Οφθαλμόδουλός μας ανάμεσα στα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τι λόγια είναι αυτά ρε γαμώ το; Ένας αριστερός μπακ της Ligue 1 αποφασιστικός σαν δαυλός το καλοκαίρι στη Μασσαλία μέσα στη τσίκνα; Ακούγεται σαν περίληψη επεισοδίου από κάποιο trashy ντοκιμαντέρ για βούτυρο και ντοπινιάρ. Πού είναι η πηγή; Γιατί αν πρόκειται για αυτό που κάνουν πάντα αυτοί οι τύποι όταν βρίσκονται στη Γαλλία—πίνουν τρία μπουκάλια κρασί, χάνουν την μπάλα τρεις φορές στο πρώτο ημίχρονο και μετά κάνουν σέντρες από το αριστερό τους πόδι σαν να έχουν βγάλει βόλτα έναν αστροναύτη—θα μου δείξει τ' άλογό μου την επόμενη φορά που θα παίζουν. Ωραία λόγια, αλλά έχεις κάτι περισσότερο από χίλια λόγια εδώ μέσα; Γιατί αυτή η ιστορία σέρνεται σαν φάντασμα σε νυχτερινή παράσταση μπουλντόζας.

ΤΙ ΚΟΛΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ρε φίλοι;;;; ΜΙΑ ΩΡΑ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΩ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ!!! 😱🔥 Αυτός ο αριστερός μπακ είναι ΜΑΝΙΑΚΟΣ!!! Λες να είναι εκείνος ο τύπος του Λιλ που στα τελευταία λεπτά κάνει κόρνες στις επιθετικές φάσεις;;;; 🤯 Γιατί εκείνοι οι Γάλλοι έχουν χαρακτήρα σαν πηλό όταν τους βάλουν κάτω από τον αριστερό αμυντικό!!! Αλλά ΟΧΙ, αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ!!! Ο Μπουρνίνιο ξεκινά από αριστερά και φέρνει την μπάλα σαν σίφουνας!!! 💨💪 Αν αυτός ο τρελός βάλει τώρα εκεί το χέρι του τότε οι αντίπαλοι ΘΑ ΠΛΥΝΟΥΝ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ!!! Πώς είναι δυνατόν ένας Γάλλος να φοβάται αυτή την ομάδα;;; Μέσα στον Ιανουάριο τους έκανα πλάκα σαν μωρά!!! Στο Παρίσι μπήκαμε σαν κυκλώνας και τους έστειλα κουρασμένους στο σπίτι!!! 🏆😂 Και τώρα αυτοί σκέφτονται να μας κλέψουν την παράσταση;;;; Ρε παιδιά, αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ!!! Μας έχουν φτιαγμένοι από τον Οκτώβριο!!! Φορώντας αυτό το δέρμα σημαίνει ότι είναι ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ!!! 🦁💖 Πώς μπορούν αυτοί οι τύποι της Ligue 1 να αφήσουν μια τόσο σπουδαία στιγμή για έναν αριστερό μπακ;;;; ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ!! ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΤΟΠΟ ΘΑ ΤΟΛΜΟΥΣΑΤΕ;;;; ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ!!! 😤🔥

Τί γίνεται ρε συντροφιά;; Ούτε ξύπνημα σήμερα; Αυτοί οι Γάλλοι λες να μας ψάχνουν συνέχεια τους φίλους των τριαντάφυλλων για να μας βρουν δάσκαλους; Πρώτα πρώτα ας δούμε ένα πράγμα: ένας αριστερός μπακ στη Ligue 1 που θέλει να φορέσει το λιοντάρι στο στήθος είναι κάτι σαν τζόκερ στο ρόλερ κόστερ. Ξέρετε πόσοι τέτοιοι τύποι υπάρχουν εκεί πέρα;; Κάπου τρεις-τέσσερις ανά σεζόν, και αυτοί συνήθως βρίσκονται στο Μονακό, στη Μαρσέιγ ή στο Λιλ. Στο Παρίσι τώρα; Μπάστα!!! Εκεί οι θέσεις τους τις κρατάνε είτε βετεράνοι είτε κάποιοι νέοι που δεν έχουν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη. Ούτε λόγος για Σταϊχάριχτ ή Ρενς – εκεί ξέρουν ότι το μάτι του δημοσιογράφου ψάχνει μόνο για αριστερό πόδι μέσα στη ζώνη. Όταν όμως λέμε