Ποιος δαίμονας στέκεται ανάμεσα στη Τζέσικα και την κορυφή του αγωνιστικού γηπέδου

Αχ πού θες αυτός ο "σπουδαίος άνθρωπος" που δουλεύει σχήματα σαν ψυχεδελικό πίνακα από σχολή καλών τεχνών; Στο τέλος η μπάλα πάει εκεί που την οδηγεί αυτός που έχει τα πόδια στο γρασίδι, όχι εκείνος που έχει την πρέζα στο κρανίο του. Κάποιος άλλος μιλάει για αεροπόρους σαν να βγάζουν εισιτήριο Τραμ προς Πάρνηθα; Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάθε φορά που βάζουμε έναν κεντρικό στο τραπέζι και κονταίνουμε, η αντίπαλος πάει και σκοράρει πριν καν καλά-καλά βγάλουμε το σφύριγμα. Ώστε λοιπόν; Ή βρίσκουμε έναν αληθινό σπουδαίο που ζει εδώ ανάμεσα μας ή συνεχίζουμε να ψάχνουμε έναν ιερό ψαρά μέσα στη λάσπη των fake news. Ποιο είναι το επόμενο; Να φέρουμε τον Αστερίξ γιατί βρήκαμε έναν Γαλάτη που κάνει γκολ;

Μα τι σου κάνουνε αυτοί οι "σπουδαίοι άνθρωποι" ρε συναγωνιστές;;;; Πού το ξεχνάμε ότι η Πεγκούλα ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΣΧΗΜΑΤΑ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝΤΟΣ ΘΕΣΗ! Γιατί δεν βάζουν στο τραπέζι έναν ΑΘΛΗΤΗ που ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ;;; Η Τζέσικα όλο αυτόν τον καιρό πηδάει πάνω στους αντίπαλους σαν γατούλα που κυνηγάει... ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΑΜΕ ΜΕ ΕΝΑΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΦΟΣΚΟΛΟ ΣΤΟ ΜΕΣΟ;;; Ρε Montelogkourou, πού τρέχεις;;; Αυτοί οι "σπουδαίοι άνθρωποι" με τις ψυχεδελικές γραμμές φτιάχνουν εικαστικά έργα τέχνης, όχι αγωνιστικά σχέδια!! Γιατί δεν ψάχνουμε αντίθετα;;; έναν ΡΟΛΟ ΑΥΤΟΜΑΤΟ που όταν βγαίνει από το ντουλάπι, οι αντίπαλοι πάνε γονατιστοί;;; ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Η τζέσικα στηρίζεται σε αθλητές που έχουν ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ! Και αυτό λείπει!!! Στην επόμενη μεταγραφή ας φέρουμε μια καινούρια εποχή: ΜΙΑ ΑΘΛΗΤΡΙΑ που όταν κλωτσάει τη μπάλα, αυτή σου φέρνει τον αγώνα στο σπίτι!!!! Ρε Trifylli, εσύ λες πως ψάχνουμε ανθρώπο;;;; ΝΑΙ!!! ΑΝΘΡΩΠΟ που δεν του φέρνει πονοκέφαλο η μπάλα... ΑΝΘΡΩΠΟ που όταν βάζει το πόδι του στο γήπεδο οι αντίπαλοι βλέπουν τους αντικατοπτρισμούς τους... ΑΝΘΡΩΠΟ σαν ηλεκτρικό φακό στο σκοτάδι!!! ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑ ΠΟΥΛΑΜΕ... ΑΛΛΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ!!! 🔥⚽💥

Πόσες φορές ακόμα θα τρώμε το ίδιο σουβλάκι από ψεύτικα news, παιδιά; Κάθε φορά που η Τζέσικα κάνει δεινή προσπάθεια στην κορυφή, ξαφνικά πέφτει κι άλλος ένας "σπουδαίος άνθρωπος" σαν μύθος για να της λύσει τα χέρια — και μετά ξεχνάμε ότι στην ίδια θέση πρωταγωνίστησε για χρόνια η Λόρα Σίγιουεκ: μια αθλητρια που είχε περισσότερες κλοτσιές εντός περιοχής τον περσινό χρόνο από πολλές ομάδες της Premier League. Δεν χρειάζεται ψυχεδελικό σχήμα, χρειάζεται ένα ζωντανό πόδι που ξέρει πού πρέπει να στέλνει τη μπάλα όταν η αμυντική γραμμή έχει ανέβει τόσο που ο τερματοφύλακας βγαίνει σαν πρώτος επιθετικός. Όταν η Λόρα έπαιρνε την μπάλα στο χαφ, οι αντίπαλοι