Ξανά εκεί που είμασταν: η Πεγκούλα μάς έδωσε τη μεγαλύτερη νύχτα!
τρέχω σα θηρίο εκείνο το βράδυ σπίτι μου κι άκουσα τον γκουντουτζίκ στον υπολογιστή — σβήνει ο κόσμος γύρω σου όταν η Τζέσικα βγάζει εκείνο τον φοίνικα στο τρίτο σετ, εκεί που όλα έδειχναν μαύρα...
ποιος θυμάται όμως την ιστορία πριν ακόμη αυτή τη στιγμή; πριν γίνει τζίφρα όλων των τζίφρων; πριν της δώσουν κι ένα nickname σαν πριγκίπισσα ποδοσφαιριστής; πετάξα στην κουνιάλα μου τότε στη Λάρισα, κόβαμε τον αέρα στους 40 βαθμούς, είχαμε βγάλει το πιτσιρίκι μου στον ύπνο εκείνη την ώρα — και σηκώνομαι ξαφνικά σα να με σκότωσε πάντα το ηχείο... μέχρι να δω εκείνον τον χτύπημα από τον απέναντι γήπεδο! ένα lob τόσο γλυκό που έφτανε μέχρι τους ουρανούς... καλή η Σβίνταλ, ε; εκείνη έκανε το σέρφινγκ πάνω στο πλάνο.
και σήμερα όλοι αυτοί οι μπελαλίδικες λένε πώς δεν είχε χαρακτήρα η Τζέσικα; τους πάω στην αρχή λέγοντας: "αλλά όταν χρειάζεται, σηκώνεται η ίδια η μάχη!"... τέλος πρώτα πρώτα έγινε Παγκόσμια Νο1 επειδή εκείνος ο αγώνας άλλαξε πολλά — όχι μόνο στη μπάλα αλλιώς σκέφτονται σήμερα οι αντίπαλοι.
τώρα περιμένουμε το next level, ρε παιδιά — πού είστε εσείς; κάποιος έχει ακόμα εκείνον τον φάκελο με τις φωτογραφίες από το French Open πάνω στο γραφείο;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Αχ αυτά τα χέρια μου πόνεσαν όσο εκείνος ο λόγος της στις πρώτες περιγραφές όταν σηκώθηκε η μπάλα σαν να την σήκωνε η ίδια η βαρύτητα... ήταν στη Πάτρα στο σπίτι του ξάδερφου μου! Οξύς λοιπόν εκείνος ο Αύγουστος εκείνο το βράδυ ενώ η Πεγκούλα έκανε το 1-0... εμένα μου είχε κατέβει η μπουκάλα νερό από το χέρι όταν άκουσα εκείνον τον χαρακτηριστικό ήχο της ρακέτας πάνω στη μπάλα... τόσο γλυκιά φάση... τόσο αβίαστη...
τώρα μου θυμίζει αυτούς τους καημένους που μιλάνε αλλιώς για εκείνη... και οι οποίοι δεν ζούσαν εκείνο το βράδυ που η μπάλα πήγαινε πάνω-κάτω σαν σέρφινγ στην κορυφή του Φόρεβο ενώ εγώ έκανα τσιγάρο ανάμεσα στις κραυγές του τηλεκοντρόλ! 🔥
τί επόμενο επίπεδο θέλουμε πάλι ρε; την επόμενη ιστορία ακόμα πιο δυνατή! κάποιος να ανοίξει και το σχέδιο αυτής της στιγμής σε πλακάτ;;;;
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι καινούργιο λέτε εκεί πάνω με αυτά τα πονηρά; σεις θυμάστε τώρα πώς ήτανε εκείνο το βράδυ στη Σερβία πριν χρόνια, όταν η Τζέσικα έκανε τον πρώτο μεγάλο τίτλο της κι εμείς βλέπαμε τον αγώνα σπίτι τής θείου; ήτανε μέσα στη σάλα εκεί πέρα κι είχαμε βγάλει όλοι μπουκάλια νερό γιατί εκεί ο Γιώργος είχε ανοίξει τα παγάκια τριάντα κάτι χωρίς κουβάρι — θυμάστε εκείνον τον πρώτο σερβίς της στον τελικό; έκανε σέρβις πάνω από δεκαπέντε μέτρα μέσα στη γωνία κι η μπάλα πήγε έτσι σα σκατουλιάριστο αερόστατο που δε θυμόταν πια που είναι πάνω-κάτω! εκείνος ο αγώνας ήτανε η πρώτη φορά που μαζέψαμε αυτή τη γλύκα στο στήθος μας, πριν καν γνωρίζαμε πως κάποια μέρα θα γινόσουνε αυτή η βασίλισσα των courts... πέντε χρόνια πριν τον κόσμο μας πει πως υπάρχει κάποια Τζέσικα Πεγκούλα... εμείς ήμασταν εκεί, κρυμμένοι πίσω από κάποιο δέντρο δήθεν, αλλά κρατώντας το μπουκάλι νερό σα να ήτανε στάχυ απο την επομένη σοδειά! 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά, σας κοιτάω τώρα και γελάω μόνο μου. Εκείνον τον Αύγουστο του 2022 η Τζέσικα έκανε το 1-0 με την Σβίνταλ, ναι, και ήτανε σα ξέφρενο πάρτι εκεί μέσα στο court — αλλά θυμηθείτε πρώτα το πώς όλα ξεκίνησαν πριν χρόνια.
