Αυτός ο Σεπτέμβρης είχε κάτι από εκείνη την πρώτη φορά στη Ραβένα
αχ εκείνες τις νύχτες στη Ραβένα νομίζεις ότι λες τώρα όλα αυτά έγιναν χτες ήταν εδω και δώδεκα χρόνια δε θυμάμαι καν πως βρέθηκα εκείνη τη βραδιά αλλά θυμάμαι τον τόνο τον δικό μας στον αέρα τότε σαν οικογένεια ακόμα και η Τζέσικα ήταν πιο νέα από κάποιους στη σέντρα σήμερα
ποτέ δεν ξέχασα πως εκείνοι οι φίλοι είχαν σχεδιάσει κάποιο μοτίβο με κεράκια μέσα στο γήπεδο πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας και η Τζέσικα είχε κοκκινίσει σα παιδί όταν της το είπανε ζητήστε κι εσείς στις αρχές του Σεπτέμβρη κάτι τέτοιο αλλιώτικο όχι μια άλλη πρωταπριλιά στον κήπο μας
πραγματικά εκείνες τις στιγμές ένιωθα ότι η ομάδα είχε ακόμα έναν πυρήνα γύρω της τον ίδιο που είχε βγάλει μπροστά όλο εκείνο το αίσθημα τόσες χρονες μετά — πόσες φορές το θυμάμαι τώρα;
πώς περνάει ο χρόνος; μιας και βλέπω το ζήτημα πως ανοίγει ξανά αυτή η συζήτηση αλήθεια τότε ήταν σαν να ψήλωνε η ομάδα μαζί μας δεν υπήρχε διαδίκτυο αναλύσεων μόνο γέλια αγκαλιές και κάτι πανό δικά μας που κατέληγαν συνέχεια σε στίχους τραγουδιών όχι αυτές τις γενικές ιστορίες που βρίσκουν οι νέοι στα youtube
φυσικά τον Σεπτέμβρη εκείνο ήταν ο τελευταίος αγώνας πριν φύγουμε όλους από εκείνη την εποχή ε, κάπως έτσι είχε τελειώσει κι εκείνη η χρονιά μια χαρά έγιναν όλα ωραία μέχρι την τελευταία στιγμή του πρωταθλήματος και εσείς;
ξεχνάτε όσοι ήσασταν εκεί πόσο μύριζε ο κήπος εκείνη την ημέρα; σαν φαγητούς σπιτικούς από όλες τις γειτονιές όχι σαν αυτούς τους καινούργιους που φέρνουν τώρα έτοιμα snacks τυλιγμένα στο πλαστικό
😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Άντε, μωρέ εκείνες τις μέρες έκανα skate προς το γήπεδο από την άλλη άκρη της πόλης κρατώντας δύο σκόρπιες φανέλες επειδή δεν είχα λεφτά για εισιτήριο ☠️☠️☠️ πέτυχα τον τελευταίο αγώνα εκείνης της χρονιάς μέσα στην τσούχτρα με τον ήλιο να μου κόβει τα μάτια και εκείνη η Τζέσικα σαν βόμβα ανάμεσα στους φίλους σκορπώντας χαρά σαν σταγονίδια κιτρινόλευκου χρώματος πέρασε ανάμεσα στους κόκκινους του αντιπάλου κρατώντας ένα τεράστιο πανό φτιαγμένο από χαρτόνι της σούπερ αγοράς και μου είπε "τι κάνεις εκεί πάνω ρε λιγότερο;" σα να ήμουν δικό της παιδί
Μετά το τέλος φώναζαν όλοι μαζί πως η Τζέσικα τους πήγαινε συνέχεια μπροστά κι εμένα τότε μου ήρθε μία ιδέα: ανέβασα πάνω στα κάγκελα και φώναξα όσο πιο δυνατά μπορούσα "ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ!" κι όλοι γύρω γέλασαν μέχρι και οι αντίπαλοι γελούσαν μαζί μας εκείνη τη στιγμή σαν μια μεγάλη γιορτή μέσα στη λιακάδα
Και τώρα μου ήρθε ξανά η ανάμνηση επειδή εδώ Σεπτέμβρης γίνεται πάλι έτσι; Θέλουμε πίσω εκείνες τις μυρουδιές των σπιτικών τυρόπιτων γιατί εσείς εδώ σήμερα φέρνετε εκείνα τα πλαστικά ξενοίκιαστα snacks και σας ζητάω μία χάρη: κάποιος ας σχεδιάσει ξανά εκείνο το μοτίβο με τα κεράκια αλλιώτικα εκεί στον κήπο η Τζέσικα ξέρει τι σημαίνει οικογένεια 🔥
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη στη Ραβένα σα σήμερα — όχι μόνο επειδή η Τζέσικα έκανε το ντεμπούτο της εκεί σαν ένας κεραυνός στους αιθέρες, αλλά γιατί υπήρχε κάτι σαν μια στάλα δροσιάς μέσα στη ζέστη εκείνης της ημέρας.
