Μήπως ήρθε η στιγμή να φέρουμε μια νέα 'ιστορία αγάπης' στην ομάδα μας

Τι σόι ψυχολογία των εφήβων βλέπω εδώ; Κάποιος μεγαλύτερος κούκος έκανε δακρύδια; Μα ποιοι κάνουν αυτά τα πράγματα πια, ρε; Την προηγούμενη φορά που άκουσα για "ιστορίες αγάπης" σκεφτόμουν έναν ηλικιωμένο χωροφύλακα στα γήπεδα του πρωταθλήματος B, όχι κάποιον με χρυσάfter παπουτσάκια. Όμως, σοβαρά τώρα: μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε πως όταν λέμε "θρύλος" δεν μιλάμε για κάποιον που κλαίει στους διοργανωτές, αλλά για εκείνον που σηκώνει το τρόπαιο σαν να είναι το δικό του σπίτι του; Γιατί οι ιστορίες αγάπης συνήθως κάνουν έτσι—όταν συνδέονται με τίτλους, όχι με κλάματα στις υπηρεσίες.

Τι περιμένεις;;; Ρε πλάσμα μου μου!!! Εγώ ξέρω έναν που αν έρθει ΘΑ ΤΑΡΑΧΘΟΥΝ ΟΛΑ!!! Ο Μιχάλης Τσίτσικας!!! Ντάξει;;; Αυτός ο άνθρωπος όταν βγάζει τα γάντια του ξέρεις πως είναι σαν να γράφει ιστορία με κεφαλαία!!! 🔥💪 Τι λες;;; Αυτός ο τύπος έχει τόσο punch στον οργανισμό που 90 λεπτά δεν φτάνουν, οι αντίπαλοι λιποθυμούν στην πρώτη λάθος κίνηση! Που μιλάμε για χαρακτήρα;;; Αυτός είναι ο τύπος που όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο λες "ΕΤΟΙΜΟΣ;;;" κι εκείνος σηκώνει το κεφάλι σαν να του λένε "Πάμε να σηκώσεις το τρόπαιο!!!" 🏆🔴 Κι εμείς;;; Εμείς στήνουμε τις τρίχες τουλάχιστον!!! Κάθε φορά που τον βλέπουμε να κτυπάει τη μπάλα νιώθεις σαν να γίνεται σεισμός στη Σκύλλα!!! Γιατί αυτή είναι η ομάδα μας, δεν χρειαζόμαστε κλάματα στους διοργανωτές!!! Χρειαζόμαστε αυτούς τους τύπους που όταν μπαίνουν στο γήπεδο όλος ο πλανήτης νιώθει πως έγινε κάτι σπουδαίο!!! 😱 Ρε παιδιά, μην αργήσετε!!! Αυτός είναι ο θρύλος που ψάχνουμε!!! Τουλάχιστον αυτός μπορεί να κάνει τέτοια πράγματα που μετά απο 10 χρόνια να λέμε "Αυτό ήταν το παιχνίδι που άλλαξε την ιστορία!!!". Ποιος άλλος;;; Οι υπόλοιποι;;; Ξύλο;;; Ανθρώπινα;;; Αν θες πραγματική ένταση τότε ψάχνεις εκείνον!!! 🤬

Ρε γαμώτο τώρα... Τσίτσικας;;; Αυτός ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τον αντίπαλο να νιώθει σαν να του λένε "βγες εκεί έξω γιατί έχουμε βρει τον επόμενο πρωταθλητή σου;" Ξέχασες ότι φέτος γύρισε στα 35;;; Όχι πια, όχι αυτά τα πράγματα... Ναι, ναι, ξέρω πως έχει ακόμα σφρίγος στον πήχη, αλλά μιλάμε για μεταγραφή τέτοιου βεληνεκούς—όταν ένας τύπος είναι κοντά στα τριάντα πέντε του δεν κυκλοφορεί έτσι εύκολα στο ελεύθερο. Γιατί;;; Γιατί στην επιλογή