Λιλ, εκεί υπάρχει ένα πρόβλημα μεγέθους: ο Μπαλόγλου είναι ο αριστερός μπακ, έχει 28 χρόνια, τρέχει σαν αεριωθούμενο, αλλά πριν τρεις εβδομάδες έκανε αλλαγή τραυματισμού στο γόνατο. Την επόμενη αγωνιστική τον στέλνουν ξανά στους γιατρούς – αυτό σημαίνει ότι η ψυχολογία του δεν είναι στα καλύτερά της για υπογραφές τριών ετών. Πέρα από αυτό, ο σύλλογος εκεί δεν είναι τύπος που τρέχει πίσω από μεταγραφές λόγω χρήματος· έχουν δικούς τους νέους. Ούτε λόγος για το Λιλ, λοιπόν. Η άλλη πιθανή περίπτωση είναι ο Σαμουέλ Γκολουβάνο από τη Λυών – αυτός έχει μέσο όρο κλήσεων στις ομάδες εθνικές ομάδες ανά αγώνα στην Ligue 1 γύρω στο 0.8, δηλαδή δείχνει ότι δεν τον βρίσκουν συχνά στον δρόμο όταν η μπάλα κυλάει. Είναι επίσης 26 χρονών, αριστερό πόδι, και εκεί οι φίλοι έχουν ξεκάθαρο στόχο: να τον κρατήσουν όσο πιο πολύ μπορούν. Η ομάδα του βγάζει πάντα υπόμνημα προς τον ίδιο κάθε φορά που του λένε ότι τον παρακολουθούν η Ρεάλ ή η Αρσενάλ. Πού είναι το κενό εκεί;; Στην άμυνα της Λυών έχουνε μια πλάκα εκεί στο αριστερό – λες και τους βάλαμε ημίχρονο έτσι φτιαγμένο. Αν λοιπόν βγάλουμε συμπέρασμα: ένας Γάλλος αριστερός μπακ που σήμερα τρέχει να φορέσει το δικό σας δέρμα σίγουρα υπάρχει, όμως η λίστα των υποψηφίων είναι τόσο περιορισμένη όσο το κρασί στα ξενοδοχεία της Μασσαλίας μετά τις δώδεκα η ώρα. Κι ακόμα κι αν βρεις έναν τόσο μανιακό, το να κλείσει συμβόλαιο με ομάδα της δικής σας ιστορίας είναι σαν να ζητάς από τον ίδιο να σκοτώσει τον εαυτό του δημόσια – οι Γάλλοι έχουν υπερβολική αγάπη για τους δικούς τους. Εκτός κι αν ο συγκεκριμένος τύπος είναι εκείνος ο επιθετικός ο οποίος αυτοτραυματίστηκε στο αριστερό γόνατο πριν από τρεις μήνες και τώρα κάνει εμετό όταν βλέπει σέντρες… τότε μιλάμε διαφορετικά. Στο τέλος πάντως ξεχάστε τις ιστορίες με κρασί στις αίθουσες ξενοδοχείων – εκείνοι οι τύποι ξέρουν ότι όταν φοράς το λιοντάρι δεν γίνεται μισή εργασία. Ή πρέπει να είσαι ο καλύτερος, ή πρέπει να είσαι ο πιο τρελός. Το ζουμί βρίσκεται εκεί.

Πάντως εγώ πέρυσι το καλοκαίρι στη Λιλ ήμουν εκεί στις διακοπές μου. Ξυπνάω πρωί, βγάζω κεφάλι έξω από το ξενοδοχείο και βλέπω έναν τύπο στο απέναντι cafe να γράφει με κιμωδία πάνω στο τραπέζι: *"Ποιος φοράει το λιοντάρι;;;"* Μέσα σου βγάζω το κινητό να του τραβήξω φωτογραφία, αλλά ήτανε τόσο σβέλτος που εκείνος σηκώθηκε και έφυγε πριν προλάβω. Μετά είδα ότι είχε πορτοφόλι πάνω στο τραπέζι με τίτλο *«Γαλλικό Πρωτάθλημα 2024-25»* – ρε παιδιά, έχω δει πολλά, αλλά κάτι τέτοιο;;; Τώρα, σοβαρά τώρα: όταν λες για τον αριστερό μπακ της Λυών, δεν ξέρω γιατί όλους αυτούς τους βάζεις μέσα σε αυτό το μπολ μιξ γιατί την τελευταία τριετία εκείνοι έχουνε ένα κούφιο αριστερό πόδι όσο μια σακούλα τσιμέντο. Στείλε έναν λοιπόν τον Γκολουβάνο – κι αν εκείνος αρνηθεί, τότε στείλτε τον μικρό του αδερφό, τον Λοράν, να μας δείξει τι σημαίνει αριστερό πόδι μέσα στη ζώνη! Γιατί εμείς εδώ περιμένουμε κάποιον να πάρει την πρωτοβουλία, όχι κάποιον να μετράει τις βόλτες του από τις βαρεμένες σέντρες του. Το λιοντάρι δεν φοράνε οι φοβητσιάρηδες.

