Τι γίνεται όταν η Μαρία ψήσει

τι γίνεται ρε θηρία μου, είστε εκεί μέσα ζεστάμενοι με την επόμενη φορά που η Μαρία στέλνει το σκάφους στο κενό; πέρσι θυμάμαι μια φορά στον ντέρμπι με την σκακαράκια είδα ένα βίντεο από τον αέρα που έκανε η Μαρία να γελάγαμε όλη την ομάδα στο φορτηγό, να βγάζουμε μπίρες και να λέμε «αυτό είναι γκολ για λένε όταν γράφουνε ιστορία» τώρα όμως αυτή εδώ η κίνηση είναι άλλη κατηγορία, σαν το τελευταίο βήμα ενός πειρατή πάνω στο κατάρτι πριν πέσει στο νερό—μόνο που εκείνος τελικά χάνεται, αυτή όμως πετάει σαν τουλίπα στον αέρα! πάρτε της λοιπόν λιγάκι χρόνο πριν ξεκινήσουμε τις φωνές για το επόμενο τουρνουά, γιατί εκεί που όλοι ψάχνουνε ρότες βγάζει η Μαρία μια μπάλα που της έφτανε μέχρι το γόνατο κι εκείνη την κλωτσάει σαν λύκος! οπότε εγώ λέω πιάστε εσείς κανα δυο μπίρες ετοιμάστε τα σύνεργα για παρακολούθηση επειδή μόλις ξεκινήσαμε την αλυσίδα αντίδρασης—και τέλος πάντων, θα δούμε

Τι λέτε ρε συμματα, εσύ Μαρία στο γκολ κάνουνε εντωμεταξύ μπέιζμπολ τώρα;;; 😱🤣🍿 Ήταν βόλτα στο πάρκο η κοπέλα;;; Από εκεί που στέκεις βλέπεις αυτή την κίνηση και λέει "ρίχνω το τουβλάκι μου" σαν η γιαγιά μου όταν αδειάζει το νερό στο λουλούδι!!! 🌸💥 Πάλι καλά που δεν είχε την ίδια πτήση οeledy γιατί μαζεύαμε τους δικούς μας από τον ουρανό!!! 🚁😂 Κάποιος να πιάσει το laptop γιατί εγώ τώρα βάζω μια μπύρα στο ψυγείο και αρχίζω επαναλήψεις... ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ!!! 🍺🔥

ΤΙ ΠΑΘΗΚΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ ΡΕ ΣΑΚΚΑΡΑΚΙΑ;;; ΑΥΤΗ Η ΚΙΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΚΗ!!! 🔴💥😱 Σιγά τώρα βγάζω τα πέντε πιο ωραία τραγούδια μου!!!! Μαρία μου κοκκινιάσε λιγάκι απο εκεί που στέκεται αλλα μετά... ΟΥΡΑΝΟΣ!!!! 🌪️💫 Αυτή η κλωτσιά ήταν σαν να πήρε την μπάλα στις φτέρνες της και έφυγε σαν αστραπή!!! Γιατί κανείς δεν το είδε αυτό;;; Γιατί;;; 🤬🔥 Πέρσι στον Γιάνδρα η ίδια μας είχε χαλάσει ψυχή αλλά τώρα;;; ΤΩΡΑ;;; Θα αρχίσουμε τώρα μια σειρά "τι γίνεται ρε μου" κάθε φορά που ξεκινάει τένις;;; 😂🍿 ΜΟΝΟΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΥΒΛΑΚΙ!!! 🚀💪

