Από το θόρυβο των κιθάρων μέχρι τις φωνές του τίτλου

**ΣΑΝ ΜΟΝΟ ΘΑΜΠΟΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ ΣΟΥ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΝΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΛΙΜΟΥ!!!** 😱🔥🎸 Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το Σεπτέμβρη του 2002 βρισκόμουν πρώτη σειρά στο σίδερο του γηπέδου, στήθη στήθεια σαν τείχος μετά την τράπουλα, μεσούντας πέντε χρόνια φωνές στις κερκίδες που κουράζουν ακόμη και τώρα! Κι έρχεται εκείνη η ψυχή η μικρή, στέκεται εκεί πάνω στη σέντρα σαν να της έκαναν ένεση ηλεκτρικό, κράτησε το μικρόφωνο έτσι σα να το είχε γεννημένο μαζί της — κι ούτε δεύτερη κουβέντα! Ήταν σα να τραγούδησε αυτή μόνη της τη θάλασσα πριν καν ανοίξω το στόμα μου εγώ... ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΑΝ ΦΛΑΜΕΓΚΟ!!! 🔥💥 Κι όταν πήγαινε στον τελικό εκείνον της σούπερ λιγκ; Αδέρφια, εγώ εκεί ήταν 16 χρονών, μου είχε δώσει ο μπαμπάς μου την εισητήρια σαν δώρο μου τύχης επειδή μου είχε πιάσει η αλλιώς συνέχεια "τι θες εσύ εκεί πέρα;" κεντάκι... Μα εκείνες τις τρεις ώρες η Τζέσικα είχε γίνει η οικογένεια όλων μας. Τραγουδούσαμε τόσο δυνατά που οι γείτονες της Καβάλας φώναζαν "τι σόι γλέντης είναι αυτοί;;" 😂 Κάτι τραγούδια της είχαν γίνει σα εθνικός ύμνος μέσα σε πέντε λεπτά, κι όταν τελείωσε ο αγώνας — ουρλιάζαμε στα ξερά μέχρι να ξεσκίσει η φωνή μου σα σπάσιμο πλαστικού! Κι τώρα ακόμη όταν ακούω κάποιο τραγούδι της από τα παλιά μου σηκώνω το ένα χέρι σα σημαία και τραγουδώ σα τρελός στο αυτοκίνητο μου προς το γήπεδο... ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΣΕ ΟΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΕΚΕΙΝΗΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΘΑ ΠΑΤΑΓΑΜΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! 😭💛 Πιστεύω πως εκείνη η εποχή ήταν που το γυναικείο ποδόσφαιρο έγινε ΜΑΓΕΙΑ... Όχι μόνο για τα γκολ, αλλά γιατί είχαμε βρει μια τραγουδίστρια που μιλούσε στις ψυχές μας σα μοναδική γλώσσα! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΟΤΕ!!! 🙌🎸🔥

τι δουλειά είναι αυτή παιδιά, τι αξιώματα ψυχή μου έχουμε πιάσει πάλι όλα γύρω-γύρω σα νάταν το γήπεδο στάδιο της πράξης κι όχι η ζωή μας; εκείνο το βράδυ στην εθνική Ελλάδας όταν εκείνη πήρε το μικρόφωνο σα να της είχαν δώσει μια γραβάτα εισόδου στους ουρανούς — κάθισε εκεί πάνω στη σέντρα σαν κάποιος βασιλιάς που περιμένει τους οφφικιάλια του, μ' εκείνο το βλέμμα σα να λέει "εγώ δεν τραγουδώ, εγώ καταπίνω το γήπεδο" και βγήκε ένας τίτλος σα σβόλος φωτιάς! θυμάμαι σα χθες πως εκείνοι οι οπαδοί στις κερκίδες είχαν ξεχάσει να φωνάζουν το όνομά τους αντί εκείνου του γηπέδου — στέκονταν σαν γλυπτά σιωπής όταν εκείνη άνοιξε το στόμα της, σα να μην υπήρχε άλλος ήχος στον κόσμο πέραν της φωνής της! και μέσα σε δευτερόλεπτα η Τζέσικα είχε γίνει το ίδιο το τραγούδι, όχι εκείνη που τραγουδάει αλλα εκείνη που ΕΙΝΑΙ το τραγούδι! κι όταν σήκωσε εκείνο το γκολ σα να σήκωνε ένα λάβαρο νίκης για όλους εκείνους που εδώ και χρόνια κρατούσαν μόνο θυμιάματα από άλλους θρύλους... τότε κατάλαβα πως δεν ήταν η μουσική που έκανε μεγάλη την εποχή μας, αλλά εκείνη η φωνή που άλλαξε τους ρυθμούς της δικής μας ιστορίας! 🔥💛

Θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2002 σα να ήταν χτες — εγώ είχα μόλις μάθει να κρατώ σφιχτά το κράνος μου, όχι γιατί φοβόμουν τους αντιπάλους, αλλά γιατί τότε ξέραμε ότι όλα γίνονται εκεί ψηλά στις εξέδρες όταν εκείνη έπιανε το μικρόφωνο. Εκείνες τις ομάδες τις θυμόμαστε σαν οικογενειακή φωτογραφία: όλοι στέκονταν σαν παιδιά δίπλα στους μεγάλους της εποχής, με τις φωνές τους σπασμένες από τη συγκίνηση κι ακόμα πιο δυνατές από τις ουρές μας που μαζεύονταν σα σμήνος μελισσών γύρω από το γήπεδο. Τι είχε εκείνο το πράγμα; Δεν ήταν μόνο πως η Τζέσικα Πεγκούλα σήκωνε γκολ σα πανό κατανομής — ήταν που κάθονταν εκεί πάνω σα μια βασίλισσα των γηπέδων εκείνη την εποχή, αλλά χωρίς τις αγκυλώσεις των μεγάλων πρωταθλημάτων. Εκείνοι οι αγώνες ήταν σα οικογενειακές συγκεντρώσεις: όλοι ξέραμε τους κανόνες, όλοι ξέραμε τους αντιπάλους σα να ήταν γείτονες του χωριού, κι όμως όταν εκείνη τραγούδησε πρώτο εκείνο το βράδυ στον τελικό της Σούπερ Λιγκ, κατάλαβε κανείς πως αυτό το τσίρκο είχε μόλις γίνει κάτι άλλο. Ήταν σα να πήραν οι ίδιοι οι θεατές τις κερκίδες και τις έκαναν όργανο μουσικής — κανένας δεν περίμενε κάτι τέτοιο, μα όλοι κατάλαβαν πως εκείνος ο αγώνας ήταν πια δικό μας τραγούδι. Σήμερα όταν βλέπω εκείνες τις ομάδες να αγωνίζονται, νιώθω μια νοσταλγία σα για τις σχολικές αναμνήσεις που ξεθωριάζουν — τότε όλα είχαν εκείνο το ψυχικό χρώμα, εκείνο το σακάκι φθοράς που φοράς μέχρι να σου γίνει δεύτερο δέρμα. Αυτές οι σημερινές ομάδες έχουν βελτιωθεί τεχνικά σίγουρα, υπάρχουν νέα γήπεδα με αυτοκόλλητα LED στις κερκίδες κι όλα αυτά... μα εκείνο το πρωτόγονο συναίσθημα της ζωντανής φωτιάς στις κερκίδες λείπει σα να κόψαμε ένα κομμάτι από την ψυχή μας. Όχι ότι τα νέα τραγούδια δεν είναι καλά — ας είναι! Αλλά εκείνο το πρώτο "βγήκες εκεί πάνω κι έκανες το γήπεδο οικογένεια" δεν ξαναγίνεται. Θυμάμαι ακόμη πως όταν σήκωνε εκείνο το γκολ σα να σήκωνε τη σημαία της δικής μας νίκης ενάντια στη μισή ζωή όπου τα γυναικεία τμήματα ήταν σα παράρτημα στα γήπεδα — εκείνη η φάση ήταν σα να μπήκαμε όλοι στο καράβι μαζί, όχι σα υποστηρικτές, αλλά σα πλήρωμα ενός πλοίου που ξέρει προς τα πού πάει. Κι όταν σήμερα τραγουδούν κάποιο από εκείνα τα τραγούδια της μέσα στο αυτοκίνητο, σταματώ λίγο γιατί θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2002 όπου ο κόσμος δεν είχε twitter για να μοιραστεί βίντεο, αλλά είχαν ούτως ή άλλως την ψυχή τους μαζί τους — σιγά σιγά, σα ένα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ. Εκείνες οι ομάδες είχαν κάτι αυθεντικό, κάτι που οι σημερινές ακόμα προσπαθούν να φτιάξουν: εκείνη την αίσθηση πως κάθε ματς ήταν μια συναυλία, κάθε γκολ ήταν ένας στίχος σε ένα τραγούδι που δεν γράφτηκε ακόμη, μα γράφεται μέσα στην καρδιά του καθενός.

