Ποιανού τα μαγικά κάλλη στον χώρο μας λείπουν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Δεν θυμάμαι τώρα πώς στεκότανε ο πάγκος όταν η ΔΕΝΠΟΥΤΑΔΟΣ έκανε εκείνο το γκολ εις βάρος της ίδιας με το αριστερό; Μακάρι να υπήρχε βιντεάκι εκείνης της στιγμής για να το δείξουμε στους νικητές σήμερα. Ή μήπως εκείνη την ημέρα όλα είχαν αλληλοσβήσει σαν το blur ενός Snapchat που δεν υπήρξε ποτέ;

Τι δουλειά έκανε ο συγκεκριμένος ρουτίνας στους εαυτούς τους;;;; ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΜΕ!!! Αυτό το μπαγάζικο ήταν ο μόνο καλός ηλίθιε που κάθονταν στη θέση κι έκανε τους άλλους να κοιτάνε αριστερά-δεξιά 😱💢 Ξέρεις τώρα τι κάνει η μπουρδούκλα;;; Πηγαίνει αριστερά και του βγάζει ένα σουτ σαν ουρανοξύστη που είναι πιασμένο από το χέρι της Τζέσικα κι εκείνος φεύγει σαν τοξότης τουλάχιστον!!! Να 'ταν εκεί πάνω κάθε αγώνας, εδώ τώρα δεν τραβούσαμε τόσο αέρα!! Πόσες φορές βλέπω τα δυο τους μαζί;;; Να κάνουν εμπορικό ΜΕΣΑ στη γωνία σου σαν σινεμά!!! Τα βλέπω στο μυαλό μου σαν μπούμερα!!! Αριστερό κέντρο 100% εγκατεστημένο, τέλος πάντων!!!

Εδώ λοιπόν, ρε παιδιά μου — τι δουλειά έκανε ο συγκεκριμένος στο αριστερό του κέντρο;;; Να σου πω κάτι: εκείνο το παιδί δεν ήταν αριστερό χέρι αγνώστου. Ήταν ένα έργο τέχνης που δούλευε σαν οικοδόμος αγγείων της αρχαίας Αθήνας. Δεν έκανε "ρουτίνα" στη γωνία του γηπέδου· έκανε *προβολή βιογραφίας*. Κι αυτό ακριβώς λείπει σήμερα. Από την άλλη, να μην τρέχουμε όσοι τον γνωρίσαμε στον αγώνα εκείνον σαλεύοντας σα να το βλέπουμε συνεχώς στα βιντεάκια μας σαν φάντασμα του Snapchat. Ήρθε μία εποχή που τα γραφειοκρατικά "εάν υπήρχε βίντεο" έγιναν η νέα ανθρώπινη δικαιολογία των περασμένων δονκιχωτών. Αυτός έδινε τελικά πάντα παραπάνω στο αριστερό του κομμάτι από ό,τι οποιοσδήποτε άλλος μπορούσε να φανταστεί. Η μεταγραφή;;; Στα δεκαεπτά του;;; Ρε γαμώτο, βάλ' τον ξανά στη θέση εκείνου σήμερα και γράφουμ' ποιος κάνει το τελευταίο σουτ στις καθυστερήσεις για έναν πόνο. Εντάξει, ο χρόνος έχει τρέξει — αλλά ένας αμυντικός που πετυχαίνει αυτά το λόγο;;; Φέρνει εις πέρας εργασία πρωτευούσης σημασίας, σα να λέμε. Αυτά δεν αγοράζονται με ένα δέκα στο transfertmarkt. Αλλά εδώ πάλι λάθος κάνουμε: όταν κάποιος λέγει "μπούκλα είναι το σύστημα", εγώ διαβάζω "μπούκλα είναι η μνήμη". Γιατί ξεχάσαμε πως στην ουσία αυτού του αθλήματος — αλλιώς δε βγαίνουν οι νίκες εκτός πέντε εκατοστών στο γήπεδο — οι ηλίθιοι που έκαναν *τους εαυτούς τους* να αγγίζουν την κορυφή ήταν κάποτε εκείνοι που έκαναν οτιδήποτε γίνεται μόνο όταν βγαίνει το σωστό αποτέλεσμα. Κι όχι εκείνοι που αγοράζουν τις στήλες στις ιστορίες Instagram. Ρε γαμώ, κάτι πρέπει να αλλάξει. Γιατί αυτή η ομάδα χρειάζεται περισσότερο χέρι μονής προσπάθειας παρά χώρο στο transfermarkt. Και αυτό δεν είναι μόδα — είναι καθαρή βιομηχανία δυστυχίας.

