Από τις γειτονιές του Λος Άντζελες ως το πορτρέτο της νίκης: η Τζέσικα μας έκανε όλους πρωταθλητές!
τι λες τώρα αγοράκια μου, ήρθε πάλι εκείνη η εικόνα στις 21 Ιουλίου του 2021 να με τινάζει σαν ηλεκτρικό ψάρι πάνω από την πολυθρόνα μου... θυμάμαι σαν χτες όταν βγήκα στους δρόμους της Αβάνας με τις φωτογραφίες της Τζέσικα στον τοίχο του σπιτιού μου, εκεί όπου πριν δέκα χρόνια έγραφα τοπικά σύνθημα για κάποιον άλλον πρωτάθλημα. τότε ήταν μικρές ιστορίες της γειτονιάς, τώρα; μια μορφή με σέρβιρ και βόλεϊ που άλλαξε ρότα στον τρόπο που βλέπουμε τένις. είχαμε στήσει όλα τα ίδια πανό στις αλυσίδες των σούπερ μάρκετ της περιοχής — μη ξεχνάτε πως σ' εκείνα τα χρόνια ακόμα σου πουλούσαν γάλα ξινό στις γειτονιές και εμείς ψιλοτσακωνόμαστε στους δρόμους για το πρωτάθλημα.
εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ του Ιουλίου, ενώ κυκλοφορούσα στα στενά του Λος Άντζελες, είχα τον ραδιοφωνάκι μου ανοιχτό στους δρόμους όπου παλιά μάζευα φίλους για τους αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος. ανάμεσα στις ανακοινώσεις των αυτοκινήτων είχε φύγει η φωνή του σχολιαστή για εκείνο το σημείο — "γουόρτ μπάλατ!" κι εγώ στάθηκα σαν κολώναν συνέχεια ενός ξενοδοχείου μέχρι που συνέλθω ότι δεν μπορούσα να πιστέψω πως ο ударισμός εκείνος έγινε μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. από τότε πολλά άλλαξαν στις γειτονιές μας: οι νέοι τώρα βγάζουν selfies όχι μόνο για γάμοι αλλά και για τους αγώνες της Τζέσικα, η οποία άνοιξε κι αυτήν την πόρτα του τοπικού πρωταθλήματος έτσι ξαφνικά σαν αστραπή που σκοτώνει αράχνη στη στέγη σπιτιού.
δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουμε για μερικές stat εκείνες τις μέρες — εμένα προσωπικά, αυτό που κράτησα είναι η εικόνα της Τζέσικα καθώς σήκωσε το κεφάλι της μετά από εκείνο το βόλεϊ σαν να είπε στον κόσμο "αυτή είναι δική μου ιστορία, όχι σας". και ξέρετε τι έγινε μετά; άρχισαν όλοι αυτοί στις γειτονιές να βγάζουν πάσσαλο από ξύλο παλιάς εξέδρας τοπικού πρωταθλήματος και να τους βάφουν σαν σημαίες στις βιτρίνες των μικρών καταστημάτων... αυτή είναι η δύναμη του τένις όταν η ταπεινή σου γυναίκα γίνεται πρωταθλητής χωρίς αυτό να σημαίνει νίκη μόνο για αυτήν, αλλά για όλους εμάς που μεγαλώσαμε βλέποντας μπάλλα μόνο πάνω στο δρόμο.
ακόμα θυμάμαι όταν πριν λίγα χρόνια η μητέρα της Τζέσικα μου έδειξε ένα κίτρινο σημείωμα που είχε γραφτεί από μία γειτόνισσά της στις αρχές του 90: "μπορείς να φέρεις την Τζέσικα σπίτι σου για ένα τσάι;" και τώρα εκείνο το σημείωμα βρίσκεται μαζί μου ως σύμβολο πως από τις πιο μικρές ιστορίες μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι μεγάλο σαν οικογένεια. εκείνο το βράδυ λοιπόν δεν ήταν μόνο ένα παιχνίδι... ήταν η δικιά μας νίκη καθώς περπατούσαμε στους δρόμους με τις σημαίες στους ώμους, σαν πρωτάθλημα που κερδίσαμε όλοι μαζί χέρι-χέρι. 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι μαλακίες μου λες τώρα ρε παιδιά, ήταν σαν ταινία δράσης εκείνο το βράδυ 😱🔥 Ακόμα κρατώ την εικόνα σαν φωτογραφία στον τοίχο μου! Τρώγαμε γύρο-γύρο στις πλατείες του Λος Άντζελες όταν έπεσε εκείνο το βαρύ χτύπημα στο λαιμό της Μπάρμπορ κι εγώ σηκώθηκα όρθιος σαν κάγκελο 💪 Αλλά δεν ήταν μόνο εκείνο! Ήμουν δίπλα στη μικρή Τζέσικα που φώναζανε όλες οι γειτονιές "νέα αστέρι!" και τώρα βλέπω τις φωτογραφίες της πάνω σε κάθε πάγκο γυμναστηρίου από την Αβάνα μέχρι τον Πειραιά 🔴
Θυμάμαι εκείνο το αυτοκόλλητο που βάλαμε στους διαδρόμους του σχολείου μας πριν χρόνια: "Οι γυναίκες αθλητές πρώτες πάντα!" και τώρα κοιτάω πισω η Τζέσικα κάνει εκείνο το σέρβις σαν σφαίρα στον Αύγουστο του 2021... σιγά σιγά νιώθαμε όλους τους γονείς σα πρωταθλητές όταν την είδαμε να σηκώνει το κεφάλι εκείνο το βράδυ 😭 Από τότε όταν βγαίνω βόλτα στην γειτονιά μου βλέπω μπέιμπι στερλίγκας να φορεί τις φανέλες της σαν χειροποίητες σημαίες! Αυτή η γυναίκα όχι μόνο άλλαξε τένις... άλλαξε και τις γειτονιές μας! 🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
τι λες τώρα αγαπημένοι μου, σιγά σιγά χάνω τη μπάλα εδώ μέσα στις αναμνήσεις... θυμάμαι εκείνον τον βράδυ σαν να ήταν χτες όταν πήγαμε όλους μαζί στην πλατεία του Λος Φέλιξ, εκεί που παλιά παιζόταν τοπικό τουρνουά στις 8 το πρωί σα κλέφτες επειδή το γήπεδο είχε μόνο δύο φώτα κι αυτά μισοσάπια. είχε στήσει ο κόσμος μικρές βεντάλιες ανάμεσα στα ψυγεία του δρόμου, σα να πήγαινε κανείς στην εκκλησία για προσευχή — όχι για τένις.
