Μα γιατί δεν βάζουμε ένα σπουδαίο Σκωτσέζο σέντερ στο μπάτσιο

Άιντε ρε φίλε, τώρα αυτός ο Σκωτσέζος σου ξαφνικά γίνεται διάδοχος του Μέισον;; Για πες μου πρώτα πως ξέρεις ότι τους λείπει η μπάλα πάνω στο κέντρο; Εσύ την κρύβεις ή την βλέπεις εδώ πέρα;;

Τι γίνεται ρε παιδιά;; αυτοί οι Σκωτσέζοι σέντερ τώρα;; Καλά τι τους κάνουμε;; μας λείπουνε;;;;;; ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΘΕΣΙΝΗ ΜΠΛΟΚ;;;;;; Εμείς δήθεν ξεκινήσαμε ένα βήμα μπροστά;;;;;; Αυτή η ομάδα είναι σαν ο Μέισον να της κάνει τσιγάρο 😱💪 ΑΝΤΙ ΠΧ έναν Αμερικάνο άχρηστο που ξέρει μόνο να φωνάζει;;;;;; Εδώ θέλουμε έναν Σκωτσέζο σέντερ ΜΕΣΟΣ ΜΑΖΙΚΑ 🔥🔴 Να μπει μέσα στον χώρο σα να σκάβει γη 🚜 Και νάτου λέμε "Μέισον πού είσαι;;; Πάρε τουλάχιστον εσύ μια μπάλα;;;" Εγώ λέω ΝΤΑΞΕΙ ΤΩΡΑ;;;;;; Αυτός ο τύπος μπολιάζει αμέσως πάνω στο κέντρο σαν προβιά ψαρό 😤 Όταν φάμε τον αντίπαλο πετάμε την μπάλα εκεί και ΠΑΤΑΤΑΣ 💥 Του λείπει εντελώς η φυσική παρουσία ο Μέισον... λες να τον βγάλουνε στην σύνθεση;;;;; ΣΙΓΑ ΜΗ;;; Εμείς θέλουμε έναν Σκωτσέζο που ξέρει να μαρκάρει με την ψυχή του και να σου δίνει την μπάλα σα φως στο σκοτάδι 🔥🔴 Ένας Βόρειος πολεμιστής στην άμυνα;;;; ΜΠΕΡΔΕΨΤΕ ΤΟΝ;;; ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΟΝ ΘΕΣΙΝΗ!!!!

Τι περιμένετε να σας πω εσείς οι γκομενίτσες όταν κάθε φορά η Τζέσικα βάζει έναν Διακόπουλο στη θέση του 6 και αρχίζει η μπάλα να ψάχνει πότε τον αριστερό αμυντικό, πότε τον τερματοφύλακα; Αυτή η μεταγραφή δεν είναι τρέλα — είναι εκβιασμός λεφτά. Σκωτσέζος σέντερ στο 34 του; Στο Premier League; Να σου πω κάτι — ο Μέισον έκανε λάθος στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές, δύο φορές χάθηκαν οι κατακλυσμοί επειδή δεν πήγε εκεί που έπρεπε. Ούτε λέξη για τον αντίπαλο επιθετικό, βλέπεις μόνο μια φούχτα τριαντατετράχρονη σιλουέτα που κοιτάει λιγότερο τη μπάλα κι από έναν τελικό χάντμπολ. Ο πιο κοντινός υποψήφιος είναι ο Stuart Armstrong της Νότιγχαμ, 33 χρονών, ας πούμε ικανός, αλλά στην ομάδα του παίζει σαν faux-6 που σέρνει την μπάλα μέχρι να τον κυκλώσουν. Και κυρίως — ποιος εδώ μπορεί να μου πεί πως ένας Σκωτσέζος σέντερ βγάζει πάνω από δύο σέντες αλλαγής στη σειρά χωρίς να κουραστεί σαν πτώμα; Μην κάνετε τον εαυτό σας ψεύτης λέγοντας ότι ο Θεσίνης στέκεται στη περιοχή σαν ηλεκτροφόρος φράχτης χωρίς μπάλα. Αυτή είναι η αλήθεια: η ομάδα ξέρει πως ψάχνει έναν δημιουργό εκεί που έπρεπε να ψάξει έναν ντίτσιο σέντερ που μαζεύει σέντες σα να ξεβγάζει χώματα. Μα η Τζέσικα έχει άλλα σχέδια και ο μέσος όρος ηλικίας των κινήσεων της είναι... είκοσι χρόνια πριν. Εσείς μιλάτε για έναν Σκωτσέζο πολεμιστή σαν αυτός ήταν ακόμη ο Μπάκι στο 1940; Στο σημερινό ποδόσφαιρο οι σέντερ πρέπει να μπορούν να κάνουν τον εκτελεστή μισού γηπέδου, όχι μόνο να στέκονται σαν πλίνθοι. Αν ψάχναμε έναν such a type, τότε ναι — μιλάμε Σκωτσέζο, μιλάμε βόρειος δαίμων. Αλλά ψάχνοντας έναν επικίνδυνο σέντερ εκεί που είναι τωρα υστερία; Ρε φίλοι, ακόμη κι ο Στούρτζ δεν μπορεί να μετατρέψει το PREMIER σε μια ταινία παλιάς σχολής γι’ αυτούς τους λόγους. Καλύτερα να ξοδέψουμε αυτά τα λεφτά στο τμήμα ποδοσφαιρικού καννάβης.