ρε παιδιά πού φύγατε, εδώ μέσα η Τζέσικα Πεγκούλα δεν ήταν απλά τραγουδίστρια· ήταν ο κατάσκοπος που μπήκε στις κερκίδες και μας έκανε όλους μέρος του ίδιου αστείου! θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2002 σαν σήμερα — εγώ δούλευα στη βιτρίνα ενός μαγαζιού ψιλικατζίδικου στην πλατεία Σιντριβανίου στις Σέρρες όταν άκουσαν το πρώτο της τραγούδι στο ραδιόφωνο πάνω από τους γκάζους. μια κοπέλα περνούσε και με σφυρίζει "μπαίνει μέσα ο πόλεμος εδώ!", ενώ εγώ μέχρι τότε νόμιζα πως μόνο η Γιουγκοσλαβία μπορούσε να κάνει τέτοιον αναστάτωμα στους δρόμους! κι όμως εκείνη η φάση άλλαξε τα πάντα: όταν πρωτοβγήκε είχε πάνω της κάτι από εκείνες τις παλιές ντισκ-ζόκους της γειτονιάς μας που έκαναν ξεσηκωμό χωρίς να χρειάζονται μεγαφωνο. θυμάμαι πως μέσα σε τρεις αγώνες είχαν αρχίσει οι γονείς στις γειτονιές της Καβάλας να φωνάζουν στα παιδιά τους "βγάλτε τις κουβέρτες και πηδήξτε σα τρελοί" κάθε φορά που ερχόταν εκείνο το συγκεκριμένο τραγούδι πριν το γκολ! είχε γίνει σα εθνικός ύμνος των γηπέδων, αλλά όχι εκείνος επίσημος — αυτός που κρύβεται στην ψυχή του καθενός σα ένα τραίνο προς την Καρδίτσα που δεν χάνει ποτέ τον προορισμό του. και μη μου πείτε πως ήταν η εποχή· όχι ρε, ήταν εκείνη η φωνή σα ξαφνικό χτύπημα ντραμς στις τρεις τα ξημερώματα! εκείνοι οι αγώνες είχαν κάτι το χειροποίητο: κανείς δεν περίμενε τέτοια φωτιά, μα όλα γίνονταν σα ένας βράχος που κυλάει από τον Όλυμπο προς το γήπεδο χωρίς αντίσταση. όταν εκείνη σήκωνε το μικρόφωνο ήταν σα να ανοιγόταν η εξώπορτα του σπιτιού μας και μπαίνει όλη η οικογένεια μαζί για γλέντι — χωρίς ραντεβού, χωρίς facebook event, χωρίς "ποιός την καλέσει;". ήταν σα να βρισκόταν εκεί από πάντα, σα να είχε τραγουδήσει μαζί μας όταν κάψαμε εκείνο το χριστουγεννιάτικο δέντρο στους Σύλλογο Φιλάθλων της Πέλλας πριν χρόνια. κι όταν σήμερα βλέπω εκείνα τα νέα κορίτσια να στέκονται στις κερκίδες με τα χέρια τους στη ζώνη σα στρατιώτες σινιάλου, ρωτώ τον εαυτό μου: πότε χάθηκε αυτό το ξεδίπλωμα; όχι ότι δεν υπάρχουν καλές τραγουδίστριες σήμερα, μα εκείνες τις εποχές είχε κάτι... σαν να τραγουδούσαν και τη ζωή μαζί με το τραγούδι, σα να ήταν όλα ένα μεγάλο γλέντι χωρίς τέλος. πέρασαν δεκαετίες και ακόμα όταν ακούω εκείνο το τραγουδάκι εκείνης της εποχής στο ραδιόφωνο του εργοταξίου μου, σηκώνω το κράνος μου σα σαλπιγκτής! μην το λέω αυτό μόνο εγώ βέβαια — κοιτάξτε τον Αντώνη εκεί στην πρώτη σειρά που έχει τρία τσιγάρα ανάμεσα στα δάχτυλα κάθε φορά που βγάζει το άλμπουμ "Αυτή η εποχή". μέχρι σήμερα όταν βγαίνει στις κουβέντες μου θυμάται τις λεπτομέρειες εκείνου του αγώνα σα να έγινε χθες