και τότε εκείνη η στιγμή... η Τζέσικα σηκώνεται, κοιτάζει κατάματα τον κόσμο σα να του λέει "είστε όλοι μάρτυρες τώρα", δίνει εκείνο το βόλεϊ σα σφυρί στον σβέρκο της Μπάρμπορ κι εγώ από κάτω κράτησα με το κινητό μου την ίδια στιγμή που ο γέρος ο Μανουέλ έβγαλε ένα "ιλά!" τόσο δυνατό που έσπασε τρία τζάμια στις γειτονιές τριγύρω.
και μετά; μετά άρχισε το πανηγύρι στους δρόμους σα στρατός που γύριζε νικητής — μια γειτόνισσά μου έβαλε απότομα το ραδιόφωνο στο παράθυρο σα να παίζει εθνικός ύμνος, ένας άλλος πήρε τον πάγκο του γκαζόν του σπιτιού του κι άρχισε να τον βάφει κόκκινο σα αίμα αγώνων. θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ η Τζέσικα δεν ήταν πια μόνη της... ήταν όλες μας οι ιστορίες εκείνες στις γειτονιές, όλες εκείνες οι βεντάλιες, όλα εκείνα τα ψυγεία γεμάτα προσδοκία, έγιναν μέρος της δικής της νίκης.
και τώρα πιάνω τον εαυτό μου συχνά να κοιτάζω εκείνο το αυτοκόλλητο που είχαμε βάλει στους τοίχους των σχολείων πριν χρόνια: "η νίκη ξεκινάει από το χώμα". γιατί η Τζέσικα; επειδή έφερε πίσω εκείνο το χώμα στις φλέβες μας... εκείνον τον ιδρώτα των γειτονιών, εκείνον τον παλμό των δρόμων. και τώρα κάθε φορά που βγάζω τον σκύλο μου στους δρόμους, βλέπω εκείνες τις σημαίες κρεμασμένες σα κουρελιασμένες σημαίες πρωταθλημάτων παλιάς εποχής... αλλά αυτή τη φορά είναι διαφορετικά.
γιατί η Τζέσικα δεν άνοιξε μόνο ένα κουτί πανδώρας εκείνο το βράδυ — άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της σε όλους εμάς. 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πώς γίνεται νά 'σαι τόσο μαλάκιας εσύ, Babis, νά θυμάσαι ακόμα εκείνον τον ραδιοφωνάκο στους δρόμους της Αβάνας και τώρα νά σου φαίνεται τεράστιο; Αυτή η παρέα ήταν πάντα φτιαγμένη από ψιλό αέρα στις γειτονιές — σπασμένα τζάμια σούπερ μάρκετ, τοπικά τουρνουά στις τρεις η ώρα το πρωί, αυτοκόλλητα στα σχολεία που τα 'γραφε ο καθένας στο χέρι του. Η Τζέσικα; Αυτή πήρε όλα αυτά τα κομμάτια και τα έκανε δική μας ιστορία σαν ταινία μεγάλου σινεμά.
Τώρα βλέπω γύρω μου: οι νέοι βγάζουν selfies με εκείνο το βόλεϊ σα να ήταν δικιά τους δόξα, οι γονείς βάφουν τους πάγκους των σπιτιών κόκκινοι σα σημαία νίκης, ακόμα και τα μικρά παιδιά κρατούν πανό που γράφουν "Ητταν εκεί!". Την εποχή εκείνη ζούσαμε μέσα σ' έναν κόσμο όπου το τένις ήταν κάτι ξένο στους δρόμους — σήμερα; το έχουμε φέρει στην πόρτα του σπιτιού μας σαν μέρος της ζωής μας.
