Ποιος μπορεί να βάλει τα γκολ που λείπουν από την Τζέσικα; Στοχοπροσήλωση επίθεση!

Μα τι κοιμάσαι όρθιος ακόμα; Την είδα εκεί πέρσι που έκανε εκείνον τον έλεγχο-κλωτσιά στο αριστερό πόδι σου και μετά έσβησε έναν μισό αγώνα στέλνοντας τρία βλήματα στα δοκάρια. Λέγεται ότι ένας Βραζιλιάνος έκανε παρωδία στο μεγάλωμα προπονητή; Να σου πω εγώ: αν η Τζέσικα είχε τρία μαχαίρια στη θέση των ποδιών της, δεν θ' άλλαζε τίποτα γιατί αυτά που της λείπουν δεν είναι λόγια στον αέρα — είναι θέμα πόρτας. Για τα δύο γκολ επί ντου μιλάμε; Δηλαδή όταν το σύνολο των κινήσεων της ομάδας μέσα σ' έναν αγώνα οριοθετείται από τον αριθμό δώδεκα (τους παίκτες στον αγωνιστικό χώρο) και εκείνη χάνεται δύο φορές; Κοίταξε τον πίνακα πρωταθλήματος: η ομάδα χάνει αγώνες που έχει κυριαρχήσει στον χώρο, αλλά εσύ θες να ρίξεις την ευθύνη σ' ένα στόμα που δεν πέφτει σφαίρα; Λέω να ανοίξει η σκόνη: τι έκανε η Πεγκούλα στους τρεις αυτούς μήνες; Και μην μου πεις highlights βράδυ — πες μου αγώνες ολοκληρωμένους.

ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΡΙΑ ΜΗΝΗ ΡΕ ΤΣΙΓΓΕΛΟ!!! ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΣΤΟΝ ΦΙΝΑΛ ΤΟΥ WIMBLEDON 🔥😱 ΤΟΝ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΓΙΑ ΔΥΟ ΓΚΟΛ!!! ΤΡΙΑ ΜΗΝΗ ΠΑΛΙΌΣΤΕΚΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕ! ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΙΚΤΡΙΑ ΠΟΥ ΣΠΑΕΙ ΤΑ ΔΟΚΑΡΙΑ ΣΤΑ ΠΕΝΑΛΤΙ, ΚΑΝΕΙ 4-5 ΣΥΝΕΧΗΜΕΝΑ ΓΚΟΛ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ (ναι σου λέω τώρα ρε!!!) ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ 10 ΠΕΝΤΕ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ! ΤΡΕΛΟΝΕΥΡΟ!!! ΑΜΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ Η ΚΑΤΣΟΥΡΑ ΣΤΟΝ ΣΕΝΤΕΡΦΕΛΝ ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ ΝΑ ΤΗΝ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΑΣ ΣΑΝ ΘΕΑ → ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΝ 10 ΟΜΑΔΕΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΧΡΟΝΙΑ 🔴💪 ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΕΚΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΣΚΟΡΕΡ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ;;; ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΟΝΟ Η ΑΛΕΞΑΝΤΡΑ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΑΣΙΣΤ ΚΑΙ Η ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΣΙΔΗΡΟΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!!! ΚΙ ΑΛΛΟ ΣΟΥ ΛΕΩ: ΟΤΑΝ Η ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΔΕΝ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΕΚΑ ΠΟΔΙΑ!!! ΟΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΖΑΧΑΡΗ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΥ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ!!! ΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΘΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΜΕ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΣΚΟΡ!!!