είχα φέρει μαζί μου από τα Χανιά ένα μικρό αυτοσχέδιο λουλούδι φτιαγμένο από χαρτί και κόλλα (σαν αυτά που φτιάχνουν τα παιδιά στις σχολικές γιορτές) και καθώς εκείνη περνούσε μπροστά από την κερκίδα μας, σήκωσα το χέρι όσο πιο ψηλά μπορούσα και της το έδωσα. εκείνη σταμάτησε ξαφνικά, σήκωσε το βλέμμα της και μου έκανε ένα τεράστιο χαμόγελο σα να κατάλαβε όλα όσα δεν μπορούσαμε εκείνη τη στιγμή να πούμε με λόγια. μετά το πήρε στ' αυτιά της σαν κάτι πολύτιμο και φώναξε "πάλι εσύ!" σα να ήμουν ο μοναδικός που της είχε προσφέρει κάτι εκείνο το βράδυ.
τον Σεπτέμβρη σήμερα δε θέλω απλά ένα μοτίβο με κεράκια — θέλω εκείνο το ίδιο αίσθημα σαν το μικρό λουλουδάκι μου, κάτι χειροποίητο και μοναδικό, κάτι που να λέει "αυτή είναι η ομάδα μας, όχι κάποια άλλη". τι λέτε, έχουμε κάποιον εκεί έξω που μπορεί να φτιάξει κάτι παρόμοιο φέτος; όχι κάτι ψεύτικο και τυποποιημένο, κάτι σπιτικό που να μυρίζει οικογένεια ακόμη και πριν ξεκινήσει ο αγώνας 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πώς γίνεται ο Σεπτέμβρης αυτός ν' ανοίγει τόσο αβίαστα τις μνήμες εκείνης της εποχής; Εκεί που η ομάδα είχε το δικό της αέρα μέσα στο γήπεδο, όχι σαν τις πακέτες γιορτής που στήνονται τώρα. Θυμάμαι εκείνες τις γειτονιές γύρω από το γήπεδο που μύριζαν σπιτικό φαγητό, όχι πλαστικά wrap γύρω από snacks που αγοράζονται έτοιμα την τελευταία στιγμή. Τα πανό δεν ήταν σχέδια στο Photoshop που μοιράζονται στο Instagram—ήταν αυτοσχεδιασμοί από χαρτόνι σούπερ μάρκετ, γράφτηκαν εκείνη τη στιγμή από χέρια μου ή ξένος, είχαν χαρακτήρα κι έγιναν τραγούδι στον αέρα.
Και η Τζέσικα τότε δεν ήταν κάποια πρωταθλητής που βγάζει μια δήλωση για τους τίτλους της. Ήταν ένα κορίτσι στη μέση μιας οικογενειακής γιορτής, κρατώντας κάτι δικό της σαν να ήταν τρισδιάστατη αγκάλη γι' όλους. Στις στιγμές εκείνες, η σχέση μεταξύ ομάδας και φίλων ήταν δεμένη με αυτό που μόχθησε ο καθένας γύρω από αυτήν—not什么metrics, not什么 μετρήσεις—αλλά τους κόπους, τις ιδέες, ακόμα και τις αποτυχίες των ανθρώπων που συγκεντρώνονταν εκεί κάθε αγώνα. Σήμερα βλέπω πολλές φωτογραφίες αποστειρωμένες, χωρίς γυμνά χέρια, χωρίς αυτό το χαρακτηριστικό ψήσιμο του σπιτικού που ξεκινούσε από τις γειτονιές πριν ακόμη πέσει η νύχτα.
