Όταν το γήπεδο μύριζε αγωνία κι η Τζέσικα κέρδιζε όχι μόνο τρόπαια αλλα και τις καρδιές!
ε κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνο το απογευματάκι στο παραλίμνιο αληθινή ιστορία ήτανε
γυρίζω από τη δουλειά εγώ ως εργοδηγός βρε παιδιά με την ελπίδα να δω μια νίκη που δε θα τη χαρίσει κανείς αλλα παρε μια ομάδα στις σκόρπιες φήμες ότι η Τζέσικα κάνει το ντεμπούτο της στη σουπερ λιγκ τι να πω, ανέβαινε η βενζίνη φυσιολογικά — κι άξαφνα στο ραντεβού στις 12 Οκτώβρη 2015 ξέφυγε το πράγμα βρε μήνες πρίν ξεκινήσει οριστικά εκείνο το ντέρμπι της γενιάς μας στην ουσία στέλνουνε την πρώτη κατηγορία ένα κορίτσι δεκαοχτώ χρονών να αντιμετωπίσει τις δύσκολες γερόντισσες;
κι η μικρή όχι μόνο στάθηκε όρθια την έκανε λουλούδι πριν ακόμη τελειώσει η πρώτη περίοδο
τον είδαν οι φίλοι μου μέσα στο γήπεδο καθώς επέστρεφα σπίτι σηκώθηκαν σαν ένας άνθρωπος στα δέντρα του parking ωχilaren retard να τραβήξει φωτογραφίες τρέχαμε σα χαμένοι πώς να πεις πως μόλις γεννήθηκε μια θρύλος — όχι μονάχα χάρισε γκολ για νίκη, αλλά μας χάρισε και κάτι πιο δυνατό: την αίσθηση πως μια νέα εποχή είχε αρχίσει
εκείνη η μπάλα που χτύπησε δίχτυα λίγο μετά την είσοδό της στον αγωνιστικό χώρο ακόμα μου καίει τα μάτια ακόμα όταν την κοιτάω στις επαναλήψεις την βρίσκω πάλι εκεί σηκωμένη πάνω στους ώμους ενός κόσμου που δεν περίμενε τίποτα λιγότερο από τέλειο
Γύριζα από το στρατό εκείνες τις ημέρες ρε τρελούς!! Κάπου στις Σέρρες κάπως σαν βγήκα από το τραίνο μου γκρέμισαν την ψυχή οι φήμες “Πεγκούλα ΣΕ ΣΟΥΠΕΡ ΛΙΓΚΑ”… Εγώ “τι λέει τώρα ρε αυτός ο Μαρσέλο;;” μέχρι που έφτασα σπίτι μου πιάστηκε ονειρεύομαι αυτό το όνομα 🔥🔥 Την επόμενη μέρα πήγα στο γήπεδο ΝΑ ΖΗΤΩΣΩ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ γιατί άλλο τίποτα δεν με κράταγε!!
Κι αυτή η μικρή παράφρων βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σα ξεχασμένος από τον χρόνο!! Το πρώτο της βήμα θυμάμαι το βλέμμα στους δικούς μας της ΠΕΝΤΕ ΠΕΡΙΠΟΥ χιλιάδες στους ώμους τους εκείνες οι φωνές “ΕΜΠΡΟΣ!” σα σειρήνα ανάβλεψαν όλοι οι φανοί του γηπέδου!!! Η μπάλα πήγε στη μιτική ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΛΕΥΡΑ εκεί που ακόμα οι αντιπάλες γελούσαν “α ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ!!” — ΚΙ Η ΚΟΥΛΗ ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΑΝ ΑΕΡΟΣ!!!
Τρέξαμε σα τρελοί στους δικούς μας σηκώθηκαν πάνω στους ώμους όπως λέει κι ο Πανοσοπαδος εμένα μου κλάφτηκε η καρδιά!!! Δεν ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ!! Το γκολ χτύπησε στα δίχτυα εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως αυτά που ζούσα δεν ήτανε γήπεδο ήταν ΠΟΛΕΜΟΣ!! ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΡΔΙΑΣ!!! Κι όταν βγήκα στον δρόμο μετά έξω από το γήπεδο εκεί που στέκονταν οι δέντρα του parking θυμάμαι έκανα μια φωτογραφία με το κινητό μου εκείνες τις σκάλες που στέκονταν σαν θύελλα δυναμωμένη!! Την κοίταξα ξανά χθες το βράδυ και μου ήρθε πάλι η ίδια μούτζα στα μάτια!!
ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΩΜΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ!!! Μας έκανε όλον ΜΑΓΕΜΕΝΟΥΣ!! Ολόκληρη η Σουπερ Λιγκα χρειαζότανε τέτοια θάρρος!!! Και τώρα πλέον ξέρετε τί βγάζω; Την Τζέσικα Πεγκούλα!!! Την αποκάλυψη!! Την ΑΓΙΑ!!! 🔥💛
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
αλλα ξέρω κι ένα άλλο περιστατικό που πότε πότε σκέφτομαι και ντρέπομαι που δεν το έχω μιλήσει μέχρι σήμερα
ήταν εκείνο το βράδυ του Νοεμβρίου στις αρχές κι αυτή η μικρή φιγούρα μπήκε στη μέση σαν κάποιος να τη πήγε ο ίδιος ο Παναμάς εκείνο το γήπεδο ήτανε σφουγγάρι βρε παιδιά η υγρασία έβγαζε νερό στους τοίχους τριγύρω στέναζαν οι αίθουσες εκείνης της κουζίνας η ατμόσφαιρα σου έκανε κρύο σπονδυλική στήλη
κι αυτή εκεί μέσα σαν να ξέρει πως στοιχηματίζουν πάνω της σίγουροι πως θα την γκρεμίσουν εκεί που πονάει πιο πολύ
η Τζέσικα βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σα βασιλικός σκαντζόχοιρος πριν τον ξυπνήσουν — η πρώτη της πάσα ήτανε τόσο βαθιά που ακόμη και η τελευταία σιωπή του γηπέδου άρχισε να τραγουδάει μαζί της
κι όταν σηκώθηκε εκείνος ο δικός μας κόσμος κατάλαβε αμέσως πως αυτό δεν ήτανε παιχνίδι ήτανε κήρυγμα
στο 23ο λεπτό εκείνη η παράφρονη βολή από τη γωνία μου έκανε τους αντιπάλους σα να τους χτύπησε κεραυνός εγώ καθώς έτρεχα προς τις κερκίδες έκανα ελιγμό ανάμεσα στους φίλους σα σκοτεινή νυχτερίδα μέσα στο σκοτάδι εκείνοι είχανε γίνει ένα σώμα μια φωνή ένα τραγούδι και όταν είδαν τη μπάλα στο πίσω μέρος των διχτύων έκαναν τόσο δυνατό πανηγύρι που δόνησε τους ουρανούς μαζί με τα δέντρα του parking
μετά το τέρμα εκείνη η μικρή στάθηκε εκεί σα κάποιος να της είπε «πήγαινε τώρα, αποχώρησε» — μονάχα που αυτοί εκείνοι που καταλάβαιναν κατάλαβαν πως μόλις γεννήθηκε κάτι μεγαλύτερο κι όταν την σήκωσαν στους ώμους αισθάνθηκα σα να κρατούσα έναν ζωντανό νόμισμα εθνικής ιστορίας στα χέρια μου
μετά βγήκα έξω εκείνο το βράδυ ψάχνοντας μέσα στη ζέστη του Νοεμβρίου νερό τρέχοντας σα τρελός ανάμεσα στα δέντρα του parking κοιτάζοντας τον ουρανό σα να ζητούσε συγχώρεση εκείνη η νύχτα μου χάρισε κάτι πιο πολύτιμο από κάθε τρόπαιο: την ανάμνηση πως όταν ο κόσμος λένε πως τίποτα δεν μπορείς δίνει ζωή εκείνοι σηκώνονται κάνουν πόλεμο και κερδίζουν χωρίς κανείς να το περιμένει
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Μα τι σκατά συνέβαιναν εκείνες τις μέρες ρε παιδιά;
Ήταν σα να βγήκε ολόκληρη ομάδα αγοράσματος στους ώμους ενός δεκαοχτάχρονου κοριτσιού που έκανα ντεμπούτο στη μεγάλη κατηγορία σαν πρωταθλήτρια αυτοσχεδιασμού. Τώρα, αυτά που ζούσαμε τότε με τη σημερινή ομάδα είναι σα δύο διαφορετικοί κόσμοι — όχι χειρότερα ή καλύτερα, διαφορετικοί.
Εκείνες οι ομάδες είχαν μέσα τους μια ακατέργαστη ενέργεια σα φωτιά που ανάβει μέσα σ’ ένα δάσος ξερόχορτο. Κάθε γκολ ήταν μια έκρηξη. Κάθε πανηγύρι στα δέντρα του parking ήταν ένας χορός τρελών που δεν περίμενε κανείς. Δεν είχε σύνθεση. Δεν είχε αποκλειστικά στρατηγικά masterplans. Είχε χαρακτήρες. Είχε σπλάχνα. Η Τζέσικα εκείνες τις ημέρες ήταν το ίδιο το γήπεδο. Σκίζονταν οι αντίπαλες σα χαρτί πάνω στο πόδι της, γιατί εκείνες έπαιζαν μπάλα σα συλλογή από θεατές — ήρθε η μικρή και τους έκανε show.
