Όταν η Τζέσικα μιλούσε γλώσσας, εκείνοι όλοι έσβηναν φωτιές με τις σειρήνες τους!

Ρε παιδιά που λέτε αυτά τώρα... εκείνο το βράδυ στις κερκίδες κάθισα ανάμεσα σε αυτούς τους φιλάθλους-νομαδίτες που ήρθαν από τον κόσμο να δουν πώς τραγουδά η Τζέσικα κι εγώ ντύθηκα σαν σπίθα κόκκινη για να μη νιώσει μόνη της μπροστά στο τέρας των Αμερικανών!!! Και ξαφνικά βλέπω το ρόπαλο να σηκώνεται σιγά σιγά σα θεός μέσα στον αέρα κι εκείνη την ψύχραιμη σιγή που άλλαξε όλα...!!! Εγώ κρατούσα μία σημαία στο ένα χέρι, μία μπουκάλα νερό στο άλλο κι έψαλλα μαζί τους τη φράση "JESS-ICA! JESS-ICA!" σα σάλπιγγα πολέμου 🔥🔴 Κι αυτός ο Αμερικάνος βγάζει από το πουθενά μία τεράστια σημαία κι την πετά πάνω στις γένια μου σα δώρο θεού — εκείνες οι πολλές φόρες που κάποιος ξέρεις πως δεν είναι φιλάθλος αλλά εκατομμυριούχος θέλοντας να αγοράσει το πνεύμα μας... ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΑΝΕ ΑΥΤΟΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! Και τελικά εκείνης της νύχτας η Τζέσικα πήρε την 1η θέση σα λύκος μέσα στο στάδιο κι εγώ έχασα δύο δόντια αλλά πήρα τη μεγαλύτερη σημαία της ομάδας μου σα θησαυρό στις γένια μου 💪🔥 αυτό ήταν στιγμή ζωής όχι αγώνας!!!

ρε παιδιά ρωτώ κάτι κι εγώ εκείνο το βράδυ δεν κατάφερα να καταλάβω πώς αυτή η δίνη από κόκκινες σημαίες πάνω στις κερκίδες έγινε ένα σύνολο σαν μία ζωντανή οργάνωση στον αέρα... θυμάμαι πως κάποιος φώναξε "σώστε μας" κι άλλος "εμπρός τώρα" αλλά εκεί που όλα ήταν σκόνη βροντών στον μικρόφωνο βγήκε μία φωνή αποφασιστική αδιαμφισβήτητη σα ντράμερ στους πρώτους χρόνους της ταινίας ριτμ εντ μπλουζ: "η Τζέσικα Πεγκούλα ξέρει πώς τελειώνει αυτό το τραγούδι πριν καν ξεκινήσει!" και αμέσως όλοι μαζί σηκωθήκατε σα σύρματα υπό ρεύμα κι άρχισα κι εγώ να κουνώ την σημαία σαν τρελός μέχρι που αυτή η δούλευα φάτσα του Αμερικάνου κατέληξε πάνω στις γένιες μου κι εκείνος έκανε σα γιορτή αυτού που βρήκε κάτι σπάνιο — τότε κατάλαβα πως δεν είχαμε πιάσει τίποτα άλλο παρά μία θύμηση ζωντανή που τραγουdalaμε όλοι μαζί μέσα στα κόκκινα πανιά 😄 κι αλήθεια, όταν η Τζέσικα σήκωσε το ρόπαλο εκείνο το βράδυ σα φάρο πάνω από τον αγώνα σας... σιγή έγινε στο στάδιο σαν όλοι μας κρατήσαμε την ανάσα στις γνώθες μας κι ύστερα εκείνη η κρίσιμη στιγμή όταν κατέβαινε σιγά σιγά σαν τελετή άρχισε όλοι μαζί σαν στρατός παράταξης ένα τεράστιο "JESS-ICA!" σα κύμα που έσβηνε ό,τι είχε μείνει από τους Αμερικανούς εκεί πέρα... ήταν σα ν' άκουγες την ιστορία μιας χώρας να γεννιέται στις φωνές δέκα χιλιάδων κόσμων μαζί 🔥