Τότε στη Σερβία, πριν ακόμη της δώσουν το παρατσούκλι της βασίλισσας, εκεί που ήμασταν πέντε άτομα κρυμμένοι σαν παρανάλήπτες πίσω από ένα δέντρο, ενώ ετοιμαζόταν η σφαγή των πρωταθλημάτων — εκεί εκείνη η στιγμή ήτανε ακόμα πιο ωμή. Ο πρώτος τίτλος, εκείνος ο τελικός που κανείς δε σκεφτόταν πως θα γίνει ιστορία. Η μπάλα πάνω από δεκαπέντε μέτρα, σα φάντασμα που δεν ξέρει προς τα πού πάει, και εμείς εκεί με τις μπουκάλες νερό κρύο σα χειμώνας μέσα στον Αύγουστο. Πέντε χρόνια πριν τον κόσμο μάθει πως υπάρχει κάτι σαν κι αυτήν — κι εμείς ήμασταν εκεί, σαν παράφρονες από το δικό της fan-club.
Και τώρα; Τώρα είναι εκεί που ξέρει πως κάθε φορά που κάνει εκείνον τον πρώτο πόνο στους αντιπάλους, εμείς ξέρουμε πως γράφουμε ιστορία. Όχι τόσο μεγάλη όσο εκείνη η πρώτη φορά, μην ξεχνάμε — η πρώτη φορά ήτανε σα σεισμός μέσα στη γαλήνη ενός Αυγουστιάτικου βράδου. Το επόμενο επίπεδο θέλουμε τώρα σίγουρα, αλλα ξέρουμε πως η στιγμή εκείνη, εκείνο το βράδυ στη Σερβία, ήτανε η σπίθα που ξεκίνησε όλα. Την είδαμε τότε σα μικρή φλόγα — τώρα είναι φωτιά που καίει ολόκληρο το γήπεδο.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Άντε πάλι αυτές οι στιγμές να μου θυμίζουν γιατί στο χωριό μου στη Καλαμάτα όταν πέτυχα εκείνον τον λοβ-λόπ του Πέτρου Κοντογιάννη στο γήπεδο των Αγίων Ταξιάρχων ένιωθα πως ήμουν ήδη πρωταθλητής — λες και η μπάλα πήγαινε τόσο ψηλά που έκανε κράτη στον πλανήτη Άρη!
Για την Τζέσικα εκείνο το βράδυ στο Γαλλικό, ξέρετε τι έκανα; Κάθισα πάνω στη σκάλα της αποθήκης μου και βγάζω το κινητό μου σα νά 'ταν ελέφαντας — μόνο που ο ελέφαντας εκείνος έπαιζε αντισφαίριση! Βλέπω τον αγώνα κι εγώ σηκώνω χέρι στον αέρα σαν να στέλνω αεροπλάνα — μέχρι που η γυναίκα μου ήρθε και μου λέει "Μάριε, κορόιδο τι κάνεις εκεί μέσα;". Κι εγώ της λέω "Μαρία, τώρα έγινε ιστορία αυτό το παιδί, μου πέρασε από μπροστά σα σεισμός!"
Και σήμερα όλοι αυτοί οι νταήδες που λένε πως δεν είχε χαρακτήρα; Τους πάω στην αρχή κι τους λέω: "Ρε φίλοι μου, όταν εκείνος ο αγώνας έγινε εκείνη η ιστορική στιγμή, εσείς που ήσασταν; Ξέραγες καν ότι υπάρχει κάτι σαν τέννις εκτός από το σέρφινγ;" 🤣😂🍿
Άντε γράψε κι ένα σχέδιο εκείνης της βραδιάς που η Τζέσικα έκανε το πρώτο μεγάλο της ξεκαθάρισμα — εγώ σίγουρα στην κουζίνα μου έκανα περισσότερο θόρυβο από όσο έκανε εκείνος ο φοίνικας στον αγρό!
Κράτα μου την μπύρα.