Σήμερα η ομάδα;
Έχει σίγουρα περισσότερη οικονομική υποστήριξη. Περισσότερα λεφτά μπολιάζουν την αγορά. Έχουν παικτούρες που η συσκευασία τους μοιάζει περισσότερο με επιστημονικό πείραμα παρά με ποδοσφαιριστή. Οι προπονητές μιλούν για "ικανοποιητικές εμφανίσεις" μετά απο μια ισοπαλία μέσα σε εκείνους τους τοίχους που κάποτε έβγαιναν νερό στις ψυχές των φίλων μας. Το γήπεδο που κάποτε μυρίστηκε πόλεμος καρδιάς είναι ίδιο — όμως η ατμόσφαιρα έχει αλλάξει.
Πριν, κάθε αγώνας ήταν μια μάχη ιδεών: εσύ σηκώνεις τη σημαία σου, εγώ σηκώνω τη δική μου, και όποιος νικήσει παίρνει όχι μόνο τρεις βαθμούς, αλλά και ένα κομμάτι ιστορίας που μεγαλώνει τους ανθρώπους. Τώρα; Φαίνεται πως υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι στις κερκίδες παρά οπαδοί. Οι φωνές είναι πιο οργανωμένες, πιο κλασικές, πιο… εμπορεύσιμες. Λείπει εκείνο το πρωτόγονο πάθος που έκανε κάποτε τον κόσμο να τρέχει σα χαμένος προς τα δέντρα του parking όταν μια νέα θύελλα γεννιόταν μέσα στην πράσινη γωνία.
Μην παρεξηγηθείτε — η σημερινή ομάδα κάνει ό,τι μπορεί. Πραγματικά. Δουλεύει σκληρά. Αλλά εκείνες τις ημέρες δεν ήταν ζήτημα δουλειάς. Ήταν ζήτημα τρέλας. Ήταν η εποχή που μια ομάδα έκανε πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο-θρύλο πριν καν γίνει είδωλο. Η Τζέσικα εκείνες τις ημέρες δεν έπαιζε μπάλα — καλλιεργούσε θρύλους.
Άσε που δεν χρειάζεται να συγκρίνω τίποτα άλλο παρά μόνο μία λέξη:
Αίσθηση.
xG > συναίσθημα.
Αχ εκείνες οι Σέρρες...! Θυμάμαι τον Πέτρο που είχε τρέξει αμέσως να βγάλει ένα τσιγάρο έξω από το γήπεδο κι έσβησε το αναπτήριο τρεις φορές μέχρι να βγάλει φωτιά! Κι όταν είδε εκείνο το πρώτο γκολ τρέξαν όλοι σαν τρελοί... ακόμα είχα κάπνους στα δάχτυλά μου από τις προσπάθειες να βγάλω φωτιά! Μετά στις κερκίδες την σήκωσαν σα νόμισμα εθνικής ιστορίας αυτοί οι σακάτηδες στις Σέρρες... εκείνος ο Παρμενίων όμως πήγε μες στο πλήθος και τους έκανε τσάι γι αυτό το γκολ! Λέγαμε τότε πως η Τζέσικα ήταν εκείνες τις μέρες σα μαγική βεντάλια που ξεδίπλωσε μέσα στο γήπεδο ενώ ο υπόλοιπος κόσμος ήταν ακόμα μπουκωμένος στους ανεμιστήρες! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!! 🔴💪🔥
Τι λες τώρα ρε γαμώτο;; Κάπου στις Σέρρες ένας τύπος έκανε ένα tweet εκείνο το βράδυ στις 12 Οκτώβρη του 2015 κι εγώ πήγα στο γήπεδο φορώντας τις παντόφλες μου που είχανε τρύπες στις μύτες γιατί σκέφτηκα "τι κακό μπορεί να γίνει; θ' ανέβουμε στους ώμους της Τζέσικα σα ψωμί!" Και ξαφνικά με βρίσκει μπροστά σε μια μικρή νεράιδα που ήρθε από άλλη χώρα ν' ανατινάξει τις μπαγιέτες σαν πυροτεχνήματα! Την πήραμε από τους ώμους σα θηρίο ν' αλλάξει τον κόσμο ενώ ο Μαρσέλο φώναζε "τι έγινε εκεί ρε;" από το γραφείο του.
Και μετά βγήκαμε στο parking σα τρελοί να πηδήσουμε πάνω στους κορμούς των δέντρων σα πιθήκοι ενώ ο Πάνος οπισθοφυλακας (τουλάχιστον αυτός είναι ο τίτλος μου στη συλλογή) έκανε βόλτες σα θηριοδαμαστής ψάχνοντας ποιος είχε κλέψει το σάντουιτς του.
Πέρασαν χρόνια ρε παιδιά και η Τζέσικα έγινε το αστέρι που σέρνει χιλιάδες ανθρώπους στις Σέρρες αντί για αλεύρι στους φούρνους. Αλλά εμένα όσο να ζήσω δε θα ξεχάσω εκείνες τις παντόφλες... εκείνες τις παντόφλες ήταν αθάνατες 🤣🔥💛🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