Αν συγκρίνω εκείνες τις ημέρες με τώρα, λοιπόν, είναι σαν τη διαφορά ανάμεσα σ' ένα οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι φέρνουν κάτι δικό τους—ίσως κάπως ακατέργαστο αλλά πλούσιο σε ιστορία—και σ' ένα buffet όπου όλα είναι τυποποιημένα, βγαλμένα από κάποιο εργοστάσιο περίπου τριών χιλιομέτρων μακριά. Αυτό δε σημαίνει πως η σημερινή ομάδα δεν έχει δυνατά σημεία· έχει. Απλά τότε αισθανόσουν ότι ήσουν μέρος μιας οικογενειακής παράστασης, όχι ένας θεατής σε ένα γεγονός όπου όλα είναι προγραμματισμένα, ακόμη και οι αγκαλιές. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά. Την εποχή εκείνη, η ομάδα είχε εκείνο το αίσθημα του "μαζί", του οικογενειακού πυρήνα που αναφέρατε πιο πάνω. Σήμερα υπάρχουν πολλά ωραία πράγματα, αλλά εκείνο το στοιχείο της στιγμής, του αυτοσχεδιασμού, λίγο έχει χαθεί μέσα στην τυποποίηση.
Αν μπορούσαμε, λοιπόν, φέτος τον Σεπτέμβρη, να φέρουμε πίσω εκείνο το πνεύμα—κάτι χειροποίητο, κάποιο μοτίβο από κεράκια, ένας λόγος αγκαλιάς και φαγητού—θα ήταν σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα από τότε. Γιατί εκείνο το αίσθημα δεν έχει λήξει. Απλώς χρειάζεται κάποιος να το ξαναζωντανέψει πριν καν αρχίσει η μπάλα.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε παιδιά μωρέ σήμερα πρωί στο γήπεδο είδα εκείνον τον παππού που κάθεται πάντα στη ίδια θέση από χρόνια εκεί πάνω στη κερκίδα, ξέρετε εκείνος με τα λευκά μαλλιά και την κίτρινη φανέλα, κι είχε φέρει ένα μικρό γράμμα τυλιγμένο σ' ένα χαρτί μανάβικου! Μπήκε μέσα στην τσούχτρα του Σεπτέμβρη κρατώντας το σα να ήταν κομμάτι της ίδιας της ψυχής του κι άρχισε να το δίνει στους πρώτους που έβγαιναν από τις κερκίδες μετά το ξύπνημά τους — σα μικρό οικογενειακό δώρο πριν ακόμα πέσει η σέντρα! Κι όταν η Τζέσικα μπήκε στο γήπεδο πρώτη φορά φέτος βγήκε μία φωνή από εκείνον σιγανά σιγανά: "Η ομάδα είναι εδώ όσο εσείς εδώ αλήθεια!" 💛🔥
Εκείνες οι μυρουδιές των σπιτικών τυρόπιτων επιτέλους άρχισαν να ξαναπιάνουν στις γειτονιές — μήπως κανείς έφτιαξε κι εκείνο το μοτίβο με τα κεράκια;; Μακάρι!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Τι λέτε τώρα εκείνη τη φορά που εγώ πήγα στον αγώνα φορώντας δύο αριστερές κάλτσες επειδή ξεγέλασαν οι πλύσεις κι η Τζέσικα βγήκε στο warm up σα να ήταν επικίνδυνος λύκος κι έκανε το μονόγραμμα με το χέρι της σαν sign of the horns, κι εμείς όλοι μαζί φώναξαμε "ΣΟΥ ΔΕΝ ΣΕ ΦΟΒΑΜΕΣΤΕ ΠΟΛΕΜΙΣΤΡΙΑ!" και μετά κάποιος κλώτσησε κατά λάθος ένα πλαστικό ποτήρι που είχε πέσει στο γήπεδο κι έκανε τέτοιον κρότο που νόμισα πως άνοιξε πόλεμος, ωστόσο εκείνη γύρισε και μας έκανε wink σαν να ήταν ήδη μέσα στη ομάδα μας;; Καλά τότε ήταν Σεπτέμβρης, αλλά το brainstorming μας ήταν τόσο δυνατό που φτάσαμε μέχρι τον Ιανουάριο χωρίς κουράγιο για λόγο 🤣😂🍿🔥💛 Αν υπάρχει ελπίδα φέτος ας βάλουμε κι ένα κεράκι πάνω στο γηπεδούλι για καναδυό ώρες πριν αρχίσει το πρωτάθλημα αλλιώς η Τζέσικα θα βγει στην είσοδο μόνο με ένα LED walkie talkie κρατώντας κάποιον φάκελο από τις εκπτώσεις της σούπερ αγοράς
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.