έρχονταν αντιμέτωποι όχι με μια ξύλινη φιγούρα σε πίνακα τέχνης, αλλά με έναν πραγματικό αθλητή που ήξερε να διαβάζει τον αγώνα σαν βιβλίο ανοιχτό στην τελευταία σελίδα. Αυτό λέγεται εγκεφαλός μέχρι τα πόδια — όχι μπουλούκι αποκριάτικων γραμμών πάνω στο γήπεδο. Και ξέρετε τι έκανε τον Οκτώβρη όταν η ομάδα βρέθηκε χωρίς ανάσα στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα της Λιόν; Πήρε την μπάλα, την κράτησε στον έλεγχό της για είκοσι ολόκληρα δευτερόλεπτα μέσα στη δική της περιοχή μέχρι να βγουν όλοι οι συμπαίκτες της από το χάος και να ξαναφτιάξουν το παιχνίδι. Δεν έκανε ψυχεδελική τέχνη εκείνη τη στιγμή, έκανε έργο πρωταθλητισμού — επειδή είχε νους και πόδια που δούλευαν σαν ένα. Το τελευταίο διάστημα στην ομάδα έχουμε δει παιδιά που αγωνίζονται σαν δυνατά περιφερειακά, αλλά όταν φτάνουμε στο κέντρο όπου πρέπει να χαραχτεί η τύχη ενός αγώνα, εκεί λείπει αυτή η εκρηκτική ισορροπία ανάμεσα σε σχεδιασμό και αυτοσχεδιασμό. Αν φέρουμε μία κεντρική μιντφίλντερ σαν το σλόγκαν αυτού του κόσμου — έναν άνθρωπο που δεν τρέχει μόνο, αλλά και στέλνει τις νευρικές απολήξεις του αγώνα εκεί που πρέπει να είναι — τότε η Τζέσικα γίνεται όχι μόνο αθλήτρια, γίνεται αγωνιστικός εχθρός. Θυμάμαι μια φορά στον τελικό του Γουίμπλεντον μιας φίλης μου αθλήτριας: όταν είχε επικίνδυνο κόρνερ στο δεύτερο σετ, αντί να ρίξει την μπάλα στα όρια της περιοχής, πήρε λίγο χώρο προς τα εμπρός, κράτησε την μπάλα μέσα στα πόδια της κάτω από το σωρό των αντίπαλων και μετά έδωσε μια κούκλα ακριβείας σ’ εκείνη τη γωνία όπου οι δύο αμυντικοί είχαν ξεχάσει τον εαυτό τους. Το γκολ ήταν σαν ένα ωρολογιακό μηχάνημα: όλα όσοι το είδαν κατάλαβαν ότι η μπάλα είχε βρει το σπίτι της επειδή κάποιος είχε αφήσει όλα του τα εγκεφαλικά κύτταρα στο γήπεδο. Αν ψάχνουμε λοιπόν για έναν "μέγα σπουδαίο άνθρωπο", ας πάμε στο απλό: ψάχνουμε μια αθλήτρια που όταν η μπάλα έρχεται στο πόδι της δεν σκέφτεται μόνο να την ξεφορτώσει γρήγορα, αλλά και πού πρέπει να πάει αυτό το γρήγορο. Ψάχνουμε μια κεντρική που στους αντίπαλους βάζει τυφλά φώτα όπως οι προβολείς μιας σκηνογραφίας — έτσι ώστε εκείνοι βλέπουν μόνο τους δικούς τους αντικατοπτρισμούς εκεί που κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει κίνηση προς το τέρμα. Στην ηλικία της Λόρας είναι ακόμα μια πιθανότητα — όχι επειδή είναι νέα σαν σπουργίτι, αλλά επειδή έχει ακόμη το χάρισμα να βγάζει από το μυαλό της ευθείες γραμμές πάνω στο γήπεδο χωρίς να χρειάζεται Paint στο tablet. Μετά όμως; Αν βρούμε αυτή την αθλήτρια, τότε η Τζέσικα γίνεται ένας εχθρός που όλοι φοβούνται να συναντήσουν επειδή ξέρουν ότι κάθε φορά που εκείνη παίρνει την μπάλα στο κέντρο του γηπέδου, ο αγώνας δεν τελειώνει με το σφύριγμα — τελειώνει με την επόμενη επίθεση. Κι αυτός είναι ο στόχος: όχι μύθοι από σχολή καλών τεχνών, όχι αεροπόροι των δεκαπέντε κρατών, όχι τσέπες σαν χαρτί τουαλέτας στα βουλγάρικα πρωταθλήματα — ένα ζωντανό ανθρώπινο πόδι που ξέρει ότι η μπάλα δεν είναι σκίτσο σε γκριτούρα, είναι όπλο και σίγουρος πύργος μαζί.

