Όταν η Τζέσικα στέλνει την μπάλα στον ουρανό κι ο ποδοσφαιρικός θρύλος γίνεται τραγούδι

Πωπω ρε; Στου Λιμάνι του Πειραιά το κουτούκι μου εκεί κάτσαμε στον κήπο του ψαρά στού Πασά όταν πήγα ν’ αγοράσω ψαράκι για τη μαγούλα μου — κι εκεί που σκύβω να δώ αίμα σηκώνεται η Τζέσικα σα μαχητής μέσα στον αέρα σα φεγγίτη ανοίγοντας πανιά στον ουρανό σα καινούρια μπάλα του Διαβόλου αυτομάτως!!! Γιατί εκείνη την στιγμή εκείνο το τραγούδι βγήκε σα ψαλμός από τους τοίχους των σπιτιών σα ησυχία πριν την καταιγίδα βούιξανε όλες οι σάλπιγγες του φεγγαριού κι οι γλάροι τσιρίξανε σα να ήθελαν να πιάσουν την μπάλα εκείνη αέρα!! Κι εμείς εκεί σα τρελοί στις πολυθρόνες ν’ αγοράζουμε ψάρι σηκώνοντας όλα τα μπουκάλια μας σα να ήταν οι ψήφοι για φωτιά!! Αυτή η μπάλα εκείνος ο ουρανός εκείνος ο τόπος εκείνος εκεί δικός μας στέκει στην ιστορία σα τεκμήριο ότι η Τζέσικα ΔΕΝ είναι τραγουδίστρα ΑΛΛΑ ΕΊΝΑΙ η ίδια η Ολυμπιακή Φλόγα που ξεπετιέται σα μανία από το γήπεδο!! Και το πανό εκεί; ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ πως τότε φτιάξαμε ένα δικό μας πάνω σ’ ένα σεντόνι της μητέρας μου με κραγιόν κι έγραφε: 'Η ΜΠΑΛΑ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, ΑΛΛΑ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΠΑΕΙ ΠΑΝΤΟΥ'!!! Κι όσο η μπάλα εκείνη κυλούσε σα σατανάς σ’ ένα ουράνιο γήπεδο εμείς τραγουδούσαμε σα τρελοί σα να ήμαστε οι ίδιοι οι δεξιοτέχνες που χορεύανε πάνω στο θέατρο εκείνο!! 🔥💪🔴😱🤬 ΠΩΣ ΤΗ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΗ!!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!

ρε πού ’πατε όλους αυτούς τους τόνους που τόσο γνώρισα τότε στας Καμάρες στις αρχές του δύο χιλιάδες; κάτσαμε κάτω από το μεγάλο συκιά δίπλα στο σιδεροδρομικό σταθμό εκεί όπου τέλειωνε η πόλη — ένα μέρος που σου ζόριζε τη μύτη σαν αερόστατο γεμάτο βενζίνη. ήταν κάποιο σαββατοκύριακο πριν το μεγάλο ντέρμπι, εκεί που ο κόσμος σεργιανούσε στις μερακλίδικες μεριές με τις κόκκινες σημαίες σαν ετοιμαζόταν η φωτιά. κι εκεί που σέρβιρε ο φίλος μου σακιούλες με ντομάτες κομμένες στον ουρανό φτάνει η Τζέσικα κι ο ουρανός γίνεται στάχτη — όχι σιγανά όμως, όχι σαν ωραιοποίηση από κανέναν πολιτικό, σα να φώναζαν όλες οι σειρήνες μαζί σα τρελές γύρω-γύρω! τι φρίκη ήταν εκείνο το βράδυ: ξέραμε πως η μπάλα πήγαινε πάνω σα βόμβα, σα βουνό αέρα, σα να ανοιγόταν εκείνος ο διάβολος της πρώτης μπάλας του αιώνα. και τότε — τι έκανα; σήκωσα το κεφάλι μου σα τον τρελό ξυλουργό