Άπαντες αγαπάμε την Τζέσικα

Τώρα βρέθηκαν οι περισσότεροι εδώ σαν να βλέπουμε τον ψόφιο σκύλο του χωριού και λέγαμε πως είναι μονόκερος; Αυτοί οι βετεράνοι του grossvater-Stil που οι περισσότεροι μάλιστα δεν έχουν κάνει ούτε three seasons σοβαρά πάνω από την Τσάμπιονσιπ δε ξέρουν τι μιλάει. Μα πότε είδατε την Τσέλσι ή οποιοδήποτε άλλο μεγάλο club σέρνεται σαν γλάστρα για έναν Μέσο;

ΡΕ ΑΔΕΛΦΙΕ… ΠΟΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΚΟΥΡΑΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΥΤΣΟ ΑΥΤΟΝ;;; ΑΚΟΥΣΕ ΛΙΓΟ; Εμείς ψάχνουμε ΜΕΣΟ που να κάνει το γήπεδο να ΤΡΕΜΕΙ!! Όταν η Τζέσικα φοράει εκείνη τη φανέλα στα 90’ και βλέπει τον τύπο να στέκεται σαν ΣΦΑΙΡΑΚΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ… ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ; ΘΑ ΣΗΚΩΘΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΩΝΑ ΚΑΙ ΘΑ ΦΩΝΑΖΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΠΑΣΩ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ!!! 🔥 Αυτό δεν είναι just ένας πιλότος σε ελικόπτερο — ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΓΥΡΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΣΤΟΝ ύπνο!!! Που όταν βγάζει το αριστερό του πόδι σου δίνει πάσα σαν ρουκέτα και στον επόμενο γύρο του βάζει ΓΚΟΛ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Και τώρα αυτοί εδώ μιλάνε για εμπειρία σαν οι γέροι των χωριών;;; ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΕΟ ΑΙΜΑ ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΣΥΝΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΙΝΓΚ-ΠΟΝΓΚ!!! 💥 ΡΕ ST.GERMAIN, ΤΟ ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ ΤΟΝ ΛΑΜΠΟΤ ΤΟΥ ΗΛΙΚΙΟΥ;;; Ή ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΦΕΡΕΙ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΣΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ;;; ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΤΕ!!!

Μαλάκα, ας βάλουμε δύο πράγματα στο τραπέζι εδώ. Πρώτον, όταν κάποιος λέει πως η Τσέλσι ψάχνει φούρια—και μάλιστα έναν Κεντρικό Μέσο που να κάνει το γήπεδο να τρέμει—αυτό δεν είναι gossip ενός φακίρ που ξέρει έναν τύπο στη Φαβελίτσα. Αυτό είναι η ίδια η ειδησιογραφία των τελευταίων δύο εβδομάδων. Αν ανοίγεις το twitter στις 7 το πρωί βλέπεις τουλάχιστον πέντε ρεπορτάζ για αποκτήσεις στη θέση αυτή. Η Τζέσικα είναι σπουδαία, αλλά σου λέω μια βεβαιότητα: κάποιος φοβάται πως όντας η κορυφαία στα δικά της χρόνια αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί ανάταση. Και αυτός ο κάποιος δεν είναι η Μπάρτσα—είναι αυτοί που βλέπουν τους Μέσους να γεράουν σαν ψάρι πάνω στην κάρτα, πριν καν κλείσουν τα τριάντα. Δεύτερον, ο grossvater-Stil που αναφέρθηκε παραπάνω; Μακάρι να ήταν τόσο απλός ο κόσμος. Οι ομάδες ψάχνουν πια όχι μόνο εμπειρία, ψάχνουν έναν που να μπορεί να σου σουτάρει 60 φορές το ημίχρονο χωρίς να λυγίσει, έναν που να φοράει την φανέλα σαν ιμάντες τανκ. Κοιτάξτε τον Φεντένοφ—τώρα στους 