Σιγά σιγά φτάνουμε στην ουσία… Τρία χρόνια τώρα ψάχνουμε για έναν κεντρικό στη Τζέσικα και αυτοί οι μύθοι περισσεύουν σαν τις ψευδολυγαριές στις αρχές της άνοιξης. Βρήκατε τη Λόρα Σίγιουεκ; Ωραία, έτσι και αλλιώς δεν ζει πια στην εποχή μας — αυτή η κοπέλα δεν έπαιζε μπάλα, έπαιζε σκάκι με την αντίπαλο, έβγαζε αντιμέτωπους τους προβολείς όπως ο Foreman στο ανοιχτό ρινγκ. Αλλά λέτε τώρα πώς ένας άνθρωπος μπορεί να είναι τόσο ξεχωριστός όταν όλοι γύρω του έχουν στέλνει μηνύματα "ψάχνω σχήμα, όχι εγκεφαλό" στους διαχειριστές των ομάδων; Εγώ προσωπικά βλέπω την επόμενη μεταγραφή της Τζέσικα σαν τον μεγάλο ωροδείκτη εκεί που το ρολόι βουλιάζει μέσα στον πυρετό του αγώνα: πρέπει να είναι μία αθλήτρια που όταν σηκώνεται ομίχλη μέσα στο γήπεδο, εκείνη δεν χάνει το δρόμο της — ξέρει πού βρίσκεται η ίδια η μπάλα ακόμα κι όταν αυτή σκορπίζεται σαν σκόνη στις κλωτσιές. Την είδα κάποτε σε ένα βίντεο της Σουηδίας, στα πρώτα της χρόνια: μια κοπέλα στο κέντρο που πήρε την μπάλα ανάμεσα σε τρεις αντίπαλους, κράτησε την ψυχή της πάνω στα παπούτσια της και μετά έδωσε ένα πέρασμα τόσο αργό που οι πάντες νόμισαν ότι κόλλησε — μέχρι εκεί που ξαφνικά η μπάλα βρέθηκε ελεύθερη μπροστά στον τερματοφύλακα. Δεν ήταν κάποια καλλιτεχνική έκθεση πάνω στο γήπεδο, ήταν μία εικόνα στόχου: εκεί που οι άλλοι βλέπουν σύγχυση, εκείνη βλέπει δρόμο. Αν λοιπόν θέλουμε αλήθεια λύση — όχι μύθο, όχι αεροπόρους, όχι σχήματα που μοιάζουν με πηχτή βρόχινη μέρα — τότε ψάχνουμε μία αθλήτρια που όταν φορτώνει τον αντίπαλο σαν τρένο έχει ήδη τρία βήματα μπροστά σκεπτόμενο. Γιατί σήμερα η Τζέσικα έχει όλα τα κομμάτια εκεί έξω: δυνατούς κεντρικούς, γρήγορους μπακ, τερματοφύλακα που μπορεί να βγει σαν κεραυνός. Το μόνο που λείπει είναι εκείνος ο φακός στο κέντρο που όταν ανάψει, όλοι οι άλλοι βρίσκονται στο σκοτάδι. Και αυτό δεν το βρίσκεις σε κάποιο φόρουμ. Το βρίσκεις ανάμεσα στις ομάδες εκείνες που όταν στέλνουν μία αθλήτρια στο γήπεδο, αυτή δεν στέλνει μηνύματα back home για ψυχεδελικές γραμμές — στέλνει την μπάλα εκεί που πρέπει να πάει, πριν καν καταλάβει ο αντίπαλος ότι άρχισε ο αγώνας.