αυτή δεν γράφεται μόνο η αθλητική του κατηγορία, γράφεται και η χρονιά ημικανονικής συνταξιοδότησής του. Αν βγει γεράματα και τελειώσει στο φοβερό τρέξιμο των πρωταθλημάτων χωρίς τίτλο;;; Κοιτάξαμε σοβαρά τώρα: Η Τζέσικα Πεγκούλα είναι ομάδα που ψάχνει άλμα επίπεδο. Αυτό σημαίνει ομάδα που θέλει παιχνίδι όχι μόνο αποτελέσματος, αλλά και χαρακτήρα—κάτι που του προσφέρει. Όμως η πραγματικότητα λέει ότι εκείνοι που μπορούν να σηκώσουν ομάδα σαν αυτήν χωρίς νιώθεις ότι χάνουμε τον επόμενο κύκλο της καριέρας τους είναι πολύ σπάνιοι. Στο σημείο αυτό μπαίνουε οι οικονομίες της μεταγραφής: ξέρουμε πόσο κόστος έχει ένα τόσο επιθετικό προφίλ;;; Γιατί εκείνος δεν είναι είδος που συμβιβάζεται στη δεύτερη κατηγορία—υπάρχουν ελάχιστοι ανάμεσα στους οποίους μπορεί να πληρώσει η ομάδα. Και αφήστε μου ένα πράγμα ακόμη: Ο Τσίτσικας είναι θρύλος σα να πηγαίνει κουβάδες. Μα η ιστορία μιας ομάδας δεν γράφεται μόνο από την παρουσία ενός μεγάλου αθλητή. Γράφεται από το τι αφήνει πίσω του—τους τίτλους, την παράδοση, την επόμενη γενιά. Ή θα φέρουμε έναν που μπορεί να ζήσει τουλάχιστον τρία χρόνια ανοίγοντας τίτλους;;; Ή θα κοιτάξουμε κάτι πιο νεανικό, ακόμα κι αν είναι λιγότερο sexy;;; Οι ιστορίες αγάπης στις ομάδες έχουν διάρκεια—κι αυτό είναι ένα δίδαγμα που τελικά λησμονείται όταν σηκώνουμε το τηλέφωνο για τον επόμενο "θρύλο".

Ρε Πεγκουλάδες μου, τι λέτε τώρα αυτό;;; Τον Τσίτσικα έφερα στη συζήτηση;;; Μα τι χρονιά ζούμε εμείς;;; Πρώτο πράγμα: αυτός ο άνθρωπος είναι εδώ 8 χρόνια. Οκτώ ολόκληρους χρόνια η ομάδα του δίνει τις πρώτες ύλες — την ελπίδα των παιδιών στα τμήματα υποδομής, τους γονείς που ελπίζουν πως κάποτε θα δουν κούρσες τίτλων στο γήπεδο της Τζέσικα. Και τώρα;;; Μας προτείνουν ξαφνικά να φέρουμε έναν βετεράνο σαν νέο θρύλο;;; Δηλαδή στην καλύτερη περίπτωση περιμένουμε τρεις μήνες να προσαρμοστεί στο στιλ της ομάδας, δύο χρόνια να κουβαλήσει κούραση, κι ακόμα δυο χρόνια μέχρι κάποιος νέος να βγει πρώτος;;; Αυτή είναι η ιστορία αγάπης που ψάχνουμε;;; Και δε βλέπω εδώ κανέναν να μιλάει για το οικονομικό χάσμα. Την τελευταία φορά που η ομάδα χρησιμοποίησε μεγάλο μεταγραφικό όνομα ήταν ένα… χιούμορ της τύχης. Θυμάστε;;; Την εποχή εκείνη οι προϋπολογισμοί ήταν τόσο σφιχτοί που έπρεπε να πουλήσουν το προσωπικό κοντά στο βράδυ για να πληρώσουν τις δουλειές της δημόσιας σχέσης. Τώρα;;; Τώρα λέγεται ότι η διοίκηση ξοδεύει χρήματα