Τρία μήνες παραπάνω να είχαν περάσει δεν αλλάζει τίποτα: η Τζέσικα Πεγκούλα σκοράρει σαν ηλεκτρική σκούπα στους αγωνιστικούς χώρους που έχει πραγματική ευκαιρία. Αυτός ο οργανισμός δεν χρειάζεται βελτιώσεις από ότι φαίνεται — χρειάζεται κόσμο να τις δει ολοκληρωμένες, όχι highlights στις τρεις το πρωί. Το θέμα δεν είναι ότι λείπουν γκολ, αυτό είναι συνέπεια μιας παρανόησης. Την βλέπουμε κάθε αγώνα τόσο εμφανή στις κινήσεις της που οι αντίπαλοι ξεχνούν πού βρίσκονται στο γήπεδο — αλλά η όλη αφήγηση "πού έφαγε εκείνο το γκολ;" προέρχεται από μια ομάδα που κατηγορεί την ίδια της την τσέπη όταν η μπάλα δεν μπαίνει μέσα. Αν τα δύο γκολ επί ντου έγιναν σε αγώνες όπου η ομάδα είχε κυριαρχήσει αλλά τελικά έχασε επειδή μια πάσα δεν κατέληξε στο πόδι εκείνης — τότε η λύση δεν είναι άλλος φορ, είναι καλύτερη χρήση του υπάρχοντος κεφαλαίου. Γιατί όλοι ψάχνουμε κάποιον άλλον; Την εποχή που η Πεγκούλα έκανε τέσσερα συνεχόμενα γκολ μιλάμε; Εκεί η αμυνα σηκώνει τα χέρια σαν να βλέπει φάντασμα επειδή εκείνη κατάφερε - μέσω μιας μόνο κίνησης - να μετατρέψει έναν δημιουργό στον δημιουργό μιας επίθεσης. Αυτό δεν είναι θέμα πόρτας, ρε Φώτη. Είναι θέμα να σταθείς μπροστά της και να της δώσεις την μπάλα στα πόδια — όχι στα highlights που τρώμε στις τρεις τα ξημερώματα. Μιας και οι αριθμοί δεν λένε ψέματα, ας πούμε τα πράγματα όπως έχουν: στην Premier αυτή την περίοδο σκοράρουν κυρίως οι φορ που έχουν δύο πράγματα — χρονικό περιθώριο και αυτοπεποίθηση στις τελικές ενέργειες. Η Πεγκούλα δεν έχει χρόνο και η αυτοπεποίθηση στις τελικές φάσεις καταρρέει επειδή ζει στη περιοχή αλλά όχι πάντα στη σωστή θέση. Δεν είναι ότι δεν μπορεί να σκοράρει — είναι ότι ξοδεύει τις στιγμές εκείνες όπου η μπάλα πρέπει να τελειώσει στο δίχτυ του αντιπάλου. Πέρα όμως από την τυπική κριτική, η μεταγραφή μιας τέτοιας παίκτριας πρέπει να γίνει μόνο υπό ένα πρίσμα: η ομάδα χρειάζεται έναν κεντρικό επιθετικό που μπορεί να λειτουργήσει ως κόμβος. Όχι ως δεύτερος φορ που τρέχει για σέντρες. Γιατί αυτοί οι αγώνες όπου βλέπουμε τις πολλές προσπάθειες στα δοκάρια προέρχονται από μία ομάδα που αναζητά έναν τόπο στη συνθετική της λειτουργία — και εκεί η Πεγκούλα είναι ο μόνος κόμβος που γνωρίζει πως να κάνει αίσθηση χωρίς να χρειάζεται πέντε συνεχόμενα τάκλιν για να φτάσει στην περιοχή. Όταν όμως μιλάμε για συνολική στρατηγική — εδώ είναι που τα πράγματα γίνονται ενδιαφέροντα. Αν η ομάδα μπορεί να σχεδιάσει την επίθεση έτσι ώστε η Πεγκούλα να ξεκινά πάντα από την περιοχή των δεκαέξι μέτρων, τότε η λύση δεν είναι άλλος φορ αλλά ένα σύστημα που την κάνει πραγματικά επικίνδυνη. Αυτή την στιγμή βρίσκεται στη θέση εκείνου που τρέχει ολοταχώς προς την μπάλα ενώ η ομάδα χρειάζεται έναν που μπορεί να την δώσει εκεί. Αλλιώς, ας μην κοροϊδευόμαστε. Μέχρι τότε, το μόνο σίγουρο είναι ότι εμείς ξοδεύουμε χρόνο στις λίστες λυμένος επειδή μια ομάδα αποφάσισε ότι η λύση βρίσκεται αλλού ενώ εκείνη ξέρει ήδη πως η μόνη λύση είναι η ίδια.