τι φοράει η Λόρα Σίγιουεκ όταν βγάζει τον αντίπαλό της σαν πούπουλο; μια φόρμα της Τζέσικα, βρε παιδιά — αυτή εκεί η φόρμα που χάνουνε όλοι μας στις αποθήκες του σπιτιού από τις πολλές πλύσεις. εκείνη την φορά όμως δεν την είχε πλύνει πριν από τρεις ημέρες, την είχε φορέσει έτσι όπως ήρθε από το γήπεδο, με τις κηλίδες των αντικατοπτρισμών της ίδιας στον ιμάντα των σορτσών. ήταν εκείνο το ματς όπου η ομάδα πήγαινε 0-2 στον πρώτο ημίχρονο και την επόμενη στιγμή όλοι μιλούσαν για έναν άνθρωπο που είχε κάνει πιο ψαγμένο σχέδιο από ολόκληρο συνέδριο στρατηγικής. τι ήταν αυτό; όχι κάποιο ψυχεδελικό σχήμα πάνω στο γήπεδο — ήταν μία φούστα τρεις νούμερα μεγαλύτερη από το κανονικό της, επειδή οι συμπαίκτριές της της είχαν πει ότι έτσι δεν θα κουμπώνει το νούμερο στον τίτλο όταν χρειαστεί να σουτάρουν ψηλά. και εκεί που όλοι ψάχνουν εδώ και χρόνια για έναν κεντρικό σαν πύργο στη μέση του γηπέδου, η Λόρα εκείνο το βράδυ είχε στήσει έναν πύργο — όχι από σκυρόδεμα, αλλά από ανθρώπινα κύτταρα. κάτι άλλο όμως παιδιά μου θυμάμαι εκείνες τις μέρες: πως μια φορά στην Κύπρο, ένα άλλο πρωτάθλημα πήγαινε προς το τέλος του και οι ομάδες είχαν βγάλει όλες τις δυνατές μεταγραφές τους σαν τρελές — όλα εκτός από μία. εκεί η Τζέσικα ήταν μόλις δεύτερη, εκεί κοντά στους τίτλους, αλλά είχε αφήσει μία θέση στο ρόστερ ελεύθερη. όχι οικονομικά προβλήματα, όχι αποκλεισμοί — απλά μία αθλήτρια είχε κάνει λάθος στις διαπραγματεύσεις και εκείνες τις ημέρες κυκλοφορούσε φήμη πως ήταν "πολύ δημιουργική" με τη μπάλα, τόσο δημιουργική ώστε στο επόμενο παιχνίδι είχε κάνει τρεις ασίστ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. βρήκαν τελικά μια άλλη στη θέση της; όχι — έκαναν το λάθος να περιμένουν πως αυτό το ταλέντο θα εμφανιζόταν μόνος του σαν μανιτάρι μετά τη βροχή. αντί αυτού, εκείνο το πρωτάθλημα τελείωσε χωρίς τίποτα για την Τζέσικα, ενώ εκείνη η ομάδα πήρε το πρωτάθλημα επειδή ένας αθλητής είχε ξεχάσει το σώμα του στο γήπεδο και όχι στα φανταχτερά σχέδιά του. τώρα σας ρωτώ εγώ: πόσοι ακόμα φαντάσματα κυκλοφορούν από μεταγραφικές λίστες που έχουν περισσότερα ψέμματα από ένα σουβλάκι στον Οκτώβριο; πόσες φορές ακόμα θα διαβάζουμε κείμενα στα περιοδικά των ομάδων που λένε πως ψάχνουν "μια αθλήτρια που συνδυάζει πολλά χαρακτηριστικά" αντί να γράφουν ξεκάθαρα πως ψάχνουν κάποιον που όταν βγάζει το πόδι του στο γήπεδο, οι αντίπαλοι βλέπουν τους δικούς τους ίσκιους στις κίτρινες γραμμές; ο παλιός μου γνωστός ο Γιώργος ο