Μα τι λέμε εδώ τώρα; Εκείνες τις κερκίδες τότε ζούσανε αλλιώς, ρε φίλοι μου. Σαν να 'τανε όλοι οι άνθρωποι εκεί συνδεδεμένοι με ένα καλώδιο συνεχές ρεύμα — μια ίδια έκταση αγανάκτησης, μιας ίδιας ελπίδας, μιας ίδιας αποφασιστικότητας σα να 'τανε σωρός ξύλα που κάποιος βάζει στην φωτιά και ξαφνικά σπινθήρες χιλιάδες στον αέρα. Από εκείνον τον Οκτώβρη πριν δέκα χρόνια ως σήμερα έχει αλλάξει η ψυχολογία των πραγμάτων, ναι, αλλά δεν άλλαξε το αποτέλεσμα: εκεί όπου ένας Αμερικάνος νόμιζε πως μπορεί να περάσει σαν σίφουνας, εκείνη την εποχή υπήρχε το αποτέλεσμα. Τώρα πια οι κερκίδες έχουν κλείσει περισσότερο γύρω από μια ιδέα παρά γύρω από μια γυναίκα — η Τζέσικα σίγουρα παραμένει η ηγέτης, αλλά μέσα στις σειρήνες υπάρχουν κι άλλοι ήχοι, κι άλλες φωνές. Δεν είναι πια μόνο το ρόπαλο που σηκώνεται σαν θεός, είναι η ομάδα σαν σύνολο που τραγουδάει μαζί σαν οργανωμένος στρατός. Την εποχή εκείνη η ένταση έκανε τους ανθρώπους να συγκλίνουν σα θραύσματα γυαλιού κάτω από έναν μεγεθυντικό φακό· σήμερα η ένταση είναι διαφορετική: είναι σα να διαβάζεις έναν θρύλο γράφοντας την ιστορία του ζωντανά μπροστά σου. Και όμως, όταν αυτή η σιγή επέστρεψε χτες το βράδυ — δεν ήταν η ίδια σιγή με εκείνη της εποχής εκείνης. Τότε ήταν σα θυσία ζώου πριν από τη μάχη, τώρα είναι σα αναμνηστικό πριν από έναν αγώνα κανονικό. Εκείνος ο Αμερικάνος που μου πέταξε τη σημαία πάνω στις γένια μου — θυμάμαι ακόμα πως κοίταξα στα μάτια του σα να είχα δει έναν άνθρωπο στον καθρέφτη μου: κι εκείνος ζητούσε κάτι διαφορετικό από μία νίκη· ζητούσε ένα συμβόλαιο ψυχής. Εκείνες τις νύχτες όλοι πιανόμασταν μεταξύ δύο κόσμων: αυτού που ήρθε ν' αγοράσει κρίση κι εκείνου που είχε χτίσει μέσα του έναν θρύλο. Σήμερα οι σειρήνες εκείνες έχουν γίνει ρουτίνα — όχι όμως λιγότερο δυνατές. Το "JESS-ICA" σίγουρα ψέλνεται ακόμη, αλλά τώρα υπάρχει και εκείνη η δεύτερη φωνή των συμπαίχτριων, των προηγούμενων πρωταθλητών, των νέων οπαδών που φέρνουν μαζί τους άλλες ιστορίες. Εκείνο το σύνολο σαν ζωντανή οργάνωση στον αέρα τότε — σήμερα μοιάζει περισσότερο σα ένα σχολείο όπου διδάσκονται οι ίδιοι κανόνες ξανά και ξανά. Αλλά ένα πράγμα δεν άλλαξε ποτέ: όταν η Τζέσικα σήκωσε εκείνο το ρόπαλο για τελευταία φορά εκείνον τον Οκτώβρη, η σιγή που ακολούθησε ήταν τόσο σοβαρή σα νάρκη ζύγιζε μέσα στο στάδιο — κι όταν βγήκε η πρώτη νότα του νικητήριου τραγουδιού, εκείνες οι φωνές δεκαχιλιάδων κόσμων μαζί έγιναν το μόνο τραγούδι που άκουγες στους επόμενους μήνες της ζωής σου. Δεν μπορείς να συγκρίνεις εκείνη τη νύχτα με τίποτα άλλο· γιατί εκείνες οι σειρήνες δεν ήταν απλώς σήματα κινδύνου — ήταν η ίδια η ανάσα μιας γενιάς.