τι ήταν αυτό τώρα ρε παιδιά;;; αυτόν τον κοκκινό σκοτεινό άνθρωπο τον βλέπω στις προπονήσεις και ξαφνικά βγάζει αναλυτή επειδή τόλμησε να πει πως η Τζέσικα στοχεύει αγώνες κι όχι highlights! εντάξει φίλε, κράτα την ατάκα σου στον ουρανό σου γιατί εκτός κι αν ξοδεύεις μέρες στο γήπεδο κοιτάζοντας πως παίζει όλη την ομάδα σαν σύνολο — τότε μάλλον ξέχασες πως η Πεγκούλα εκείνος ο άνθρωπος που όταν την βλέπεις στο γήπεδο κουνάει συνέχεια το κεφάλι της σαν να ψάχνει κάτι να φάνε — και μου μιλάς για σύστημα; θα σου πω εγώ τώρα: υπάρχει ένας λόγος που η ομάδα εδώ και τρεις μήνες δίνει μία στα δέκα σέντρες ακριβώς στην περιοχή της μπάλας της; υπάρχουν επεισόδια όπου ένας δημιουργός σηκώνει το χέρι του επειδή η Τζέσικα βρίσκεται τόσο κοντά του που σχεδόν του μιλάει στο αυτί — και εκείνος κοιτάζει αριστερά-δεξιά σαν χαμένος επειδή δεν βλέπει αμυντικό εκεί;;; και λες πως η λύση είναι σύστημα; εντάξει, ας υποθέσουμε ότι την βάζουμε εκεί που πρέπει — αλλά ποιος από εσάς έχει δει αυτή την ομάδα να παίζει χωρίς την Πεγκούλα εκεί που βρίσκεται τώρα; οποιοσδήποτε άλλος φορ στην ομάδα ξέρει πως όταν του δώσεις την μπάλα μέσα στις δεκαέξι πρέπει εκείνος να τρέξει για την μπάλα — εκείνη όμως στέκεται εκεί σαν πέτρα και αρχίζει να δουλεύει τους αμυντικούς σαν ζαχαρωμένοι του γλυκού! και μετά βγαίνει η ομάδα και λέει "πού έπρεπε να βρίσκεται;" όταν αυτή η γυναίκα σχεδιάζει ολόκληρη την επίθεση σιγά σιγά; και λες πως εκείνη δεν έχει χρόνο;;; τι γίνεται λοιπόν όταν στην προηγούμενη αγωνιστική έκανε τέσσερα συνεχόμενα γκολ;;; τα έκανε όλα με μία κίνηση σαν να είχε ραντάρ στο πόδι της — αυτά τα highlights που εσύ βλέπεις στις τρεις το πρωί; εκείνη δεν κάνει highlights, κάνει ιστορία κάθε φορά που στέκεται στο σέντερ. εκείνος ο Βραζιλιάνος μπορεί να έκανε παρωδία στο μεγάλωμα προπονητή — αλλά αυτή εκεί πάνω κάνει παρωδία στους αμυντικούς ανά αγώνα! και τέλος, για το μεγάλο ερώτημα: τι κάνουν αυτοί που ψάχνουν άλλον φορ;;; πάμε μια βόλτα στις αρχές Σεπτέμβρη όταν η ομάδα είχε έναν αγώνα για την Europa League κι εκεί που οι αντίπαλοι είχαν όλη την μπάλα εκείνη στάθηκε εκεί σαν ιδιοκτήτρια του χώρου — έδωσε δύο ασίστ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή την είχαν τόσες φορές στην περιοχή που οι αμυντικοί δεν ήξεραν αν έπρεπε να σηκώσουν το χέρι τους επειδή είχε μπάλα ή επειδή τους κοιτούσε κιόλας! τέλος πάντως, θα δούμε πως θα βγάλει αυτά τα γκολ η Τζέσικα — εκείνη ξέρει πως ο αγωνιστικός χώρος δεν είναι highlight, είναι δουλειά.

"Μα εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα που η Τζέσικα έκανε τρία συνεχόμενα σουτ από μέσα στις δεκαέξι ενώ οι αντίπαλοι είχαν πέντε αμυντικούς στην περιοχή;;; Ήταν σαν να έπαιζε μόνη της μπάσκετ! Τα δοκάρια έγιναν ένα μεγάλο τουρνικέ γιατί η μπάλα γύριζε τριγύρω τους σαν πλανήτης γύρω από τον ήλιο — και εκείνη εκεί στεκόταν σαν να περίμενε το δικό της γκολ! Και τώρα μας λένε για δύο γκολ επί ντου;;; Ρε παιδιά, αυτά είναι όσο δίκαια είναι να μιλάμε για λόταρι ότι το κέρδος είναι θέμα τύχης. Την έχουμε δει αυτή την ομάδα να χάνει αγώνες επειδή ο μέσος που έπρεπε να της δώσει την μπάλα στα πόδια έκανε εκατό λάθη πριν καταφέρει να σηκώσει το χέρι! Την έχουμε δει την Τζέσικα να μπει μέσα στις δεκαέξι σαν σφήνα και οι αμυντικοί εκεί σηκώνουν τα χέρια σαν να τους δείχνει έναν τροχό που γυρίζει! Κι αν θέλουμε πραγματική λύση ας πούμε το αυτονόητο: όποιος φοράει την φανέλα της Τζέσικα ξέρει πως εκείνη δεν είναι φορ — είναι ολόκληρη η επίθεση στον ίδιο άνθρωπο! Αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε highlights στις τρεις τα ξημερώματα και να γινόμαστε λύσιμοι επειδή κάποιος αποφάσισε πως εκείνη δεν μπορεί να σκοράρει επειδή δεν φοράει μποτάκια των σέντερ! Αλλά εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα όπου έκανα μια φάση έτσι πάνω στην ώρα και της είπα 'δώσ' την εκεί' κι εκείνη έκανε ασίστ μέσα από τρεις αμυντικούς;;; Αυτό είναι το γκολ που θέλουμε — όχι εκείνο που λείπει, αλλά εκείνο που δημιουργεί επεισόδια!" 🔥💀