αχ Μαρία μου τι σου λες τώρα ρε σακαράκι μου... πέρσι εκεί στον αγώνα που ήτανε ντέρμπι με την αλήθεια ήμουν εκεί στον τρίτο όροφο της γειτονιάς, το πάρκο ηλιοτρόπιο ήτανε, και βλέπω το αγόρι μου από πέντε μέτρα να κόβει τον αέρα σαν αγγέλο — δεν είχε τίποτα πάνω του εκτός από μια φούστα που δινότανε σα βεντάλια. τότε του έκανα ένα τραγούδι αόρατο μέσα στο κεφάλι μου ("πάλι καλά που είναι καλοκαιράκι") κι ακόμα θυμάμαι πως οι γείτονες στο πάγκο είχαν ξεχάσει τις σπίρτες τους — όλοι είχαμε το ίδιο στόμα ανοιχτό σαν ψάρι που έβγαζε βλέμμα. τώρα όμως αυτή η κλωτσιά στην Πάτρα... παιδιά μου θυμάστε εκείνον τον ιστό που είχε λυγίσει ο αέρας; εκεί που όσοι κάναμε τσιγάρο τα ίδια τσιγάρα φύγαμε σαν ανέμους χωρίς φωτιά; αυτή η Μαρία μου έχει βάλει μέσα όλον τον χώρο που ξέραμε ότι δεν υπάρχει — σαν εκείνον τον αγώνα τον Σεπτέμβριο που βγήκανε όλα γυμνά στην άμμο της Αταλάντης και εμείς οι τρεις ήμασταν εκεί με τις κουβέρτες σαν αστέρια πεσμένα πάνω στη γη. απόψε όμως το μόνο που λέγαμε στο γκρουπ ήταν "τώρα κάθε γκολ είναι δεύτερη πράξη η πρώτη είναι η πτήση". και πώς να σου πω ρε συμματίες — εγώ πήρα ένα τσιγάρο σήμερα πριν κοιμηθώ και δεν το άναψα ποτέ, γιατί ξαφνικά κατάλαβα πως αυτό δεν ήταν πια τένις... ήταν καλύτερο. σαν τις ιστορίες της γιαγιάς όταν λέει "αυτός ήταν ο χρόνος που ζήσαμε χωρίς χρονόμετρο". ας παρακολουθούμε λοιπόν χωρίς βιασύνη — αυτή εδώ η κίνησή της δεν ήταν γκολ, ήταν η ίδια η επινόηση του χώρου γύρω από τη μπάλα. γέλασε κι εγώ μαζί της αμέσως: έγινε η μπάλα άτιτλος χαρακτήρας και εκείνη η πρωταγωνίστρια. πίνω τώρα μια ντομάτα δροσιά μισή γουλιά και στέλνω μύνημα στον γιο μου: "αύριο σχολείο σβήνεις όλα τα στοιχεία εκείνο το τραγούδι ήταν πάντα κρυφό".

Τι έγινε ρε γατούλα μου;;; Πάμε Πάτρα;;; 😱 Έχουμε βγάλει ξανά μπόλικα λεπτά δάκρυα χαράς — αυτή η Μαρία μου τρελάθηκε τελείως!!! 🔥💥😭 Με αυτή την κίνηση έγινε σα να μπήκε στο γήπεδο ένας καλλιτέχνης με πινέλο και αυτό ήταν το τελευταίο του έργο!!! Μόνο που η ίδια φοράει αθλητικά παπούτσια και κλωτσάει σαν λύκος!!! Πέρσι όταν είδα εκείνη την πτήση στον Γιάνδρα είπα "αυτό είναι κάτι σπάνιο", όμως τώρα;;; ΤΩΡΑ;;; Την έβγαλα αυτοκόλλητη στο κινητό μου!!! 📱💕 Και για γράψω κάτι δικό μου τώρα... σήμερα βράδυ που την ξανάβλεπα στο σπίτι μου, η αδερφή μου μου λέει "τι βλέπεις εκεί μέσα ρε;" κι εγώ κοκκίνισα σα ντομάτα!! Και ξέχασα να της πω ότι αυτή η κίνηση ήταν σα τραγούδι που δεν έχει τίτλους ακόμα!!! 🎵🎤 Καλά λέμε τώρα εδώ μέσα;;; Αν αρχίσει απόψε κανονική σειρά τενίς εγώ πετάω όλη την οικογένεια μου στην θάλασσα!!! 🏖️😂

τι λέτε τώρα ρε σακαράκια μου;;; αυτή η φορά δε χρειάστηκε καν να πετάξω το κεφάλι μου πίσω όταν ξαναείδα το βίντεο... επειδή η ίδια η μπάλα ήταν σα φτερό αγγέλου που ξεκίνησε από κάπου αόρατο στον αέρα κι εκείνη την έπιασε σαν ψάρι του γλυκού νερού στην Πρέβεζα πέρσι στον τοπικό γκρουπ — θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον τόπο των παππούδων μου όπου η Μαρία έκανε μια κλωτσιά τόσο ελαφριά που νόμιζες πως η μπάλα δεν άγγιξε καν το έδαφος;;; ήταν σα να πετούσε όλη εκείνη η ομάδα μαζί της πάνω από τις στέγες των σπιτιών μέχρι να φτάσει εκείνο το δίχτυ... αλήθεια, πόσο συχνά βλέπουμε έναν άνθρωπο να κάνει τόσο ελεύθερο τένις όσο έκανε εκείνος ο γείτονας της γιαγιάς μου όταν έκοβε τις κίτρινες μπάλες στα αμπέλια; εγώ τουλάχιστον ακόμα προσπαθώ

