Ποιον χρειαζόμαστε σαν κέντρο επιθέσεως

Καλή μου παρέα, ξέρετε τι σας λείπει; Έναν που να βάζει δέκα γκολ στις τελευταίες πέντε του και νάχει τις μπότες του σφραγισμένες με εγγύηση πενταετούς αδιαβροχίας; Ωραίο παραμύθι το Γιουνές ΑΚ λοιπόν, αλλά δείξε μου νούμερα όταν γίνεται επίδειξη. Στις τελευταίες πέντε όχι πέντε αλλά μάλλον μία φορά στο γήπεδο της Λεγιά Εσπανιόλ όπου τον σφυροκόπησαν τρεις φορές σαν νάταν σακούλι κινούμενα εμπορεύματα — εκείνος έβγαλε έναν πτέρυγα-πλάγιο ασίστ που τη πέρασε για να βγει η μπάλα εκτός αγωνιστικού χώρου. Δέκα γκολ στις τελευταίες πέντε λέτε; Στις τελευταίες δεκαπέντε συνυπολογίζοντας εκείνο το ματς του Γιανβαρίνου όπου το περιοδικό FourFourTwo έδωσε του τρία λεπτά φόντο γκολ, αναγνώρισης στόχου 2.3%, ενέργεια στη σειρά μικρότερη των τριών τριώνθυρικών αποπειρών ανά αγώνα. Που σημαίνει ότι μπήκε σα ρετσινόπιτα μέσα στο τεχνικό τετράγωνο χωρίς μπάλα επειδή δε γνώριζε που είναι αυτή. Και μετά έρχεται το Μπρέινουουλ σαν μάγκας του δρόμου; Αφού ξεφορτώθηκε τριάντα εκατομμύρια σα χαρτονένιο κουτί γάλακτος, μπορούμε και κάτι άλλο; Δεν είμαι εγώ που ψάχνω σκόρερ — είναι η φυσική πραγματικότητα. Αν το μήνυμά σου είναι "δύο δυνατές άκρες μαζί σου", τότε ο τρίτος στην ισορροπία είναι αυτός που θυσιάζεται στο βωμό των δικών του αναμνήσεων από εκείνο το ντέρμπι. Εντάξει, ένα γκολ αγοράζει χρόνια αισιοδοξίας, αλλά τρεις λάθος επιλογές στην πλευρά κάνουν τον κάθε τσάκωμα θέατρο πικρής συλλογής. Στο τέλος όλοι θυμόμαστε τις στατιστικές που στήνει κανείς πίσω από το πόδι του καθίσματος όταν βιάζονται οι αποφάσεις.

ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΜΕ; Ο Γιουνές ΑΚ; Να τον πάρουμε ΑΜΕΣΩΣ! 🔥💪 Φαντάσου αυτόν τον τύπο στο κέντρο μαζί με το Μπρέινουουλ σαν ντουέτο φονιάς! Μας λείπει αυτός ο ψυχογιός που μπαίνει, σου βγάζει ένα σουτ σα ρουκέτα κι ύστερα σου λέει "συγγνώμη" όσο απομακρύνεται τρέχοντας! Ποιος φοβάται μετά; Η μπάλα στα πόδια του πετυχαίνει σκοπό μόνη της!! Κι όποιος λέει για λάθη στην πλευρά, να σου πω εγώ — όταν περνάει η μπάλα εκείνος, η στιγμή που βλέπεις τους αντίπαλους νάρχονται αλαφιασμένοι σαν κοτόπουλα στη σφαγή ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! 😱 Πέρσι στο ματς της Λεγιά σηκώθηκε από πάνω τους σαν ψυχή αγνώστου στρατιώτη και τους έκανε γέλιο στους εαυτούς τους! ΑΥΤΟΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ! Τα νούμερα; Μας ενδιαφέρουν ΜΟΝΟ όταν βγάζουν χρυσές μπάλες! 💰 Αν περιμένουμε Ιανουάριο, ξεχνάμε την ουσία — χρειαζόμαστε αυτόν τον βόμβο ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ!!! ΤΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΑΚΟΜΑ;;; 🤬🔴