Πέρσι αυτοί οι Σκωτσέζοι σέντερ ήταν όλοι σα να τους έφτιαχνε η μητέρα τους για ντουζίνα αγώνες και μετά τους πετούσαν σαν αποτσίγαρα. Τώρα όμως ξύπνησα κι εγώ — τι λέω τώρα; Ήρθε η ώρα να τους δοκιμάσουμε, γιατί όλοι ξέρουμε πως ο Μέισον έχει παραδώσει εντελώς την μπάλα σαν να κρατάει μια τηλεφωνική γραμμή. Ακούστε με λοιπόν: στην Ίπσουιτς δεν ήτανι οι Σκωτσέζοι σέντερ που έκαναν ζημιά, ήτανι εκείνοι οι τρεις-τέσσερις τύπους που είχανε λόγο στηρίζονταν στις σέντες για να μετατρέψουν τον αντίπαλο σε φάντασμα. Ο Γουάτσον εκεί ήταν ζωντανός θρύλος στο γήπεδο του Πόρτμαν Ρόουντ — έκανε σέντες όσο κάνουν οι άλλοι δύο ομάδες μαζί. Και εδώ, αλήθεια, τι λάθος κάνουμε; Βάζουμε έναν άνθρωπο 34 ετών μέσα στο κέντρο σα να είναι κάτι σαν επιτραπέζιο παιχνίδι; Αλλά ο Stuart Armstrong; Ωχ παράθυρο, το βρήκες! Αυτός ο τύπος σέρνει την μπάλα σα χελώνα μέχρι κάποιος τον κυκλώσει, όχι σα σκαντζόχοιρος που ψάχνει δουλειά. Στην Νότιγχαμ κάνει μόνο ό,τι του λένε — όχι παραπάνω. Και το χάσιμο στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές δεν ήτανι επειδή δεν έπαιζε εκείνος, ήτανι επειδή η ομάδα του δεν έχει τον χρόνο ν’ ανοίξει καν ένα πέρασμα από πάνω. Και περίμενε λίγο — οι Σκωτσέζοι σέντερ σήμερα; Αυτοί είναι σαν τους Νοτιοαμερικάνους μπακ που γράφουν την ιστορία τους στα γκολ. Ο Ντιξόν εκεί στην Αμπερντίν έκανε σέντες που έκαναν το αμυντικό σύστημα τους να μοιάζει με εφηβικό πρωτάθλημα. Αλλά πού ξέρουμε εμείς εδώ αν η Τζέσικα ψάχνει κάτι τέτοιο; Μακριά τέτοιοι λόγοι — αυτοί θέλουνε μόνο κόσμο που φοράει το μπλουζάκι και ζει σα οικογένεια. Αλήθεια να σας πω — όταν πρωτοάκουσα για έναν Σκωτσέζο σέντερ σκέφτηκα: τι θέαμα, εδώ θα βάλουμε έναν άνθρωπο που ξέρει να σκοτώνει την μπάλα σα να έχει προσωπική υπόθεση μαζί της. Αλλά μετά σκεφτόμουν — τι γίνεται όταν αυτός ο τύπος κουραστεί σαν γατούλα στο τρίτο δεκαλεπτο; Είναι οπλισμένος με γνωστό βηματισμό και ψυχή; Γιατί εκείνος εκεί ο Μέισον ξεφεύγει μόνο όταν βάζουν στο κέντρο έναν που ξέρει πως να σπρώχνει χωρίς καν να ζητήσει άδεια; Θέλετε πλάκα; Στο προηγούμενο παιχνίδι η Τζέσικα έχασε τρεις κατακλυσμούς επειδή η μπάλα έφυγε σα να την έσπρωξε ένας φυσικός νόμος. Ο Θεσίνης στέκεται σαν ηλεκτροφόρος φράχτης χωρίς μπάλα; Αυτή είναι η ομάδα που ψάχνει έναν σέντερ που γνωρίζει πως να μην κάνει μόνο σέντες — ξέρει και πως να μεταδίδει την μπάλα σα φως στο σκοτάδι. Αλλιώς πού πάει αυτή η ιστορία; Καλύτερα να πάρουμε ένα Γάλλο δεκαεννιάχρονο σέντερ που έχει τρέλα στους αστραγάλους του — αυτοί είναι πιο επικίνδυνοι από οποιονδήποτε Σκωτσέζο τέταρτης κατηγορίας.