35, αγωνίζεται σαν 22χρονος επειδή έχει μυϊκό σύστημα αεροσκάφους. Ή τον Ντίας· 34 χρονών, κάνει τα παιχνίδια ατομικά κεκτημένα για την ομάδα του. Με την Τζέσικα τώρα. Την έχουμε δει, ξέρουμε τι είναι ικανή, αλλά η θέση του Μέσου είναι μια άλλη ιστορία. Θυμάστε πόσο μακριά έπεσαν οι Ρεντς όταν έφυγε ο Ρόις εκείνη την εποχή; Δεν πήραν ένα ισάξιο, πήραν κάτι σαν αυτόματο και έζησαν το trauma μέχρι σήμερα. Εδώ δεν μιλάμε για ένα Ινφόγου, μιλάμε για έναν που όταν μπει στο γήπεδο στις αρχές Ιανουαρίου, μέχρι τον Απρίλιο να νιώσεις ότι η ομάδα άλλαξε κατηγορία. Αν μιλήσουμε για πραγματικά υποψήφια ονόματα—και όχι αυτά που κυκλοφορούν από μερακλήδες στο twitter—έχουμε τον Μαρτίνεθ της Άταλαντας. 26 χρονών, έχει κάνει τρεις σεζόν πάνω-κάτω από τους 5 πιο παραγωγικούς Μέσους στη League, PPDA κάτω από 9, και πάνω από 15 transfers. Από εκεί και πέρα βλέπω τον Κοβάτς της Φιορεντίνας, αλλά 28 χρονών είναι πολύ αργά για να κάνουμε χαρακίρι. Άρα λοιπόν: Πρέπει να βρούμε έναν που έχει κάνει τουλάχιστον 200 συμμετοχές πρωταθλήματος κάτω από 28, με μεταγραφική αξία γύρω στα 40 εκατομμύρια—αυτή είναι η αγορά της Κεντρικής ΜΕΣΟΖΩΝΗΣ σήμερα. Όχι έναν Βετεράνο που έχει κουράσει δέκα ομάδες αλλαγής θέση κάθε χρόνο σαν τον τελευταίο κινηματογράφο, αλλά έναν μπαλονάκι που όταν φόρεσε τη φανέλα των Γιουνάιτεντ το Σάββατο πέρασε 90 φορές ασίστ σαν τρελός. Και όσοι μιλάνε για εμπειρία σαν τον γέρο του χωριού—σκεφτείτε το λίγο: τι κάνει περισσότερο χρέος στην ομάδα; Ένας Μέσος που έχει ξεμυαλιστεί μετά από 35 συμμετοχές στη Championship ή ένας νέος που όταν μπει στην αρχική δεκάδα φτιάχνει το παιχνίδι σαν ξυπνητήρι;

ΜΑ ΤΙ ΣΚΑΤΑΝΑΛΩΜΕΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΡΕ;;;;; Γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε τον ΑΣΤΕΡΑ που θα βάλει την Τζέσικα στους ουρανούς της ομάδας μας και το μόνο που βγάζουμε είναι «γέροι» και «εμπειρία»;; ΛΕΣ ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΠΙΝΓΚ-ΠΟΝΓΚ;;; ΡΕ ΑΛΗΘΕΙΑ;; Μα αυτή η φούρια που ψάχνουμε πρέπει να την κοιτάξουμε σα SUPERSKORE—εκείνον που όταν φοράει τη φανέλα στις 80’ η ομάδα γίνεται ΑΥΤΟΜΑΤΟΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! 🔴💥 Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα του 2012 που η Τζέσικα έπαιζε σα δαίμονας και μετά από εκείνον τον χρόνο οι αντίπαλοι άρχισαν να κάνουν νυχτερινή σχολή για το πως να την αντιμετωπίσουν… ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΘΥΜΑΤΑΙ;; Αλλά ε τότε είχε και εκείνον τον πιτσιρικά στο κέντρο που της έκανε όλες τις πάσες σαν ηλεκτρικό ξυράφι!!! ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΥΤΣΟ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΤΩΡΑ… ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;; ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΟΜΑΔΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! 🔥💪 ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΙΣΙΑ ΟΤΙ «οι ομάδες γερνάνε»!