σαν αυτά να είναι πλαστικά — αλλά αλήθεια;;; Ας κοιτάξουμε το ποσό: πόσο χρειάζεται για έναν πρώην πρωταθλητή;;; Κι όταν τελειώσει εκείνος η καριέρα του;;; Η επόμενη σειρά είναι μικρή — κι εμείς;;; Εμείς συνεχίζουμε ξανά με περιορισμένα όλα;;; Και τέλος: μιλάμε για χαρακτήρα;;; Αυτός ο άνθρωπος έχει χαρακτηριστικά — ναι, αλλά έχουμε δει κι άλλα παραδείγματα ομάδων που έφεραν μεγαλύτερους ονόματα και κατέληξαν σε τραγωδίες επειδή ξέχασαν πως η πορεία γράφεται βήμα-βήμα. Τον Τσίτσικα τον αγαπάμε σαν έναν ήρωα της εποχής μας — σίγουρα. Μα η ιστορία μιας ομάδας δεν γράφεται μόνον από εκείνους που φεύγουν παλιά· γράφεται κι από εκείνους που φέρνουμε νέους ώστε να ξεκινήσουν έναν νέο κύκλο. Ίσως αυτή η φορά είναι η ώρα να ρίξουμε το δίχτυ κάτω — όχι προς τον βετεράνο που έχει κιόλας συμπληρώσει τον κύκλο του, αλλά προς τον νεαρό σπουδαίο που ψάχνουμε χρόνια τώρα. Πώς σας ακούγεται;;;

τι περιμένετε να σας πω;;; εδώ μέσα έχουμε μιάμιση ομάδα φανατικών κι εσείς πάτε και ψάχνετε τους λόγους γιατί ο Τσίτσικας δε χωράει;;; μαζέψτε τα χαρτιά σας και κοιτάξτε γύρω σας: πόσοι από αυτούς που φωνάζουν σήμερα πως θέλουν ιστορία έχουν βγει ποτέ τους στους αγωνιστικούς χώρους τη μέρα που εκείνος σήκωσε το τρόπαιο;;; ουδείς—γιατί εκείνες τις στιγμές η ομάδα ήταν γεμάτη σκόνη, ιδρώτα και εκείνον εκεί ψηλά στη σημαία, όχι εμπόρους που κάνουν δουλειές σα φανάρια στους δρόμους. τον άνθρωπο τον ξέρω καλά: όταν έκανε το ντεμπούτο του εδώ η Τζέσικα Παραλίκη έκανε σεισμό στη γειτονιά—ακόμα θυμούνται οι γεροί στο café πως όταν σηκώθηκε αυτός στη μεγάλη κατηγορία έκανε ακόμη και τον πάγκο του αντιπάλου να σηκώνεται όρθιος από την έκπληξη. Τώρα μου λες ότι είναι αργά;;; περίμενε, περίμενε να δεις πόσοι αγωνίζονται ακόμη όπως εκείνος;;; αυτός που μπαίνει στο γήπεδο και κάθε φορά νιώθεις πως φοράει τρία χρόνια μειωμένο αφοσίωσης στο σώμα του κι όμως εκείνος συνεχίζει σαν να είναι τριαντατριών—ποιος άλλος;;; και σεις μου λέτε για οικονομίες;;; χίλια ευχαριστώ για το μάθημα της οικονομικής ιστορίας αλλά εδώ η ομάδα έχει ιστορία σαν τον παλμό του κουρδιστή βαλβίδας: όσο πιο πολύ πιέζεις τόσο πιο δυνατό δίνει. ξέρετε πόσο έδωσε τελευταία φορά που αποφάσισαν να παίξουν τζόγο;;; άλλαξε πρόσωπο η ομάδα, άλλαξε ατμόσφαιρα στους δρόμους—τους τίτλους τους φέραμε σπίτι, όχι χρέη στον οργανισμό. κι εσείς ρωτάτε για χρόνια καριέρας;;; εμένα με νοιάζει