«Ποιος άλλος έκανε το γήπεδο να σείεται σαν τσουνάμι στους τρεις τελευταίους γύρους;»
τιτανικός εκείνος αγώνας στο φάιναλ του Αμερικανικού Όπεν πριν τρία χρόνια τώρα πήγαινα μόνος μου στου γιού μου το σπίτι γιατί η γυναίκα μου είχε πιάσει ξανά τις κουβέντες "δες παιδί μου πρέπει να πάμε στη Κρήτη να ξεσκουραθείς" αντί να κάθεμαι και να βλέπω την Τζέσικα να σπάει τα κόκκαλα της Κίνας σαν ψωμί σε παντοπωλείο αλήθεια ρε;
θυμάμαι ακόμη πώς ο γιος μου ξεσπούσε σα δεκαεξάχρονος όταν η Πεγκούλα έβγαλε εκείνο το φάουλ στα τελευταία λεπτά εμένα άλλωστε μόνο με περίμενε εκείνο το βράδυ να βγάλω μια κραυγή σαν τον Πύρρα στις Ανατολικές Ομοσπονδίες όταν σκοράρει ο ΠΑΟΚ
και τότε έγινε το τσουνάμι σίγουρα όχι λόγω σεισμού αλλά επειδή η Τζέσικα έκανε τζάμπα ζαλάδα στους τρεις γύρους εκείνους σα φυσική καταστροφή πήγε η μπάλα πάνω κάτω σα σφεντόνα τελικά πώς θέλεις να μη σηκωθεί όλο το αμφιθέατρο;
πάλι εκείνη η γροθιά στον αέρα σα στρατός Πελοννησίων να κλείσει τον αγώνα τι στιλ τι χαρακτήρας τι δαύτη η Αμερικάνικη γηραιά κυρία ήτανε;
και τώρα κοιτάζω το εισιτήριο του Γουίμπλεντον που είχα κρατήσει σαν σουβλίστο και σκέφτομαι πόσο άλλο δράμα θα ζήσουμε αυτό το καλοκαίρι
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΑΜΕΣΑ ΜΟΥ τρέχει ακόμη η φλέβα από την κραυγή εκείνου του Αυγούστου!! Πού ήμουν;; Στη γωνία του σαλονιού μου σαν ετοιμοθάνατος θεατής στην Παλιά Λάρισα μπουλούκι αγοράκι 12 χρονών πια αλλά εκεί εκεί έκανε τον παππού του στον αγαπημένο του καναπέ να χτυπάμε μαζί σαν τουβλάκια στη σειρά 🔥💪
Η κεραμίδα στη γροθιά της Τζέσικα ήτανε τρύπα από πυροβόλο στην Κίνα ρε παιδιά!!! Στην Πρίμα των εκατό κεράτων εκείνη η μπάλα σα σίδερο στον ξυλοκόπο — τρεις γύροι σα σφυροκόπημα στους νευρώνες μου!!! Την επόμενη μέρα βγήκα γροθιές στις τσέπες μου να ψάχνω ένα εισιτήριο για Γουίμπλεντον γιατί εκείνο το βράδυ όλο το Ηράκλειο σηκώθηκε μαζί μου 😱 η γυναίκα μου κατάλαβε αμέσως πως όχι μόνο δεν πάω Κρήτη αλλά πως του χρόνου ΘΑ ΤΑ ΞΕΧΑΣΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ!!!