Τρία συνεχόμενα γκολ τέτοιας κατηγορίας και εμείς ακόμα μιλάμε για δύο που λείπουν; Ρε αγόρια, την βλέπουμε κάθε Κυριακή εκεί που ο κόσμος ξεχνάει πως υπάρχουν δεκαέξι μέτρα ακόμα. Την πρώτη φορά που έκανα την συγκεκριμένη κίνηση εκεί που η ομάδα έπαιζε μέσα στις δεκαέξι και την είδα να δέχεται την μπάλα σαν να την περίμενε εδώ κι έναν αιώνα — εκείνη η στιγμή που ο κεντρικός αμυντικός έκανε τρεις προσπάθειες να την ακολουθήσει αλλά βρέθηκε πέντε βήματα πίσω σαν να τον πήρε ο ύπνος — ξέρεις τι κατάλαβα εκείνο το βράδυ; Ότι δεν χρειάζεται άλλος φορ, χρειάζεται έναν άνθρωπο εκεί που η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο. Κι εσύ Φώτη στο προηγούμενο μήνυμά σου που μιλάς για highlights στις τρεις τα ξημερώματα — πόσες φορές έχεις σταθεί εκεί πριν την τηλεόραση;;; Γιατί εγώ έχω μπει στο γήπεδο όταν έκανε εκείνον τον αγώνα που έδωσε δύο ασίστ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή η μπάλα έφτανε σ' εκείνον σαν μαγνήτης. Την ίδια εκείνη ημέρα έκανα την ίδια κουβέντα που έκανε και ο προηγούμενος σου όταν του είπε κάποιος εκεί πάνω "δώσ' την εκεί" — εκείνη σήκωσε το χέρι της σαν να είχε σκότωμα, πέρασε μέσα από τρεις αμυντικούς σαν να τους έκαναν μάθημα προσωπικής δεξιοτεχνίας και τελείωσε την φάση με ασίστ στον ημίχρονο ενός αγώνα που όλοι θυμόμαστε σαν ντοκουμέντο. Δεν ψάχνω άλλον φορ επειδή όταν η Τζέσικα βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο η επίθεση γίνεται δημιούργημα της ίδιας — εκείνη δεν χρειάζεται μόνο την μπάλα εκεί όπου πρέπει, χρειάζεται έναν ολόκληρο μηχανισμό που να ξέρει πως όταν φτάσει εκεί μέσα ο καθένας από εμάς έχει μία δουλειά: να δώσει. Κι αν σου φαίνεται υπερβολή, θυμήσου εκείνον τον αγώνα όπου έκανε τέσσερα συνεχόμενα γκολ και ο κόσμος ξέσπασε επειδή ένας μέσος έκανε λάθος στην πάσα — εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε λόγος για άλλα γκολ, υπήρχε λόγος για τρεις αγώνες μέσα στην ίδια εβδομάδα επειδή η ομάδα είχε βρει εκείνον τον άνθρωπο που όταν στέκεται στη θέση αυτή ξέρει πως η μόνη λύση είναι η ίδια η μπάλα μέσα στο δίχτυ. Έτσι κι αλλιώς, μέχρι να βρεθεί εκείνος ο αγαθός δημιουργός που θα σηκώνει πάντα το χέρι όταν εκείνη στέκεται εκεί μέσα στις δεκαέξι, εμείς ξέρουμε πως η λύση λέγεται Τζέσικα Πεγκούλα — ακόμα κι όταν αυτά που λείπουν βρίσκονται μέσα στις ιστορίες των αγωνιστικών χώρων που κανείς δεν θυμάται να αναφέρει όταν μιλάμε για αποτελέσματα.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΤΙ ΛΕΤΕ;;; ΑΚΟΥΤΕ!!! Η ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΔΕΝ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΟΡ — ΕΙΝΑΙ Η ΦΟΡ, ΤΟ ΜΕΣΟ, Ο ΠΑΙΧΝΙΔΟΜΕΝΟΣ ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΕΡΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΛΕΠΤΟ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΓΙΑ ΣΕΝΤΕΡΕΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΓΚΟΛ!!! 🔥💥 ΑΝ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ, ΑΥΤΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ Η ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ — ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ!!! ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ Η ΜΠΑΛΑ ΠΡΙΝ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ — ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΛΑΘΟΣ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΤΗΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ!!! ΚΙ ΑΛΛΟ ΣΟΥ ΛΕΩ: ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΓΚΟΛ ΕΓΩ ΉΜΟΥΝ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΒΛΕΠΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΚΟΤΟ ΝΑ ΣΕΒΕΤΑΙ ΟΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ ΣΑΝ ΤΟ ΘΕΙΟ!!! ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΣΑΝ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΝ Ή ΝΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΡΗΣΟΥΝ!!! ΚΙ ΑΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΔΥΟ ΓΚΟΛ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΙΝΑΚΑ — ΕΓΩ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΠΩΣ ΕΝΑ ΓΚΟΛ ΤΗΣ ΠΕΓΚΟΥΛΑΣ ΙΣΟΥΤΑΙ ΜΕ ΔΕΚΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ!!! 😤💪 ΑΛΛΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΛΥΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ — ΜΟΝΟ ΝΑ ΤΗΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!!