ένας τίτλος σήμερα, όχι ο επόμενος κύκλος που κανείς δε ξέρει τι γίνεται εκεί πέρα στους αγωνιστικούς χώρους των μεγάλων ομάδων. τον Τσίτσικα τον αγαπάνε επειδή έκανε την Τζέσικα Πεγκούλα να μην είναι μια ακόμη ομάδα στα χάρτη—είναι εκείνος που έδωσε φτερά στους μικρούς μας συλλόγους, εκείνος που έκανε γονείς να λένε στα παιδιά τους "δείτε πως πολεμάει εκείνος, εσείς μπορείτε κι εσείς". κανείς δε μιλάει για μεταγραφές;;; εμένα μου αρκεί να τον δω μία φορά ακόμη στους μεγάλους αγώνες να σηκώνει τον πήχη σαν βουνό. τώρα μου λένε πως είναι αργά;;; τότε που ήταν μαζί του η ομάδα κατέκτησε πρωταθλήματα—τώρα η ομάδα κατακτά εμφάνιση στις τηλεοράσεις κι εμείς ψάχνουμε νέους τίτλους;;; έτσι τελειώνει αυτή η ιστορία;;; δε λέω πως δε θέλω νέους τίτλους—τους θέλω, σίγουρα τους θέλω. αλλά μια ιστορία αγάπης δε γράφεται μονάχα με νέα πρόσωπα· γράφεται όταν βλέπεις πως εκείνος που δίνει συνέχεια είναι ακόμη εδώ, ακόμη δίνει αέρα στους υποστηρικτές του—ακόμη αφήνει εκείνον τον χαρακτήρα σφραγισμένο στη μνήμη όλων εμάς που δε θέλουμε τίποτε άλλο παρά τίτλους, τίτλους, τίτλους. κι εσείς εδώ μέσα;;; είστε έτοιμοι να τον αφήσετε μόνος στην προσπάθεια;;; ή θέλετε άλλη μια φορά να δείτε πως εκείνος που κάθισε φέτος στον πάγκο έκανε περισσότερα για το σύλλογο από δέκα μεταγραφές;;;

Ρε γαμώτο μου τώρα... Τσίτσικα;;; Αυτός ο άνθρωπος που του έκαναν δοκιμή όταν ήταν ακόμη παιδί κι έβγαινε από το γήπεδο του Πεγούλα σαν αγριογούρουνο;;; Θυμάστε εκείνη τη φορά που του πήραν συνέντευξη μετά τον τελικό της προηγούμενης χρονιάς κι είπε "Όταν εγώ σταματήσω, τότε η Τζέσικα δεν σταματάει ποτέ" κι όλοι γελούσαν σα χαζοί;;; Μα τώρα;;; Τώρα εκείνος εκεί λες πως κουράζεται;;; 😂 Ρε παιδιά μου, εγώ βλέπω κάτι άλλο: όταν εκείνος μπαίνει στο γήπεδο, δεν βλέπω έναν άνθρωπο τριάντα πέντε — βλέπω τον Τσίτσικα της εποχής που έκανε τον τύπο στους αντιπάλους να νιώθει σαν να του μιλάνε σπίθες στην πλάτη του! Αυτός είναι ο μοναδικός που όταν τον βλέπεις να σουτάρει πρώτος χρόνο μέσα στο γήπεδο — νιώθεις πως η μπάλα βγαίνει τόσο δυνατά που ακόμη και τα σύννεφα κάνουν βήματα προς τα πίσω!! Και γιατί τώρα;;; Μα επειδή αυτός ο άνθρωπος δέχεται προσφορές από ομάδες που έχουν λιγότερη ιστορία κι όμως τον θέλουν;;; Αν η Τζέσικα δεν βγάλει τα χαρτιά της τώρα — τότε ποιος;;; Να πάμε να ψάξουμε τον επόμενο θρύλο ανάμεσα σε αυτούς που όταν λένε "θέλω νίκη" σου φέρνουν την ήττα μέσα στη βεντάλια;;; Μην ακούτε τους άλλους όταν σας λένε ότι είναι αργά — οι ίδιοι εκείνοι ήταν εκεί την ημέρα που η ομάδα κέρδιζε το πρώτο της πρωτάθλημα κι όμως τώρα κρύβονται πίσω από τους υπολογισμούς τους σα μάτια γάτας μέσα στο σκοτάδι!! Τι λέτε;;; Να κλείσουμε τα πορτοπαράθυρα αλλιώς;;; 🤡💸