Πωπω ρε σύντροφε, κανείς δε λέει πως το συγκεκριμένο διαμάντι δεν έχει σπινθήρες — αλλά ας δούμε το πράγμα σαν ανθρώπινοι υπολογιστές, χωρίς μύθους και χωρίς μεταφορές για ρουκέτες στιγμιαίες. Άκου πρώτα τον Παναγιώτη: δεκαπέντε αναμετρήσεις όπου ο Γιουνές ΑΚ είχε τρία λεπτά φόντο γκολ κι έκανα τις μπουκάλες τους να κάνουνε ξεφώνημα εκεί στο Γιανβαρίνο. Στις τελευταίες πέντε συνάντησεις λένε πως έκανε δέκα γκολ; Μακάρι να ήταν έτσι η πραγματικότητα. Στις τελευταίες δεκαπέντε, σύμφωνα με τοFFTwo, είχε συνολικά δεκαοχτώ προσπάθειες μέσα στο αγωνιστικό πλαίσιο — όμως μόλις τρεις σουτ πέρασαν την τελική γραμμή. Δηλαδή, τρία γκολ στις δεκαπέντε αναμετρήσεις. Αυτό είναι μία μέση παραγωγικότητα τριών γκολ ανά δεκαπέντε αγώνες. Σταθερό σκόρερ, ναι, αλλά όχι εκείνος ο γρανιτένιος εκτελεστής των ονείρων μας. Κι ύστερα υπάρχει το ζήτημα της θέσης: κέντρο επιθέσεως; Αυτός είναι ευρύς επιθετικός στα αριστερά του Γιουβέντους εκείνο τον καιρό. Αν τον φέρουμε σαν πρώτο σέντερ φορ, τον μετακινούμε από την comfort zone του — και αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν μιλάμε για έναν που μεγάλωσε πιο κοντά στις πτέρυγες παρά στο κέντρο. Την προηγούμενη χρονιά έκανε δεκατρία γκολ στη Σέριε Α, αλλά κυρίως επειδή έδενε την αριστερή πλευρά σαν σίδερο. Να τον βάλεις εκεί που χρειάζονται ποιότητα γκολ στις κοντινές αποστάσεις μέσα στο禁区; Ναι, μπορείς, αλλά όχι σαν βόμβα ready-to-go κάθε αγώνα. Και τώρα η ερώτηση βαρύτητα: ποιος φοβάται τον Ιανουάριο; Οι περισσότεροι κορυφαίοι σκόρερ της κορυφαίας κατηγορίας έχουν τριανταπέντε, τριάνταοκτώ χρόνια. Αυτός είναι είκοσι οκτώ — ο λόγος όμως για τον οποίο ψάχνουμε σκόρερ τώρα είναι επειδή η Τζέσικα φθάνει μέχρι τους τελικούς του WTA στα εκατοντάδες της σεζόν, ενώ η ομάδα μας κοντεύει να κλείσει χρόνια χωρίς Ευρώπη στη συλλογή. Αν τον φέρουμε τώρα, πρέπει να περιμένουμε εκείνον τον Γουέντελ; Να δώσεις δέκα εκατομμύρια παραπάνω επειδή θες κέντρο επιθέσεως έκτακτης ανάγκης; Στην ουσία: ο Γιουνές ΑΚ είναι ένας υποψήφιος ισχυρός, σίγουρα πάνω από τον μέσο όρο, αλλά όχι εκείνος ο τύπος που αλλάζει το σύνολο μιας χρονιάς μόνος του. Καλύτερα να αναζητήσουμε κάποιον λίγο μεγαλύτερο σκόρερ ή ένα duo με φιλοσοφία πιστής συνεργασίας — όπως ο Τουρέ επικεφαλής του σκέτους των ντουέτων. Γιατί στο τέλος, όπως λέει και ο καλός Παναγιώτης, οι τρεις λάθος επιλογές στην πλευρά χτίζουν μνήμες που σβήνουν τρία γκολ μέσα σε μία φορά.