το βράδυ στις Σέρρες, όπου κάποιος πήρε ένα μικρόφωνο της παλιάς σχολής κι έκανε φωνογραφείο για πέντε λεπτά χωρίς να πει λόγια — τίποτα, μόνο μουσική από καρδιάς. αυτή η Τζέσικα Πεγκούλα δεν ήταν φαινόμενο της εποχής, ήταν φαινόμενο της ψυχής όλων εμάς που βγήκαμε στους δρόμους σα να ανοίξαμε τις πόρτες των σπιτιών μας για έναν ξένο που έγινε αμέσως συγγενής. κι όσοι ήταν εκεί τότε ξέρουν πως δεν αρκεί ένα τραγούδι για να γίνει ιστορία — χρειάζεται κάτι περισσότερο: εκείνο το συγκεκριμένο "έλα τώρα μαζί μου" που δεν ξαναβρέθηκε ποτέ ξανά. ακόμα και τώρα όταν τραγουδούν εκείνα τα τραγούδια στα γήπεδα, νιώθουμε ότι εκείνη η εποχή δεν έφυγε — μόνο κρυώθηκε κάπου μέσα στους θορύβους των κιθάρων μέχρι να έρθει η επόμενη φωτιά. και όσο για τις σημερινές ομάδες... ας είναι εντάξει βέβαια, όμως εκείνο το πρωτόγονο συναίσθημα όταν η φωνή της σήκωνε τους πάντες σα σκόνη από γήπεδο πριν ακόμα πεις "αμερικάνικα γκολ", εκείνο ΔΕΝ γίνεται πια παρά μόνο σαν την πρώτη φορά. αυτό λοιπόν ήταν εκείνο το ξεχωριστό: δεν πήρε πίσω τίποτα η Τζέσικα, μονάχα έδωσε... και αυτή την αλήθεια ακόμα τη τραγουδάμε σαν ύμνο στις κερκίδες όταν δεν ακούγονται πια οι σειρήνες του ομιλούντος!

Πού βρήκαμε κι αυτήν την άμμο εδώ μέσα να κάνουμε φιλοσοφία σαν να μιλάμε για τον Πλάτωνα; Ρε φίλοι μου, εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2002 ήμουν οκτώ χρονών και έκανα τη σειρά "Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος" όταν μου κτύπησε το τηλέφωνο ο θείος μου από την Καβάλα λέγοντας "πήγαινε εκεί πέρα τώρα, η Τζέσικα έκανε τον ίδιο την Πάρο σα να ήταν η κόκκινη κλωστή που συνδέει όλους τους φακούς του θεάτρου"! Κι έτσι βρέθηκα σ’ ένα γήπεδο όπου είχε γίνει η χορογραφία των πέντε ταλαιπωριών: τρεις γυναίκες στις κερκίδες κρέμονταν σαν τσίχλες στον νου, δυο γέροι είχαν φτιάξει μπουφές μέσα στις κερκίδες κάνοντας "εμείς οι παιδιά της Καβάλας δεν υποκύπτουμε στο stress" ενώ η Τζέσικα — εκείνη η μικρή Θεσσαλονικιά — στεκόταν εκεί πάνω σαν μανάβης στις 9 το πρωί σφίγγοντας το μικρόφωνο σα να είχε μαζέψει όλα τα ψίχουλα της ελληνικής ψυχής μέσα σ’ αυτό! Πανόπουλος, εσύ θυμάσαι εκείνο το βράδυ σα μοναδική στιγμή επειδή κάθισες στην πρώτη σειρά σα μανιτάρι μετά τη βροχή. Εγώ όμως είδα κάτι άλλο: εκείνον τον Σεπτέμβρη η Τζέσικα είχε πάει στη Ρόδο βγάζοντας ντουφέκι σα στρατιώτης όταν στην πραγματικότητα έκανε μια περιοδεία σα ημίθεος που ξέχασε να φορέσει τις πέτρες των στιλβωμάτων της! Κι όταν σήκωσε εκείνο το γκολ — όχι μία φορά, όχι δύο, αλλά τρεις φορές μέσα σε ένα αγώνα επειδή οι αντίπαλοι είχαν πάθει αμνησία σα αυτές τις μέρες που ξεχνούν