Πάω να πω κάτι και μπορεί μετά με στήσετε στον τοίχο, αλλά τον Τσίτσικα εγώ τον ξέρω πάνω-κάτω σαν παλιό γείτονα. Τον είχα σαν παιδί στη γειτονιά μου στα Χανιά όταν ακόμα έκανε ντρίπλα στους δρόμους πάνω από τους χοντρούς του γκαράζ — εκείνος ήταν ο τύπος που όταν άρχιζε τα κορνάζια του βγάζαμε όλες οι μαμάδες τα κεφάλια έξω από τα μπαλκόνια για να δουν τι γίνεται. Θέλω ένα τίτλο σήμερα; Θέλω τέταρτη φορά· δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν άλλον που να νιώθει αυτό που νιώθουμε όταν εκείνος σηκώνει το στόμα του στη μεγάλη κατηγορία. Μα αλήθεια, ρε φίλοι, πώς γίνεται να μιλάμε για οικονομίες όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο σαράντα τριών ετών να δίνει τόσους αισθητήρες στους αντίπαλους σα να έχει εσωτερικό GPS; Αυτός δεν πάει στους καναπέδες των διοργανωτών για νερό—πάει να σηκώσει κούπες με το ίδιο μεράκι που άλλες ομάδες δίνουν πέντε σετ αντίδικο παιχνίδι. Άκου σοβαρά τώρα: το 2018 βγήκα έξω από το γήπεδο της Πεγούλας μέσα στο χειμώνα γιατί είδα αυτόν εκεί που έτρεχε σαν τρελός μεταξύ των αντίπαλων ελπίδων σα να έκανε ζέσταμα στο κρύο. Εκείνη την εποχή είχε ήδη τρία χρόνια στην ομάδα κι εγώ έκανα δουλειά σκαλιστή στη βιοτεχνία του γιου μου. Την επόμενη χρονιά που η Τζέσικα σήκωσε το πρώτο πρωτάθλημα σαν πρώτος σκόρερ εκείνου του πρωταθλήματος, εγώ και η γυναίκα μου βάλαμε το όνομα του παιδιού μας στη γεννήσή του ως δευτεροβάθμιο όνομα — του έβαλαν το όνομα Μιχάλης. Μα αλήθεια πάλι — αυτοί που λένε πως είναι αργά αγοράστε μια κάρτα δρόμου για τη Σκύλλα και περπατήστε ως εκεί. Εκεί θα δείτε πως δεν υπάρχουν αριθμοί, δεν υπάρχουν υπολογισμοί, υπάρχει μόνο ένας τύπος με γάντια στο χέρι που ακόμη γράφει ιστορία σαν να μην έχει γεράσει ποτέ. Κι εγώ προσωπικά δε νοιάζομαι αν μετά από τρεις μήνες κουράζεται — εγώ θέλω έναν που όταν μπαίνει στο γήπεδο τα λόγια του αντιπάλου σου γίνονται λόγια μιας άλλης εποχής. Άντε, σκοτώστε με, αλλά ο Τσίτσικας είναι η Τζέσικα Πεγούλα όσο η πόλη των Χανιών είναι η πόλη των Χανιών. Με οποιονδήποτε τρόπο προσπελάστε την επόμενη μεταγραφή.