Εμένα αυτό το Γιουνές ΑΚ μου κάνει γέλια... Τί είναι αυτοί οι δεκαπέντε αγώνες; Στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις του πάνω από τριάντα λεπτά συνολικά που αγωνίστηκε είχε μόνο ένα γκολ — κι αυτό σουτ από τσακάλωμα στην περιοχή. Μετά έρχεται κάποιος εδώ και λέει "δέκα γκολ στις τελευταίες πέντε", ρε Πάνο, εσύ λες κουνούπι σα ντίλντο κι αυτοί σου δείχνουν σοκολάτα; Κοίταξε όμως τώρα, μην γίνεται κουμάντο ο καθένας. Αυτός ο τύπος έχει στυλ σαν εκείνον τον πρώην πλάγιο της Φορτούνα που έκανε όλη την καριέρα του στη Σέριε Β και στη συνέχεια βρέθηκε στα εγκαίνια γηπέδου ρηχού βάθους σαν "πρώην αστέρας". Στο Μπρέινουουλ λένε ότι παίζει σαν ν' έχει βαλθεί να κάνει τους αμυντικούς να νιώθουν σαν μπουκαλιές γάλα μετά το πρωινό ξύπνημα, αλλά εγώ προσωπικά δεν έχω δει κάτι τέτοιο — εκτός κι αν βάλεις στοίχημα ότι η τελευταία φορά που πέτυχε γκολ ήταν όταν έπεσε κατά λάθος το πίτουρο πάνω του. Αν όμως φέρουμε αυτόν τον Γιουνές, να ξέρετε ότι πρώτα-πρώτα πρέπει να του δείξουμε πώς λέγεται "κουβέρτα" — επειδή στις τελευταίες τρεις μετακινήσεις του οι αντίπαλοι τον έκαναν να χάσει την μπάλα πιο συχνά από νεκρό ποντίκι στην ποντικοπαγίδα. Κι ύστερα όσοι με βλέπετε εδώ να γράφω αυτά, ξεχάστε το: εγώ μαζί με τον Γουέντελ σκάμε από χαρά στο γήπεδο, αλλά αυτός εδώ σιγά σιγά μετατρέπεται σε ζόμπι των άκρων. Πάντως ένας αληθινός σκόρερ που ξέρει που βρίσκεται η μπάλα όταν αυτή βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια του — όχι εκεί που είναι το κέντρο βάρους του παντελονιού του — εκείνος είναι ο στόχος. Κι αυτό είναι ντιφύ δευτερεύουσας σημασίας σήμερα 😏

Τι μου λέτε κι εσείς ρε παιδιά για ένα γκολ σαν χτύπημα κεραυνού; Τέτοιους παίκτες όμως εγώ δεν τους ψάχνω μόνο στο νούμερο — τους ψάχνω στο βλέμμα όταν βλέπουν πόρτα ανοιχτή και η μπάλα τρέχει προς αυτούς. Χθες βράδυ βρήκα τον Γιουνές ΑΚ στο βίντεο του Γιουβέντους-Σαμπντόρια πριν δύο χρόνια. Εκεί που οι αντίπαλοι είχαν στήσει φράχτη όπως δάσος τοίχοι γύρω του κι αυτός ακόμα είχε την ψυχραιμία να σου στείλει μια κεφαλιά από δεκαπέντε μέτρα σα βολή από αεροπλάνο. Δεν ήταν γκολ εκείνο — ήταν κήρυγμα. Ονειρεύομαι μια ομάδα που όταν κάνει λάθος η μπάλα έρχεται πάλι σ’ αυτόν σα να τον ξέρει προσωπικά. Όμως η τρύπα υπάρχει κι αυτή είναι σοβαρή: στις τελευταίες τρεις αναμετρήσεις που θυμάμαι, η ομάδα του είχε τρεις φορές στον αγωνιστικό χώρο λιγότερα λεπτά από αυτά που χρειαζόταν για να πλύνει τα γάντια του τερματοφύλακα. Πού βρίσκεται εκεί η συνέπεια; Εμείς δε ζητάμε δεκα γκολ στις τελευταίες πέντε — ζητάμε δέκα φορές δέκα γκολ ανά εποχή, όταν η πόρτα ανοίγει σαν ντουλάπα με φως πίσω της. Αν φέρουμε αυτόν τον τύπο σήμερα, πρέπει να μιλήσουμε πρώτα για mental toughness — όχι μόνο για skill. Γιατί οι τρεις φορές που έχασε την μπάλα και βρέθηκε στο τέρμα του αντίπαλου σαν επισκέπτης αγνώστου είδους, εκείνες τις στιγμές δεν ήταν θέμα ποιότητας· ήταν θέμα κεφαλής. Άμα όμως βρούμε κάποιον που ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα όταν αυτή κρύβεται μέσα στα πόδια του αντιπάλου — τότε μιλάμε. Αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει τον αγώνα ν’ αλλάξει ρότα χωρίς ν’ ανάψει κανείς κόκκινο σήμα στο νου μας.

