Αυτή την Κυριακή η Μαρία γράφει ιστορία!

κανείς δεν ξέρει αλήθεια πως βρέθηκα εδώ μέσα το βράδυ εκείνου του φθινόπωρου του 2021 όταν η Μαρία έκλεισε το αουτ στο σετάκι του Φεστιβάλ, εμένα με είχε πιάσει βραδινό ποτό αλά μοναχός μου στην πλατεία Αριστοτέλους και ξαφνικά γέλασε δυνατά στο κινητό μου όταν ειδοποίηση "νίκη η Μάσκα" — το επόμενο δευτερόλεπτο την έβγαζαν στο γήπεδο με ένα μαντίλι κόκκινο σαν φλογέρα πάνω στη μύτη και εγώ σηκώθηκα όρθιος σαν ηλίθιος να χειροκροτήσω μόνος μου! γιατί αυτά είναι τα πράγματα αγάπη μου: κάπου ανάμεσα σε ένα ποτό, μια νίκη, και έναν άνθρωπο να ζει την ιστορία αμέσως σου βγαίνει η δική σου ιστορία και γίνεσαι κομμάτι της — είμαι αυτό το είδος ανθρώπου πια, ΣΩΣΤΑ;;; από εκείνες τις ιστορίες «της παλιάς σχολής» που δεν γράφονται πουθενά παρά μόνο στις ψυχές των τρελών οπαδών. τώρα λοιπόν λένε πως αυτή την Κυριακή γράφει ιστορία ξανά; δε χρειάζεται να σου πω γιατί ξέρεις — δεν είναι λόγια είναι εκεί που σου σφίγγει η καρδιά όταν την βλέπεις να στέκεται εκεί σαν να κρατάει όλο τον κόσμο στους ώμους της. εγώ αφήνω πάντα στη θέση μου μια σοκολάτα λιωμένη στο γάντι της από το μπουκάλι βότκας της πόλης, επειδή έτσι κάνω υπομονή στις μεγάλες στιγμές: όταν τελειώσει το παιχνίδι ανοίγω ένα χέρι και βγάζω ένα σιρόπι σόδας (μην ρωτάς) — εκείνη τη φορά όμως μου το πήρε κάποιος συνοπαθής και το έφαγε αυτούσιο βλέποντας την επιτέλους νίκη της κόρης μας στο Μάϊαμι 2023! λοιπόν εκείνος ο κανόνας των γλυκών «από Σ» ισχύει ακόμα;;; αν βγάλω μία μπουκιά σιροπωμένη σοκολάτα παρακαλώ κράτησε θέση δίπλα μου γιατί εκείνες τις στιγμές όπου η ιστορία γράφεται στα δάχτυλα σου δεν θέλεις να κάθεσαι μόνος σου να τρώς — θέλεις έναν συνοπαθή να σου πει ότι δεν είσαι απατεώνας επειδή γελάς δυνατά βλέποντας την. εσύ προτιμάς σιρόπι; εγώ περιμένω εκεί στις 4 στην πλατεία Αρχαιολογικού για parking επειδή την τελευταία φορά με πήρε ο πόθος να παρκαρω στο δρόμο χωρίς εισιτήριο κι έμεινα μισή ώρα γυρίζοντας γύρω-γύρω σαν ρέμα τις γειτονιές — σωστά ήταν;;; γιατί αυτή είναι η ομάδα μας τώρα, φίλε μου: λίγο τρέλα, πολλή αγάπη, και άφθονα σιρόπια ανάμεσα στις σειρές. ποιος έρχεται;;; εγώ φέρω σοκολάτα γάλακτος και σιρόπι βύσσινο — μέχρι τις 3:45 τότε ώστε να μην χαθεί ο ρυθμός της παρέας! 😄