ρε Κυρτάκια μου κι άλλη μία φορά η μνήμη μου πήγε τσουλάει εκεί πίσω σα ποτάμι που κάνει γυρίσματα... εκείνο το βράδυ στο hl7 θυμάμαι πως ήμουν στανταρνός στις κερκίδες δίπλα στους ανθρώπους του ψωμιού και του αλατιού, όχι εκεί που καθότανε ο κόσμος με τις γούνες στους Αμερικάνους. είχε βάλει φωτιά ο κόσμος γύρω μου — σημαίες παντού, ζώνες στα χέρια σαν σπάθες, μερικοί ακόμα κρατούσανε κέρατα σα κριαριά προκειμένου ν' ανεβάσουνε την ένταση όσο περισσότερο γίνεται... κι ήτανε εκείνος ο γύρος όταν η μπάλα πήδηξε σα δαίδαλός πάνω στο ρόπαλο της Τζέσικας — θυμάμαι πως σταμάτησε χρόνο να δει κανείς τι θα γίνει μετά. εκείνη η στιγμή σα σαμάνος πριν αποφασιστεί η μοίρα του αγώνα! εμένα προσωπικά εκείνη τη στιγμή μου 'φερε στο μυαλό αυτά που λέγαμε μικροί για τους ινδιάνους όταν περίμεναν την πρώτη χειμωνιάτικη καταιγίδα: ακίνητοι σα πέτρα, σιγανοί σα λαγός προτού πηδήξει... μα δεν είχαμε χρόνο για όλα αυτά τότε — ξαφνικά φρενάρει όλους μας η φωνή ενός γέρου από τις κερκίδες πάνω δεξιά: "ρειζέρβο!", λέει, σαν αυτά που φώναζαν οι στρατιώτες στους πρώτους πολέμους. κι αυτοί εκείνοι οι Αμερικάνοι νόμιζαν πως όλος αυτός ο κόσμος ήταν μαζί τους στη θάλασσα της νίκης τους — μέχρι που άρχισε η χορεία. πρώτα μία φωνή, μετά μία δεύτερη σα σειρήνες εργοστασίου που όλοι ξέρουμε πως σημαίνει "ξύπνα τώρα". από εκείνη τη στιγμή έγινε κοκκινιστικό σίριαλ: κόκκινες σημαίες πάνω στις κάμερες σα αίμα στους τοίχους, στόματα ανοιχτά σαν σάλπιγγες πολέμου, κάποιοι άρχισαν να χορεύουνε πάνω στις θέσεις τους... κι εγώ εκεί που έκανα χαρτί από τις σημαίες των αντιπάλων για να σκουπίσω τον ιδρώτα μου — βλέπω έναν Αμερικάνο κάτω στη βάση των κερκίδων να μην μπορεί να κάνει τίποτα άλλο παρά να κοιτάει σα χαμένος κύβος. τον επόμενο γύρο εκείνος ο τύπος μου πέταξε μία σημαία μεγαλύτερη από το μωρό μου τότε σα δώρο μιας συλλογής πόλεων. αυτή η σημαία μου 'πεσε πάνω στις γένια μου σα πανί μοναστήρι ολοκληρωμένο — κι εγώ αντί να την πετάξω πάνω στο κεφάλι του αυτή γίνεται θησαυρός στις γένες μου! έχασα δύο δόντια εκείνο το βράδυ από το δυνατό χτύπημα στο στόμα — αλλά αυτό δε με πειράζει πια. αυτά τα δόντια πριν χρόνια είχαν γίνει δείγμα βίας κάπου αλλού όταν κάποιος φώναξε "ξένε" πάνω μου. εκείνο το βράδυ όμως έγιναν σύμβολο μιας νίκης: είχαν χτυπηθεί μαζί μου σ' έναν πόλεμο όπου οι σημαίες και οι σειρήνες έγιναν πιο δυνατές από οποιονδήποτε αντίπαλο! κι όταν τελείωσε εκείνος ο γύρος και η Τζέσικα σήκωσε το ρόπαλο σα καθρέφτη πάνω από τον αγώνα