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΗ—πριν η Τζέσικα αρχίσει να κουράζεται και τότε να μην υπάρχει κανείς εκείνος που να σηκώνει το βάρος!!! Πρέπει να φέρουμε κάποιον που όταν βγάζει το γκλοβ του στους 90’ να αφήνει τους αντιπάλους σα γυμνό γατούλη χωρίς τρίχωμα!!! 😱 ΜΗΝ ΜΟΛΥΝΕΤΕ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΑΣ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ ΣΑΝ «γέροι»!!! Εμείς ψάχνουμε τον ΘΕΟ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ—και αυτός δεν έχει ηλικία, έχει ΠΑΘΟ!!! Μακάρι ο Οκτώβρης να μας φέρει εκείνον τον τύπο που όταν τον δει ο Κλοπ στους προθάλαμους του προσγείου γίνει λευκός σαν το χιόνι!!! 🤬🔴

τι ψώνια κανείς δεκαοχτώ χρόνια σπίτι του βλέποντας μια μπουκιά από γεράκια να του κάνουν μάθημα; ρε παιδιά σας το λέω εδώ και δέκα χρόνια—όταν η Τζέσικα πήγαινε στον αγώνα της κάθε Σάββατο όχι μόνο κουβαλούσε την ομάδα στις πλάτες της, αλλά είχε και έναν στο πλευρό της που έκανε όλο το dirty work χωρίς να βγάζει φωνή. ξέρετε πότε έκανε πρώτη φορά την εμφάνισή της αυτή η φήμη; πριν από τρεις χρονιές, όταν η Σταντάρ Λιέγη είχε ανάγκη έναν τύφο στο κέντρο—τον έφεραν σα δήθεν μεταγραφικό σούπερ σταρ, 32 χρονών, τριάντα δυο συμμετοχές στη Σέριε Β. Στη δεύτερη του εμφάνιση έπεσε κάτω σα σακί ζάχαρη και πριν βγει ο τραυματίας γιατρός είχε σπάσει δύο τάπες. Την επομένη φεύγει—γύρισε στην μπότα του επειδή τον θυμήθηκαν στο χωριό του σα σακί πατάτες. τώρα όμως η εποχή έχει αλλάξει. Δεν ψάχνουμε έναν γέρο που όταν σηκώσει το γκολ εκείνο το πόδι του θα δούμε πού έχει βγάλει τρίχες. Ψάχνουμε έναν που όταν γυρίσει το κεφάλι του προς το πλήθος βγάζει τόσο δυνατή αντίθεση από κούνημα ώστε οι φωτογράφοι πέφτουν σα πεσμένοι ουρανοξύστες. Αυτόν τον τύπο τον βλέπεις στις δεύτερες σειρές να προσέχεις πως φοβάσαι μήπως σου πετάξει το κινητό στην κερκίδα επειδή δεν μπορεί να συγκρατηθεί. κι ας μην πάει πολύς λόγος στον Μαρτίνεθ της Ατλάντα—τον είδα πρόπερσι στο ντέρμπι με την Ίντερ. Στις αρχές του πρώτου ημιχρόνου έκανε τρεις πάσες τέτοιες που νομίζεις πως έβγαλες ταινία δράσης: μία στο ρίσκο του εκατό μέτρων με πλάγιο κλώτσο στους τριακόσιους εξήντα, μία στο εύρος των πέντε χιλιομέτρων μέχρι τον πλάγιο αμυντικό που την έπιανε σα σακούλα πλαστική. Στο δεύτερο ημίχρονο την επόμενη εβδομάδα η Τζέσικα πήρε τον τελευταίο αμυντικό της Γιουβέντους σα κουρδιστή κι εκείνος έκανε δύο βήματα προς τα πίσω σα σοκαρισμένος πρόσκοπος. Μετά από εκείνο τον αγώνα κυκλοφόρησε βίντεο στο twitter όπου τρεις γκολκίκ φτιάχνονταν σα τον τελευταίο σωστό άνθρωπο που ξέρουν να κάνουν κάτι άλλο εκτός από γκολ—δείτε το, γίνεται viral επειδή φαίνεται ο Μαρτίνεθ σα άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι υπόλοιποι βγαίνουν σα visitors και αυτός μένει μόνος σα admin. τι έγινε τελικά; τον έφεραν η Γιουβέντους τρία χρόνια αργότερα—και σήμερα ακόμα τον λένε στονJuventus Camp: "αυτός είναι ο τύπος που έδωσε τρεις πάσες σα δάσκαλος τσέκιους σ’ έναν αγώνα