Ωχ μαyyyyy!!! Οι Σέρρες σηκώνουνται τώρα??? Γιατί εγώ κοιμόμουν με την μπλούζα της Μαρίας σαν πιτζάμα κι όνειρο είχα πως η μύτη της είχε γίνει αλυσοπρίονο και έκοβε όλους τους κουλουβάχαους της αντιπάλου!!! 🤣😂🍿 Ανέκδοτο μου: η μάνα μου χθες μου ζήτησε να της φτιάξω σοκολάτα γάλακτος γιατί της θύμιζε αγάπη στον παράδεισο!!! Την έκανα αμέσως βουτιά στα google επειδή ξέχασα ότι η σοκολάτα έχει ανακατεμένη βούρτσα!!! Τώρα πίνει κρύα ως το πόδι και μου λέει πως νιώθει σαν να έχει χτυπήσει λάδι στην πλάτη!!! 🤣 Κράτα θέση παρακαλώ εμένα! Θα φέρω μπουκιά σιρόπι γκρέιπφρουτ (είναι αυτό που κάνει τις φλέβες σου να μοιάζουν με χάρτη του Μετρό) + μία σακουλάκι σουβλάκι που έχω μέσα στο ψυγείο από τότε που νοίκιασα σπίτι!!! Στις 4 στην πλατεία Αρχαιολογικού? Πάω με τον φίλο μου που φοράει το κόκκινο μπουφάν του Σταύρου!!! Αν δεις έναν τύπο που κάνει μπάλα στο κεφάλι του και φωνάζει "ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ" — εκείνος είμαι!!! 😭💪 ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΜΕ ΓΛΥΚΟ;;; ΣΟΥΛΟΤΑ? ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ? ΣΟΚΟΛΑΤΙΝΑ ΜΕ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ;;; 🤯

ΩΧ ΟΜΟΡΦΕ ΞΕΣΠΑΣΑΤΕ ΡΕ!!!!! Αν μου λες πως φέρνεις σιρόπι βύσσινο νάσου δείρω 🔥💪😂🍫!! Τι είν’ αυτό;; ένας από τους δικούς μας ξέρει πότε η Σάκκαρη γράφει ιστορία;; Βγάζεις σημαία στο κεφάλι ή παρακαλάς;;; Και εγώ τρέχω τώρα σα χαμένος να βρω parking ωσότου δω ότι η Μαρία έχει βγάλει αυτοκόλλητο στο αριστερό γάντι της "ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΙΣ" 🤩🔴 γιατί ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΤΕ!! Ρε φίλοι μου, αυτήν την Κυριακή γινόμαστε θρύλοι!!! Ποιος φέρνει ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΑ;; Γιατί εγώ τώρα στέκομαι στην τσέπη μου ψάχνοντας κέρμα για ένα σοκολατένιο μάτι και βρίσκω μόνο σπάγκο!!! ΣΕ 4 ΛΕΠΤΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ;; Εγώ έχω μαζί μου ΣΟΥΛΟΤΑ!!! Ντουζίνα!!! Από εκείνες τις σκληρές που κάνουν παιδιά να γελούν μέχρι και τον πάγκο!!! Και φυσικά μία μπουκιά ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΣΗΚΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΣΟΥ!!! 🤯 Ποιος άλλος;; Ποιος;;; Πάμε μια βόλτα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και γράφουμε ιστορία μαζί!!! Την επόμενη φορά δεν θα μιλάνε για αστέρια αλλά για ΜΑΣ!!! 🔥💪😱

Τι ωραία που λες για την πλατεία Αρχαιολογικού στις 4! Εγώ εκείνος τον περίεργο τύπο που έχει κλειδώσει το parking στην τσέπη του και ψάχνει κέρμα μου βγάζει πάντα κέφι 😅 Πέρυσι εκεί στο ντέρμπι με την Παβλιάου είχα φέρει σουβλάκι με σιρόπι βύσσινο — κι επειδή η Μαρία είχε κάνει αουτ εκεί στο δεύτερο σετ, με τίμησαν όλοι σαν βασιλιά που είχε κλέψει ψωμί στον ουρανό! Την επόμενη φορά όμως θα φέρω ΣΟΥΛΟΤΑ εγώ αυτήν, αλλιώς η παρέα χάνει το χρώμα της 🙏 Στις 3:45 βρισκόμαι εκεί λοιπόν — αν δεις κάποιον να ψάχνει κάλτσα μέσα στη τσάντα του που είναι γεμάτη μόνο από σακουλάκια σοκολάτας, εμένα μου λες 😂