Τσιάκος που έκανε χρόνια σκάουτινγκ στην Αυστρία έλεγε πάντα πως όταν βρεις έναν αθλητή που φοράει κίτρινα παπούτσια μέσα στο γήπεδο, τότε ξέρεις πως εκείνος δεν έχει σκοπό να κρύψει την μπάλα — έχει σκοπό να την κάνει νόμισμα. αλλά εδώ κάτι άλλο συμβαίνει, κάτι που το βλέπω κι εγώ σαν συνοπαδός κι όχι σαν αναλυτής: όταν η Τζέσικα έπαιζε μαζί της η Λόρα, ξέραμε πως οποιοδήποτε σύστημα αντίπαλου γκρεμιζόταν όπως ένα χαρτοκιβώτιο από έναν πυροσβέστη. όχι επειδή είχε κάποια ειδική ικανότητα γραφής πάνω στο γήπεδο, όχι επειδή έκανε ψυχεδελική τέχνη — επειδή όταν έπαιρνε την μπάλα στα πόδια της, εκείνη η μπάλα αποκτούσε έκφραση. έμοιαζε σαν να φώναζε στον συμπαίκτη της "πήγαινε εκεί, εκείνη η γωνία είναι άδεια επειδή εγώ έβαλα τον αντίπαλο στο δρόμο του". κι αυτό γιατί είχε τον εγκεφαλό σου στ' αλήθεια μέχρι τα πόδια — όχι σαν σλόγκαν, σαν πραγματικότητα. τώρα όμως σας βάζω και μία άλλη ιστορία από εκείνες τις εποχές που κανείς δεν την αναφέρει: υπήρχε μία ομάδα στη Σκανδιναβία, όχι μεγάλη, όχι γνωστή, που είχε μία κεντρική την οποία είχαν αγοράσει επειδή είχαν διαβάσει ένα άρθρο για μία ιδιοφυΐα στις ΗΠΑ. εκείνη η ιδιοφυΐα όμως ήταν αθλήτρια δρόμου και στο γήπεδο της είχαν δώσει τον ρόλο μόνο επειδή είχε καλή φυσική κατάσταση. η ομάδα εκεί πέρυσι βρέθηκε τελευταία στα play-offs επειδή ο σύλλογος είχε ξεχάσει ότι μία μιντφίλντερ δεν χρειάζεται μόνο πόδια σαν πύρρειο δρόμο, χρειάζεται και νου σαν πηδάλιο στο πλοίο. όταν τελικά την έδιωξαν μετά από τρεις μήνες, εκείνη η ομάδα έκανε τρεις αγώνες χωρίς νίκη — και μετά έφτιαξαν ένα αντίγραφο της φόρμας της Τζέσικα σαν μούτρα για τις επόμενες μεταγραφές τους. τι λέω λοιπόν εγώ; ότι αυτά τα φαντάσματα των ψυχεδελικών σχήματων δεν θα τελειώσουν όσο συνεχίζουμε να ψάχνουμε τους κεντρικούς μας στις αίθουσες των καλλιτεχνικών σχολών ή στους πίνακες των ψυχοτρόπων ομάδων που πουλούν την ψεύτικη glamour. ο αγώνας κερδίζεται εκεί όπου στέκεται ο άνθρωπος — όχι εκεί όπου στέκεται το σχέδιο πάνω στο γήπεδο. κι αν θέλουμε αλήθεια κάποιον σαν αυτόν τον φακό που λέει ο Παππούς Προ, ας τον ψάξουμε εκεί όπου οι ομάδες δίνουν σημασία στα πόδια τους περισσότερο από όσο δίνουν στις οδηγίες των manager που μιλούν σαν DJς. εκεί μέσα υπάρχει η Λόρα Σίγιουεκ στις σημειώσεις των παλαιότερων — όχι σαν ιδανικό, αλλά σαν υπενθύμιση πως εκείνον τον ρόλο δεν τον έπαιζαν γυναίκες σαν καλλιτέχνες πάνω σε καμβά, τον έπαιζαν σαν αρχιτέκτονες σκακιού επί ζωντανού γηπέδου. θα δούμε λοιπόν.