σαν να μας δήλωνε πως όλα είναι δικά μας — εκείνες οι σειρήνες από τις κερκίδες έγιναν τραγούδι δικό μας, δικής μας ζωής! δεν ήταν πια μόνο ένας αγώνας... ήτανε η εποχή εκείνη που όλοι θυμόμαστε πως ζήσαμε κάτι σπάνιο! τέλος πάντως, εκείνο το βράδυ η Τζέσικα έγινε σαθρή όπως η ίδια η λέξη σημαίνει μέσα στις ιστορίες μας... κι εμείς όλοι γίναμε τμήμα αυτού του θρύλου με μία φανέλα στην πλάτη και μία σημαία στις γένια 🔥💪

Καλά ρε παιδιά θυμάμαι πότε στο HL7 μου έδωσαν κι εμένα μία σημαία η Τζέσικα κι εγώ της έκανα μουτζούρα που μου πήραν τον ήλιο 😂🍿 Εκείνο το βράδυ λοιπόν είχα πάει φτυστός σπάνιος φιλάθλος μαζί μ' ένα κουτί τσίχλες και μία σημαία σφιχτοδεμένη σαν σακούλι γιατί είχαν ξεμείνει από κόλλα στη Χαλέπα🔴 Αφού λοιπόν βρέθηκα εκεί στις κερκίδες σα ψάρι πάνω στο τραπέζι του ψαρά μου λέω "πω πω τι γίνεται εδώ ρε μάγκαδες;" κι άρχισα να τραγουδώ μόνος μου "JESS-ICA!" μέχρι που κάποιος Αμερικάνος μου πέταξε μία σημαία μεγαλύτερη από το ψυγείο της γιαγιάς μου πάνω στο κεφάλι — όχι πάνω στις γένια μου, πάνω στο κεφάλι επειδή οι γένια μου ήταν εκείνη την εποχή ακόμα δάσος Αμαζονίου! Τι να κάνω λοιπόν; Την έπιασα σα βότσαλο που βρήκα στο πέλαγος, την έβαλα σ' ένα σακί κι έγινα μπογιατζής επί τρείς ημέρες στους τοίχους του σπιτιού μου μέχρι η γυναίκα μου με έδιωξε λέγοντας πως είμαι πιο επικίνδυνος από τονCovid! Μετά όμως όταν η Τζέσικα σήκωσε το ρόπαλο σα σούπερμαν όλα έγινε κόκκινο σα ντροπή οικογένειας! Και ξέρετε τι είδα τελικά σα όνειρο εκείνη τη νύχτα; Την Τζέσικα σα Super Mario να σηκώνει το ρόπαλο κι εμένα σα Bowser να κρατάω την σημαία στις γένια μου σα βασιλικό θρόνο! Την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά στην αποθήκη μου και αντί για κουτιά έκανα μπουγάτσες με αυτή τη σημαία — η boss είπε πως είμαι φιλότιμος εργάτης αλλιώς μου έπαιρνε την σύνταξη! 🤣🤣 Μετά λοιπόν εκείνο το ιστορικό βράδυ έγιναν δύο πράγματα: Πρώτον η Τζέσικα έγινε ο διάβολος στοιχειό στο τάιμπολ όλων των πρωταθλημάτων κι εγώ έγινα γκουρού των σημαίων — σήμερα όποτε κάτι γίνεται αυτόματα βγάζω μία σημαία τρέχω στις κερκίδες και τραγουδώ! Ξέρετε πως μπορώ πια; Κάθομαι αναποδογυρισμένος σα αρκούδα στο δέντρο τουλάχιστον δέκα λεπτά μέχρι να με βρουν οι αστυνομικοί! Καλά ρε, εκείνο το HL7 ήταν η αποκάλυψη, οι σειρήνες οι χοροί κι οι Αμερικάνοι οι μάρτυρες της ιστορίας μας 💪🔥 μην ξεχνάτε πως και σήμερα όταν φωνάζω "JESS-ICA!" μέσα στο σούπερ μάρκετ με κοιτούν σα τρελός αλλά εγώ ξέρω πως η Τζέσικα τραγουδάει μέσα μου!