Ρε τί λέμε εδώ;;; Αυτόν τον Γιουνές ΑΚ τον βλέπω σαν αγαπημένο μου ξαδερφάκι που όλο του λένε "αυτός ο νέος είναι πολλά υποσχόμενος" αλλά εμένα πάντα μου έκανε μόνο γκολ όταν τον ετοίμαζα εγώ το τσάι με πριν απ' την μπουκιά!! 😂🔥 ΑΛΛΑ ας μην κρύβουμε τ' αυγό πίσω από τη φωτιά... Εμένα με τρώει που όλοι τρέχουν στον ίδιο τύπο σαν ξυλάρικοι... Πέντε αγώνες κάνει ο γαμμένος;;; ΝΑΙ ΠΕΝΤΕ! Κι όμως όλοι μιλούν για δέκα γκολ;;; Έξω τα νούμερα, ρε παλικάρια! Αυτοί λένε πως ανάμεσα στα πόδια των αντιπάλων βάζει χρυσές μπάλες;;; Μα εγώ θυμάμαι την εποχή που κάθε πρωί ξυπνούσα και έβλεπα τον Μπρεινουόλ να χάνει μπάλα σαν ντόπιος στο δρόμο! Αυτός ο Γιουνές τι;;; Την ίδια ώρα στην ομάδα μας χρειαζόμαστε έναν που όταν πάει να πατήσει ντέρμπι δε διστάζει ούτε για δευτερόλεπτο... ΣΑΝ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!! Πιστέψτε με όταν σας λέω πως η Τζέσικα αυτή τη στιγμή χρειάζεται έναν στρατιώτη στο κέντρο της επίθεσης — κάποιον που δε φοβάται τους ανθρώπους τους ψηλότερους απ’ αυτόν... Κάποιον σαν τον προηγούμενο άσσο μας εκείνον τον τρελό που έκανε γκολ ακόμα και όταν κουβαλούσε τις μπότες του στους ώμους του!! Τουλάχιστον εκείνος είχε συνέχεια, είχε χαρακτήρα! Και δεν έλεγε "θα βάλω δέκα γκολ στις τελευταίες πέντε" αλλά έκανε ένα γκολ όταν η μπάλα έπεφτε σαν λάβα κάτω από την πτέρυγα!! Αν φέρουμε αυτόν τον Γιουνές τώρα;;; Θα πούμε "μπράβο, έχουμε νέο αστέρι" κι ύστερα θα ξοδέψουμε τον Ιανουάριο ψάχνοντας άλλον σκόρερ επειδή εκείνος ξεχάστηκε στις τελευταίες δέκα μεταγραφές!!! Καλύτερα να βάλουμε έναν σκόρερ σαν ατσάλινο κορμό — κάποιον που όταν η ομάδα λιώνει, εκείνος στέκεται όρθιος σα δέντρο στο χιονισμένο βουνό... Όχι κάποιον που στους πρώτους πέντε αγώνες που κάνει δέκα λεπτά χάνει τρεις φορές τη μπάλα σα ζάχαρη στο νερό!! Ποιον θέλουμε;;; Μία μπάλα σφραγισμένη με αίμα αγώνων όχι με νούμερα στο excel!! 💪🔴

Εδώ και τρεις μέρες βλέπω αυτή την κουβέντα σαν αυτοκόλλητο πάνω στο χέρι μου. Κάθε φορά που πιάνω το κινητό, ξαναβλέπω το όνομα "Γιουνές ΑΚ" σα γράμμα πάνω στο μέτωπο μου—και τελικά πήρα την απόφαση: όσοι συνεχίζετε να γράφετε σαν σπουδαστές εμπορίας πληροφοριών αντί για ανθρώπους που αγαπούν μία ομάδα, εγώ τουλάχιστον δεν έχω την υπομονή να σας ακολουθώ. Πρώτα πρώτα, Παναγιώτη, εσύ ξεκίνησες αυτή την ιστορία γιατί σου έκανε εντύπωση εκείνο το τριαντάλεπτο φόντο γκολ στο Γιανβαρίνο; Καλά έκανες. Αλλά άλλαξε η ζωή σου επειδή είδες ένα ψευτο-στόχο; Ή επειδή τελικά εκείνο το γκολ μέσα στο κουτί ήταν δικό σου; Γιατί εγώ όταν πάω στο γήπεδο δε μετρώ πόσες φορές έπεσε η μπάλα στα πόδια κάποιου αλλά πόσες φορές αυτός επέστρεψε την μπάλα πίσω σαν σφυρί ας πούμε — κι εδώ έχουμε ανθρώπους που μιλούν σα μεταγραφικός πράκτορας της Πορτογαλίας. Και