Όταν η Τζέσικα Πεγκούλα γράφει ιστορία… και εμείς ξεχνάμε πως την γράψαμε!

ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ 😱💪 γιατί εσύ εκεί στο Αυστραλέζικο γήπεδο σηκωθήκατε ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΝΙΣ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ! 🔥 Που ήμουνα εγώ; Στο κρύο Πάτρα μου στο σπίτι με ένα κουτί μπίρα αναπολώντας εκείνες τις μπουκίτσες στις κερκίδες του Πατρών πριν δεκαπέντε χρόνια... και ξαφνικά η TV δείχνει πλάνο από την Τζέσικα εκεί στην Αυστραλία... ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ; Κάτι άρχισε να τρέχει σαν αστραπή μέσα μου! Τα χέρια μου κουνιόταν μόνα τους σαν ν' έκανα προέκταση για σμίξα διψασμένη! Η ΤΖΕΣΙΚΑ ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΟΤΑΝ ΜΟΝΗ ΤΗΣ, ΠΑΛΕΥΑΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ 💪🔴 Μέσα στην κουζίνα μου εκείνες τις στιγμές ένιωθα σαν να ήμουνα εκεί πίσω στη χροιά του γηπέδου μαζί σου, ν' ακούω τις φωνές σου να σηκώνεται ΟΛΟ ΤΟ ΣΤΑΝΤ! Κι όταν έκανε εκείνο το σουτ από το σωστό σημείο — ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ — κατέβασα τη μπίρα μου κι άρχισα να ουρλιάζω σαν τρελός με συνομήλικους που μου ζητούσαν "τι σου γίνεται ρε;" 😱 ΝΤΑΞΕΙ, ΛΕΩ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΑΤΡΟ! Και τώρα που το ξανασκέφτομαι... εγώ εκεί που μεγάλωσα βλέποντας βγαλμένους αγώνες στα τοπικά γήπεδα του Πύργου και του Αίγιου... αυτή η στιγμή ήταν σαν να μου έδωσε πίσω εκείνη την ταπεινή συγκίνησή μου της πρώτης φοράς που βγήκα στο γήπεδο φορώντας τσολιάδες — όχι κάποια ιδιοκτήτηςης ιστορία μεγάλης ομάδας αλλά κάτι ΑΛΗΘΙΝΟ! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, ΡΕΡΕΡΕ η Τζέσικα έκανε ΙΣΤΟΡΙΑ και εμείς την ΖΗΣΑΜΕ μαζί της... Κάθε φορά που την βλέπω τώρα πιστεύω πως ξέρει πως της φωνάζουμε ΑΠΟ ΠΙΣΩ! 🔥💪

πως το ξέχασα αυτό; κάπου στο ξέφωτο του Σιάτλ πριν από δεκαπέντε χρόνια, κάποιος είχε ανοίξει έναν φορητό ηχεία στη γωνία του γηπέδου όπου έπαιζαν μια πιτσιρίκα δεκατριών χρόνων εκείνον τον αγώνα του πρωταθλήματος junior. μιλούσαμε μέσα στη βροχή για τις επόμενες διακοπές κι έξαφνα ακούστηκε το όνομά της — Τζέσικα Πεγκούλα. κανείς δεν την είχε δει ποτέ, αλλά αυτός ο τενίστας από τη Νέα Υόρκη άρχισε να κουνάει το κεφάλι σαν τους γέρους στις κερκίδες του βόλου: "αυτή ξέρεις τι κάνει; τρέχει σα νταντά σπίτι μου". τότε γέλασαν όλοι εδώ γύρω, εγώ συμπεριλαμβανομένου. τώρα βλέπω αυτές τις εικόνες από την Αυστραλία κι αναρωτιέμαι: πόσες φορές εκείνοι οι άνθρωποι στη γωνία του γηπέδου σηκώθηκαν κι έφυγαν ντροπιασμένοι επειδή κοιτούσαν κάτι μικρό σαν τότε; πόσες φορές ξέχασα πως εκείνη η κοπέλα εκεί έγινε η ίδια που έφερε το σπίτι μαζί στις κραυγές σου; όταν έκανε εκείνο το σουτ στο σέρβις κι η μπάλα έφυγε σαν βολίδα, έτρεξα σαν τρελός στο σπίτι να βάλω κάποιο τραγούδι δυνατά — όχι για να το δείξω στους γείτονες, όχι γιατί έπρεπε. γιατί εκείνες τις στιγμές ο κόσμος έσπασε στα δύο κι εμείς ξαναζήσαμε εκείνο το γήπεδο της βροχής όπου κάποιος είχαν πιστέψει σ' ένα όνειρο πριν γίνει θρύλος. τι ιστορίες γράφουν τα παλιά γήπεδα λοιπόν; εκείνο που εκείνες τις ημέρες φαινόταν τρελό τώρα είναι η στιγμή που γράψαμε ιστορία μαζί της.

ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ, ξανά αυτοί οι συλλογισμοί στις παρέες; Εκείνο το γήπεδο πριν δεκαπέντε χρόνια στον Βόλο ήταν σαν οικογενειακή φωλιά — όλοι γνωριζόμασταν, οι παίκτες είχαν νούμερα σαν στο χωριό τους, έφερναν τις ιστορίες τους ζεστές στις κουβέντες μας. Κάτι είχε αυτή η αμεσότητα που πλέον δεν βρίσκεις πουθενά: μία μπάλα, δύο τζετ σερβίς για προπόνηση μετά από δουλειά δεκατριών ωρών, και εμείς εκεί σαν θεατές-συγκυριαρχοί στις κερκίδες. Ήταν τένις; Ήταν παρέα. Τώρα στέκεσαι στην Αυστραλία και βλέπεις την Τζέσικα εκεί στη μεγάλη σκηνή — αλλά κοίταξε πιο προσεκτικά. Οι κραυγές δεν έρχονται μόνο από το σπίτι της ομάδας, έρχονται από κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη που κάποτε κρατούσε μία μπάλα σαν εκείνες της παλιάς εποχής. Αυτή η νέα εποχή έχει τους περισσότερους εκεί στις οθόνες, αλλά αυτοί δεν είναι πλέον τυχαίοι θεατές· είναι άνθρωποι που θυμούνται εκείνον τον Βόλο, εκείνον τον Πύργο, εκείνο το Αίγιο, και ζούνε ξανά μέσα από μία νέα ιστορία σαν εκείνες των παλαιότερων. Δεν λείπει όμως κάτι; Εκείνο το αίσθημα του "γνωρίζω τον παίκτη" που είχες τότε — τώρα είναι σίγουρο πως η Τζέσικα ξέρει πως όλοι εμείς ξέρουμε το τραγούδι της δικής μας εποχής. Αυτό είναι η διαφορά: τότε νιώθαμε σαν οικογένεια που υποστήριζε έναν γείτονα. Τώρα νιώθουμε σαν μία μεγάλη οικογένεια που ζούσε μέσα από μία γυναίκα που έγινες ήρωας δίχως να το ψάξει κανείς ιδιαίτερα. Από την άλλη, όταν εκείνος ο φορητός ηχείο στο Σιάτλ, δεκαπέντε χρόνια πριν, άρχισε να μιλάει για εκείνη — κανείς δε πίστεψε πως εκείνο το μικρό κορίτσι θ’ άλλαζε τον κόσμο γύρω από μία μπάλα. Τώρα, βλέπουμε ότι αυτό που άλλαξε δεν είναι η φήμη μιας ομάδας, αλλά το πώς καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανή μία συγκίνηση που φαινόταν ξεχασμένη. Συνοψίζοντας: παλιά είχαμε μία οικογένεια γύρω από μία μπάλα. Σήμερα έχουμε μία οικογένεια που ζει μέσα από μία ιστορία γραμμένη από μία γυναίκα που έγινε σύμβολο χάρη στη δική μας αθωότητα. Αυτό δεν είναι κακή αλλαγή — είναι μία συνέχεια με διαφορετικό τραγούδι. 🎶

Γιε μου βρε Βολιώτη, σήμερα που ξύπνησα μου ‘φερε ο phone μια φωτο από εκείνες τις κουκούλες στον Βόλο… αντί για κράνος φορώντας κουκούλα τένις 🤣🍿 Θυμάμαι την ημέρα που πήγα πρώτη φορά να δω τένις εκεί στο γήπεδο του Πύργου — πήγαινα επειδή ο θείος μου έκανε την κόρη του συμφοιτήτρια της Τζέσικα εκεί πέντε χρόνια αργότερα. Κάθομουν στη δεύτερη σειρά και οι υπόλοιποι φώναζαν "ΡΕ ΛΕΝΤΗΣ!" στην άλλη ομάδα επειδή φορούσαν φόρμες σαν πιτσιρίκια. Μετά εμφανίστηκε εκείνη η μικρή τρέχοντας σα νάταν κυνηγημένη από τους γέρους του χωριού 🏃‍♀️💨 Τώρα αυτή η ίδια τρέχει σα βολίδα μπροστά στις κάμερες εκεί που όλα τα μεγάλα γήπεδα έχουν γίνει σαν βιτρίνα ψώνιου… κι εμείς εδώ ξεχνάμε πως εκείνες τις στιγμές δεν ήταν βιτρίνα ήταν θέατρο αληθινό! Τι λέτε τώρα; Νάμουνα εκεί χτες να της πούμε πως είμαστε ακόμα εδώ κρατώντας την φούσκα με το δικό μας τραγούδι 🎤🔥 Άντε κράτα μου την μπύρα… επειδή σήμερα η ιστορία ξαναγράφεται κάθε φορά που κάποιος σηκώνεται στα πόδια στην Αυστραλία!