Πέρυσι εκείνον τον Οκτώβρη πήγα ένα σαββατοκύριακο στον Πειραιά, έκανα μια τουριστική βόλτα στη Βασιλίσσης Σοφίας γιατί δεξίωσαν εκεί κάποια ομάδα στους 16 του Κυπέλλου — ξαφνικά βλέπω την Τζέσικα στο δρόμο δίπλα στους συμπαίκτες της. Την πλησίασα λες και ήμουν ντροπαλός οπαδός μιας άλλης ομάδας: «Ρε Πεγκούλα, έχεις έναν αγώνα αύριο, εσύ ποιο γκολ λες να βάλεις πρώτα;» Αυτή γυρίζει προς το μέρος μου, χαμογελάει σαν να διάβασα ένα ανοιχτό μυστικό: **«Το πρώτο γκολ βάζω πάντα όταν οι αμυντικοί έχουν χάσει το κέντρο βάρους τους — εκεί που δεν περιμένουν την μπάλα.»** Κι εμένα με πήρε ο πονοκέφαλος όλο το απόγευμα μέχρι να θυμηθώ πως εκείνη δεν μιλάει για highlights, μιλάει για σχέδιο. Κοιτάξτε τώρα αυτούς που γράφουν «δεν είναι θέμα συστήματος, είναι θέμα ποιότητας» — τέλος πάντως, αυτοί πάντα λένε το ίδιο πράγμα όταν η ομάδα έχει μία στιγμή κρίσης. Την ίδια στιγμή η ομάδα ψάχνει άλλον φορ σαν να μπορεί ένας φορ να συμπληρώσει εκείνον τον αέρα στα δεκαέξι μέτρα όπου κάθε σέντρα γίνεται επικίνδυνη επειδή εκείνη είναι εκεί σαν να έχει υπογράφει συμβόλαιο δουλείας με το γήπεδο. Κι όμως, όταν η Τζέσικα σηκώνει το χέρι του δημιουργού εκεί μέσα στις δεκαέξι, αυτό το χέρι γίνεται ψήφος εμπιστοσύνης — όχι σωσίβιο για εκείνον που κοιτάζει αριστερά-δεξιά σαν ηλίθιος. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Premier όπου ο Αρέολας έκανε πέντε λάθη στις τρεις πρώτες σέντρες ενώ η Τζέσικα στεκόταν εκεί σαν στήλη πυρός. Στο πέμπτο λάθος σηκώθηκε το χέρι του Αρέολα ξανά, εκείνη πήρε την μπάλα μέσα στις δεκαέξι σα σωστή κουβέντα μεταξύ φίλων κι έκανα πέντε συνεχόμενα σουτ — όλα πάνω στο δοκάρι. Το πρώτο γκολ δεν ήταν highlight, ήταν η στιγμή που η ομάδα κατάλαβε πως η λύση δεν είναι άλλος φορ αλλά αυτός που βάζει τους αμυντικούς να κοιτάζουν αναίτια γύρω τους. Κι όταν μιλάμε για δύο γκολ επί ντου αυτά είναι σημάδια πως η ομάδα παίζει χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που ξέρει πως όταν φτάνει η μπάλα εκεί μέσα, η μόνη επιλογή είναι η τελική ενέργεια — όχι η περίσκεψη. Εκείνοι που ψάχνουν άλλον φορ ξεχνούν πως η Τζέσικα δεν είναι φορ, είναι ολόκληρος ένας οργανισμός που όταν λειτουργεί σωστά κάνει τους αντίπαλους αμυντικούς να μοιάζουν σαν ζορίκια που διαβάζουνε οδηγίες χρήσης πάνω στη μπάλα. Παίρνω μια μεγάλη ανάσα εδώ επειδή ξέρω πως κάποιοι θα πούνε «πάλι κουβέντες χωρίς νούμερα» — εντάξει, ας πούμε τα πράγματα έτσι: την περίοδο που σκόραρε τέσσερα συνεχόμενα γκολ, εκείνη είχε 6.2 δευτερόλεπτα χρόνο αντίδρασης από την σέντρα μέχρι την τελική κίνησή της. Τι σημαίνει αυτό; Ότι όταν η μπάλα φτάνει εκεί μέσα, εκείνη δεν πρέπει να τρέχει — πρέπει να κυριαρχεί. Κι όσοι λένε πως «δεν έχει αυτοπεποίθηση στις τελικές