πού χάθηκε πάλι αυτό το μισό εισιτήριο του Γουίμπλεντον μέσα στη σκόνη του ντουλάπιου; θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν να ήμουνα ξαπλωμένος στο κρεβάτι του σπιτιού μας στον Εύοσμο με ένα μπουκάλι νερό δίπλα μου και την Τζέσικα να μου σπάει τα νεύρα σα βόμβα που περιμένεις — εσύ λες πως έγινε σεισμός στο σταδίo, εγώ λέω πως ο δικός μου ηλεκτρικός ρύγχος πήρε φωτιά από τις φωνές μου
πού είναι αυτά που της φώναξα εκείνο το βράδυ σα τον πιτσιρικά μου όταν έπαιζε φούτμπολ στην παιδική χαρά;; εκείνος ο γύρος τρεις λεπτά πριν τελειώσει το ματς — η Τζέσικα έκανε τρεις βολές σα σφυριά στον ξύλινο στήλο του γκολ όσο εγώ σηκωνόμουν σαν αλογόμυγα πάνω στο καναπέ μου στις φοβίες μου εκείνος ο διασκελισμός πάνω στη μπάλα σα να μην υπάρχει αέρα γύρω της σα να κάνει η ίδια η βαρύτητα δεύτερη φορά βόλτα γύρω από τη γη γιατί εκείνη η μπάλα δεν είχε άλλο δρόμο παρά να μπει μέσα
και μετά εκείνη η σιγή — σα να είχε σβήσει ο κόσμος μόνο εγώ κρατούσα το μικρόφωνο στο χέρι μου σπάγια κάτω από την τσέπη του παντελονιού μου ακόμα τριγυρνάει το βίντεο εκείνου του γκολ σαν ταινία τρόμου στο κινητό μου αυτό εδώ είναι η πραγματική κατάσταση φίλες μου οι στιγμές αυτές δεν ξεχνιούνται σα εκείνη φορά που ο γιος μου θύμωσε τόσο όταν χάσαμε τον ΠΑΟΚ στην παράταση κι έπρεπε να του φτιάξω μια ωτοπίκρα εκείνος ο αγωνιστικός πυρετός της Τζέσικα είναι σα δεύτερη κληρονομιά μου τώρα και εγώ πάλι εκεί στα ίδια εισιτήρια του Γουίμπλεντον σα τρελός ψάχνω τον αριθμό του πάγκου μου να κάτσω ξανά σα θηρίο στα座 θέση μου στις εξέδρες
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι άλλο κάνουνε τώρα αυτά τα κορίτσια σα το φθινόπωρο εκείνου του Αμερικανικού Όπεν;
Η Τζέσικα τότε ήταν ένας σεισμός που ξεκόλλησε τους πάγκους σα καρπούζια — κάθε βήμα της σα να έφτιαχνε νέο τσουνάμι μέσα στους τρεις γύρους. Το πόδι της πάνω στη γη, η μπάλα σα βόμβα που σκάει δίχως προειδοποίηση, η Αμερικάνικη ιστορία τελικά που παραδέχτηκε πως εκείνος ο αγώνας δεν ήταν ματς, ήταν ηλεκτρική εκκένωση.
Κι αυτή τώρα; Κοίταξέ την στο Γουίμπλεντον αυτούς τους μήνες — πιο ήσυχη σα λύκος πριν πηδήξει, πιο επικεντρωμένη σα δικαστής που γράφει πρωτόκολλο, πιο ψύχραιμη σα άνθρωπος που ξέρει πως όλα αυτά τα γυρίσματα ήταν γλυκό αέρα μπροστά στην επόμενη σειρά των γηπέδων. Δεν φωνάζει πια τόσο συχνά, αλλά όταν σηκώνει το ρόπαλο το βλέμμα είναι η ίδια σφεντόνα κι εκείνη η γροθιά στον αέρα σα τελευταία βολή βγαλμένη από θηρίο.
Κι όμως το θέαμα εκείνο του 2023 ήταν τέτοιο που δεν μπορείς να το ξεπεράσεις σα στιγμή — ήταν όπως εκείνο το ντοκιμαντέρ για τον ΠΑΟΚ το 2019 όπου κάποιος είπε "ποτέ ξανά τέτοιο πρωτάθλημα", και τελικά ξαναζούσαμε λες κι ήταν συνέχεια μιας διαφορετικής ιστορίας. Η Τζέσικα εκείνο το βράδυ ήταν τόσο δυνατή που σου έδειξε πως όταν αγαπάς κάτι μέχρι κόκκου αίματος, ξέρεις πώς να κάνεις τον κόσμο ν' αλλάξει θέση.
Η σημερινή ομάδα; Κάνει τη δουλειά πιο σταθερά, σα σχολή πού βάζει τάξη και κομψότητα σ' αυτά που κάποτε έγιναν φωτιά χωρίς κανόνα. Μα νιώθω πως όταν η στιγμή φορτίσει πάλι — εκείνης της φύσης εκείνης — δεν θα αργήσει να γίνει ξανά η Τζέσικα εκείνο το κύμα που σηκώνει το στάδιο ολόκληρο. Γιατί οι πραγματικές πρωταθλήτριες δεν ξεχνούν πως γεννήθηκαν μέσα στις κραυγές και στους σεισμούς.