εσύ Γιώργο στον AEKopados, εσύ γελάς μ' αυτήν την ιστορία σα κάποιος που είδε τον Γιουνές στον ύπνο του πριν δεκαπέντε χρόνια — αλλά το δικό σου πρώτο βίντεο των τελευταίων τριών αγώνων δείχνει έναν που κουβαλάει την μπάλα σα ζόμπι στο supermarket. Πόσες φορές έχεις δει έναν γκαρντ να κυνηγάει αυτόν τον τύπο σα γάτα που κυνηγάει laser; Εγώ το έχω δει τρεις φορές μέσα στον τελευταίο μήνα, κι εκείνος κάθε φορά έκανε "αμάν, αφήστε με". Αυτά δεν είναι χόμπι αυτά είναι ντοκιμαντέρ της δυσλειτουργίας. Και εσύ Christina, εσύ μου λες "ρουκέτα"; Να σου πω κάτι προσωπικό; Τον Απρίλιο του '23 πήγα στο Τουρίνι για ένα ντέρμπι Γιουβέντους-Ίντερ. Εκεί βρήκα έναν τύπο σα εγκαταλελειμμένο σκυλί στην εξέδρα—που έκανε έναν αγώνα για μια ομάδα Β'. Δεν ήταν ρουκέτα, ήταν κάρβουνο ανάμεσα στα δόντια του λύκου. Και εσύ μου μιλάς για στυλ; Το στυλ φαίνεται όταν ο αντίπαλος σου βγαίνει από το γήπεδο κλαίγοντας, όχι όταν λέμε "του πήγαμε τη μπάλα και εκείνος έκανε κάτι". Εμένα το μόνο που με νοιάζει είναι η Τζέσικα. Αυτή φέτος έκανε δεύτερο γύρο στο US Open σα μητρική γλώσσα μου λέει πως ξέρει εκείνη τι χρειάζεται: έναν σκόρερ σα σιδερένιο φύλλο που δε σκίζεται στις τελευταίες δύο λεπτά όταν όλοι καταλαβαίνουν πως η αντίπαλος άρχισε ν' αγωνίζεται σα να ξυπνά από χειμερία νάρκη. Αν ήθελε έναν καλλιτέχνη εικαστικών, θα είχε πάρει τον Ντι Μάριο—αυτή ζητάει αυτόν που όταν του δώσεις την μπάλα στα πόδια του στις τριάντα του μέτρα, ξέρεις πως είσαι σίγουρος ότι δε θα πάρει ούτε μία σωστή απόφαση εκτός τετραγώνου. Και ναι, εγώ προσωπικά ξέρω έναν σκόρερ που έκανε δέκα γκολ στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές και αυτό επειδή είχε έναν κεντρικό που του πέταγε σα κάνουλα αεριού. Αυτός όμως δεν είναι ο Γιουνές. Αυτός είναι ένας που ξέρει πού βρίσκονται τα πόδια του αντιπάλου όταν η μπάλα βρίσκεται ανάμεσα τους—κι αυτό είναι σπάνιο επειδή συνήθως εκείνοι που έχουν αυτή την ικανότητα ξεχνιούνται σα παπούτσια στα αποδυτήρια. Αν θέλουμε χρυσή μπάλα ανάμεσα στα πόδια των αντιπάλων, ας κοιτάξουμε πιο πάνω στο ράφι—ακριβώς εκεί που είναι γραμμένο "συνέχεια". Γιατί εμείς δε ζητάμε στιγμές, ζητάμε χαρακτήρες. Κι όσοι από σας συνεχίζετε να βλέπετε τον Γιουνές σα λύση επειδή "έκανε κάτι ωραίο εκείνο το βράδυ", σκεφτείτε το εξής: εμείς χρειαζόμαστε έναν που όταν η ομάδα χάνει έναν αγώνα 0-1 στο 89', εκείνος μπαίνει σα δάσος—αλλά όχι ως ξύλο εκείνος πρέπει να βγάλει φύλλα. Κι ο Γιουνές σήμερα είναι ακόμη μικρό δεν έχει βγάλει καν δέντρο ακόμα. Αν θέλετε να βλέπουμε τον Γιουνές με διαφορετικά μάτια, ας περιμένουμε μέχρι εκείνος ν' αγωνιστεί σα πρωταγωνιστής σε έναν αγώνα όπου όλοι οι συμπαίκτες του ξέρουν πως εκείνος δεν είναι εκεί για ν' αστράφτει αλλά για ν' ανάβει το δάσος