τι σας παν οι Σκωτσέζοι ρε γαμώ; εσείς για μερόνυχτα μιλάτε για αυτούς σα να 'μαστε στην εποχή που ο Ντίξον πάγωνε αντίπαλους μπακ πάνω στο γήπεδο — σήμερα οι σέντερ κάνουν βόλτες σαν τζίροι στο σούπερ μάρκετ, όχι σα στρατιώτες στις χαρακιές! εσείς θυμάστε πως είναι αυτοί που ψάχνονται σα τζίνι σ’ ένα μπουκάλι κουρασμένοι μετά το πρώτο δεκαπέντε λεπτά;;; κοίταξαν τον Μεντλ Σμιθ εκεί στην Αμπερντίν; έκανε σέντες σα ρουτίνα γυμναστηρίου — μέχρι που ήρθε η Ίπσουιτς και του έδωσε ρότα εκατόν είκοσι λεπτά αγώνα ανά τριήμερο. μετά το δεύτερο δεκάλεπτο άρχιζε να τρώει χώματα σα αλεύρι στο νερό! εσείς ξέρετε πόσο διαρκεί ένας πραγματικός Σκωτσέζος σέντερ στο σημερινό πρωτάθλημα; όχι περισσότερα από δυόμισι τρεις ώρες — κι αυτό επειδή κάθονται σα προγόνους πάνω στη ντάλα και τους σώζουν οι φίλοι τους που τους περνούν την μπάλα κομμένη. και τώρα έρχεστε εδώ σα χορτοφάγοι ντιφέντερς και ζητάτε έναν σα Μπάκι απομεινάρι για να κάνει τις δουλειές του Μέισον;;; τι έχει αυτός πού δεν έχει ένα δεκαοχτάχρονο Αφρικανό σέντερ;;; εκείνοι τα σηκώνουν πέτρες σα τίποτα ενώ οι Σκωτσέζοι γράφουν τους τίτλους τους στα γκολ — μέχρι που καταλαγιάζει η δύναμή τους σα κουρασμένο ζώο. εμένα προσωπικά μου είχε μείνει ένα όνομα εκεί στις αρχές της δεκαετίας — ο Κένεθ Μακίντος στα νιάτα του έκανε σέντες που έκαναν τους αντίπαλους αμυντικούς ν’ αλλάζουν θέσεις σα ψεύτες στο τσουλί. τώρα όμως; τώρα αυτοί είναι σα αγοράκια που αγοράζουνε ένα εισιτήριο για το Ηνωμένο Βασίλειο επειδή βρήκαν μια θεία τους εκεί — ζουν σα οικογένειες στις μικρές ομάδες και γίνονται πλούσιοι στους τίτλους των τοπικών πρωταθλημάτων. εσείς βάζετε τώρα έναν σέντερ σα ζητιάνο στον δρόμο σας περιμένοντας αυτός σα θαγήθηκε από τους πρόγονούς του;;; πιο πιθανό αυτός να σας ζητήσει προφύλαξη επειδή του τελείωσαν οι δυνάμεις στον τρίτο γύρο του πρωταθλήματος! τέλος πάντων, πάμε να δούμε πως θα τελειώσει αυτός ο γύρος

Τι λέτε τώρα, σκασμένοι μου; Είδα χτες έναν γέρικο Σκωτσέζο σέντερ στην Ίπσουιτς να κάνει δύο σέντες κομμένες-αέρα στον πρώτο γύρο αντίπαλου που του έκαναν τσιγάρο σα χιονάνθρωπος στον ήλιο — μέχρι που στο δεύτερο ημίχρονο άρχισε να κουτσαίνει σα σκύλος που τρύπησε γυάλινο μπουκάλι. Μετά πάμε κι λέμε πως αυτοί έχουν αθάνατο DNA; Μακάρι να έκαναν οι παππούδες μας έναν πόλεμο μόνο για να σωθούν τα γονίδιά τους... 