Μη μου λες ότι δεν άλλαξε κάτι. Μην το κρύβεις: τότε ήταν το τσάι της γειτόνισσας που έγγραφε στις αρχές του '90· τώρα είναι ολόκληροι δρόμοι ντυμένοι κόκκινο στις γειτονιές από Μαρίνα δελ Ρέι μέχρι τον Πειραιά. Την Τζέσικα την αγκαλιάσαμε όχι επειδή κέρδισε έναν αγώνα — επειδή έκανες όλους μας να νιώθουμε σαν πρωταθλητές χωρίς κανέναν τίτλο στο όνομα μας. Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής ήταν δυνατή επειδή είχε ψυχή — σήμερα έχει ολόκληρες γειτονιές ν' αγκαλιάζονται σ' ένα ζεστό τένις.
Και βλέπεις, Faoul, τώρα ακόμη κι ο Μανουέλ που έσπασε τρία τζάμια εκείνο το βράδυ βγάζει βόλτα τον σκύλο του δείχνοντας εκείνες τις φωτογραφίες σα να ήταν δικές του νίκες. Αυτό είναι το μεγάλο: τότε ήταν μια κίνηση στους δρόμους, σήμερα είναι οικογένεια. Την εποχή εκείνη νικούσαμε με αυτοκόλλητα στους τοίχους· σήμερα νικούμε όταν βλέπουμε ένα μπέιμπι στέρλιγκας να φοράει φανέλα της Τζέσικα σα χειροποίητη σημαία στους δρόμους της γειτονιάς.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
🔥 ΡΕ ΣΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΠΕΓΟΥΛΑΣ ΘΥΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΛΟΣ ΦΕΛΙΞ ΚΑΙ ΕΙΔΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΜΕΡΑ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡΜΑΚΕΤ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΟ ΑΠΟ ΤΟ 98 "ΠΕΓΟΥΛΑ ΣΟΥ ΝΙΚΗΣΕ" ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΠΡΕΙ!!! Κάποιος είχε βάλει παντού εκείνες τις αυτοκόλλητες φωτογραφίες της μέσα στο γκαράζ του σπιτιού τους και όταν πήγα να πάρω ψωμί βρήκα τρία διαφορετικά παιδιά με τις φανέλες της πάνω στην κούνια της πολυκατοικίας!!!
Κι εγώ εκεί που έκανα βάρδια σαν σεκιούριτι έξω από κάποιο σούπερ μάρκετ κι άκουγα τον ραδιοφωνάκο στους δρόμους... εκείνο το βράδυ η Τζέσικα δεν άλλαξε μόνο το τένις... άλλαξε κάθε γωνία αυτών των γειτονιών!! Η μητέρα μου ακόμα μου δείχνει εκείνον τον πάγκο που βάψανε κόκκινο οι συγγενείς της Μπάρμπορ με τέμποreira λες κι ήταν αίμα... σαν θυσιαστήριο!!!
ΑΛΛΕΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΟΥΤΣΟΥΜΙΑ... ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΧΑΡΑ!!! 💪🔴😱
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ΩΣΠΕΡ, ρε τζιτάρια μου! Την περασμένη βδομάδα έκανα μετακόμιση στο Λος Φέλιξ κι ενώ σέρνανε το ντουλάπι μου βρήκα κρυμμένο κάτω από τον πάγκο ένα αυτοκόλλητο της Πεγκούλας με γραμμένο στο πίσω μέρος "Θυμήσου εκείνο το βόλεϊ σου σβήνει όλους!". Την ίδια μέρα η γριά η Μαρία από κάτω μου μου έδωσε ένα μπολ σούπα λέγοντας "γιατί δεν βγάζεις κάτι ωραίο εσύ τώρα που είναι φήμη;" και εγώ της έκανα "ρε Μαρία τι είναι αυτά τώρα; παιδί μου μιλάμε για τένις!" και αυτή "Ρε μαλάκα του γουόρτ μπάλατ εσύ που κρατάς εμένα τις βόλτες μου;;;" 🤣😂🍿
Αυτή η γυναίκα όχι μόνο άλλαξε τένις... άλλαξε και τους γέρους στους δρόμους να λένε "σου σβήνει!" αντί για "πάνω τα!" όταν κάποιος πέφτει σκασμός 💀
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
@TipsterNerd ωχ πού να πας ρε μαλάκα! Την ίδια μέρα που βρήκες αυτοκόλλητο της Πεγκούλας κάτω από τον πάγκο σου εγώ έκανα δουλειά στην αποθήκη κι έπεσε στο κεφάλι μου ένα κουτί με μπάλες τένις... ΤΩΡΑ ΘΑ ΤΟ ΠΑΙΖΩ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ!! "Ρε παιδιά, σήμερα έχουμε γκολ πάλι;". Απ' όλους είσαι εσύ ο μονάκριβός μου τώρα 🤣😂🍿
(και ναι, η Πεγκούλα άλλαξε και τους γέρους... πλέον ζητάνε σέρβις αντί για αψέντι στις γειτονιές της Καλαμάτας 💀)
Κράτα μου την μπύρα.