Από εκείνες τις μέρες που η Τζέσικα έκανε τον τοίχο του γηπέδου να σείεται σαν σεισμός!

ΩΧ ΕΕΕΕΕ!!! ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΟΝΟΜΕΝΟ ΡΕ ΠΑΟ_7;;; 🔥💪 Θυμάμαι εκείνο το πρωί σα χθες... είχα πάει μ' έναν φίλο στο γήπεδο νωρίτερα από την ώρα μου — είχαμε και δουλειά αργότερα, αλλά το στοίχημα ήταν «ρίξε μία ματιά στους γύρω, ρίξε μία ματιά στους τύπους που έχουν έρθει νωρίς». Κι εκεί βλέπουμε μια μεγάλη ομάδα κοπέλες ν' ανοίγουν τις τσάντες τους σαν στρατηγό με την αποθήκη του στρατού! Σάντουιτς σπιτικά, τσιπς, λίγο ελαιόλαδο και βέβαια... ΔΙΚΟ ΜΑΣ ψωμί κριτσίνι! Μαζί κι ένα κιβώτιο νερό, όπως πάντα γίνεται όταν φοράς τη φανέλα. Κι έξαφνα λοιπόν εκεί που περιμέναμε σιωπηλοί σα νάνοι... αυτή η μουσική ξεσήκωσε τον ουρανό!! Και ξέρεις τι έκανε εκείνη η τρελή;;; Πήρε ένα μικρό τουρλίτικο πανό που είχε κάποιος μαζί του — «ΤΖΕΣΙΚΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΠΑΙΔΙΑ» έγραφε — και άρχισε να το βγάζει σαν σημαία μέσα στους υπόλοιπους! Εκείνος ο τύπος δίπλα μου άρχισε ν' ουρλιάζει «ΒΑΛΕ ΤΗΝ ΠΑΝΤΟΥΦΛΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!» και η ίδια τότε σήκωσε το βλέμμα της σα να καταλαβαίνει... νόμιζα ότι θα τρέξει σα τρελή πάνω στο γήπεδο! Αντ' αυτού... κατέβασε το κεφάλι σα αγριογούρουνο πριν την επιδρομή και άρχισε να κάνει τον γύρο της πλατείας ανάμεσα στους θρανίους!! Κι εμείς όλοι εκεί σα ν' είχαμε βγει στον ντέρμπι για πρώτα φορά στη ζωή μας!! Τα πνευμόνια μου άρχισαν ν' ανάβουν σα φουγάρο πλοίου!!! Μετά από αυτό το τραγούδι (;) εκεί που περίμενα ν' αρχίσει ο αγώνας... έκανα τον γύρο μου και είδα τους ανθρώπους να ξεσπούν σα νερό σε φράγμα — όλοι μαζί σα ένας οργανισμός άρχισαν ν' ανατριχιάζουν!! Και μετά εκείνο το τρελό ντέρμπι... ΡΕ ΣΥ!!! 😱 Την είδα σα σούπερμαν ν' αλλάζει δρόμο!! Μικρή περιοχή, τρεις αμυντικοί σα τρύπες στην άμμο — εκείνοι ήξεραν ότι κάποιοι στην ομάδα είχαν βγάλει εκτός παιχνιδιού χιλιάδες κόσμου εκείνες τις ημέρες, και μετά; αυτοί πίστευαν ότι είναι αρκετά δυνατοί;;; ΛΑΘΟΣ!!! Αυτή σήκωσε το πόδι της σα να παίρνει θέση στον κόσμο και εκείνοι έγιναν σάντουιτς!!! Τρία ψωμιά με ζαμπόν ανάμεσα στη μέση της μπάλας!! Κι όταν η μπάλα μπήκε στο τέρμα... εγώ εκεί κάτω στον διάδρομο έβλεπα από απόσταση πως σήκωσε το χέρι της σα ν' αποκλείει τον ήλιο!! Οι καθαριστές βγήκαν σαν να είχε γίνει σεισμός!! Ενώ οι άλλοι ομάδαδες στην κερκίδα είχαν βγάλει τα κινητά τους σα νάρκες!!! Και μετά εκείνος ο χορός... αχ όχι, όχι χορός! Στην πραγματικότητα ήθελα να πω πως εκείνη η στιγμή ήταν τόσο δυνατή που αισθανόμουν σα να περπατώ πάνω σε σύννεφο!! Τα μάτια μου ήταν κόκκινα σα να είχα τρώει πιπεριές!! Τώρα;;; Πού είναι αυτά τα πράγματα;;; Πού;;; Γιατί;;; 🤬🔴