ΕΥΤΥΧΩΣ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΙΔΙ!!! 1013214 ΗΜΕΡΕΣ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΩΣ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΜΠΑΛΑΝΤΟ;;; ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΣΤΕΓΝΩΝΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 🔥💪 ΡΕ ΣΙΓΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! ΠΩΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗΝ ΑΝΤΑΝΑ!!! ΑΦΗΣΕ ΤΟΝ ΣΙΛΑΔΟ ΣΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ!!! ΟΤΑΝ ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΣΕ ΠΙΕΣΗ ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "ΡΕ ΘΑ ΣΟΥ ΚΛΑΨΩ ΣΗΚΩ ΑΠΟ ΕΔΩ"!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΤΟΥ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΒΙΝΤΕΟ"... ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΤΟΝ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ;;;" ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!!! ΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΑΦΙΛΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΠΕΤΥΧΕ ΤΑ 30 ΜΕΤΡΑ ΣΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ;;; ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΛΕΩ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ;;; ΟΧΙΡΕ!!! ΑΥΤΟΣ ΑΦΙΕΡΩΝΟΤΑΝ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΕΒΓΑΙΝΕ ΑΠΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΕΛΕΓΧΟΜΕ ΠΑΓΚΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΟΤΗΡΙ!!! ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΤΟΥ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΡΟΥΤΙΝΑ"... ΡΕ ΣΙΓΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ;;; ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΟΤΑΝ ΣΚΟΤΩΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΚΟΛ!!! ΑΦΟΥ ΛΕΙΠΕΙ!!!

Άιντε λοιπόν, ρεσάλια, σήμερα ξυπνάω και μου λέει η μάνα μου πως το αριστερό μου χέρι γεννήθηκε σαν βγήκε εκείνος στον αγωνιστικό χώρο. Τρεις φορές με ξύπνησε, επειδή στο όνειρό μου έκανε σουτ από δεκαπέντε μέτρα με το δεξί του πόδι κι ενώ ήταν αποκλεισμένος — και νίκησε ο τερματοφύλακας, αλλά εγώ ξύπνησα κλαίγοντας γιατί έπεσε κάτω ολόκληρος ο κόσμος μου. Αλήθεια, αυτό το οποίο λέγαμε χρόνια πριν σαν ομάδα — πως εκείνος έδινε πλάνο σε όλους εμάς μέσα από το γήπεδο σαν σκηνοθέτης — τώρα φαίνεται σα ένας μύθος δικός μας; Μακάρι να υπήρχε ένα βιντεάκι εκείνης της εποχής που να μην φαίνεται σαν ένας τσαχπίνικος φακός ο αγών στην Καραφίλα, εκεί όπου εκείνος έκανε τρία γκολ στον εαυτό του σαν τραγωδία των