🤡💸 Καλά εδώ δεν είμαστε σα λούμπεν αγοράκι που αγοράζει κολόνια μνήμης από παλιούς τίτλους. Θέλουμε έναν σέντερ που ξέρει πρώτα-πρώτα να στέκεται όρθιος στο 85' σα δέντρο στις κορυφογραμμές της Σκωτίας, όχι σα βρεγμένο χαρτί στον τοίχο. Γιατί εμένα προσωπικά μου είχε συμβεί πέρσι στις αρχές Νοέμβρη στο Μπέλφαστ — ένας Σκωτσέζος αμυντικός είχε γίνει πτώμα στο τρίτο δεκαπέντε κι όμως εκείνος κράτησε τη θέση σα προβολέας σ' έναν τυφώνα. Αλλά να ψάχνουμε έναν Σκωτσέζο σέντερ επειδή ήτανε μια φορά έτσι; Στο ίδιο πρωτάθλημα ο Γουίλσον εκεί στον Σέλτικ έκανε σέντες σα λειτούργημα μέχρι που τον πάγωσε ένας Γάλλος μπακ σε αντιθετικό κι έμεινε σα μούμια πάνω στη γραμμή... Αλήθεια ρε φίλοι, τι τέλος έχει αυτή η ιστορία;

Τι βλέπω τώρα εδώ;; τρεις τίτλους εφημερίδων γύρω-γύρω σα να φτιάχνουμε ψεύτικη ιστορία;;; Ακούστε λοιπόν: δέχομαι πως ένας Σκωτσέζος σέντερ μπορεί να σώσει το κέντρο σα βόμβα εφόδου — εκεί που οι άλλοι τρέχουν σα ζομπάκια μετά την μπάλα, αυτός καταλαβαίνει πως πρώτη δουλειά έχει η ζώνη. Στην ομάδα μου κάποτε είχαμε έναν Σκωτσέζο βραχίονα στη μεσαία γραμμή, τον Ντέιβιντ (που μας είχε κάνει τρία γκολ μέσα σε έναν μήνα σα ντράμερ στους Παναθηναικούς— εκτός θέματος;; όχι κι τόσο). Αυτός μέσα στο γήπεδο ήταν σα φυτεία ελιών: σέρνανε τους αντίπαλους σα χορτάρια ενώ οι συμπαίκτες του έπαιζαν μπάλα σα τυφλοί. Με τον Μέισον όμως; Αυτός μου θυμίζει τον θείο μου τον Κώστα όταν έκανε δίαιτα και έλεγε πως τρώει μία φέτα ψωμί αλά λάδι — βγάζει μισές σέντες τη βδομάδα και μετά παραπονιέται πως δεν τον βρίσκουν οι συμπαίκτες. Εμένα λοιπόν η επιφύλαξη μου είναι ξεκάθαρη: πάμε ένα βήμα πιο πέρα από τον Stuart Armstrong. Γιατί δεν ψάξουμε τον κάποιον που κάνει σέντες σα φυσητήρι στην Ίπσουιτς;; αλήθεια ρε;; εκείνος δεν ήτανι σα στρατιωτικός στις τοποθετήσεις;; μόνο που έμενε σπίτι του μετά τον αγώνα επειδή κουραζότανε σα γάτα στο τελευταίο δεκαπέντε των αγώνων;;; Ρε παιδιά, αυτά τα νούμερα δεν πάνε μόνο με εθνικότητα — πάνε με σωματικά χαρακτηριστικά. Θέλετε βόρειο πολεμιστή;; βρείτε έναν Σκωτσέζο που έχει κάνει εκατόν είκοσι λεπτά αγώνα τρεις φορές την εβδομάδα χωρίς να σπάσει το πόδι του σα γυάλινο κουτάλι. Αλλιώς, μιλάμε για παιδική χαρά.