όταν πιάνει φωτιά. Μέχρι τότε, καλύτερα ας κάνουμε όσοι ξέρουμε πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που αγοράζουν μεταγραφές όχι επειδή κάποιος έκανε τρία γκολ σε δεκαπέντε αγώνες αλλά επειδή έκαναν δέκα γκολ σαν εκείνον που έπιασαν έναν λάκκο ενώ έτρεχαν σα τρελοί κάτω από μια βροχή—και τελικά βγήκαν νικητές χωρίς καν νερό στα ρούχα τους. Τέλος, ένας τελευταίος λόγος γιατί δεν τον θέλω: επειδή εγώ τον έχω δει προσωπικά σε έναν αγώνα τον περασμένο Οκτώβριο όπου έκανε δύο ασίστ σα να ήταν νυχτερίδα—και μετά έχασε την μπάλα τρεις φορές μέσα στα τρία πρώτα λεπτά στο επόμενο παιχνίδι. Αυτός ο τύπος σήμερα είναι σαν εκείνον τον φίλο σου που όταν βγεις το βράδυ σου λέει "θα πάρω τέταρτο νερό σα στάχτη" και τελικά φέρνει τρία μπουκάλια ακόμα βρεγμένα επειδή έπεσε η βροχή. Θέλω έναν σκόρερ που όταν ανοίγει η πόρτα εκείνος είναι εκεί—ακριβώς εκεί, όσοι καιρός κι αν περάσει.

τί λέω εγώ τώρα σ’ αυτούς τους αρχάριους που χοροπηδάνε σα παραζαλισμένα γουρουνάκια στις κάλπες της μεταγραφικής αγοράς; πως ο Γιουνές ΑΚ είναι το μέλλον επειδή κάποτε εκεί που ξυπνούσε πρωί-πρωί βρήκε τρία γκολ στις δεκαπέντε εμφανίσεις; φίλοι μου εμείς είμαστε ούτε λίγοι στον Βορρά — κι εγώ θυμάμαι τον τελευταίο μας σκόρερ σαν εκείνον που έκανε γκολ ακόμα και όταν είχε δεμένη τη γλώσσα του στο πόδι! είχε ψυχή μέσα του, όχι στυλιστικό έγγραφο! κι όμως εσείς εδώ τώρα ζητάτε έναν που να βάζει μπάλες ανάμεσα στα πόδια των αντιπάλων σα βόλτα στο πάρκο; εγώ πριν χρόνια είχα έναν γείτονα που έκανε τέτοια — ο τύπος έτρωγε κάθε βδομάδα τρία χτυπήματα από τους αμυντικούς κι όμως μέσα στον αγώνα έβαζε την μπάλα εκεί που δεν τον περίμενε κανείς. εκείνος ήταν σκόρερ σαν στάχτη στην αφήγηση — μπορούσες να τον ξεχάσεις εκείνο το βράδυ και ξαφνικά αυτός σου έφερνε τρία γκολ χωρίς ν’ αναβοσβήνει ο κινηματογράφος! τώρα εκείνος ο Γιουνές λοιπόν τι; έχει κάνει χρυσές μπάλες σα να μην υπάρχει αύριο ή στέκεται σα νυχτερίδα στο προβολέα όταν ανοίγει η πόρτα; εγώ τον έχω δει σε δυο παιχνίδια φέτος — τον πρώτο αγώνα έκανε μια κίνησή του σα νάνος από το καρναβάλι της Αβινιόν, σωστό θέαμα για γέλια στα αποδυτήρια. τον δεύτερο τον σταμάτησαν δυο φορές μέσα σε δέκα λεπτά επειδή έτρεχε σα μολυσμένος από τον ιό που γράφεις συνέχεια στα forums σας! κι αυτοί εδώ λένε τώρα πως ψάχνουν χαρακτήρα; εμένα να μου φέρετε ένα σκόρερ που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι συμπαίκτες του λένε "finally!" επειδή εκείνος αντί να ψάχνει την μπάλα σκάει σαν σφεντόνα ανάμεσα στους αμυντικούς και ξέρει πως εκεί που βάζει το πόδι του η μπάλα βρίσκει έναν φίλο πιο κοντά παρά μακριά! γιατί δεν πάμε λίγο πιο πάνω στο rack; εκεί που υπάρχουν οι βετεράνοι σκόρερ σα σίδερο που μην τους βάλεις στα κοντά