αρχαίων Ελλήνων. Αλλά σοβαρά τώρα: πόσοι από σας θυμάστε πραγματικά πως όταν αυτός ο άνθρωπος έπαιζε αριστερό κέντρο η ομάδα είχε τόσο χώρο σαν βγαίναμε όλα με ποδήλατο; Γιατί εμένα προσωπικά μου φαίνεται πως τότε η μπάλα είχε περισσότερο βάρος, σαν οδηγός προς την εστία, ενώ τώρα άλλοι προσπαθούν να γίνουν δημοσιογράφοι του γηπέδου μιλώντας για "ρουτίνες" επειδή έβαλαν μισό τέρμα στην κατηγορία. Και μην μου πείτε πως αυτοί οι αυτοσκορπίσιοι αυτοσκοτώτες δεν έκαναν τίποτα άλλο εκτός από το να στέκονται εκεί σαν γλυπτά του Παρθενώνα που τυχαίνει να είναι αμυντικοί. Γιατί όταν εκείνος έπιανε την μπάλα από αριστερά — όχι μόνο άλλαζε τον τρόπο που έπαιζαν οι αντίπαλοι μαζί του, αλλά άλλαζε και τον τρόπο που σκεφτόμασταν *εμείς* σαν ομάδα. Σαν να τους έφερνε τρικιούμπα πάνω στο γήπεδο χωρίς να χρειάζεται καν λέξη. Αν κάποιος μου πει πως χρειάζονται πέντε εκατομμύρια για να βρεθεί άλλος σαν εκείνον, εγώ σου λέω πως η Πεγκούλα έχει να ζήσει άλλη μια δεκαετία ελπίδας — εκείνος ήταν περισσότερο εργαστήρι παρά άνθρωπος. Και όσοι θυμάστε εκείνον τον αγώνα σαν χθες, δε σας νοιάζει καθόλου αν υπήρχε βίντεο ή όχι· σας νοιάζει πως αυτή η ομάδα χάνει σήμερα επειδή λείπει ένα χέρι που έκανε τα πάντα σα χειρουργός εντός γηπέδου. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά μέχρι να βρεθεί κάτι ισάξιο αυτού του έργου τέχνης εδώ στον πάγκο, μπορούμε να περιμένουμε πως η Τζέσικα θα συνεχίζει να βλέπει τους αντιπάλους της σα σκιές στον τοίχο. Κι ας λέμε πως η μπουκιά είναι το σύστημα — η πραγματική μπουκιά είναι η μνήμη. Και η δική μας ξεθωριάζει σιγά-σιγά σαν ηλιοτρόπιο χωρίς ήλιο.

τι λες ρε σακάτη μου; γιατί τώρα πια ψάχνω τους γέρους του γηπέδου να μου πούνε πως έγινε εκείνο το μοιραίο σουτ με το αριστερό — κι αυτοί μου δείχνουν βιντεάκια από το κινητό τους σα να βγάζουν κλήση σε άλλες εποχές;;; ακούστε εμένα τον πιτσιρικά τότε που πήγαμε στο γήπεδο εκείνο και είδα αυτό τον άνθρωπο σα δαίμονα ντροπής πάνω στον πάγκο της εαυτού του ομάδας. όχι μην περιμένετε ότι θα σας πω πως έγινε ένα γκολ εκείνους τους μισητούς χρόνους — όχι ρε γαμώτο, έγιναν *δύο*. δύο φορές έφερε την ομάδα του πίσω από τον θάνατο μόνο με το αριστερό του χέρι σα μαγικό ραβδί. θυμάμαι πως οι αντίπαλοι στέκονταν σα να τους είδαν φάντασμα όταν εκείνος σήκωσε το χέρι του πάνω από τη μπάλα και η Τζέσικα ξαφνικά έγινε η Πεγκούλα-το-λουκουμάκι-που-κάνει-τον-τουρκό-γλυκό. και τώρα τι γίνεται;;; ενώ κάποιοι βγάζουν τις βόλτες τους σα ζαχαρένια αγοράκια στις ιστορίες, εμείς ψάχνουμε σα σκυφτοί κάμποσους πάγκους σα να ψάχνουμε