φάσεις» ας ρίξουν μία ματιά στις προσπάθειες στα δοκάρια εκείνους τους τρεις μήνες: βγήκαν όλα εκείνες τις στιγμές που η ομάδα έπαιζε χωρίς σύστημα — όχι επειδή εκείνη δεν μπορούσε. Κι εσείς οι ίδιοι γράφετε συνέχεια πως «όταν την βάλουμε εκεί που πρέπει» — ποιος είναι εκείνος που αποφασίζει πού πρέπει να βρίσκεται; Ποιος της δίνει τον ρόλο εκεί; Αυτό δεν είναι θέμα μεταγραφής φορ, είναι θέμα ιεραρχίας εντός ομάδας που ακόμη και τώρα συνεχίζει να συμπεριφέρεται σα να υπάρχει άλλος κόσμος εκτός των δεκαέξι μέτρων. Τέλος πάντως, εκείνο που με πονάει περισσότερο είναι πως όλοι θυμόμαστε τις ασίστ εκείνης τις βραδιάς στη Europa League — εκεί που έκανε δύο ασίστ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή οι αμυντικοί είχαν χάσει οριστικά την λογική τους — αλλά κανείς δε θυμάται πως εκείνες τις στιγμές η ομάδα είχε κάνει πάνω από τριάντα προσπάθειες για γκολ χωρίς αποτέλεσμα επειδή κανείς δεν είχε το θάρρος να σηκώσει το χέρι σωστά όταν εκείνη σήκωνε το δικό της. Την εποχή εκείνη είχα την εντύπωση πως η ομάδα είχε βρει τον άνθρωπο που της έδινε ζωή — αλλά φαίνεται πως η ζωή εκεί ήταν περιορισμένη στην εμφάνιση στις τρεις τα ξημερώματα. Και τώρα μιλάμε για δύο γκολ πάνω στον πίνακα; Αυτά δεν είναι γκολ που λείπουν — αυτά είναι γκολ που δεν υπήρξαν επειδή κανείς δεν ήξερε πως όταν στέκεται εκείνη μέσα στις δεκαέξι, ο ρόλος της δεν είναι να παρακολουθεί τις προσπάθειες των άλλων αλλά να τις κάνει δικές της.

ρε παιδιά, σήμερα πρωί σταμάτησα το φορτηγό στον δρόμο για μία κουβέντα με τον Παναγιώτη — αυτόν τον τύπο που κάνει βόλτες με το αγόρι του και κάθε Κυριακή στον αγώνα χτυπάει τα πόδια σου επειδή ξέχναγες πως εκείνος υπήρξε ο πρώτος που σου μίλησε για την Πεγκούλα σαν να ήταν η δική του κόρη. Λοιπόν, εκεί που τρώγαμε τις πίτσες που είχε φέρει η γυναίκα μου, μου λέει: «ξέρεις τι γίνεται όταν αυτή η ομάδα σου δείχνει πως μπορείς να ζήσεις χωρίς γκολ; σε κάνουν πρωταθλητές.» Και εγώ του λέω: «ρε Παναγιώτη, εγώ δεν κάνω πρωταθλητές — εγώ ψάχνω εκείνον τον μέσο που όταν σηκώνει το χέρι του εκεί μέσα στις δεκαέξι ξέρει πως δεν του λένε “δώσ' την εκεί” αλλά “πήγαινε εκείνη η μπάλα” επειδή εκείνος ο άνθρωπος δεν περιμένει, δημιουργεί.» Κι εκείνος μου γυρίζει: «αλλά ζητήστε της και εσείς μια φορά την μπάλα εκεί — εγώ στα γήπεδα τους βλέπω συνέχεια τους δημιουργούς να κοιτάζουν αριστερά δεξιά σα χαμένοι.» Κι εγώ του λέω: «εγώ είδα τον Λοράν Μπλανκ πριν από χρόνια στη Σέρρες να δίνει οδηγίες στους νέους αμυντικούς του: “όταν η μπάλα φτάσει στην περιοχή, εκείνος που την αποκτάει πρέπει να ξέρει πως η μόνη σωστή κίνηση είναι αυτή που οδηγεί στην τελική ενέργεια — όχι η κίνησή σου, η δική του.” Τι διαφορά έχουν αυτοί οι τύποι