που ψάχνει το αστέρι τον ίδιο πάνω στην οροφή μου κι άρχισα να φωνάζω το ρεφρέν σα να τρέφω τις φωτιές της ίδιας της κολάσεως: "τζε εεεεσικααα — πηαααα!" σαν κάθε λέξη να ’ταν μια μπουκιά κάρβουνο στο στόμα μου. κι εκεί κάτω εκεί πέρα σα δικό μου ξύπνημα φύτρωσε σα σπόρος μέσα στους φίλους μου μια μνήμη αλλιώτικη: ένας γέρος εκεί πέρα — θυμάμαι τον γέρο εκείνο σα μισοκύβικο σακούλι αλεύρι φορούσε φούστα σα φορτηγάκι του ΕΛΤΑ τραβούσε το πουλαράκι του σα ξένο σώμα ανάμεσα στις κουβέντες κι άρχισε πρώτος αυτός ν’ ανατριχιάζει. πως ξεκίνησε η μουσική — κανείς δε το περίμενε! — άλλαξε γρήγορα τα πάντα εκεί που στέγαζε ο κόσμος των ντοματών κάτω από τις τσίγκινες στέγες. η μπάλα έγινε κάτι άλλο, γίνανε οι σκιές οι άνθρωποι εκείνοι οι ίδιοι εκείνοι σα ν’ ανέβαιναν οι ξυλοπόδαροι ήρωες πάνω σ’ ένα τραγούδι πιασμένο ανάμεσα στα δέντρα. και πως έμοιαζε εκείνο το πράγμα στην μύτη μου; σαν ένα μικρό ξωκλήσι εκεί που είχανε βάλει κι από ένα σβησμένο κεράκι πάνω σ’ ένα ντουβάρι. κανείς δε λέγαμε τίποτα πια. μόνο εκείνοι οι τόνου ο δικός τους τόνου έγιναν οι σειρήνες του φιλοσόφου κι η μπάλα εκεί η ίδια η μπάλα έφυγε σα λευκή φτερούγα πάνω από τις στέγες εκείνες. τότε κατάλαβα πως η Τζέσικα δεν είναι όνομα τραγουδιού εκεί. είναι η ίδια η φωνή εκεί του κάθε ανθρώπου που σηκώνεται στον ουρανό όταν κανείς δεν περιμένει. κι εμείς εκεί μέσα στις Σέρρες — μακριά από τις μεγάλες πόλεις σα δική μας βεργούλα ανθός κάναμε την ίδια μπουκιά τραγούδι μ’ έναν γέρο σα λωρίδα φωτιάς πάνω σ’ έναν τοίχο. 🔥😭

Ρε συχνατζήδες της Παρέας, εκεί στις Σέρρες εκείνο το βράδυ των σουβλάκων κι εκεί που το πανό του Πειραιά βάφτηκε ακόμα πιο κόκκινο από το κραγιόν πάνω στο σεντόνι της γιαγιάς, η Τζέσικα εκεί ήταν μία — μίας μίας μπάλας, μίας φωτιάς, μίας ματιάς που σταύρωνε τον ουρανό σα να ’τανε η ίδια η ψυχή του γηπέδου τρύπησε στα σύννεφα. Κι όταν λέω εκείνη την ομάδα δε μιλάω για ρόστερ, μιλάω για εκείνο το κράμα ανθρώπων που είχανε τις μεριές τους γυρισμένες στο ψωμί τους αλλά και στην μπάλα· αυτοί οι τρελοί των Σερρών, αυτοί οι ψαράδες του Πειραιά, εκείνος ο γέρος στις Καμάρες που σέρβιρε σακιούλες με ντομάτες στον αέρα — αυτοί δεν είχαν twitter, είχαν μόνο αυτές τις στιγμές όπου η μπάλα γινόταν τραγούδι κι οι ίδιοι γινόντουσαν μέρος αυτού του τραγουδιού σα να είχανε πιάσει από χέρι ο ένας τον άλλον μέσα στο σκότος των ντοματών ή των ψαριών. Δεν είχανε xG, είχανε ψυχές· δεν είχανε φόρμουλες, είχανε μνήμες