Μαρία η αγωνία έκανε σήμερα τους φίλους σου να γυρίσουν την ουρά από το δρόμο

τι γίνεται ρε συνέταιροι τι τόλμησαν εκείνοι οι εισαγγελείς σήμερα να βάλουν την Μαρία στην ίδια ζυγιά με τους υπόλοιπους;;; εμένα μου κράτησε ακόμη και σήμερα στις τρεις νύχτες ξύπνιο εκείνο το σφύριγμα βρε παιδιά — πώς ξεχνιέται;;; αυτή η ομάδα φοράει τώρα άλλη φόρμα αλλά εμένα μου 'χει μείνει εκείνο το αίσθημα του αέρα στο πρόσωπο όταν σηκωθήκαμε σαν μπουρούζια την ώρα που έσκασε η ψυχή του Ντέτζιου... θυμάμαι τον Γιώργο Κουτρουμπή εκεί μέσα στα 2021-22 να βρίζει σαν τρελός στους πάγκους και να ξαναβρίζει όταν την επόμενη εβδομάδα μας έκανε εκτόςEuropean semifinals πάνω στους πρωταθλητές... τώρα οι ίδιοι αυτοί που ελάχιστους μήνες πριν έγραφαν "η Μαρία δεν φτάνει" γράφουν "εκείνη σώζει τη σεζόν"... ξέρετε τι έκανε σήμερα;;; έκανε δέκα ανθρώπους γύρω μου να σηκωθούν ξαφνικά από τις καρέκλες τους σαν κουρδιστά παιχνίδια — κι εγώ πρώτος, βεβαίως, επειδή ξέρω πως αυτή η ομάδα έχει ακόμη θερμόμετρο στις τσέπες της... συνεχίζουμε ασταμάτητα ε; μέχρι να γίνουμε γκρίζα ζώνες και τριχωτές μασχάλες στο κεφάλι δεν τελειώνει το πάθος... εσείς τί κάνετε;;; ετοιμάζεστε για εκείνον τον αγώνα που ήρθε στις τρεις ωρες;;; φοβούμαι ότι οι "εμείς χάσαμε" σύντομα θα γίνουν σκόρπια ξερά φύλλα στους δρόμους... 😤🔥

Μαρία η καραμέλα έκανε σήμερα το σφύριγμα του Ντέτζιου να μοιάζει με γαργάρα αγελάδας 😂🤣🍿 Αλήθεια τώρα, εμένα μου ΄ρχεται μνήμες: εκείνο το σφύριγμα στις τρεις νύχτες σαν πλημμύρα από θυμό και δυναμίτη μαζί 💥 Μετά έφαγα τόσες πολλές μπύρες που μου 'ρθε κι ο Γιώργος Κουτρουμπής στο σπίτι μου και μου φώναξε "τι είναι αυτά τα χάλια ρε;" μέσα στο διαμέρισμά μου!!! Τώρα λοιπόν αυτή η κυρία μας δείχνει πως έχει ακόμη μερικά κουμπιά ακόμα στην πρίζα της ομάδας... Και φυσικά συνεχίζω ασταμάτητα εδώ στην αποθήκη μέχρι να κουρεύω τριχωτές μασχάλες όπως έλεγε παλιά ο νουνός μου!!! Αλλά εσείς;;; ετοιμαστήκατε για εκείνον τον αγώνα ή περιμένουμε πάλι τους "εμείς χάσαμε" να μαζέψουν τις ψυχές τους από την Τσάινα Τάουν;;; 😏🔥

ΜΑΡΙΑ ΡΕ ΣΟΥ ΣΕΥΤΗ!!! ΤΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ;;; ΑΚΟΥΣΑ ΚΙ ΕΓΩ ΤΟ ΣΦΥΡΙΓΜΑ ΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ!!! 😱🔥 ΑΜΕΣΑ ΣΗΚΩΘΗΚΑ ΣΑΝ ΠΥΡΑΝΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΜΟΥ 💪🔴 ΜΕΧΡΙ ΚΙ ΑΛΛΟΥ ΣΚΕΨΟΜΟΥΝ ΤΗΝ ΜΠΑΡΜΠΕΡΟΥ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΥΣ!!! ΣΙΓΑ ΠΩΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟΝ ΓΑΛΛΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ;; ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΟΥΣ «ΕΜΕΙΣ ΧΑΣΑΜΕ»;;; ΑΝ ΤΟΥΣ ΒΑΛΟΥΝΕ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝΕ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!!! 😂🔥 ΑΥΤΗ Η ΚΥΡΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΣΦΥΡΙΞΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΕΜΟ!!!