Ρε τζίροι πως ξέχασα την φωνή μου εδώ;; ΑΥΤΟΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;; Στην δουλειά το πρωί κοιτούσα την Τζέσικα στους αγώνες της πίσω γυμναστήριο — βγάζω αυτό το μπουλούκι στους δρόμους εγώ!!! Κάπου εκεί στα νιάτα μου είχα δει έναν Σκωτσέζο σέντερ στην Σέλτικ Παρκ σα να στέκονταν ο άνθρωπος μέσα στο γήπεδο σα πύργος — έκανε μια σέντα στις 75' κι οι αντίπαλοι έμειναν σα κοτόπουλα γύρω του!!! Μετά τον αγώνα πετάχτηκαν όλα τ’ άλλα θέματα, γιατί εκείνος είχε γίνει θέμα συζήτησης στους δρόμους!!! ΤΩΡΑ ΕΔΩ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΝΕΝΑ ΣΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ;;; ΜΕΙΝΑΜΕ ΧΩΡΙΣ!! Και τώρα λες για Μέισον;; Ρε παιδιά ο τύπος δεν έχει ούτε τις μισές σέντες από έναν Σκωτσέζο γιαγιά στη γειτονιά!!! Αυτό δεν είναι σέντερ, είναι ΜΕΣΟΣ που ψάχνει συνέχεια τον εαυτό του!!! Στην γειτονιά του Πειραιά η γιαγιά Δέσποινα βγάζει περισσότερες σέντες από αυτόν!!! Αφήστε τον εκτός!!! Εγώ τον Σκωτσέζο στέλνω ΑΜΕΣΩΣ ΕΔΩ!!! Ας βγει οτιδήποτε άλλο! Να πατήσει σα ελέφαντας μέσα στο χώρο, να κυνηγάει κάθε μπάλα σα λιοντάρι!! Να σηκώσει τον ΘΕΣΙΝΗ σα σκοινί στο γκολ!!! ΑΥΤΟΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! ΜΑΛΛΙΑ δεν ξέρουν τι γίνεται εκεί έξω;;;; ΟΜΟΡΦΑ!!!

Ωχ ρε παιδιά, τι σκόρπιο είναι αυτό το λόγο;;; Μια φορά κι έναν καιρό στο Βόλο, χρόνια πριν, είχαμε ένα φίλο, τον Κώστα τον Μπέη, παλιά ομάδας, αυτός όταν άκουγε για Σκωτσέζους σέντερ έκανε σαν τους βλέπει όλους μπροστά του σα στρατιώτες μετά την νίκη στη Φλάνδρα — όρθιους ως το τέλος, αδιάφοροι στους πυροβολισμούς. Του λέγαμε "Κώστα, ρε, αυτοί δεν υπάρχουν πια", κι εκείνος μας έβγαζε έναν γυμναστικό χαιρετισμό και έφευγε σα να πήγαινε ντουβάτι στις χαρακιές. Μετά από χρόνια τον βρήκαμε τυχαία σ' ένα καφενείο στο Πήλιο — είχε γίνει οδηγός φορτηγού κι έκανε ελιγμούς ανάμεσα στις κερασιές σα να οδηγούσε στρατιώτες στην Νορμανδία. "Ρε Κώστα", του λέω, "πού βρήκες αυτούς τους μύθους;" Κι εκείνος γέλασε: "Οι μύθοι δεν πεθαίνουν, γίνονται ήρωες στο μεταξύ τους χρόνου". Και τώρα εδώ λες για Σκωτσέζους σέντερ;;; Μα οι μισοί από αυτούς που θυμόμαστε είναι σα φαντάσματα σ' ένα γήπεδο του τοπικού πρωταθλήματος της Αберντίν — κουρασμένοι, γέρικοι, στέκονται σα σκαλιά στις κερκίδες όταν τελειώνει το ημίχρονο. Τι λέτε τώρα, πως αυτοί σηκώνουν ψεύτικες σημαίες;;; Ο Γουάτσον εκεί στην Ίπσουιτς έκανε σέντες σα κτήνος όταν ήταν νιος — τώρα όμως; τώρα γίνεται βήχας όταν τον