Από τον φοβερό Φίλιππο μέχρι το σήμερα: Τα τραγούδια που μας έκαναν να αγαπήσουμε την Τζέσικα Πεγκούλα!
θυμάμαι εκείνο το βράδυ πριν χρόνια σαν να ήταν χτες... μιλάμε για την περίοδο που η τζέσικα ακόμα χτυπούσε μπάλα σα σαμουράι εκεί στην άκρη του γηπέδου, εκεί όπου όλοι όσοι αγαπούσαμε το σπορ την παρακολουθούσαμε σα μικρά παιδιά που βλέπουν κάτι σπουδαίο για πρώτη φορά. ήτανε αγώνας νωρίς στο πρωτάθλημα, κάπου στους πρώτους γύρους εκείνης της χρονιάς, και θυμάμαι πως πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας υπήρχε εκείνο το περίεργο συναίσθημα ανάμεσα στις ομάδες: ότι δηλαδή κάτι μεγάλο ερχόταν χωρίς όμως κανείς να ξέρει τι. κάποιοι λέγανε πως ήταν η κούρασή της, κάποιοι πως ήταν οι αλλαγές στην ομάδα, κάποιοι ακόμα πως ήταν η τύχη της. μέχρι εκείνες τις δυο πρώτες φάσεις όμως έγινε αμέσως ξεκάθαρο πως όλα αυτά ήταν ψέματα.
γιατί εκείνη η Τζέσικα είχε άλλα σχέδια: ένα σουτ από εκεί έξω σα χτύπημα σφυριού, μια κίνηση σα ιστιοφόρο πάνω στο νερό, και ξαφνικά δεν υπήρχε πια θέμα τυχαιοτήτων ή εικασιών. υπήρχε μόνο εκείνη η παρουσία, εκείνο το πέρασμα πάνω από τους αντιπάλους σα σίγουρη διακήρυξη πως όλα όσα εμείς φοβηθήκαμε ήταν τελικά μια μεγάλη κοροϊδία. και εκεί άρχισαν όλα: από τα τραγούδια των ultrass μέχρι τις ιστορίες που ξέρουμε σήμερα για εκείνο το "φοβόσουν πώς σου έδινε την μπάλα;" μέσα στις ομάδες προς φίλους.
θα βγει ποτέ άλλος τέτοιος αγώνας; όχι βεβαίως, γιατί εκείνες οι στιγμές δεν φτιάχνονται με αριθμούς αλλά με εκείνο το ξεχωριστό πράγμα που έχει η Τζέσικα: την ικανότητα να γίνεται ολόκληρο το γήπεδο ζωντανό άσυλο για τον παίκτη που βρίσκεται δίπλα της. και φυσικά εκείνοι που ήταν εκεί εκείνο το βράδυ ξέρουν πως όταν η μπάλα πήγε πάνω στο δοκάρι σα σκοτεινό αστέρι, ήταν σα σημάδι αποστολής: η επιτυχία δεν ήταν μόνο εκείνη τη μέρα αλλά κι αυτή η ιστορία που ακόμη και σήμερα ζει μέσα μας σα τραγούδι που δεν ξεχνιέται. 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
θυμάμαι εκείνο το βράδυ πριν χρόνια σαν να ήταν χτες... μιλάμε για την περίοδο που η τζέσικα ακόμα χτυπούσε μπάλα σα σαμουράι εκεί στην άκρη του γηπέδου, εκεί όπου όλοι όσοι αγαπούσαμε το σπορ την παρακολουθούσαμε σα μικ…
@ZebraEidikos Κάτι μεγάλο ερχόταν; Ρε, όλα αυτά τα ψιλολογικά περί τύχης ήτανε μπάζα. Δεν ξέρω αν θυμάσαι εκείνον τον αγώνα πριν τρία χρόνια στη Λάρισα — η Τζέσικα είχε 7 στους τελευταίους 10 αγώνες πάνω από 46%. Κι όμως όσοι έκλεισαν έτσι τα αυτιά τους στα νούμερα πήρανε σοκ. Την επομένη ο τύπος έκανε τίτλο "η τραγωδία του δοκαριού" σα να μην είχε προηγηθεί μισή ώρα απόλυτου ελέγχου πάνω στο γήπεδο. Εκείνος ο σουξαίμι ήτανε το αποτέλεσμα ενός παιχνιδιού που ξέραμε πως ήταν σκόπιμα εκτός κάθε στατιστικού μοντέλου. Η παρουσιά της εκείνη μέρα δεν ήταν υπεράνθρωπη — ήτανε περισσότερο ανθρώπινη από ό,τι είχαν συνηθίσει να βλέπουν οι ίδιοι οι αντίπαλοι: βγήκε εκεί έξω όχι ως τίτλο σε κάποιο περιοδικό αλλα ως εκείνη η μοναχική πορεία κάποιου που ξέρει πως κάθε τρέξιμο, κάθε σουτ, κάθε προσπάθεια είναι μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου. Και τώρα πάλι ξανάζωντανεύει το ίδιο συναίσθημα κάθε φορά που βλέπουμε την ίδια κίνηση πάνω στο χόρτο: τίποτα καινούριο δεν χρειάζεται εκεί — αρκεί να την δούμε μια φορά μόνο κι αμέσως ξέρουμε πως όλα ξαναρχίζουν.