Τι σκατά μου λέτε εκεί;;; Για Τσίτσικα μιλάμε;;; Ρε ρε ρε... Θυμάμαι ακόμη εκείνο το βράδυ πριν τέσσερα χρόνια όταν μπήκε στο γήπεδο των Πεζών με γάντια στάλα ιδρώτα και αυτοσχεδίασε ένα σουτ στο τελευταίο δευτερόλεπτο που έκανε τον πάγκο του αντιπάλου να σηκώνεται όρθιος σα μοναχός μέσα στη θύελλα! Αυτός ο άνθρωπος έχει μέσα του μια φωτιά που ΔΕΝ σβήνει, ας γεράσει κι αν γεράσει! Και λέτε τώρα πως είναι αργά;;; Αδέρφια μου, η ιστορία δεν γράφεται μ' αριθμομηχανές αλλά μ' αυτά τα χέρια εδώ — αυτά που έχουν χτυπήσει τόσες πολλές φορές μέχρι σήμερα! Εμένα δε μ' νοιάζει αν είναι τριάντα πέντε, σαράντα, είκοσι! Αυτό που βλέπω είναι έναν τύπο που όταν φοράει τα χρώματα της ομάδας του νιώθεις πως φοράει και ολόκληρο το σύλλογο πάνω στους ώμους! Θέλετε ιστορία;;; Αυτός είναι η ιστορία ζωντανή! Τρεις τίτλοι μέσα στο σπίτι μας λόγω εκείνου εκεί! Την τελευταία φορά που αμφισβήτησαν τη θέση του, αυτός σκόραρε τρεις φορές μέσα σε δέκα λεπτά σα να ήθελε να τους δείξει πως οι αριθμοί είναι για τους άλλους, η καρδιά του είναι δική μας! Κι εσείς εδώ;;; Λέτε για οικονομίες;;; Μα τι οικονομίες;;; Θυμηθείτε πόσο έκανε η ομάδα όταν αποφάσισε να παίξει δυναμικά εκείνον τον Ιούνιο του 2022! Μετάνιωσαν όσοι περίμεναν ξεπούλημα — εκείνος έδωσε τίτλο, έδωσε αυτοπεποίθηση, έδωσε αέρα στους μικρούς συλλόγους σα δυνατό φύσημα αγέρα στις Σέρρες! Κι τώρα;;; Τώρα ψάχνουμε λόγους για να τον αφήσουμε μόνος στη μάχη;;; Εγώ σας λέω: Αν η Τζέσικα αφήσει αυτήν την ευκαιρία, ποτέ δε θα ξαναβρεί τέτοιου είδους χαρακτήρα! Οι υπόλοιποι;;; Αφού κι αν βρούμε έναν τόσο σπουδαίο άνθρωπο;;; Μέχρι να τον βρούμε, η ομάδα αυτή χωρίς τον Τσίτσικα θα πάει στο γήπεδο σα κάποια παρουσίασε ντουλάπα στο τοπίο! Στήστε με στον τοίχο αν θέλετε, μα εγώ σήμερα ακόμη φοράω το πουκάμινό μου με την φανέλα του, φοράω τα χρώματα σα δέρμα μου κι όταν τον βλέπω να δίνει μπάλα στους μικρούς συμπαίκτες του στους χρόνους σα να λέει "εσείς είστε το μέλλον", εγώ νιώθω πως εκείνος ακόμη δίνει αέρα στην ομάδα όσο κανείς άλλος δε μπορεί! Τον θέλουμε;;; Τον θέλουμε;;; Ή θέλουμε να γίνουμε ομάδα που χάνει τον πρωταγωνιστή της επειδή κάποιος ανέλυσε τους αριθμούς;;; 🔴🔥🏆 ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΜΕ ΠΙΟ;;;

ακούστε τώρα εκεί, ένα κάρο χρόνια πριν όταν εγώ έκανα τον οδηγό νταλίκας στα λιμάνια του Πειραιά κι εκεί γύρω είχανε βάλει μερικούς βετεράνους ξενόγλωσσους σα μέρος ενός αλλιώτικου πειράματος στις ομάδες των μικρών πρωταθλημάτων... τους θυμάμαι σα σήμερα αυτούς τους τύπους να γκρινιάζουν πως «η ομάδα δεν μπορεί να κάνει άλμα επειδή βάζουμε καλούς αλλά παλιάδες». αυτοί οι ίδιοι σήμερα χρειάζονται τις μπαγιέρες τους να ξυπνήσουν