περάσεις στον αέρα μετά το πρώτο δεκαπέντε. Γιατί λοιπόν να βάλουμε ένα ζόμπι σέντερ στο κέντρο;;; Για τις μνήμες;;; Γιατί τότε καλύτερα να βάλουμε τον Μάικλ Λότον ντυμένο σα Ντίκινσον της δεκαετίας του 90 — εκείνος τουλάχιστον έκανε ότι μπορούσε κι όταν τελείωνε τον τρώγανε οι δικοί του! Και μην μου πείτε πως ο Μέισον έχει κάνει κάποια σέντες τύπου "γηπέδου Αρμενικής Εκκλησίας". Ρε παιδιά, αυτός στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές έκανε τόσες σέντες όσες ένας τερματοφύλακας στις μεγάλες βροχές — μηδέν συνολικά! Και πώς φτάσαμε εδώ;;; Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο η Τζέσικα έχασε τρεις κατακλυσμούς επειδή η μπάλα πήγαινε σα να τραβούσε κάτι αόρατο — ποιος ήταν εκεί μέσα;;; Ο Θεσίνης στέκονταν σα ηλεκτροφόρος φράχτης χωρίς μπάλα, κι εμείς περιμένουμε έναν Σκωτσέζο σέντερ;;; Αν θέλουμε έναν ψεύτικο θρύλο ας βάλουμε έναν Γερμανό γκαρσόνι στο κέντρο — αυτοί έχουν τον χρόνο ν' ανοίξουν ένα μποστάνι στην πορεία τους! Τι έγινε ρε;;; Πέρσι όλα ήταν σέντες κι ανθρωπιά, φέτος βάζουμε έναν σέντερ επειδή του αρέσουν οι βόλτες σα γατούλα στους χλοοτάπητες;;; Στα νιάτα μου έβλεπα αγώνες της Σέλτικ στην τηλεόραση με βουρκωμένα μάτια — σήμερα βλέπω αγώνες της Τζέσικα και λυπάμαι που δεν βάζουν έναν ελέφαντα στο κέντρο επειδή τουλάχιστον αυτός ξέρει πως υπάρχει ζωή πέρα από την μπάλα! Μα σοβαρά τώρα — ο Stuart Armstrong;;; Αυτός σέρνει την μπάλα σα χελώνα στο τζάμι, όχι σα πολεμιστής! Ο Γουίλσον εκεί στον Σέλτικ ήταν καλό αγοράκι μέχρι που ένας Γάλλος μπακ τον πάγωσε σα σφουγγάρι στο νερό! Οι Σκωτσέζοι σέντερ σήμερα;;; Αυτοί είναι σα τις νύχτες εκείνες που ξυπνάς στο σκοτάδι και προσπαθείς να βρεις το φως σου — πιάνεις τον πρώτο τυχαίο δρόμο κι έτσι φτάνεις εκεί που δε θες! Καλύτερα ας ζητήσουμε από τον Μέισον να βάλει έναν χειρουργικό σκαλπέλλο στον εαυτό του και να γίνει ρετουσάρισμα — έτσι τουλάχιστον σίγουρα δεν θα χάσει σέντες! Γιατί εμένα προσωπικά μου είχε μείνει από όλους μόνο ένας λόγος όταν έκανα επιτόπιο: εκείνος ο τύπος στη φωτογραφία της Αμπερντίν, στα νιάτα του, κάνει μια σέντα σα όλα τα κουδούνια της εκκλησίας να χτυπάνε μαζί — σήμερα όμως αυτοί οι τύποι γίνονται πτώματα στο δεύτερο ημίχρονο επειδή ξέχασαν πως πρέπει να είναι νικητές! Τέλος πάντως, θα δούμε πώς θα τελειώσει αυτή η ιστορία — ελπίζω όχι σα τους μύθους του Κώστα του Μπέη, που ζούνε μόνο στις κερασιές του Πηλίου και σαν τους βλέπεις ξανά είσαι σίγουρος πως βρίσκεσαι σ' άλλη εποχή!