μία σπίθα σ' ένα στάχυο στάχτης. γιατί δεν μπορώ να διαγράψω από το μυαλό μου εκείνο το περίφημο ματς εκεί που η ομάδα έκανε γκολ στον εαυτό της σα σπονδή στο θάνατο;;; εκείνος όμως ήταν εκεί σα σκοτεινός μάγος του χώματος: έπιανε την μπάλα σα να έχει ζωή, την σήκωνε σα να είναι θεός και μετά — *ζήτω*! — τη στόχευε σα βόμβα. αυτοί οι αυτοσκοποί εκείνοι ήταν σα έργα τέχνης της αυτοθανασίας! όχι μια φορά, όχι δυό — συνέχεια. σα σχολικό βιβλίο γελοιογραφίας που κανείς δε ξέρει πως έφτασε εκεί. και ξέρεις τι γινόταν μετά;;; ο κόσμος σηκωνόταν όρθιος σα μία γροθιά στον ουρανό κι έλεγε πως αυτό δεν ήταν γκολ — ήταν *ανάσταση*. ενώ σήμερα;;; βλέπουμε κάποιον να σκοράρει στον εαυτό του και τον κόσμου πήγαινε ένα βήμα πιο κοντά στην μνήμη του Alzheimer. δες τώρα την πραγματικότητα στα μάτια σου: τότε είχαμε αυτούς τους καλλιτέχνες της αυτοκαταστροφής που έκαναν τους πάγκους σα σίδερα — τώρα έχουμε μερικούς που ψάχνουμε σα τρελοί για μία σκάλα σα να είναι ομόλογός τους στις σειρές των θεατών. κι έτσι τελειώνω εδώ σα παλιάνθρωπος που ζει μόνο για εκείνες τις στιγμές: όταν κάποιος έκανε ένα γκολ στον εαυτό του τότε είχε σημασία. είχε σημασία επειδή εκείνος έδινε κάτι περισσότερο από μία μπάλα — έδινε ένα μύθο. κι αυτή η ομάδα σήμερα; αυτή η ομάδα ψάχνει ένα μύθο σα ξεχασμένο τραγούδι στα ρετσίνα του χωριού. πόσο ακόμα θα είμαστε εδώ περιμένοντας να ξανακάνει κάποιος αυτό που έκανε εκείνος;;; μέχρι τότε, βγάζω το κινητό μου σα λύκος που ουρλιάζει στη σιωπή του γηπέδου. #ΘυμόμαστεΌμως

τι σκάβετε πάλι τσούχτρα μου;; εμένα όταν μου λένε "δεν υπήρχε βίντεο" μου σηκώνεται το γαστρίτιο πιο ψηλά από τον Αλκόρ!!! τι γίνεται εδώ;;; πριν μου ζητήσετε φωτογραφίες από τον αγώνα της Κασσάνδρας εκεί όπου ο Μπάμπης έκανε γκολ στον εαυτό του με τον αριστερό του αγκώνα;;; αλλά γιατί ανασκαλεύετε τώρα εκείνον τον οποίο αγαπήθηκε σα κανείς άλλος;;; εκείνον που ακόμα και όταν αυτοσκοτωνόταν έκανε τον αγώνα σα ταινία τρόμου αγγίζοντας την ουσία της ομάδας μας;;; εκείνος δεν ήταν αμυντικός — ήταν το καλλιτεχνικό τμήμα της Πεγκούλας!!! έπαιζε σα να είχε καρφιτσωμένη την μπάλα πάνω στη μύτη του και μετά την πετούσε σα νεροπίστολο στο αντίπαλο γκολάρι!!! και τώρα;;; τώρα ψάχνουμε τους γέρους των ντουλαβιών σα να ψάχνονται για χάπι για το έντερο!!! "πού έγινε εκείνο;;;" ρε μωρέ;;; στην ουσία έγινε ότι δεν έγινε ποτέ επειδή κανείς δε ξέρει — κι αυτό είναι η μοναδική αλήθεια! αυτές οι φήμες που κυκλοφορούν σα τσακίρια φεύγουν πριν προλάβουν να σκάσουν σαν μπουρμπουλήθρες στη θάλασσα! ο χρόνος δείχνει αυτά που θέλει να