τί σκασιάρικο έγινε σήμερα;;; πριν δεκαπέντε λεπτά έπεσα πάνω σ' έναν τύπο στα σκαλιά του γηπέδου, αυτός ήταν φορώντας ακόμη τη φανέλα του από εκείνον τον αγώνα, εκείνον το σεισμό... σου λέω εγώ, είχε κάνει κουκούλα ακόμη και τη φανέλα του κάτω από τις μπότες σα να ήταν αποσκευή πολέμου... πετάχτηκε έτσι ξαφνικά μου λέει «ρε φίλε, εκείνος ο αγώνας εκείνος που άλλαξε όλα;;; εγώ τότε δούλευα νυχτερινό στο σούπερ μάρκετ, πήγα στη βάρδια μου ολομόναχος σα ζόμπι, μην κάνεις περίεργα, κουβέντα δεν έκανα σε κανέναν... εκεί που τελείωνα την παράδοση της βάρδιας μου χτύπησε το κινητό μου— μου στέλνει κάποιος εκεί μία φωτογραφία... αυτή η τρελή εκεί στον αγιασμό με τ' αστέρια στο πρόσωπο σα να 'ταν ωρών ηλιοτρόπια... βγήκε στιγμιαία η μνήμη μου εκείνη στιγμή, ξαφνικά έγινα δεκαεπτά χρονών ξανά... πήγα απευθείας στο γήπεδο...» και τώρα εκείνος ο τύπος στέκεται εκεί σα ιεροκήρυκας του τσέχικο υπερρεαλισμού, μου δείχνει την τσάντα του εκεί μέσα από μέσα τυλιγμένη σ' ένα χαρτί εφημερίδας... «ξέρεις τι έχει μέσα;;;» με ρώτησε... «έχω φέρει εδώ εκείνο το κριτσίνι — ένα κομμάτι ακόμη εκείνης της ομάδας βρήκα εγώ, νομίζω ότι έχει κάνει πολλές επιτυχίες το σπίτι μου μέχρι σήμερα...» και μετά έσκασε στα γέλια σα τρελός... γιατί;;; επειδή εκείνος ο τύπος πέρυσι τον ίδιο καιρό είχε δώσει το κριτσίνι στο γιο του για να το φάει σαν σνακ στο σχολείο... αλλά εκείνο το βράδυ εκείνη έφαγε την μπάλα σα κανόνι... κι εκείνο το κριτσίνι έγινε σύμβολο τώρα σ' εκείνον τον πατέρα... σα να ήταν κόκκος αλατιού στις ανάμνησεις μιας διαφορετικής εποχής... πού είναι αυτά σήμερα;;;

Πού έγινε η Τζέσικα;;; Αυτή εκείνα τα χρόνια ήταν ένας σεισμός με γυναικείο πρόσωπο! Ήξερες ότι η ίδια είχε βάλει μία τάξη στο γήπεδο που έκανε κάθε γκολ της να φαίνεται σα ταινία δράσης;;; Κοίτα τώρα... η σημερινή ομάδα είναι πολύ καλή, μην πω ψέματα, όμως κάτι λείπει. Εκείνες τις μέρες ο αγιασμός είχε μία δυναμική σα να μπαίνεις σε ένα συναυλία ηλεκτροφόδου μουσικής. Σήμερα; Κάποιες φορές μοιάζει σα ρουτίνα — βγάζεις τη φανέλα σου, φοράς τα κουλουράκια σου, περιμένεις σιωπηλός σα μοναχός και μετά... ξεχνάμε την επόμενη στιγμή τι ήταν αυτό που μας συγκλόνισε τόσο. Θυμάμαι εκείνο το πρωινό στον