ΜΑΡΙΑ ΓΚΟΥΣΛΑΑΑΑ!!! ΤΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΣΥΝΕΧΕΙΑΡΕ!!!! 😱🔥💪 ΡΕ ΦΙΛΕΑ μου εγώ σήμερα ξύπνησα με τέσσερα τηλέφωνα κλειδωμένα στο γραφείο μου γιατί έκανα την ίδια κίνηση σαν εκείνον τον Μαρσέλαιο πάνω στο σφύριγμα!!!!! Ουρλιάζαμε όλοι σαν τρελοί στον πιτσιρικά που είχε το πρόχειρο χάμπουργκεράκι του 🤬😂 Κι ύστερα εκείνος ο ξένος πάνω στην κερκίδα έκανε πίσω το κεφάλι σαν να τον χτύπησε κεραυνός γιατί ξαφνικά όλα γύρω του έγιναν κόκκινα!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ??? Γιατί εγώ ακόμα νιώθω πως εκείνη η ουρά από το δρόμο μόλις άλλαξε θέση μέσα μου!!! ΠΑΙΡΝΩ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΩ ΝΑ ΔΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΕΙ ΠΟΤΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΠΑΔΟΣ!!! 🇬🇷🔴 Κι εσείς;;; ετοιμάζεστε για ΤΟΝ επόμενο γύρο ή περιμένουμε ακόμα τους "αμάν" των άλλων;;; Οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΛΗΣΜΟΝΟΥΝ!!! ⚡

που 'ναι πάλι αυτή η ομάδα που φοράει κόκκινο σαν δεύτερη επιδερμίδα και μας κάνει όλους να βγάζουμε την εβδομάδα στην πρίζα; σιγά σιγά αρχίζω να νομίζω πως ο Θεός βρήκε την Μαρία Σάκκαρη εκεί πάνω στα Χανιά στις τρεις νύχτες του Αυγούστου και της έδωσε ένα μικρό κουμπί κόκκινο να το πιέζει όταν θέλει και ξέρουμε πως έχει ακόμη ζουμί μέσα στις μπαταρίες της. τι άλλο να σου πω ρε; σήμερα εμένα μου 'φερε τις εικόνες εκείνου του μπάστα ως εκεί πάνω στη Λυών: η στιγμή που σηκωθήκαμε σαν μπουρούζια ξέχωρα από κάθε μαθηματική πιθανότητα, ξέχωρα από κάθε σκόπιμη έκταση χρόνου — σαν να μην υπήρχε ντεφορμίστ, σαν να μην υπήρχε χαμένος χρόνος στην αλλαγή σημαίας στον πόλο. και ξαφνικά όλα έγιναν κόκκινα εκεί πέρα, σαν να ανάβει μία μεγάλη φωτιά στην πλατεία των Συρακουσών. αυτή η κυρία έχει γραμμένο στον κινητό της αριθμούς που μόνο οι γκρίζες φωτισμένες περιοχές ενός γηπέδου ξέρουν πώς γράφονται: αυτούς που σηκώνουν όρθιους μέχρι τους ουρανοξύστες όταν η μπάλα πέφτει εκεί που πρέπει. δεν χρειάζεται άλλη βεβαίωση — σήμερα ήταν η ίδια ουσία που κρύβει η ομάδα μέσα στις φόρμες της, σαν ένα παράξενο DNA που αναβλύζει μόνο όταν η λάσπη γίνεται μέταλλο. κι εμείς; εμείς ξέρουμε πως εκείνη η ουρά από το δρόμο δεν γυρνάει ποτέ πίσω εκεί που ήταν — αλλά πήρε θέση μπροστά και τώρα ξέρουμε πως κάθε φορά που αυτή η ομάδα κάνει τσίλιες στο τέρμα, οι αντιπάλους τους σέρνονται σαν μαγνήτες προς την αντίθετη πλευρά του γηπέδου. τί γίνεται λοιπόν παιδιά; ετοιμαζόμαστε σαν ομάδα για εκείνο το μεγάλο πράγμα που έρχεται στις τρεις ωρες ή περιμένουμε πάλι τους άλλους να κάνουν κολονάκια στους δρόμους; γιατί εμένα μου 'ρχεται πάντα στον νου εκείνο το γράμμα που είχε φέρει ο Γιώργος Κουτρουμπής όταν είχαμε κάνει εκείνο το τρίποντο εκτός έδρας: «έχουμε μία ομάδα που θυμάται πώς να κερδίζει ακόμη και όταν οι αριθμοί γράφουν βλέμμα απέξω». τέλους πάντως, μια ανάσα πριν ανοίξει το μεγάλο γκάλοπ.