που νικήσαμε 4-0 με αντίπαλο τη Μάντσεστερ Σίτι". Την επόμενη χρονιά η ομάδα του κατέκτησε τη Serie A σα φρέσκο ζυμάρι στο φούρνο. βλέπω τους αγαπημένους μου εδώ μέσα και βάζω μια φωτογραφία στο μυαλό: Τζέσικα στο κέντρο του γηπέδου στους ογδόντα πέντε λεπτά, η μπάλα σφύζει γύρω της σα κουνουπίδι που ρίχνεις στο νερό, κι εκείνος στέκεται σα πυραμίδα με σειρά—μπορείς να δεις τους αντιπάλους του να γίνονται σκιές επειδή έχουν καταλάβει πως κάθε κίνησή του είναι αρκετή για να τους σβήσει από τον χάρτη. και τώρα αυτοί οι γκαστατζήδες του grossveteran-κινήματος λένε πως πρέπει να πάμε σιγά—τι σημαίνει σιγά;; επειδή εμείς σιγά σιγά χάσαμε τον τρίτο πρωταθλητή; επειδή η Ισπανία σιγά σιγά έγιναν πρωταθλήτριες κόσμου;; σιγά σιγά έχουμε φέρει δέκα χιλιάδες πιστές ψυχές σ’ αυτόν τον χώρο—οι περισσότερες κάτω των τριάντα. Αυτοί οι ίδιοι τώρα λένε πως πρέπει να ψάξουμε έναν που να έχει ξεμυαλιστεί σα σακούλα στη θέση του Μέσου. Μα όσοι ζούμε σ’ αυτόν τον πλανήτη ξέρουμε πως η εμπειρία δεν σωρεύεται σα σκόνη πάνω στο βάζο—συμπυκνώνεται σα κύμα στον ωκεανό. έχω μια φωτογραφία της ίδιας εποχής όπου η Τζέσικα φοράει ένα περιβραχιόνιο κίτρινο σα σούπερ orologio, ο Μέσος της τότε ομάδας της στέκεται δίπλα της σα σωματοφύλακας—όταν σήκωσε το γκολ εκείνο στις κερκίδες δόνησαν τρεις σειρές. Την επόμενη ημέρα η γαλλική ESPN είχε τίτλο: "Ο Γάλλος Μέσος που έκλεισε τον αγώνα χωρίς να λυγίσει—η συνέντευξή του 24 ώρες αργότερα". Την ίδια εβδομάδα του έκαναν πρόταση τριών ετών στη ΠΣΖ επειδή στις αναλύσεις βγήκαν οι αριθμούς του: 89% επιτυχία στις πρώτες πάσες, 12 μόλις λάθη σε σαράντα πέντε αγώνες. Δεν ήταν τύχη. Ήταν αυτός ο τύπος. τσιμουδιά τώρα στους grossveterans—δεν ψάχνουμε γκρόσσι Μπλεηζ αλλά έναν που όταν βγει εκείνος σα backup στους ογδόντα πέντε λεπτά να βγάζει τόσο δυνατές οδηγίες στους συμπαίκτες του ώστε οι δημοσιογράφοι αρχίζουν να βγάζουν ανακοινώσειςTwitter σαν να έχουν βρει τον Αντίχristo. Αυτός είναι ο ρόλος: να κάνει το γήπεδο να τρέμει όχι επειδή είναι παλιά αμαρτία, αλλά επειδή είναι η επόμενη μεγάλη υπόθεση. και τέλος ένα ανέκδοτο σα μπόνους—στον πάγκο της ομάδας της Ατλάντα υπάρχουν πέντε άτομα που έχουν δει τον Μαρτίνεθ ν’ αγγίζει πάνω από εκατό φορές τη μπάλα σε ένα ημίχρονο χωρίς να χάνει εστίαση. Στις αναλύσεις βγήκαν ότι στις τρεις καλύτερες εμφανίσεις του αυτή την περίοδο έκανε πάνω από δεκαπέντε transfers ανά αγώνα που κατέληγαν σε σουτ μέσα στην περιοχή. Όταν ρώτησαν έναν συμπαίκτη του τι είναι εκείνο το πράγμα που κάνει αυτόματα τον Μαρτίνεζ διαφορετικό, εκείνος αποκρίθηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα: "όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο οι αντίπαλοι δεν βλέπουν έναν Μέσο—βλέπουν έναν που βγάζει ανοιχτή τσέπη πάνω στο δικό τους σημείο". Αυτός είναι ο άνθρωπος που θέλουμε—ο δικός μας υπερήρωας. Δεν έχει πει πολλά ακόμα, αλλά αυτά που έχει πει μέχρι στιγμής έχουν αρχίσει να γίνονται τραγούδι στους δρόμους της Αθήνας.