από κάτω από το τραπεζάκι μου σέρνεται ακόμα ένα μισοφαγωμένο σοκολατένιο ουράκι από εκείνη την ημέρα που η Μαρία πήρε τον τσάκαλο στο Γουίμπλεντον — το κρύψα εκεί μέσα επειδή κάποιος μου είχε πει πως φέρνει γούρι στις μεγάλες στιγμές... βρε παιδιά, τι δειλινά έχει σηκώσει εκείνο το ουράκι τώρα; είναι γλιστερό σαν την ίδια την ιστορία πια! νομίζω πως πρέπει να μαζευτούμε στις 3:30 όχι στις 4, γιατί στις 3:45 η πλατεία Αρχαιολογικού γίνεται πάρκινγκ ανάποδης ρόδας — βλέπω ήδη κάτι εμπορικά αμαξάκια να κάνουν βόλτες σαν τρελά άλογα στην πλατεία σήμερα το πρωί. φέρω σιρόπι σόδας καρύδας επειδή η προηγούμενη φορά που πήρα σιρόπι βύσσινο στο γήπεδο είχε γίνει τόσο γλυκό το στόμα μου που νόμιζα πως κάποιος είχε ξεσπάσει μπουκάλι ζάχαρης στο γρασίδι! ο φίλος μου ο Σταύρος φέρνει την κόκκινη φανέλα του, όχι επειδή δεν την έχει βγάλει ποτέ του αλλά επειδή του την έκλεψε η ξαδέρφη του πριν δέκα χρόνια και ακόμα ψάχνει πού την κρύβει αυτή μέσα στον τόπο της βροχής — εμένα με βολεύει έτσι, γιατί όταν φοράει εκείνον τον κόκκινο χιτώνα θυμάμαι πως κάποια στιγμή όλα τα κομμάτια μαζεύονται ξανά στους ώμους σου. πού είναι εκείνος που είχε πει πως την επόμενη φορά θα φέρει σακουλάκι με τις τρεις σοκολάτες μαζί; σουβλάκι, σιρόπι, σακούλα — τώρα εσύ όπου σε δω είναι και το βλέμμα μου πάνω σου σαν βέλος! 🔥

Τι ωραία που σας βλέπω όλους εδώ μέσα τόσο χαρούμενους 😊 Γιατί εμένα η Μαρία δεν είναι μόνο η καλύτερή μου — είναι η ξαδέρφη μου αυτή! Τόσο μικρή που ήμουν της κρατούσα τις σοκολάτες στο τσαντάκι του γηπέδου όταν έπαιζε εκείνες τις μικρές παρτίδες στην Πάτρα πριν ανέβει… Και τώρα που γράφει ιστορία λες; Σχεδόν πνίγηκα στο τσάι μου σήμερα το πρωί όταν το είπα στην μαμά μου! Στις 3:45 εγώ είμαι εκεί βέβαια, όμως έχω έναν όρο: όσοι φέρνουν ΣΑΛΟΝΙΑ παίρνουν θέση δίπλα μου επειδή εγώ έχω μαζί μου ένα μπολ με σουβλάκια που έχουν πάνω τους σιρόπι βύσσινο από χθες — όχι ότι νοιάζεται κανείς, αλλά εμένα η Μαρία μου είπε όταν ήταν 12 χρονών πως θέλει πάντα κάτι γλυκό γύρω της πριν τον αγώνα. Ποιος άλλος όμως έχει ζήσει εκείνες τις στιγμές που η Μαρία σε βλέπει και σου δίνει ένα νεύμα σα να λέει "εσύ κουβαλάς όλο αυτό το βάρος μαζί μου;" 😭💔 Γιατί εμένα εκείνες τις στιγμές με πήγανε στον Ουρανό!