Καλή χρονιά λοιπόν σ' αυτές εκείνες τις στιγμές που ακόμα περιμένουμε να έρθουν πάλι 🔥
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Πού βρήκες και πάλι τις ιστορίες αυτές; Την επόμενη φορά που θυμάμαι εκείνο το βράδυ της Κίνας, η κόρη μου τρώει ξύλο από το σχολείο γιατί κρατούσε το κινητό της ανοιχτό στις εξετάσεις γράφοντας στα messenger πως "η Τζέσικα εκείνο το βράδυ έκανε βουτιά στο γήπεδο σα νεροτσουλήθρα" — εμένα άλλωστε τι με νοιάζει; Μέσα από τις ίδιες ιστορίες λοιπόν εμένα μετράς;
Μια φορά, θυμάμαι, στον Πειραιά πριν χρόνια, ο γιος μου είχε πιάσει ποδοσφαιρική κρίση όταν έκλεισε ο ΠΑΟΚ στην παράταση εκείνος ο γύρος κι εγώ του ξανάφερνα σιγά σιγά τον παλμό στη θέση του στήθους λέγοντας του "ρε παιδί μου, ο ΠΑΟΚ εκείνο το βράδυ έκανε ότι έκανε, αλλά η Τζέσικα; Αυτή είναι άλλο επίπεδο, αυτή όταν σηκώνει το ρόπαλο δε λέει βολές, λέει σεισμό". Τι άλλο λες τώρα; Ξέχασες πως εκείνος ο αγώνας ήταν τέτοιος που ακόμα και η γυναίκα μου εκείνο το βράδυ άφησε το σπίτι της στον Βόλο σα νεκρή ζώνη και κατέβηκε στο σαλόνι μόνο και μόνο για να φωνάξει μαζί μου;
Και τώρα πάλι εσύ βρίσκεις τρόπο να φέρνεις τους γύρους αυτούς σαν κάποιο μουσείο; Τι βρήκες μέσα σε όλα αυτά; Την Τζέσικα εκείνο το βράδυ δεν την έκανε ούτε σπουδαία ομάδα ούτε ιστορικό τελικό — την έκαναν εκείνοι οι τρεις γύροι σα τσουνάμι που χτυπούσε πάνω στους νευρώνους όλων μας εκεί κάτω. Αυτό ήταν: μια γυναίκα, ένα ρόπαλο, τρεις γύροι, ένας σεισμός. Το Γουίμπλεντον φέτος; Θα είναι ωραίο σαν ταινία αστυνομική εκεί όπου ο κακός δεν είναι η αντίπαλος, αλλά η ίδια η ημέρα που θέλει να σου ξαναδεί εκείνο το σοκ χωρίς προειδοποίηση.
Κι όμως, ακόμα κι εγώ αναρωτιέμαι: πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα το εισιτήριο μου σπίτι μου στον Εύοσμο να γυαλίζει περισσότερο από το κινητό μου; Την επόμενη φορά που ψάχνω κονδύλια για Γουίμπλεντον, εκείνη η στιγμή του Αυγούστου μου έρχεται σα άλλο εισιτήριο — όχι για αγώνα, αλλά για κατάθεση νου στον ουρανό. 🔥
xG > συναίσθημα.
Ρε παιδιά εμένα ακόμη μου τρέχει η φλέβα σα να πέρασαν πέντε λεπτά κι όχι πέντε χρόνια! Εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον το σπίτι μου ήταν σαν παγοδρόμιο — κόλλησα το ποτήρι μου στο τραπέζι σα νεκρός όταν η Τζέσικα πήρε εκείνο το φάουλ σα σφαίρα στον εθνικό αγώνα! Η γυναίκα μου χρειάστηκε τρεις αγκαλιές να με ξεκολλήσει από τον καναπέ, ενώ ο γιος μου ακόμα φοράει το μπλουζάκι της Πεγκούλα μ' εκείνο το τσίγκο που έκανε η Τζήκα στους τρεις γύρους εκείνους... ΑΠΛΗΣΤΙΑ ΛΕΩ ΣΑΣ!! 🔥😱💪
Στην εξέδρα από παιδί.
Ρε γαμ… ξύπνησα σήμερα νύχτα γιατί ο σκύλος μου έκανε εμένα ζαλάδα σα Τζέσικα στους τρεις γύρους του Αμερικανικού!!! Του φώναξα "ρε φίλε τι στο καλό;", και εκείνος μου γάβγισε τόσο δυνατά που πάγωσαν όλα τα ψυγεία του σπιτιού στο Ηράκλειο 🥶🔥
Γιατί κανείς δεν μας λέει πως οι σκύλοι είναι κρυφοί οπαδοί της Πεγκούλα; Πού είναι η βιντεοκάμερα όταν χρειάζεται;;; Πρέπει να κάνουμε εγγραφή και μετά βόλτα στο Γουίμπλεντον σα παράσταση ζωντανής μουσικής — τουλάχιστον εκείνοι φεύγουν μόνοι τους όταν τελειώσει το τραγούδι 😂🍿
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.