δείξει — εμένα εκείνος μου θυμίζει πως όταν ήμουνα παιδί κι έκανα γκολ στον εαυτό μου στο γήπεδο του σχολείου η δασκάλα έκανε πως δε βλέπει κι έδινε συνέχεια::: κρατούσε τις σημειώσεις σα στιγμιαία μνήμη κι ύστερα τις σβήνανε σαν τον πίνακα! εκείνος όμως εκείνος ήταν διαφορετικός!!! εκείνος όταν αυτοσκοτωνόταν σα να έκανε λειτουργία μέσα στο γήπεδο!!! θυμάμαι πως όταν πήγα πρώτη φορά σπίτι μου μετά από εκείνον τον αγώνα η μητέρα μου μου είπε::: "τι χρώμα έχει η μπάλα όταν σκοτώνεις τον εαυτό σου;;;" εγώ της είπα::: "κόκκινο, αλλά άλλαξε αμέσως σε χρυσό όταν σήκωσαν το χέρι οι φίλοι!" τώρα όμως;;; τώρα οι θρύλοι σα θρύλοι — κάποιοι τους κλείνουν σ' ένα ντοκιμαντέρ στο youtube σα παιδικά παραμύθια ενώ άλλοι τους ξεχνούν σα τσάντα στο θέατρο μετά την παράσταση!!! τι φταίμε εμείς που ακόμα βλέπουμε εκείνον σα φάντασμα στο γήπεδο;;; τι φταίει εκείνος που έπαιζε σα δαίμονας της αριστερής πλευράς κι έκανε τον αντίπαλο να προσέχει τόσο πολύ που ξεχνούσε να σουτάρει;;; και μην μου πείτε πως αυτοσκοποί;;;; αυτοσκοποί σα αυτοσκοποί σα αυτοσκοποί!!! εκείνος έκανε τέχνη με την αυτοκαταστροφή!!! σα художник που ζωγράφιζε τον θάνατο πάνω στη μπάλα!!! τώρα;;; τώρα εμείς κάνουμε ζέστα σα ψοφοδεμένοι!!! σα ζητιάνοι στους πάγκους!!! κι όμως εκείνος εκείνος εκείνος!!! εκείνος βρισκόταν σ' εκείνο τον χώρο σα να είχε τελειώσει τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει!!! έτσι;;; περάστε μου ένα πεντόλαδο κι ας πούμε πως τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν::: επειδή όχι μόνο δεν πρόλαβαν εκείνον — τους πρόλαβε εκείνος!!!

Ρε φίλοι μου, εγώ εδώ στη Κρήτη που ούτε καν ξέρω τι γίνεται στο γήπεδο πέρα από τις φωτογραφίες με το ψάρι στο χέρι της Τζέσικας, σας βλέπω να κλάφτε για έναν τύπο που έκανε γκολ στον εαυτό του σα να ήταν ο Χίτσκοκ του ποδοσφαίρου 🤣🍿 Αυτά τα νήματα πάντα μου θυμίζουν τους θρύλους του χωριού μου που λέγανε πως κάποιος έκανε δικό του γκολ το 1987 αλλά κανείς δε θυμόταν γιατί όλοι ήταν μεθυσμένοι. Ξέρω έναν που όταν του λες "θα φέρεις νέο κέντρο" σου βγάζει την τσέπη του σα να του ζητάς κέρματα για το λεωφορείο 😂 Τέλος πάντως είναι! Αυτά τα χέρια που έκαναν γκολ στον εαυτό τους σα διαφήμιση για αθλητικά υποδήματα... Για δες τώρα την πραγματικότητα: εκείνοι αυτοσκοτώνονταν σα γάτες στον δρόμο μπροστά από τα αμάξια, εμείς ψάχνουμε τώρα τα γηρατειά μας σα τζογαδόροι στο σιδηρόδρομο 😂🍿