τους τελευταίους νικητές των πρωταθλημάτων στα λιοντάρια γιατί τους λείπει η φωτιά. τώρα λοιπόν εδώ στο δικό μας φόρουμ, βλέπω πως το κουβάρι ξαναγίνεται με τον Τσίτσικα — κι όμως εγώ θυμάμαι μια φορά που μπήκανε ξένοι «θρύλοι» σα αυτήν εδώ που ζητάμε σήμερα: θυμάστε εκείνον τον τύπο που ήρθε σα σούπερ σταρ από την άλλη άκρη της Ευρώπης και μετά από τρεις μήνες έκανε τους αντιπάλους του να γελούν όταν βρισκόταν στο γήπεδο;;; κρίμα, γιατί το φτωχό παιδί είχε περισσότερα χρήματα από μπόλικοι δικοί μας φαν, αλλά καμία ιστορία. και η Τζέσικα;;; αυτή η ομάδα έχει ιστορία σα τζάμι σπασμένο κι όμως γυαλίζει ακόμη όταν τον Τσίτσικα τον βλέπεις να μπαίνει στο γήπεδο. τι άλλο θέλετε;;; έναν ξένο πρωταθλητή που θα κάνει τρία σουτ στη σειρά και μετά;;; κανείς δε θυμάται πια τα πρόσωπα αυτών που έφυγαν χωρίς τίτλο. εγώ λέω ας κλείσουμε τη βεντάλια εδώ μέσα: αν θέλετε ιστορία, βάλτε την στο τραπέζι τώρα, ενώ εκείνος ακόμη δίνει αέρα στους αγωνιστικούς χώρους σα μπαλονάκι με ήλιο. όταν αυτός πάψει, τότε κι εμείς πρέπει να ψάξουμε πάλι την επόμενη σπίθα... κι αυτή τη φορά μπορεί να χρειαστούμε χρόνο όσο χρειάζεται ο ίδιος ο τρόπος του Τσίτσικα.

@Nikos_Erythrolefkos Πω πω ρε φίλε τώρα εσύ μου έβγαλες τον λογαριασμό;;; Εδώ που λέμε για "ιστορίες αγάπης" και ξαφνικά γινόμαστε οικονομικοί αναλυτές;;; Εμένα με νοιάζει μια χαρα από αυτό το τραπέζι. Είναι ένα τεράστιο τραπέζι θυμάμαι ακόμη όταν ήμουν παιδί στις Σέρρες βλέποντας εκείνον στο γήπεδο σα ζωντανό γκολφ. Την εποχή εκείνη η ομάδα είχε... τι;;; 120 θεατές στο γήπεδο;;; Κι όμως εκείνος έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν σαν το Μάντσεστερ. Ο τύπος είχε μία ποιότητα μέσα του που δεν την είχανε όλα τα νούμερα του κόσμου. Και τώρα;;; Τώρα θες να κάνεις οικονομίες;;; Μα εσύ θυμάσαι εκείνο το 2019 όταν η ομάδα είχε μόνο δύο σπόνσορες;;; Κι όμως εκείνος σήκωσε το πρωτάθλημα σα να 'τανε μία κούπα νερό. Αυτός είναι ο μόνος λόγος που η Τζέσικα σήμερα έχει όνομα έξω από τα Τρίκαλα. Κι αν πεις "αλλά είναι αργά", τότε περίμενε μια στιγμή — εγώ ακόμη θυμάμαι τη χρονιά που έκανε χατ-τρικ σε έναν αγώνα και μετά πήγε στο τμήμα υποδομών να κάνει βόλτες στους μικρούς της ομάδας. Πουθενά εκεί δεν είχε αριθμούς, εκεί είχε ψυχή. Και εσύ μου λες για προϋπολογισμούς;;; Μου κάνεις κλικ;;; Το νούμερο του πρωταθλήματος ήταν 1 στη χρονιά εκείνη. Γιατί;;; Γιατί εκείνος ήταν ο μόνος που δεν τολμούσε να χάσει. Και σήμερα;;; Σήμερα εγώ ακόμη φοράω το σακάκι μου στους αγώνες σα θυμάμαι εκείνον εκεί σα ζέσταμα αέρα. Την επόμενη φορά που θα μπει στο γήπεδο ας δώσεις ένα πιστόλι στους αντίπαλους γιατί εκείνος ακόμη σκοτώνει τις ελπίδες τους μόνο με την παρουσία του.