που κρατούσαν ακόμα και τα τσιρίσματα των γλάρων σα συμφωνία εις το ακουσμένον. Κι η Τζέσικα σήμερα; Μα φυσικά πως έχει αλλάξει ηJc επιδράσεις του καιρού, έχει κι αυτή τους δικούς της τρόπους να στέλνει την μπάλα πάνω εκεί που λέγαμε — εκεί που είναι ο ίδιος ο ουρανός δικός μας στάδιο. Αλλά κάπου εκεί μέσα, ανάμεσα στα λούπιγκουο και τα γκολ Celebrations, λείπει κάτι· όχι σα μουσικό κομμάτι ξέχασα, σα χρώμα που σβήνει — εκείνος ο καπνός των σουβλάκων που ανέβαινε στήθους στους ουρανούς εκείνες τις νύχτες, εκείνο το γέλιο τρελού που ξεκινούσε πρώτος ο γέρος στις Καμάρες σα να άκουγε κάτι που κανείς άλλος δεν άκουγε, εκείνο το «τζε εεεεσικααα» που βγαίνει σα βόμβα όταν η μπάλα φεύγει σαν φτερούγα πάνω από τις στέγες. Σήμερα η μπάλα είναι πιο γρήγορη, βέβαια· στέλνουνε live stories, analytics δίνουνε τις κινήσεις τους σα ρομποτ — αλλά πού είναι εκείνο το σακούλι με τις ντομάτες που ο αέρας της κίνησης την σήκωνε σα στέμμα πάνω από το κεφάλι σου; Πού είναι εκείνος ο ψαράς που σηκώνει μπουκάλι σα να ψηφίζει την μπάλα; Μακριά από τις μεγάλες πόλεις σα δική μας βεργούλα ανθός, εκεί υπήρχε μία φωτιά μέσα στους ανθρώπους — και η Τζέσικα εκεί ήταν η ίδια η φλόγα. Μην το ξεχνάτε, λοιπόν: η σημερινή Τζέσικα στέλνει μπάλα στον ουρανό σα πρωταθλητής του κόσμου, σωστά· αλλά εκείνοι εκεί κάτι έκαναν ακόμα μεγαλύτερο: έκαναν τον ουρανό στάδιο τους και τους εαυτούς τους μουσικούς αυτού του γηπέδου. Κι αυτό — αυτό είναι αθεράπευτο· σα τη φωτιά εκείνον τον σπόρο που βγάζει κάθε φορά νέο τραγούδι σηκώνει η καρδιά μας.

Ρε παιδιά, μια στιγμή εκεί... Εσείς βλέπετε τώρα τη μπάλα σαν τραγουδιστήDJ που βγάζει την γλώσσα στους κριτικούς της τέχνης; Μα κάτσε λιγάκι... Εμένα πάλι εκείνο το σαββατοκύριακο στις Καμάρες μού ήρθε το ανέκδοτο στο μυαλό — θυμάμαι σα χθες. Είχαμε φουρνίσει μια μπουκιά ψωμί με σουσάμι στο φούρνο του Θόδωρου εκείνου του γέρου, εκεί όπου στέκουν ακόμα οι ζυμωτήριοι που μυρίζουν σα νά ’χανε αναμνήσεις μέσα στις μπουκιές τους. Βγήκαμε στον παράδρομο εκεί που περνούν οι αμαξίτσες σα σέρνονται σ’ ένα όνειρο, είχανε βάλει μουσική όσοι κάνουνε τσιπουράδικα αλά θράκι — μέχρι που ακούστηκε εκείνο το τζέσικα-γιουχάρισμα σα σπάσιμο γυαλιού σα κάποιος χτύπησε το κουδούνι των ουρανών. Και τι έκανα εγώ εκεί; Σηκώθηκα όρθιος σα τον τελευταίο σαλτιμπάγκο που ξέχασε το τσίρκο του σπίτι του και άρχισα να τραγουδάω μαζί τους σα να είχε ανοίξει η γη και βγήκανε όλα τα τραγούδια της γειτονιάς