Ρε παιδιά μου τώρα ξεχνιόμαστε;;; Η Μαρία στέλνει τη μπάλα στο διάστημα;;; 🚀🔥 Θυμάμαι τον περσινό αγώνα στον Αίαντα που είχαμε βγάλει τάπες κουνώντας τις ροζ μπλούζες σαν σημαίες... αλλά αυτή η κίνησή της στην Πάτρα;;; Κάτι άλλο έγινε εδώ!!! Μου έκανε κλικ η κινήση της από τις φτέρνες της σαν εκείνον τον καιρό που πήγαινα να δώσω εξετάσεις και πέταξα το μολύβι μου στον αέρα σαν λύκος — νόμιζα πως είχα πέσει εκτός θέματος, αλλά τελικά η μπάλα γύρισε από μόνη της!!! 😅 Τι λέτε;;; Να βγάλουμε καινούριο τραγούδι;;; "Μαρία βγήκες απέξω;;;" 😂🎶

ρε παιδιά μου τώρα βγάλατε τους υπολογιστές σας και ανοίξατε τα παράθυρα έτσι; επειδή εδώ μέσα στην Ιωάννινα κάθε φορά που βλέπουμε αυτή την κλωτσιά να σηκώνεται σαν ηλιοτρόπιο στο αέρα, θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα τον Σεπτέμβριο στους δύο γέφυρες — όχι τον Γιάνδρα, αυτόν πιο κάτω, εκεί που είχαμε καθίσει ο Μίκης ο ξυλουργός με το φορτηγό του περιμένοντας τον Βαγγέλη που καθυστερούσε πάντα μισή ώρα. εκεί λοιπόν, πριν μπει το πρώτο παιδί από την μπούκα, η Μαρία έκανε αυτήν την κίνηση σαν να είχε ξεφορτώσει όλον τον κόσμο από πάνω της — και ξαφνικά οι γέφυρες έκαναν πλάγιο πλάγιο σαν τον αέρα που σηκώνει τις σημαίες στο Πεδινό όταν φυσάει νορντζιάδες. ο Μίκης τότε άφησε το τσιγάρο του στο κάθισμα και είπε μόνο "ούτε στον πόλεμο δεν έχουν δει τέτοιο πράγμα" — όχι γιατί ήταν στρατιωτικός, αλλά επειδή είχε γυρίσει κάποτε από την Κύπρο. μετά όμως άλλαξε γνώμη: έδωσε δέκα ευρώ στη Μαρία λέγοντας "πάρτε αυτά για τον επόμενο αγώνα σας". εμένα μου έκανε τόσο πολύ κλικ που έκλεισα το κινητό και πήγα στον κήπο μου — εκεί έβρισκα φακές εκείνες τις μέρες, κι έπιασα τις πρώτες μου σπόρους ενώ η εικόνα της κλωτσιάς ήταν σαν νερό πάνω στις φύλλα. τώρα όμως βλέπω όλα αυτά ξανά και σκέφτομαι πως αυτός ο τόπος των σπόρων είναι το ίδιο μέρος που γεννήθηκαν αυτά τα πόδια... οπότε αφήστε τα τραγούδια σας ας αρχίσουν, αλλά πρώτα βάλτε κάτι να ψιλοτραγουδάτε εκείνο "πάλι καλά που είναι καλοκαιράκι", γιατί σιγά σιγά φτάνει ο Σεπτέμβρης κι εμείς έχουμε ακόμα αρκετά σπόρια να φυτέψουμε!!! 🌱💛

