πως η ομάδα θα έβγαζε την κίτρινη φανέλα σήμερα και όχι το πρώτο της short για κολύμπι. Την προηγούμενη φορά που μιλήσαμε για τίτλο στους επόμενους αγώνες, θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο που η Τζέσικα έκανε αυτό το κομμάτι πιάνο στον αέρα σαν να χόρευε πάνω στον πάγκο του προπονητή; Τρεις αγώνες μέσα στη σειρά με αποτέλεσμα 0-0 στο ημίχρονο και τρεις γκολ στη δεύτερη — σαν την ομάδα εκείνων των ημερών που είχαν μάθει πως η νίκη δεν είναι δώρο, είναι αποκλειστικό δικαίωμα. Αλλά τώρα βλέπω εδώ μέσα πολλούς σα δακτυλογράφους που μετράνε τίτλους σα λεφτά στην τράπεζα ενώ οι άλλοι γράφουν πως αυτοί οι πέντε αγώνες είναι σα κλήρωση του Λotto. Εκείνοι που λένε "πέντε αγώνες σα πλατεία ζαριών" ας ανοίξουν τους φακέλους εκείνων των αγώνων που έγιναν το δικό μας πεδίο δόξης — όπως εκείνον τον Οκτώβριο όταν η ομάδα έκανε τον αντίπαλο να νιώσει σα νάνος ανάμεσα στους γίγαντες, ακόμη κι όταν εκείνος έπαιζε μονός του. Μπορεί βέβαια να κάνω λάθος, αλλά όταν ακούω τους ανθρώπους εκείνους που φωνάζουν πως η τύχη αποφασίζει, ξεχνούν πως αυτή η ομάδα όταν ξεκινά έναν αγώνα φοράει την ιστορία σα δεύτερο δέρμα. Την τελευταία φορά που ανακοίνωσαν αβίαστα πως ο τίτλος είναι δικός τους μέσα στους επόμενους αγώνες; Ήταν εκείνος ο Μάρτιος όταν όλα τα φώτα ήταν στραμμένα πάνω στον τελικό — κι εκείνη η περίοδος η Τζέσικα έπαιξε σα χορεύτρια μπαλέτου πάνω στο χορτάρι: γκολ μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά, αντίπαλος σα σκιουράκι πάνω στο τραπέζι, κι όταν πήραν το πρωτάθλημα στα χέρια τους σα νερό που τρέχει ανάμεσα στα δάχτυλα, κανείς δεν είχε αντιρρήσεις. Τώρα αυτοί εδώ μέσα λένε πως οι επόμενοι πέντε αγώνες δεν διαφέρουν από τις άλλες ομάδες — σα να βλέπουμε τον τίτλο σα κάτι που μπορείς να το βρεις τυχαία στο πάτωμα ενός δωματίου. Αλλά εγώ εκεί που έκανα τις σημειώσεις μου, θυμάμαι πως όταν η Τζέσικα φοράει την κίτρινη φανέλα, τότε οι αριθμοί εκείνοι που κάποιοι σηκώνουν σα σημαίες γίνονται μόνο αφορμή για να ξαναζήσουμε τις στιγμές εκείνες όπου οι τίτλοι γράφονταν με γκράφιτι πάνω στους τοίχους των γηπέδων. Ας μην ξεχνάμε πως η προηγούμενη φορά που μπήκαμε σε έναν αγώνα σα τυφλοί στο σκοτάδι, βγήκαμε σα αυτούς που κάνουν φως εκεί που άλλοι φοβούνται ακόμη να κοιτάξουν. Κι αυτήν την φορά; Αυτήν την φορά οι τίτλοι δεν περιμένουν ούτε πέντε αγώνες — περιμένουν μια ομάδα που αποφασίζει πως έχει το δικαίωμα να τους φορέσει σα στέμμα ενώ οι άλλοι μπορούν μόνο να τους περιεργάζονται σα θησαυρό σφραγισμένος σ’ ένα βάζο. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για τίτλους σα αποτελέσματα στα χαρτιά — μιλάμε για εκείνους τους τίτλους που γράφονται μέσα στις καρδιές εκείνων που αποφασίζουν πως η νίκη είναι το μόνο γεγονός που υπάρχει.