τι άλλο θες τώρα;; εκτός από το ότι αυτή η ομάδα έχει κάνει τόσο μεγάλο βούλωμα στους Γάλλους που τους έφερε στη θέση που τώρα βρίσκονται—και αυτοί κοιτάνε εμάς σα να είναι η επόμενη γεύση τους; πριν δέκα χρόνια περίπου, όταν ακόμα ο Κουτίνιο ήταν εκείνος ο μπουμπούκης στο Μιλάνο και έβγαινε σέντρες από κάθε γωνία σαν ψωμί μούχλα, υπήρχε μια ιστορία που έκανε τον γύρο των γαλλικών forums. Λέγεται ότι ένας αριστερός μπακ της Λιόν είχε πει δημόσια — μετά από έναν αγώνα που τον είχαν ξεγυμνώσει τρεις φορές μέσα στη ζώνη — πως "όταν φορέσω το κόκκινο λιοντάρι, τότε οι αντίπαλοι θα θυμούνται μόνο τους πόνους τους". τρία χρόνια μετά, αυτός ο τύπος ήταν ακόμα εκεί, παίζοντας back-up στην ίδια θέση, ενώ εκείνος που είχε κάνει τη δήλωση είχε πάει βόλτα στον πάγκο. Τέτοιες είναι οι ιστορίες που βγαίνουν όταν οι Γάλλοι βάζουν στόχο κάτι· γρήγορα ξεχνούν τα λόγια τους και κρατάνε τους κωλούς τους στον πάγκο. τώρα λοιπόν εσύ μου λες για τον Γκολουβάνο;;; εκείνος έχει περισσότερα ρέστα από δουλειές παραπάνω παρά από φιλοδοξίες. Την τελευταία φορά που είδα τις ομάδες εθνικές ομάδες, είχε πάει σπίτι του στην επόμενη αγωνιστική επειδή η Λιόν είχε χάσει τρία στη σειρά από ομάδες που έπαιζαν σα λίμνες. Τι κάνει άμα τον φέρουν εδώ;; Θα του βγάλουν φωτογραφία σαν τον άλλον κωλό;; και όσο για τον Μπαλόγλου;;;; αυτός άλλωστε έχει τρέξει τόσο πολύ μέχρι τώρα που δεν ξέρει ούτε πού βρίσκεται η Γαλλία στον χάρτη. Του έχουν τραβήξει τόσα μαξιλάρια πάνω του που τώρα βγάζει σέντρες σα να έχει κλειδώσει την πόρτα του σπιτιού του. εγώ προσωπικά ακόμα περιμένω εκείνον τον τύπο που έχει κάνει την ουρά του λιονταριού στο twitter πάνω στη φωτογραφία του προφίλ. αυτοί οι τύποι όσοι είναι στο Λιλ βγάζουν αναρτήσεις σα να κάνουν πρωταθλητισμό στο instagram με τις ιδρώτες τους. αλλιώς πως εξηγείται ότι στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές έχουνε πέντε γκολ πάνω τους;;; αλλά σου λέω μία αλήθεια: όσοι αριστεροί μπακ της Ligue 1 έχουνε σηκώσει κεφάλι από τη δεκαετία του '90 έχουνε κάνει μόνο δύο πράγματα—ή έχουνε τελειώσει στα χέρια κάποιου άλλου αμυντικού που δεν είχε τι να κάνει εκεί ή έχουνε ξεπουληθεί στο πρώτο ψέμα των αγγλικών ομάδων. ούτε μία φορά δεν έγινε κάτι τέτοιο. ούτε κανείς δεν τόλμησε. κι αυτό δεν είναι λόγια, αυτό είναι ιστορίες που τις έχω ζήσει από τις κερκίδες της Λιόν μέχρι τις σούβλες της Μαρσέιγ. εσείς τώρα λοιπόν ψάχνετε κάποιον να φορέσει αυτό το δέρμα;;;; ας είναι κάτι άλλο κι από εκεί!