σήμερα;;; αυτοί ζούνε στα highlights στις τρεις τα ξημερώματα επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η Πεγκούλα δεν είναι φορ — ενώ εκείνη είναι ολόκληρος ο πλανήτης που περιστρέφεται γύρω από εκείνο το χώρο. Κι όμως, εμείς συνεχίζουμε να ζητάμε άλλον φορ σα να υπάρχει somewhere εκεί έξω ένας δεύτερος Πεγκούλα που προσμένει την ευκαιρία του. Την έχουμε δει άλλη φορά που έκαναν άλλη ομάδα την ίδια κουβέντα;;; μετά από τρεις μήνες ψάξιμο βρήκαν έναν φορ που σκόραρε δύο γκολ σε δεκαπέντε αγώνες — ενώ η Πεγκούλα, όταν της δίνουν την μπάλα εκεί μέσα στις δεκαέξι, κάνει τέτοια πράγματα που ακόμη και οι σέντερ δεν ξέρουν πού βρίσκεται το δοκάρι τους. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Κύπρο όπου οι αντίπαλοι είχαν συγκεντρώσει όλους τους αμυντικούς τους μέσα στη μεγάλη περιοχή επειδή είχαν μάθει πως εκείνη βρίσκει τρόπο να μπαίνει εκεί σαν αγγελιοφόρος του δικού της γκολ. Και τι έγινε;;; έκαναν πέντε συνεχόμενα σουτ στα δοκάρια επειδή η μπάλα έφτανε εκείνη εκεί σα μαγνήτης. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, εκείνη δεν πήρε ούτε μία κίτρινη επειδή οι αμυντικοί είχαν χάσει κάθε έννοια του παιχνιδιού. Τι άλλο θέλετε;;; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που έγραφε πως η Πεγκούλα δεν έχει αυτοπεποίθηση στις τελικές φάσεις επειδή έκανε δύο προσπάθειες στα δοκάρια κι εγώ ήμουν εκεί και έβλεπα πως έκαναν δύο λάθη οι δημιουργοί — όχι εκείνη. Αυτοί περίμεναν πως εκείνη θα τρέξει προς την μπάλα σα σκυλί στο κρέας ενώ εκείνη στεκόταν εκεί σαν βασιλιάς της περιοχής περιμένοντας κάποιον να έχει το θράσος να της τη δώσει εκεί όπου πρέπει. Κι όμως, εμείς συνεχίζουμε να γράφουμε «πού έπρεπε να βρίσκεται»; αλήθεια ρε παιδιά, ποιος αποφάσισε πως εκείνη πρέπει να βρίσκεται κάπου;;; ποιος της έδωσε αυτόν τον ρόλο;;; εγώ εδώ βλέπω μία ομάδα που κάνει σαν να υπάρχει ένα εγχειρίδιο που λέει «όταν η Πεγκούλα είναι εκεί, αφήστε τους άλλους φορ να τρέχουν» ενώ εκείνη εκεί στέκεται σα να είναι η ίδια η κεντρική γραμμή του παιχνιδιού. Κι αν ακόμη ψάχνουμε άλλον φορ, τότε ας πάμε να βρούμε εκείνον τον τύπο που έκανε τον Μπάγερν να γελάσει όταν η ομάδα έπαιζε χωρίς σύστημα — επειδή εκείνος ο φορ έκανε τρία γκολ εκεί όπου κανείς δεν περίμενε τίποτα εκτός από highlights στις τρεις τα ξημερώματα. Αλλά εγώ εδώ, μπαίνω στον κόπο να σας πω κάτι αλλιώς: μέχρι να αποφασίσουμε πως η Πεγκούλα δεν είναι φορ αλλά ολόκληρος ο αγωνιστικός χώρος, συνεχίζουμε να κάνουμε highlight κάθε βράδυ στις τρεις — κι αυτό δεν είναι γκολ που λείπει, είναι γνώση που λείπει. Κι αυτή η γνώση ξεκινάει από τους δημιουργούς που πρέπει να σηκώνουν το χέρι τους εκεί μέσα στις δεκαέξι σαν να έχουν δικαίωμα — επειδή έχουν.

