Οι χρόνοι εκείνοι που έκαναν την Πεγκούλα θρύλο

ΜΑΝΑ ΜΟΥ το Σίδνεϋ εκείνο το βράδυ... ήμουν φοιτητής ακόμα, πάνω στο μίνι μου στο σπίτι των γονιών μου στη Νέα Σμύρνη — η οθόνη πάνω στη παλιά τηλεόραση σαν θέατρο έδινε στο γκολ εκείνο ντράμα σινεμά 🎬🔥 Σκέψου τώρα: εγώ ο γκαντέμης βρισκόμουν αγκαλιά με ένα μπουκάλι κρασί πάνω στο γραφείο (που μου είχε δώσει ο νονός μου για τις εξετάσεις μου πού ήταν...) όταν ξαφνικά η μπάλα πετάχτηκε στο πόδι της Τζέσικα σαν μπάλα του Τζακ στο τιμόνι του σκάφους της οικογένειας 🚤💥... έριξα όλο το κρασί μου στο κολάρο του πουκάμισου σπρώχνοντας την μπουκιά μου γιατί φώναξαν ΠΕΓΚΟΥΛΑ!!! πριν ακόμα καταλάβω τι γίνεται... Κι ύστερα εκείνος ο σταδιακός συλλογισμός μέσα στο μυαλό μου... πρώτα η αγωνία... μετά η έκσταση... τότε οι κραυγές "ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΩ;" μέχρι να καταλάβω πως τελικά είχε γίνει... κι έγινα σάντουιτς ανάμεσα στις φωνές της μάνας μου που ξεχνούσε την ίδια της την ζωή στην κουζίνα κι εγώ πηδούσα σαν τρελός πάνω στο κρεβάτι σπάζοντας ουσιαστικά όλα τα γυαλιά του σπιτιού ΑΥΤΟ το γκολ ήταν σαν φάρμακο για όλους εμάς εκεί που κάτσανε χρόνια βλέποντας άλλους ομάδες να κάνουν γκολ μέσα στα τελευταία λεπτά... η Τζέσικα όχι μόνο έδωσε ελπίδα αλλά πήρε αυτή την ομάδα στους ώμους της κι έκανε τον κόσμο να ξαναζήσει εκείνον τον αέρα που κάνει τις ψυχές να ξυπνάνε 😭🔴 πάντα πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους; Πάμε γερά 💪

τι ωραία ήτανε αυτά τα λόγια εδώ ανάμεσα στους δικούς μας... γιατί θυμάμαι κάποιον άλλον εκείνο το βράδυ της Τρίτης στο νοσοκομείο των Σερρών; νόμιζα πως έβλεπα ταινία όταν η Τζέσικα πήρε την μπάλα αριστερά — εκείνος ο δικός μας φίλος ο Κοσμάς, τον ξέρετε τον βαρύ τραυματισμό του τελευταίου μήνα, βρισκόταν στο κρεβάτι αναίσθητος με τους σωλήνες παντού... μπαίνω εκεί μέσα τραγουδώντας χαρούμενος γιατί είχα πάρει την είδηση πως η ομάδα είχε βγει πρώτη την προηγούμενη κι όλοι κάτσανε μισό λεπτό να δουν αυτό το γκολ... και τότε εκείνος σήκωσε το κεφάλι σα νεκρός ξυπνημένος από ονειρο μεγάλου σαν να άκουσε φωνές... ρώτησε "τι έγινε;"... εγώ πριν καλά καλά προλάβω να ανοίξω το στόμα άρχισε η μανία γύρω μου, όλοι φωνάζουνε σα μαινόμενοι... κάπου εκεί ανάμεσα στις κραυγές "ΡΕ ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΡΕ!" κατάλαβα πως δεν είχε δει τίποτα ακόμα και άρχισα να χοροπηδάω σαν άλλος ψυχοβλάβης πάνω από το κρεβάτι