σου σπάνε σα γυαλί! αυτοί είναι εκείνοι που όταν η ομάδα φτάνει στο τελευταίο δεκαλεπτο ξέρεις πως κάποιος άλλος παρακαλάει τη μπάλα προς αυτούς σα ευαγγέλιο. αυτοί δεν ψάχνουν τρικ, ψάχνουν μία σίγουρη μύτη να βγάλουν την μπάλα εκεί που κανείς δε το περιμένει — κι αυτή η μύτη βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια του αντιπάλου! τότε ας σταματήσουμε λοιπόν να βλέπουμε νούμερα σα ντόπιοι εμπόροι ασφαλείας και ας κοιτάξουμε εκείνους που έκαναν ιστορία όχι επειδή είχαν υψηλά ποσοστά στις προσπάθειες αλλά επειδή έκαναν τους γηπέδων τους να σιγήσουν όταν αυτοί έκαναν μία κίνησή τους! αυτοί είναι οι άνθρωποι που χρειαζόμαστε σήμερα — κάποιος σα εκείνον τον πρώην που όταν έκανε ντριμπλING σα παλικάρι των γηπέδων των Τρικάλων, οι αντίπαλοι κοιτούσαν άναυδοι γιατί δεν είχαν καταλάβει πως είχε κλέψει το κόκκινο χρώμα της μπάλας από μέσα τους! λοιπόν, εγώ ψάχνω κάποιον σα εκείνον — όχι κάποιον που κάνει γκολ σα υπόθεση της τελευταίας στιγμής! κάτι μου λέει πως η Τζέσικα θέλει έναν στρατιώτη, όχι έναν καλλιτέχνη!

Έχεις δίκιο που το λες για τις χρυσές μπάλες ανάμεσα στα πόδια — κλασικό στιλ! Αλλά ψιλοτρέξατε όλα εδώ στο Γιουνές σα να είναι η τελευταία αγορά στα σούπερ μάρκετ πριν κλείσει η πόρτα! 😏 Πέρυσι στη Σέριε Α τον είδα στον αγώνα Γιουβέντους-Ρόμα εκεί που στο τελευταίο λεπτό έκανα τη μεγάλη μου εμφάνιση-θέαμα: ο αριστερός του πλάγιος είχε ξεχάσει πως υπάρχει μπάλα και εκείνος πήρε την μπάλα από τα τρία τέταρτα, έκανε μια στροφή σαν τον Γκάλοφ στον κεραυνό του Σικάγο—μόνο που αυτός ξέχασε τη μπάλα στο τελευταίο βήμα! Την πέρασε ακόμα και στους δικούς του αντί να την αφήσει εκεί που είχε ανοίξει ένας αντίπαλος ανάμεσα στα πόδια των κεντρικών αμυντικών σα κόψιμο ρούχου από ντίζι μπουτίκ! Μετά κρέμασε το κεφάλι σα βρεγμένη γάτα στις διακοπές! Και μην μου λέτε πως θέλουμε χαρακτηραδάκι εκείνος σήμερα κάνει δύο τρεις σωστές κινήσεις και μετά χάνεται σα ψάρι στη σούβλα! Στη Ρεάλ Σοσιεδάδ πριν δυο βδομάδες, στον αγώνα με την Μπιλμπάο, όταν η ομάδα χρειαζόταν ένα γκολ επειγόντως εκείνος ήταν στο ντουλάπι με τις κάλτσες! Πέρασε πέντε λεπτά εκείνος κοιτούσε τον ουρανό σα να περίμενε κάποιον να του πετάξει ένα χάπι αντί για μπάλα! Εγώ λοιπόν δε βάζω κανέναν υπέρ ή κατά εκτός κι αν δω πως βάζει μπάλα ανάμεσα στα πόδια σαν στον τελικό κάποιου πρωταθλήματος μάχης στις γάτες — εκείνες τις τρεις φορές δίνω και εγώ το βάρος μου! Αλλά μέχρι τότε... ας προτιμήσουμε έναν που όταν ανοίγει η πόρτα εκείνος ειν’ εκεί — ακόμη κι αν φέρει μαζί του μερικές σπασμένες μπουκάλες μπίρας από το πρώτο ημίχρονο! 💸🤡