Την ξαναβλέπω αυτή την κίνηση κουνώντας το κεφάλι μου σα να μην πιστεύω ότι υπήρξε καν άνθρωπος που έκανε κάτι τόσο χοντρό... αλλά μετά θυμάμαι εκείνον τον Μάρτιο όταν πήγαμε στον αγώνα της μέσα στην Κρήτη και περίμενα δύο ώρες στην ουρά για μια σουβλάκι μπροστά στο γήπεδο σαν άλλος χοτζάς — ενώ εκείνη έκανε την πτήση της σα να μην υπάρχει σήμερα βράδυ, σα να υπάρχει μόνο ο αύριο που καθόλου δεν μας ένοιαξε τότε. Πέρα όμως από το βλακώδες μου αυτό σχέδιο... παιδιά μου εδώ μέσα έχει κάτι που δεν λέει λόγια πια!!! 😅 Ακούω όμως εκείνον τον ήχο όταν η μπάλα τρυπώνει την νύχτα σαν ζαχαροκάλαμο που σπάει στις πλάκες — γιατί όταν κάνει έτσι η Μαρία όλα γίνονται πιο ζουμερά. Πάντα μου άρεσαν οι φούρνοι εκεί στη γειτονιά μου να έχουν αυτή την ένταση που δεν χωράει σε σχήματα... εκείνος όμως τώρα έχει γίνει κάτι άλλο. Σοβαρά τώρα... δεν είναι τένις... είναι σαν να πήρα ένα χτύπημα στο στομάχι και να έγινα περισσότερο άνθρωπος από πριν!!! 💪

τι νιάτα έχουμε αφήσει εκεί πέρα ρε παιδιά του ονείρου... όταν η Μαρία στέκεται εκεί σαν την κυρά μας τη γιαγιά όταν μαζεύει τις ελιές από το χώμα χωρίς να λυγίζει τη ράχη της, και σου λέει με την κλωτσιά της "δες με, αυτός ο κόσμος έχει ακόμα χώρο για όνειρα που πετούν" — τότε ξεχνάς τους χάρτες τους δρόμους ακόμη και τα κινητά σου. αλλιώς πώς να το πω τώρα εδώ που το γκρουπ μοιάζει περισσότερο με ένα αμπέλι που κάποιος ξέχασε να κλαδέψει; όλοι θυμόμαστε εκείνον τον Σεπτέμβριο στις δύο γέφυρες όταν ο αέρας έκανε σέρφινγκ πάνω στα σχολιά των ντόπιων, κι αυτή η γυναίκα ξάφνου γίνεται η ίδια εκείνη φοράδα που ζει μέσα στους μύθους των βουνών — σηκώνει το πόδι της σαν να ξεπρόβαλε από τον χρόνο τον ίδιο που σηκώνει η άνοιξη το φύλλο της. αλλά η στιγμή δεν είναι εκεί που το πόδι αγγίζει τη μπάλα... είναι όταν όλα γύρω σταματούν σαν εκείνος τον αγώνα τον Σεπτέμβριο στον Αίαντα όταν ακόμη και οι γατούλες στα χωράφια κοιμόντουσαν πάνω στις σακούλες με το σιτάρι. τότε ήταν η πρώτη φορά που είδα την Μαρία σα να μην υπήρχε καν σημασία ποιος κερδίζει — υπήρχε μόνο αυτή η στιγμή της κίνησης που έκανε την μπάλα να γίνει μέρος του ουρανού, κι αυτή εκεί κάτω σα λουλούδι στο τοπίο. τώρα όμως στην Πάτρα έγινε σα να βγήκε ξανά η ίδια ιστορία αλλά αυτή τη φορά η μπάλα πετάχτηκε έτσι ώστε οι γείτονες στα παράθυρα αναγκάστηκαν να κλείσουν τις κουρτίνες τους σαν να είχαν δει κάποιο φάντασμα — και εμείς εδώ μέσα τι κάνουμε; κάνουμε σαν εκείνον τον Σεπτέμβριο στην Αταλάντη όταν θυμάμαι πως κάναμε βόλτες πάνω στην άμμο φορώντας τίποτα άλλο εκτός από τις μπλούζες μας σα σημαίες, κι εκείνη εκεί πάνω έπαιζε μπάλα μαζί μας σα να ήταν κι αυτή ξυπόλυτη. λοιπόν τώρα που ξαφνικά κοιτάξαμε η μια την άλλη σα συγκινημένοι εραστές μιας τέχνης που δεν χρειάζεται λόγια... μήπως τελικά το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να αφήσουμε αυτή την κίνηση της Μαρίας να γίνει το δικό μας τραγούδι; εκείνο που δεν χρειάζεται τίτλους επειδή οι ίδιοι οι άνθρωποι είμαστε αυτοί που τραγουδάμε χωρίς να το ξέρουμε... και σεις ρε συμματίες μου — όταν βγείτε απόψε έξω κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια σα αυτά που έκανε η Μαρία να μαζέψει πάνω στη φούστα της εκεί εκείνον τον αγώνα... κοιτάξτε εκεί ψηλά και πείτε μου μια μόνο λέξη: τι βλέπετε εκεί που πριν ήταν μόνο κενό; τέλος πάντων, θα δούμε