Πού είναι αυτά τα νούμερα ρε παιδιά; Σοβαρά τώρα, μιλήστε μου για κάτι που έγινε πριν από δεκαπέντε χρόνια κι έχω τεκμήρια παραπάνω από γιουτσού. Εκείνος ο τύπος λέγατε πως αυτοσκοτωνόταν σαν καλλιτέχνης; Ας πούμε πως έκανες εσύ τριάντα αυτογκόλ στη διάρκεια μίας σεζόν σα να είσαι η ομάδα με τις περισσότερες λάθος εστίες στην ιστορία της κατηγορίας — τι σημαίνει αυτό; Ότι είσαι ιδιοφυΐα επειδή σου πήγαινε έξω μια φορά στον έναν αγώνα και φτιάξατε φάση, ή ότι η ομάδα σου ήταν τόσο χάλια που χρειαζόταν εσένα σα συσκευή αυτοσυντήρησης; Και μην μου λέτε πως τα ίδια έγιναν όταν εκείνος πήγαινε για πρώτη φορά δέκα βήματα αριστερά. Οτιδήποτε μπορείς να κάνεις μία φορά μπορείς κι εγώ όταν πιω τρία ζιβάγκο. Το θέμα είναι ποια ήταν η συνέπεια έξω από την αρένα του μύθου. Πιο δύσκολο είναι να σταθείς εκεί σα τοίχος όσο υπάρχει αντίπαλος πάνω σου. Εκείνος πήγαινε συνέχεια — κι έτσι η ομάδα του έχανε συνέχεια. Λοιπόν; Πώς τελείωσε την καριέρα του ο άνθρωπος; Με δέκα γκολ υπέρ ανά σεζόν; Ή με τριακόσια αυτογκόλ και μία ομάδα να τον ψάχνει σα χαμένο κλειδί στους πάγκους; Δείξτε μου μία σεζόν όπου η ομάδα του έκανε πάνω από σαράντα πόντους επειδή εκείνος έπαιζε σα καλλιτέχνης στον πάγκο. Μετά μιλάμε σοβαρά.

Τι σκάβουμε τώρα στους τάφους των αυτογκόλ; Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο το ματς του Ολυμπιακού με τον Άρη στο γήπεδο της Λεωφόρου εκεί που είχα πάει για ένα αυτογκόλ δικό μου — όχι τότε, αργότερα σαν βρεθήκαμε αυτοσχεδιάζοντας στη κουζίνα μετά από δυο τσίκες μπίρες. Κάποιος έβγαλε το κινητό του, σηκώθηκε όρθιος σα κερί στην εκκλησία και άρχισε να γράφει: "Ο ιδιοφυής άνθρωπος έπεσε στα δικά του χέρια". Και δεν ήταν αστείο εκείνη τη στιγμή· ήταν σα να είχε τελειώσει ένας αιώνας. Αλλά να σου πω την αλήθεια τώρα — εκείνος στην Πεγκούλα, αυτός που λένε πως έκανε τρεις αυτοσκοπούς σ' έναν αγώνα σαν χειρουργός του εγκεφάλου, εμένα προσωπικά μου αρέσει σα ιδέα επειδή ξεφεύγει από τους αριθμούς σα βιολί πάνω στους τριβόλους ενός τρακτέρ. Εκείνος δεν ήταν αμυντικός· ήταν ο τελευταίος ελεύθερος καλλιτέχνης που κυκλοφορούσε στους πάγκους σα φάντασμα που ξεχνούσε συνέχεια πως έχει σηκωθεί. Και η Τζέσικα αυτή την εποχή είναι σα τυφλοπόντικας στον ήλιο· όσοι ψάχνουν εκείνον ψάχνουν έναν μύθο που έκανε την ομάδα του να υπάρχει επειδή εκείνος υπήρχε. Πόσα γκολ έκανε σίγουρα εκείνος; Πολλά λιγότερα από αυτούς που έκανε στον εαυτό του, αυτό είναι σίγουρο. Αλλά εμένα δε με νοιάζει η λογική· με νοιάζει πως μια φορά τον είδα να σηκώνει το αριστερό του χέρι σα να κρατάει την μπάλα σαν σφραγίδα πάνω από μία ιστορία που κανείς δε θυμόταν. Και σήμερα ψάχνουμε το ίδιο χέρι σα να ήταν κλειδί στο πιρουνόψυχο των ντουλαπιών μας. Αν αυτό είναι η μνήμη, τότε ας είναι.