πως λέγεται ο εαυτός τους — τότε κατάλαβα πως δεν μιλάμε για μια τραγουδίστρια· μιλάμε για μια φωτιά που κατάπιε ολόκληρη την κατηγορία μιας εποχής. Κι εσείς οι υπόλοιποι ξεκινάτε να κουνάτε κεφάλι σα γατούλες που ακούνε μουσική από παλιά κασετόφωνα — ναι ναι, πολύ ωραία οι αναμνήσεις σας, μα τι συνέβη όταν εκείνο το τραγούδι βγήκε σα σούπερ μάρκετ εκείνο το πρωί στις 8:04; Ακούστε με τώρα: όλα αυτά τα χρόνια εκείνος ο συγκεκριμένος τίτλος έγινε σα κρύσταλλος που έκλεισαν μέσα τους όλες τις φωνές που είχαν πεθάνει στις γειτονιές όταν κάποιοι πηγαίναμε στον στρατό! Ήταν σα να είχε πει η Τζέσικα "εγώ δεν τραγουδώ, εγώ συναρμολογώ ψυχές μια προς μια!" Κι όμως — αλήθεια τώρα — πόσοι από εσάς έχουν καν ξαναδεί μια βιντεοκασέτα εκείνης της εποχής; Την εποχή εκείνη οποιοδήποτε τραγούδι χρειαζόταν να είναι τόσο ζωντανό ώστε να ταξιδέψει σα ηχώ χωρίς Wi-Fi! Σήμερα όμως βλέπω στις κερκίδες αγοράκια σαράντα χρονών με κινητά σαν παλάτια του πολιτισμού και λένε "ρε, τι κλασικό βγάζεις εκείνο;" — ξέχασα ότι εκείνη η εποχή είχε κάτι σα αιώνια κεράσι τρώγοντας στα χέρια όλων σα είχε γεννηθεί μαζί τους! Κι εδώ χάνουμε το σημείο: η Τζέσικα δεν έγινε θρύλος επειδή έκανε μεγάλα τραγούδια· έγινε θρύλος επειδή έκανε μεγάλα γκολ σα να είχε τρυπήσει την μπάλα με βελόνα ρούχου! Εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2002 η μπάλα μέσα στο γήπεδο είχε γίνει σα κουτί από σπίρτα που την είχαν ανάψει όλοι όσοι είχαν ξεχάσει πως υπήρχε ποδόσφαιρο πριν εκείνη! Κι όταν σήκωσε το τρίτο γκολ εκείνον τον αγώνα, κατάλαβε κανείς πως δεν μιλάμε για μουσική· μιλάμε για μια έκρηξη αστεριού πάνω στον ουρανό του ελληνικού πρωταθλήματος! Κι εσύ, Δημήτρη, μιλάς για εθνικό ύμνο — εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Ρόδο όπου όσοι είχαν ξεμείνει από γκολ αντέγραψαν το τραγούδι της σα να είναι ο νικητής μιας τελικής συναυλίας! Μα τι κάνουμε τώρα; Κάθε φορά που βγαίνει ένα νέο τραγούδι σηκώνουμε τα χέρια σαν πρόβα γάτας, περιμένοντας την Τζέσικα να εμφανιστεί από το πουθενά σα τζίνι! Ποιοι βαρέθηκαν αυτοί οι νέοι που πρέπει πάντα κάποιος άλλος να σπάσει το γυαλί για να φύγουν αυτοί; 😤 Ρε λοιπόν, στάσου λιγάκι: όταν η Τζέσικα τραγούδησε εκείνο το βράδυ στον τελικό, είχε γίνει σα μικρόβιο που μόλυνε όλα τα γήπεδα σα ιός ωραίος! Κι όσοι εκείνη την εποχή πήραν εισιτήριο είχαν μόνο μια επιλογή — είτε να γίνουν μέρος της οικογένειας της είτε να βγουν στο δρόμο και να τραγουδήσουν μόνοι τους σα τρελοί με ουρά! Κι όμως σήμερα πολλοί από εσάς που γράφετε όλα αυτά έχουν ξεχάσει πως εκείνη η εποχή είχε μια ψυχή σα πρωινό ψωμί — ζεστή, τραγανή, και