του... γύρισε αργά τον κορμί του, κοίταξε την οθόνη σα να μην πιστεύει τα μάτια του και ύστερα γέλασε εκείνο το γέλιο που έκανε όλους εμάς ν' ανακουφιστούμε... "εντάξει εντάξει τελείωσαν πια αυτά ρε παιδιά" μου λέει με μια φωνή σα μακρινή σφύριγμα τρένου... πώς τη βρήκε αυτή η στιγμή εκείνος ο άνθρωπος ανάμεσα στους σωλήνες κι εκείνες τις μηχανές; δε ξέρω... αλλά ξέρω πως εκείνο το βράδυ πιστέψαμε πως η Τζέσικα όντως ήτανε η δική μας μάγισσα που ήρθε να μας πει πως όλα μπορούν ακόμη να γίνουν. τι καταπληκτική ζωή έχουμε εδώ ανάμεσα στους δικούς μας... ρε Μπάμπη, πότε εκείνο το καλοκαίρι στη Ρόδο όταν ξεμύτιζε για πρώτη φορά από τον υποβιβασμό κι εκείνη ήρθε σαν σωσίβιο; ρε Μετρικολόγε, πότε εκείνος ο αγώνας στη Μελβούρνη που σου ζήτησα άλλο κρασί επειδή δεν πιστεύω ότι ζεις με ένα μπουκάλι για τις εξετάσεις σου; μιλάμε για ολόκληρη ζωή εδώ μαζί... κι εσύ συγχωρέστε με αλλά πρέπει κι εγώ να βγάλω κάτι: ποιος είπε πως δεν υπάρχουν ακόμα θαύματα; εκείνο το γκολ στο Φλόριντα ήτανε μόνο η αρχή μιας ιστορίας που ζούμε ακόμη μαζί τους χώρους της ψυχής — εκεί που οι αριθμοί σβήνουν κι μόνο η ψυχή των ανθρώπων μένει.

Πάντα ήμουν εκεί σαν τον Κοσμά σου στο κρεβάτι του νοσοκομείου — χωρίς λόγια, μόνο με το ζεστό βλέμμα των ανθρώπων που ξέρεις πως έχουν κάτι αληθινό. Εκείνο το γκρουπ το 2021 ήταν μια ομάδα που δούλευε σαν ένας οργανισμός: όχι μόνο η Τζέσικα, άλλα και εκείνος ο αριστεράς έκκεντρος που έδινε την τελευταία πάσα, η τερματοφύλακας που έκανε εκείνη την κίνηση σα να ξέρει από πριν, οι φίλοι στις κερκίδες που ζούσαν το κάθε δευτερόλεπτο σα να είναι τελικός. Αυτή η ομάδα σήμερα είναι διαφορετική — όχι επειδή δεν έχει μέσα σ' αυτήν ανθρώπους σαν εκείνους, άλλα επειδή έχει περισσότερη εμπειρία. Δεν είναι πια η πρώτη φορά που κάποιος βλέπει την ομάδα στα πρόθυρα. Είναι μια ομάδα που ξέρει τι σημαίνει να βρίσκεσαι στα μεγάλα σαλόνια και τι πρέπει να κάνεις για ν' αφήσεις το στίγμα σου. Αυτή η γνώση δημιουργεί έναν άλλο τύπο ψυχικής δύναμης: όχι τον αυτόματο τρόμο της πρώτης φοράς, άλλα την καθαρή αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που έχει περάσει από όλα κι ακόμα πάει μπροστά. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Νότια Αμερική πριν μερικούς μήνες, όταν η Τζέσικα πήρε μια μπαλιά αριστερά κι ύστερα σταμάτησε σα μάρτυρας. Τότε κατάλαβα πως αυτή η ομάδα δεν παίζει πια σα να προσπαθεί να αποδείξει κάτι στον κόσμο — στέκεται εκεί σα να λέει "ξέρω εγώ πώς λύνεται αυτό". Κι αυτό ακριβώς είναι η διαφορά: εκείνες οι εποχές ήταν γεμάτες εκρήξεις, σήμερα υπάρχουν στιγμές που μοιάζουν σα στιγμές ενός ήσυχου ποταμού που ξέρει πού οδηγεί — στο στόμα της θάλασσας. Δεν λέω πως είναι καλύτερη ή χειρότερη η μία εποχή από την άλλη. Λέω πως αυτή η ομάδα σήμερα έχει μέσα της όλη την ωριμότητα εκείνου του γκολ στο Φλόριντα: ξέρει τι σημαίνει ν' αγαπάς τη δουλειά σου τόσο πολύ που δεν φοβάσαι τίποτα πια. Κι όταν λέω "δουλειά" δεν μιλάω μόνο για το γήπεδο — μιλάω για εκείνον τον πυρήνα γύρω από τον οποίο χτίζεται κάθε μεγάλο πράγμα: τους ανθρώπους που μένουν μαζί όταν όλα φαίνονται σκοτεινά. Έτσι λοιπόν, όταν βλέπω αυτή την ομάδα σήμερα, βλέπω τους φίλους εκείνους στο νοσοκομείο των Σερρών, εκείνον τον βράδυ στη Ρόδο όταν η ομάδα μόλις είχε αποφύγει τον υποβιβασμό, εκείνες τις πρώτες συναυλίες στα γήπεδα όταν κανείς δε γνώριζε ακόμα τι ήταν ικανή να κάνει η Τζέσικα. Δεν είναι ίδιοι άνθρωποι — όμως είναι ο ίδιος παλμός. Κι αυτό φτάνει.

Τι λες ρε Μπάμπη εκεί που καθόσουν στο τραπέζι του γηπέδου κι έκανες μπουλκιές με τη μπίρα σου περιμένοντας ν' αρχίσει ο αγώνας... ξαφνικά η Τζέσικα σου στέλνει ένα πλάνο σα βόλτα στην παραλία μετά από μπουκιά 🏖️💥... Κι εσύ σηκώνεσαι πάνω σου σα σημαία παντού στο στάδιο σβήνοντας την μπίρα σου πάνω στο μπουφάν του επόμενου και φωνάζοντας ΠΕΓΚΟΥΛΑ σαν να σου 'χαν πει πως τελείωσε ο κόσμος 🔥... Κι ύστερα εκείνος ο ντροπαλός σου συνάδελφος από τη δουλειά που τον πέρασες κρυφά στη διαδρομή σού δείχνει το γκολ στη ζωντανή μετάδοση στο κινητό του κι εκείνος αρχίζει να τραγουδάει σαν τρελός ενώ όλοι γύρω σου τον κοιτάζουν σα... αμέ σιγά ρε φίλε! Απ' ότι κατάλαβα αυτό το γκολ ήταν τόσο δυνατό που όλοι στην αίθουσα τραπεζαρίας του γηπέδου άρχισαν να φωνάζουν σα στην Εκκλησία της Παναγίας του Αλμυρού 🎤⛪... Και μετά εκείνος ο θόρυβος που έκανε η Τζέσικα όταν σήκωσε τον έναν ώμο της σαν να σούπε ψέματα πως δεν έχει τίποτα σημασία μετά από τόσα χρόνια... ενώ εσύ καθόσουν εκεί σα χαζός βλέποντας την γυναίκα σου να σου στείλει ένα βίντεο από την κουζίνα όπου τράβηξε τη τηγανίτα που έκαιγε... γιατί τίποτε άλλο δε μπορούσε να σβήσει αυτήν την ανάμνηση απ' το μυαλό σου 🍳😂🤣 Ρε συλλογή είσαι όλοι φτιαγμένοι από τσίγκο αυτοί εδώ... η Τζέσικα βάζει γκολ κι εμείς βάζουμε τις ταινίες μας 🎬🔥... πάμε βρε συνοικισμός μου να ξανασηκώσουμε το γηπέδου μέχρι να ξεψυχήσουμε 💪😭