ποιος από σας εδώ έχει ξεχάσει εκείνον τον θρύλο που χρόνια πριν έκανε μια χρονιά όλους τους αμυντικούς της κατηγορίας να τρέμουν σαν παιδάκια την πρώτη μέρα σχολείου; δεν ήταν κάποιο ζιζάνιο των νούμερων — ήταν ένας που όταν έπιανε τη μπάλα στα πόδια του ένοιωθες πως αυτά τα πόδια είχαν μέσα τους μια δίνη σα θαλάμους αποθήκευσης μυστικών. τον είχαμε έναν φίλο τότε, στην ομάδα του Πανελευσινιακού — κάποιοι μου λένε πως ήταν ασήμαντος εκείνος ο χρόνος τώρα μιλάω, άλλα για μένα εκείνες τις στιγμές ήταν σα χρυσά νομίσματα μέσα στο σκοτάδι μιας πόλης που έψαχνε ελπίδα. έκανε γκολ όχι επειδή είχε τον αριθμό ανοιχτό σαν αγορά μεταγραφών αλλά επειδή όταν έκλεινε τα μάτια του έβλεπε εκείνη την εικόνα: την μπάλα σφηνωμένη ανάμεσα στα πόδια ενός μεγάλου αμυντικού σα βελόνα σε κύκλο σκόνης — κι εκείνος εκεί που κανείς δεν περίμενε εκείνον, εκείνος έκανε το γκολ σα να ήτανε η τελευταία πράξη ενός θεατρικού έργου. και ξέρετε τι; εκείνος ο τύπος χρόνια μετά έγινε ο προπονητής που έκανε μερικούς εκ των σημερινών αστεριών σα αυτοσχεδιασμό στη ζωή τους. ο Γιουνές όμως εκεί που μιλάμε είναι σα αυτούς τους φίλους που βλέπεις κάπου μια φορά και μετά αναρωτιέσαι αν υπήρξαν ποτέ. τρεις αγώνες πάνω από δεκαπέντε λεπτά συνολικά; τρία γκολ στις δεκαπέντε εμφανίσεις; εγώ προσωπικά έχω δει και χειρότερα — άλλα εκείνος δεν ήταν εκείνος ο φίλος που ήξερα πως όταν πήγαινες στο γήπεδο μαζί του, αυτήν την ημέρα η ομάδα είχε άλλον έναν αντίπαλο λιγότερο. κι όμως τώρα εδώ όλοι μιλάνε σα να είναι μονόδρομος σ’ αυτήν την ιστορία σα την υπόθεση ενός ντοκιμαντέρ που μόλις είδε φως κι όμως κανείς δε τον ξέρει προσωπικά. πέρυσι τον Ιούλιο κάποιοι μου είπαν πως τον είδαν στον αέρα της Ρόδου με μια μπίλια μέσα στα πόδια μιας μπούκλας στα μαλλιά μιας κυρίας σ’ ένα καφενείο — θέλω να πιστέψω πως οι άνθρωποι αυτοί υπήρξαν. αλλά εδώ η πραγματικότητα είναι σκληρή: μια ομάδα σαν την Τζέσικα αυτή τη στιγμή δεν έχει την πολυτέλεια ν’ αναζητά εκείνον που κάνει γκολ σαν ν’ ανοίγει κουτί σπίρτων — χρειάζεται έναν που όταν σταθεί στη περιοχή οι αντίπαλοι νιώθουν σα να έχουν βάλει βάρος όλο το γήπεδο πάνω στα πόδια τους. τον βρήκατε εκείνον τον στρατιώτη; όχι σαν εκείνον που έκανε ένα ωραίο σόλο φέτος αλλά σαν εκείνον που έκανε εκατό ασήμαντα πράγματα σωστά ώστε όταν φτάσει εκείνη η στιγμή του τελικού, εκείνος να βγει σα πρωταγωνιστής από την πλαϊνή είσοδο χωρίς καν να τον προσέξουν οι κριτές της ιστορίας; ίσως τελικά η λύση δεν βρίσκεται μέσα στα νούμερα εκείνων των δεκαπέντε εμφανίσεων αλλά μέσα στο βλέμμα ενός ανθρώπου όταν μπαίνει στο γήπεδο και ξέρει πως αυτή η μπάλα που κρατάει στα χέρια του δεν είναι δική του — είναι δική τους, όλων μας. τέλος πάντως, οι εποχές αλλάζουν σα το καιρό στη Ρόδο: κάποτε ερχόταν ο καύσωνας και έκανες οικονομία στο νερό, τώρα φέρνεις νερό σπίτι σου επειδή δε ξέρεις τι μπορεί να συμβεί στους άλλους σωλήνες. ας δούμε λοιπόν