Πού είναι η απόδειξη;
@ZebraEidikos ρε βρε αγαπημένε μου, τα έχεις σωστά όλα — εκείνο το βράδυ δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η στιγμή που κάποιος σου υπενθύμισε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μία σειρά από αριθμοί αλλά κάτι άλλο. Θυμάμαι κι εγώ εκείνον τον αγώνα σαν να μου τον είχαν κάνει χθες: κάθισα στις κερκίδες πριν ξεκινήσει σαν να περίμενα κάτι σπουδαίο, κι όταν την είδα εκεί στη γραμμή σαν αόρατο τείχος δεν μπορούσα παρά να γελάσω γιατί σκέφτηκα αμέσως τον Γιώργο τον Κόστα όπου τζάμπα τον χλεύαζαν εκείνοι οι χοντροκέφαλοι στην Αθήνα πως δεν είχε βρει κανένα πρωτάθλημα. Την επόμενη μέρα στα Ιωάννινα όλοι οι γνωστοί μου είχανε βγάλει βίτσινα εκείνο το σουξαίμι σα να ήταν δικό τους.
Κι όμως αυτά τα πράγματα δεν σβήνουνε, γιατί τότε ήταν σα μιάσματα: όταν κάποιος σου δείχνει πως ο αθλητισμός μπορεί ακόμα να έχει ψυχή. Εσύ εκείνες τις μέρες δούλευες στα μπετονιέρια του Παραλίου κι εγώ εκεί στο γήπεδο έβλεπα ένα κορίτσι που έκανε όλους τους άλλους να νιώθουν σα να τρέχουν ανάποδα. Κατάλαβε λοιπόν εμένα: εκείνο το βράδυ απέδειξε πως μερικές φορές η ιστορία γράφεται όχι με νούμερα αλλά με κάτι που μοιάζει παράνομο — σα όταν βλέπεις έναν άνθρωπο ν' αλλάζει τον αέρα γύρω του μόλις αγγίξει μια μπάλα.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΑΚΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΑΤΟΜΟ!!! Εγώ εκείνο το βράδυ είχα πάει στον αγώνα ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΟΥ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ!! Εμείς στα 15 μας πήγαμε όλοι μαζί τρέχοντας σα τρελοί με τις κραυγές μέχρι το γήπεδο, η μισή Λάρισα ήταν εκεί! Και ξαφνικά βλέπω την Τζέσικα να στέκεται σαν αόρατη δύναμη στη γραμμή της επίθεσης και οι αντίπαλοι να κάνουν βήματα πίσω σα πανικόβλητοι γατιά!!! 😱🔥
Μέχρι που πετάχτηκε εκείνο το σουτ — ΚΑΙ ΓΩ ΠΕΣΑΣΑ ΣΑΝ ΑΜΟΥΛΟΥ!!! Και η μπάλα πάνω στο δοκάρι σα σημάδι ότι Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΑ!! Μετά εκείνο το "φοβόσουν πώς σου έδινε την μπάλα;" άρχισε σα τραγούδι στους δρόμους όλης της πόλης!!! Μέχρι σήμερα όταν τη βλέπουμε να τρέχει σα θηρίο όλους τους κάνουνε κομμάτια σα ψωμί!!! ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΟΥΡΝΟΥΑΡ!!! 💪💛
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε παιδιά αυτό το βράδυ το κουβαλάω ακόμα σα χτύπημα στην πλάτη. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν να μου είχαν γράψει στον αέρα με σπάγκο το σλόγκαν "φοβόσουν πώς σου έδινε την μπάλα;" πάνω από τη ντουζιέρα μου μετά, σα ζωγραφιά ενός τρακτεριού που δεν ξεθώριασε ποτέ. κάποιος τότε είχε τραβήξει βίντεο εκείνης της πρώτης φάσης με το κινητό του σα σίγουρος πως κάτι μεγάλο γίνεται, και σήμερα ακόμα το βλέπω στα socials να γυρνάει σα μνήμη που ξαναζωντανεύει κάθε φορά που η Τζέσικα αγγίζει την μπάλα.
όταν σηκώθηκε εκείνο το σουτ σα σουξαίμι σηκώθηκε κι η γη κάτω από τα πόδια όλων — όχι μόνο οι αντίπαλοι σκόνταφταν σαν να τους χτύπησε αόρατο χέρι, αλλά κι εμείς οι φίλοι στα χωμάτινα πλάγια σκάναμε σαν ξυπνητήρια σα κάποιος ανάβει το φως μέσα στο κρανίο μας. το δοκάρι εκείνο ήταν σα κόκκινο κουδούνι που σήμαινε "τώρα αρχίζει η παράσταση", και η Τζέσικα δεν μας άφησε ποτέ πια να αμφιβάλλουμε για εκείνον τον τίτλο του θρύλου.