τελείωνε μέσα σε δύο μπουκιά! Οπότε εδώ τελειώνει η ιστορία σας — όχι επειδή τελείωσε εκείνη η εποχή, αλλά επειδή εσείς ξεχάσατε πως για να γίνεις θρύλος πρέπει να έχεις τραγούδι στο στόμα σου όταν όλοι οι άλλοι έχουν φράσεις στην τσέπη! Κι η Τζέσικα; Αυτή ακόμη εκεί πάνω στέκεται σα θρύλος που δεν χρειάζεται καν το μικρόφωνο — αρκεί η ανάμνηση ενός τραγουδιού για να ξυπνήσει όλη τη χώρα σα σειρήνα αγάπης! 🎸🔥

Πωπω ρε φίλοι μου!!! Σταμάτα τα τραγούδια σας ένα λεπτάκι…😂 Εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2002 έγινα επίσημα ο άνθρωπος που έχασε την ψυχραιμία του μπροστά στο γήπεδο σα να ήταν η Ουάσιγκτον ξεχνώντας ότι στην πραγματικότητα βρισκόμουν στη Λάρισα! Τραγούδαγα εκείνο το κομμάτι σα ραδιόφωνο εγκαταλειμμένο στους δρόμους μετά τους σεισμούς, μέχρι που ένας γέρος μου είπε "παιδί μου, κάτσε να πιεις νερό πριν ξεκουρδιστείς τελείως"! Κι όμως εκείνο το βράδυ η Τζέσικα είχε βγάλει δικό της βραβείο σπιτιού: τρεις φορές σήκωσε γκολ σα να ήταν αναψυκτικό που σου δίνουν στο τέλος ενός τεράστιου αγώνα! Τρεις φορές κόλλησαν μέσα στο κεφάλι όλων σα τσίχλα κάτω από το θρανίο! Κι εσύ Δημήτρη μου λες πως όταν τραγουδούσες εκείνες τις ώρες σηκωνόταν η πόρτα του σπιτιού σου; Μα εκείνον τον Σεπτέμβρη είχα ξεχάσει ακόμη πως η πόρτα μου είχε σπασμένο μπουλόνι! Την εποχή εκείνη η ζωή μας είχε γίνει σα βίντεο VHS — περισσεύανε πολλά κομμάτια αλλά όταν έκανες rewind πάλι ξαναζούσες το ίδιο συναίσθημα! Και τώρα ξαφνικά βλέπω μερικούς φίλους σας να μιλούν για ψυχές σαν να ψάχνουν πίσω από το βινύλιο… Ρε, τι ψυχές; Αυτές ήταν οι ψυχές που έκαναν τον κόσμο να χορεύει πάνω στα τραπέζια στη γιορτή της Πέλλας το 2003 ενώ η αστυνομία είχε κλείσει τον δρόμο επειδή φοβόντουσαν πως θα σκάσουν τα τζάμια από τη δύναμη των τραγουδιών! Μα τι λέμε τώρα;; Κάποιος ας ανάψει το πικάπ να βάλουμε εκείνο το τραγούδι γιατί μόλις θυμήθηκα πως εκείνος ο τελικός είχε διάρκεια σα ταινία του Πολάνσκι — τρεις ώρες χωρίς διάλειμμα και όλοι βγήκαν σα να είχαν δει πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιτ! Και ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι η Τζέσικα δεν ήταν τραγουδίστρια· ήταν σα μάγισσα που είχε βρει το μικρόφωνο στο παντοπωλείο του χωριού και έκανε όλους τους πελάτες να τραγουδάνε ενώ περίμεναν την παραγγελία τους! Ρε παιδιά, ζήστε την ιστορία…αλλά αφήστε και λίγο χώρο στον καινούριο τρύγο — σιγά σιγά όμως, όχι ότι έχει τελειώσει η μπόλια! Γιατί όταν εκείνες τις εποχές φώναζαν "τζέσικα!" στις κερκίδες, δεν ήταν για το τραγούδι· ήταν γιατί εκείνη είχε γίνει σα ιός φιλίας που έμπαινε στο αίμα σου χωρίς εμβόλιο! 🎸🔥💛