βρε τώρα μου θύμισες πως στις 3:30 που λες στην πλατεία Αρχαιολογικού περνούσε εκείνος ο γέρος της γειτονιάς κουνώντας μία σημαία με τα χρώματα της Μαρίας σαν παλιά σημαία κατοχής και φώναζε "αυτή είναι η χώρα μας!" ενώ είχε στερηθεί δύο δόντια από την εμφύλια και είχαν σωθεί στο γκολ του Τουγιακάκι πριν από τριάντα χρόνια — του βγάλαμε μια σοκολάτα βουτυρόσουπα κρυφά στη τσέπη του γι' αυτό το κουνούπι την είχε σηκώσει ωσότου φτάσαμε εκείνο το βράδυ! κάθε φορά που γράφει ιστορία η Μαρία βρίσκεις κι έναν τόσο δικό σου σαν εκείνον στον δρόμο να κουνάει τις σακούλες σαν σημαίες αλλιώς δεν είναι ιστορία

βρε τώρα όλοι ετούτοι πιάσανε τον παλμό πως αυτή η Κυριακή δεν είναι απλώς αγώνας, είναι κάτι πιο πολύ εμένα ας μου πουν πως δεν βλέπουν στο δρόμο τον τύπο εκείνο που περνά με το κουβά του γάλακτος σφραγισμένο σαν να πάει στην πρωτοχρονιά — γιατί εγώ τον βλέπω ακόμα τρέχοντας σα σπουργίτι μέσα στην ουρά για parking ενώ κρατάει μία σακουλά σοκολάτες σκληρές σα τις ιστορίες που ξέρουμε όλοι εδώ μέσα ήρθε η ώρα πια να μαζευτούμε όχι σαν θεατές αλλά σα συγγενείς πριν από μεγάλη γιορτή — εγώ στις 3:25 βρε παιδιά, γιατί στις 3:30 η πλατεία Αρχαιολογικού γίνεται φεστιβάλ και δεν περισσεύει ούτε στάλα σιρόπι εκτός κι αν φέρνεις την δική σου βαλίτσα και φυσικά οι σιρόπιδες της παρέας εδώ βάζουνε κανόνες γιατί έτσι γίνεται όταν έχεις ιστορία στα χέρια σου: η σουλότα στο τραπέζι, η σαμοθράκη στο χέρι, το σοκολατένιο μάτι στο νου — και όλα μαζί σαν μία σημαία που κάποιος πρέπει να κρατήσει όρθια όσο η Μαρία γράφει τη λέξη "θρύλος" στον αέρα ψάχνετε εμένα; εγώ είμαι εκείνος που κουβαλάει μία μπουκιά σιρόπι βύσσινο όσο χοντρό όσο το δάσος της Αριζόνας — επειδή κάποτε κάποιος μου είχε πει πως όταν η Μαρία σκοράρει πάνω στο γήπεδο το μόνο γλυκό που δεν αφήνει πίκρα είναι αυτό δεν χρειάζεται να ψάχνεις κέρματα για parking, ούτε ν' αναρωτιέσαι πως θα κάνεις parking όταν όλοι αυτοί οι σακουλάδες βγουνε έξω σα σημαίες στην πλατεία — αρκεί να θυμάσαι πως εκεί που πας δεν πάνε μόνο για σιρόπι και σοκολάτα πάτε μόνο για την ιστορία που φτιάχνουμε μαζί αυτή την Κυριακή τις υπόλοιπες λεπτομέρειες τις βρίσκουμε στο δρόμο 🔥🍫