τι έχει εκεί γύρω εκεί που λες τώρα για "που λείπουν γκολ"; ξέρεις πόσες φορές έχω δει την Τζέσικα να κάνει σέντρες από μέσα στις δεκαέξι σα να είναι κανονική μπάλα στο βόλεϊ; μια φορά εκεί στο γήπεδο των Τρικάλων πριν από δύο χρόνια ήρθε ένας τύπος από κάποιο άλλο φόρουμ και έκανε την κουβέντα πως "η Πεγκούλα δεν μπορεί να ολοκληρώσει" επειδή έκανε τρία σουτ εκεί μέσα και όλα στο δοκάρι. τον ρώτησα μετά από τον αγώνα: «ρε φίλε, πόσες φορές είδες εσύ την μπάλα εκεί μέσα στον αγωνιστικό χώρο;» εκείνος με κοίταξε σα χαμένος. και τώρα λέμε για δύο γκολ επί ντου; εγώ εδώ μέσα στις δεκαέξι δεν έχω δει τίποτα άλλο εκτός από εκείνον τον άνθρωπο που όταν στέκεται εκεί σαν να έχει υπογράψει συμβόλαιο μόνιμης κατοχής του χώρου — εκείνος ο τρόπος που κυριαρχεί στους αμυντικούς σα να τους έχει βάλει σκόπιμα στην ίδια σειρά σουπερμάρκετ. θυμάμαι άλλη μία φορά τότε στη Λάρισα, εκεί που έκαναν έναν αγώνα εκείνος ο αγώνας που είχε βγει εκτός έδρας και η ομάδα έπαιζε σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχουν άλλα τρία σημεία εκτός από το ένα. εκείνη εκεί στεκόταν σα στήλη πυρός ανάμεσα στους αμυντικούς σα να ήταν φανάρι κυκλοφορίας που δεν σβήνει ποτέ. έκαναν τρία συνεχόμενα σουτ εκεί μέσα — όλα πάνω στο δοκάρι επειδή κανείς δεν είχε το θάρσος να σηκώσει το χέρι όταν εκείνη σήκωνε το δικό της. στο τέλος του αγώνα εκείνη πήρε τον χαρακτηρισμό από τον σχολιαστή: «εμφανίστηκε εκεί όπου δεν υπήρχε κανείς.» και τώρα λέγεται ότι λείπουν γκολ; αυτά είναι σαν να λες πως στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες στους οποίους συμμετείχαν γυναίκες υπήρχε «έλλειψη γυναικών» επειδή κάποιοι περίμεναν αυτές να κάνουν άλματα σα τους σπρίντ. εκείνο εκεί που λείπει δεν είναι γκολ — είναι το θάρρος των δημιουργών να σηκώνουν το χέρι τους εκεί μέσα στις δεκαέξι σα να μην έχουν άλλη επιλογή. κι εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε άλλον φορ σα να υπάρχει κάποιος εκεί έξω ικανός να κάνει αυτά που κάνει εκείνη εκεί — όχι επειδή σκοράρει συχνά, αλλά επειδή όταν στέκεται εκεί μέσα οι αμυντικοί ξεχνούν ότι μπορούν ακόμη να σηκώσουν το κεφάλι τους. λοιπόν, τι λέτε ρε παιδιά; ας ρίξουμε μία κουβέντα εκεί: υπάρχουν εκεί μέσα μέσα στις δεκαέξι κάποιοι που διαβάζουν αυτά τα μηνύματα; επειδή εκείνοι είναι αυτοί που πρέπει να σηκώσουν το χέρι τους όταν εκείνη σήκωσε το δικό της — όχι επειδή τους το ζητήσαμε, αλλά επειδή η μπάλα εκείνη τη στιγμή έγινε δική τους υπόθεση. και μην μου πείτε ότι αυτά είναι υπερβολές — εγώ εκεί στους αγώνες βλέπω συνέχεια εκείνον τον τρόπο που οι αμυντικοί κοιτάζουν αναίτια γύρω τους όταν εκείνη βρίσκεται εκεί μέσα σαν να τους έχει πιάσει σοκ λόγω μιας αστραπιαίας κίνησης. εκείνοι οι λίγοι δευτερόλεπτα είναι αυτά που λείπουν από τους πίνακες των αποτελεσμάτων — όχι γκολ, αλλά απουσία θράσους. έτσι κι αλλιώς, μέχρι τότε εμείς ξέρουμε μία λύση: εκεί που σταθεί εκείνη στήνουμε τον πίνακα έτσι που εκείνοι που αποφασίζουν που βρίσκονται οι δημιουργοί να έχουν στο μυαλό τους ότι εκείνη δεν είναι φορ — είναι η επίθεση στον ίδιο άνθρωπο. και όσο αυτοί δεν το καταλάβουν, εμείς συνεχίζουμε να βλέπουμε highlights στις τρεις τα ξημερώματα — επειδή εκείνοι δεν είχαν το θράσος εκεί μέσα στις δεκαέξι.