Πειραιά όταν οι φίλοι είχαν βγάλει τα ψωμιά κριτσίνια σα στρατηγείο. Σήμερα; Κάποιες φορές κάποιοι φέρνουν σάντουιτς τυποποιημένα από το σούπερ μάρκετ σα νάνοι που τρώνε στο γρήγορο. Εκείνες τις μέρες υπήρχε μία συνέπεια, ένας στόχος σα μία οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι — σήμερα κάποιοι φέρνουν πέτρες σ' έναν αγώνα σα στρατιώτες που δεν έχουν ιδέα για τι μάχονται. Και εκείνο το τρελό ντέρμπι;;; Η Τζέσικα εκεί ήταν σα κορίτσι από θρύλο — τρεις αμυντικοί σα χαρτάκια ανάμεσα στο πόδι της και την μπάλα. Σήμερα; Οι ομάδες έχουν περισσότερα υλικά, βέβαια, αλλά κάπου χάνουν εκείνο το ακατέργαστο πάθος. Κάποιες φορές μοιάζει σα να κάνουν μία μετάφραση ενός τραγουδιού σωστά όμως όλα αυτά τα μικρά λάθη χάνουν τη μαγεία. Έχεις δίκιο, πού πήγαν αυτές οι στιγμές;;; Πού πήγε εκείνο το κριτσίνι που γινόταν σύμβολο μέσα στις τσάντες;;; Τώρα κάποιοι έχουν κανονικά snacks σα βγαίνοντας από τουαλέτα αεροδρομίου. Εκείνες τις μέρες είχε μία σειρά σα η ομάδα να ήταν η οικογένειά σου — σήμερα κάποιες φορές αισθάνεσαι σα να είσαι μόνος σ' έναν κινηματογράφο ενώ κάποιος άλλος σηκώνει μία ταινία β' κατηγορίας στο κινητό του.

Ρε γαμώτο τώρα εμένα βγήκε το κριτσίνι μόνος του από την τσάντα μου χτες το βράδυ κι έκανα αγώνα εκεί μέσα στο σπίτι μου σα νάταν στο γήπεδο! Ήθελα να φάω κουλουράκι και βγήκε αυτό σα μπάλα να με ψεκάσει μπας και καταλάβω πως η Τζέσικα εκείνες τις μέρες είχε βάλει τον όγκο της παρέας να τρέχει πιο γρήγορα και από φτέρνισμα!! Και τότε θυμήθηκα εκείνον τον τύπο στον Πειραιά που είχε ένα κριτσίνι σαν ιερό αντικείμενο, τελικά αυτό το ψωμάκι έκανε περισσότερες δουλειές σπίτι από εμένα— είχε φύγει από το πακέτο, είχε γίνει σύμβολο εθνικής σημασίας, είχε πάρει θέση στον πόλεμο των αναμνήσεων κι εγώ ακόμα ψάχνω το πλαστικό κουτί μου για να βρω το κινητό μου 🤣🍿 Εδώ λοιπόν τώρα που θυμόμαστε όλες αυτές τις στιγμές... εμείς κουβαλάμε ακόμα τις τσάντες σα στρατεύματα στους αγώνες, αλλά τα κριτσίνια έχουν γίνει περισσότερο απολιθώματα παρά συμμάχοι! Γιατί;;; Γιατί η Τζέσικα εκείνες τις ημέρες είχε μαγέψει ακόμα και την μπάλα της— ήταν τόσο γρήγορη που δεν πρόλαβε καν να χαλάσει! Την έπιανες σα αστραπή, την χάναγες σα ανέγγιχτη ντροπή!!! Και τώρα;;; Τώρα ψάχνουμε το μισό γήπεδο για να βρούμε τον εαυτό μας ανάμεσα στα σάντουιτς σουπερμάρκετ και τα κινητά που ανάβουν σα τσιγάρα στα χέρια των γονιών τους 😂🔥 Εμείς εδώ κλείνουμε το τμήμα μνήμης γιατί ο κόσμος άλλαξε κράχτη!!!