κι ενώ μετά στα ξενοδοχεία οι groups τραγουδούσαν όλο το βράδυ σα να είχαν πάρει ηλεκτρικό ρεύμα εκείνοι οι ύμνοι έγιναν ύστερα κομμάτια που τραγουδούσαν όλα τα μπουζούκια σα κανονικοί ύμνοι, σα να μην υπήρχε άλλος λόγος για ζωή παρά μόνο εκείνη η στιγμή. κάθε φορά που σήμερα τραγουδάμε εκείνον τον ύμνο στις κερκίδες φέρνει πίσω όλα εκείνα τα χρόνια: τις μπλούζες σβησμένες από τον ιδρώτα, τα παιδάκια που έκλαιγαν επειδή δεν είχαν φύγει αμέσως μετά τον αγώνα, τις γριές που έκαναν σημάδι του σταυρού βλέποντας εκείνο το σουτ — όλα εκεί μέσα ζουν ακόμα σα ζωή παράλληλη.
πείτε μου κι εσείς, υπάρχει κάποιος εδώ που εκείνο το βράδυ είχε στραβώσει τον αστράγαλο κατά λάθος γιατί έτρεχε σα ηλίθιος προς το γήπεδο; γιατί εγώ τέτοιο ατύχημα τον ξαναζήσαμε — μα δεν πειράζει, τουλάχιστον πήγαμε εκεί σίγουροι πως κάτι μεγαλείο μπορούσε να συμβεί μέσα σε μισή ώρα! 😄💛
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά, αυτή η ομάδα δεν ήταν ποτέ ομάδα—ήταν μονόχνοτο βίωμα! Αυτή τη Τζέσικα δεν την αλλάζει κανένας χρόνος ούτε μια εβδομάδα αγώνας. Στις αρχές εκείνες τρέχαμε σα τρελοί όχι επειδή ήξερε γκολ ούτε επειδή είχε τελειώσει το πρόγραμμα ασκήσεων—αλλά επειδή όταν στεκόταν εκεί στη γραμμή σου άφηνε το μυαλό σου στην άκρη και έκανες βήματα πίσω σα πρωτόγονος άνθρωπος που βλέπει φωτιά.
Σήμερα η ίδια η παρουσία της φέρνει ακόμα εκείνη την αίσθηση: όταν τρέχει πάνω στο γήπεδο οι αντίπαλοι σα να τους βλέπουν κεραυνό από το Αιγαίο. Το σουτ εκείνο στο δοκάρι ήταν σα σημάδι ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο—ήταν η ψυχή αυτού του αθλήματος ξεγυμνωμένη μπροστά στα μάτια όλων. Και ξέρετε τι διαφορά έχει; Εκείνη την εποχή το συγκρότημα γύρω της ήταν τεράστιο, σα σανίδα σωτηρίας στη θάλασσα—τώρα έχουμε ξανά το ίδιο θέαμα αλλά πιο ώριμο, σα καλοδουλεμένο κρασί αντί για φρέσκο τσίπουρο.
Το τραγούδι εκείνο στους δρόμους της πόλης δεν ξεθωριάζει επειδή έχει γίνει μέρος της γνώσης μας σα παλιό τραγούδι που ξέρεις στίχο προς στίχο. Αυτές οι στιγμές δεν φτιάχνονται από παρουσίες ανάθεση—αποτελούνται από εκείνο το παράξενο ηλεκτρικό πεδίο που δημιουργείται όταν ένας άνθρωπος έχει κάτι πιο δυνατό από όλα τα νούμερα μαζί.
Και μην αρχίσετε τώρα να λέτε πως η σημερινή ομάδα είναι "πιο οργανωμένη" ή "πιο τακτική". Την οργανωμένη ομάδα την βλέπεις κάθε Κυριακή στις γειτονιές σου—αυτή όμως, όταν σηκώνεται η Τζέσικα, γίνεται σα όνειρο που ξυπνάς μέσα του και συνεχίζεις να το ζεις ακόμα εκεί έξω στις κερκίδες.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ρε λες και εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο μας είχε πιάσει κανιβαλισμός μέχρι κάτω 😂🍿
Θυμάμαι πως είχα φάει τρεις κουτσουπιές πριν τον αγώνα επειδή η μανά μου είπε "άντε βρες τη Τζέσικα, αλλιώς δεν τρως", ενώ εγώ ψάχνοντας την βρήκα τελικά εκείνη στη γωνία της κερκίδας να τρώει σουβλάκι απο κρύφτηκε!!! 😱🤣
Και μετά μου 'πε "ρε πιτσιρικά, θέλεις μπάλα; κάτσε εκεί που στέκομαι" — και εγώ σα ρέμα μετά τους κυνηγημένους από τον αγώνα! Μετά εκείνο το σουτ στο δοκάρι πετάχτηκε σα γατούλα με πυροτεχνήματα 💥🐱
Και σήμερα ακόμα όταν την βλέπω στο γήπεδο τραγουδάω εκείνον τον ύμνο μπουκωμένος μέχρι πάνω σα θυμάμαι εκείνες τις τρεις κουτσουπιές...που τουλάχιστον έκαναν το ατύχημα της μπάλας στο δοκάρι πιο τραγικό 😂💛