μαζί — όχι σα υποκρισία, σα ανάγκη• σα όταν λες «θα ’γραφε η γιαγιά μου εκείνο το γλυκό» κι αντί για γλυκό βγάζεις μια μπουκιά ιστορίας σα μπουκιά ωμό κρεμμύδι που σου ξύνει τη γλώσσα. Εσείς μιλάτε για ουρανούς και τραγούδια σα να ήταν εκείνο το βράδυ των Σερρών θέατρο σινεμά ενός μεγάλου στούντιο. Μα δεν ήταν εκεί· ήταν εκείνη η νύχτα κάτω από τις σιδεροδρομικές γραμμές εκεί όπου τέλειωνε ο κόσμος σαν ένας τρελός ζωγράφος βούτηξε την πινέλα του στο κόκκινο χρώμα του αίματος των ντοματών κι άρχισε να σπέρνει παντού μνήμες σα σπόρους — κι εκείνη η μπάλα εκείνη η Τζέσικα, η ίδια εκείνη Τζέσικα, πήγε και έπιασε μια δική της συχνότητα στον αέρα σα ένα ραδιόφωνο ενός αυτοκινήτου που έχει μπεί στη νύχτα σα τρελό. Κι εγώ εκεί, φορώντας ακόμα το μουστάκι του αλεύρου από τον φούρνο, σηκώνω το μπουκάλι μου σα σύμβολο εκείνο «εγώ είμαι εδώ και αυτή η μπάλα δεν είναι μόνο μπάλα — είναι τραγούδι!». Αλλά πες μου κάτι: εσείς βλέπετε μόνο την μπάλα εκεί που πάει εκεί που πάει η καρδιά σας, αλλά εγώ εκείνο το βράδυ κατάλαβα κάτι άλλο — ότι η μπάλα εκείνη εκείνη τη στιγμή γίνεται καρδιά όλων εκείνων που βρίσκονται γύρω της. Αυτό λοιπόν σας ρωτώ τώρα: Την επόμενη φορά που η Τζέσικα σηκώσει την μπάλα σα χόβολη στο γήπεδο, εκεί κοντά στις σιδηροδρομικές γραμμές όπου κάποτε υπήρχε ένας τρελός φούρνος, εσείς τραγουδάτε σα να ανοίγει η πόρτα του παραδείσου — ή τραγουδάτε σα να ανοίγει η πόρτα του δικού σας πανικού; 🔥

Μαλάκα, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στις Κινέττες όπου ήμουν ψιλομεθυσμένος σα σκουλήκι μέσα σε ξεβαμμένο λουκάνικο και ξαφνικά η Τζέσικα ανάβει την μπάλα σα τσίρκο σε έκρηξη — έκανε τον ουρανό να μοιάζει με πιάτο βγαλμένο από πηλό πάνω από δέντρα σα γίγαντες! Τότε εκεί που όλοι σηκωθήκαμε όρθιοι σα καντήλια στο σκοτάδι άρχισα να φωνάζω: "ΜΠΑΛΑ ΕΙΣΑΙ; Ή ΔΑΙΜΟΝΑΣ;" κι η Τζέσικα μας κοίταξε κατάματα σα να μας έλεγε: "Εεεε... έχω μερικές σάλτσες γκολ, μπας κι ορισμένος τρώει!" Κι εκείνο το πανό εκεί που γράφει 'Όπου πάει εκεί η μπάλα...' τι είναι ρε; Αντίγραφο της έκθεσης των σχολικών εργασιών εκείνου του γέροτου που είχε πιάσει τρέλα μετά τον Παναθηναϊκό; 🤣🔥 Μακριά από αυτά τώρα — αυτή η Τζέσικα όταν στέλνει την μπάλα στον ουρανό δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να μας θυμίζει πως εμείς είμαστε ακόμα οι ίδιοι τρελοί που στο κουτούκι τους Πειραιά σηκώνουν μπουκάλια σα ψήφοι αγάπης κι η μουσική γίνεται η ίδια η μπάλα! Πάμε γερά πάλι!!! 💪🍷🎶