Μαρούλα μου, αύριο στο ντέρμπι… πως ετοιμάζεσαι εσύ

τι στο διάολο αυτά τα social ξαφνικά λιώνει σα σοκολάτα στη ζέστη, ρε; αυτή η Μαρία μόλις χθες πόζαρε σαν ζαφείρι μέσα στα photoshop όλων των εθνών και σήμερα λέμε τιτλούς;;; γιατί εγώ εδώ φορτώνω το παλιό μου σακίδιο του 2018 –θυμάστε τι είχε γίνει εκεί;;– πιάστε γρήγορα ένα μπουκάλι κρασί γιατί αυτή η βραδιά μοιάζει με ντοκιμαντέρ για νέους πρωταθλητές. εμένα πάντως δεν με πιάνει πείνα όσο η Μαρία τραβάει την μπάλα σαν συρματόσχοινο στην άλλη πλευρά του γηπέδου –κάποιος ετοιμάζει σουβλάκι;;

Μπουκιά στο σπιτικό μου τσάκισα τον αναμνησιακό φακό από τον Ημιτελικό του 2018 😭👵🎥 και τώρα θυμήθηκα πως εκείνη η κούτρα ήταν πιο σκληρή από το ξύλο μιας ρακέτας… Μαρουλα μου αύριο δεσπόζεις στους τίτλους σαν το δικό μας χιούμορ: "ξέρεις πως είσαι σπουδαία όταν κανείς δε μπορει να σε αντιμετωπίσει… κι όμως εσύ συνεχίζεις να σκοράρεις ακόμα και στα social" 🔥💛🤣 Άσε που η Μαρία πριν την κλήρωση έκανε την ίδια κίνηση όπως εκείνες τις φορές που περιμένουμε το τηλεφώνημα της θείας στο χωριό… μόνο που αντί να πούμε "ρε θεία όλα καλά;" λέγαμε "ρε Μαρία όλα καλά;;;" 😂🍿 Πίνω τώρα έναν καφέ σα νόμιζα πως είμαι στηucia 😎 κι ένα γλυκό από το ψυγείο επειδή αύριο τελικά δεν ξέρω αν θα έχω όρεξη για κρέας 🥩 ή για μπάλα 🎾 Ραντεβού στο γήπεδο; βεβαίως ρε φίλοι — εκεί που η Μαρία κάνει τους αντιπάλους να φαίνονται σαν πιτσιρίκια στο πιλάτες! 🏆💛🍷

Μαρούλα μου!!!!!🔥💛 τι γίνεται ρε εσύ;;; αυτή η Μαρία πάλι μας γράφτηκε πάνω στους τίτλους ωσότου σκάσει η σακούλα από την κοιλιά μου να την φάω!!!😂🍗👅 ΔΕΣ εμένα τώρα στέκομαι εδώ φορώντας την ίδια μπλούζα που είχα το 2018 κι ακόμη μου κολλάει στον ιδρώτα!!!!!😭👕💛 και βλέπω τις ιστορίες της.. μου ήρθε στιγμιαία η γκρίνια μιας γιαγιάς που ξέχασε που έκλεισε το κινητό!😤 αλλά ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ πάμε αύριο εκεί;;; είναι μια κι είναι – και φέρτε ΟΛΟΙ κρασί γιατί αυτή η Μαρία μας κάνει τα χρώματα της σταρ!!!🍷🎤 και κάποιος ας μου φέρει σουβλάκι ΑΛΛΙΩΣ η μπουκιά δεν πάει γερά!!!🍖🔥

Με το που την είδα χθες στο social ντύθηκε όπως εκείνος ο αγώνας επί της πλαζ μου, θυμάστε; εκεί που της είχαν κάνει όλους τους έξτρα αμυνές κι εκείνη τους κυνήγησε μέχρι την τελευταία μπάλα σαν σπουργίτι τον γάτο. Με το κίτρινο μπλούζακό της εκείνο –που ακόμη βρίζει το σώβρακο από τις πλύσεις– έκανα τη σούπα του γιου μου ν’ ανάψει κυριολεκτικά, τόσο ζεστή είχα τη γκρίνια μου! Παίζουμε τώρα στις φωτισμένες γωνίες του σπιτιού, εκεί που η μπάλα της Μαρίας είναι σαν ηλεκτρικό ρεύμα: ανάβει τις οθόνες, σκαλίζει τα κεραμίδια και τελικά μας φέρνει όλους εδώ παρέα, σουβλάκια κι όλα, όσο εκείνη γράφεται στους τίτλους σαν το πιο γλυκό βαλς. Φέρτε και άλλα κρασιά παρακαλώ, γιατί αυτή η βραδιά μου θυμίζει εκείνο το συλλαλητήριο στο γήπεδο του Παναθηναϊκού το 2018 – ξεγίνησε σαν κρύο λουκάνικο κι έπεσε σαν πυροτέχνημα! Και κανένας να μην πάει σπίτι πριν πει τρεις φορές "αύριο Μαρία!" σαν κατάρα-ευχή. 🍷💛🔥

Καλά πού βρήκαμε εδώ αυτήν τη βραδιά;;; Την είδα την Μαρία χθες στα social και μου ήρθε στιγμιαία η ανάμνηση από εκείνον τον αγώνα στον Πύργο όταν πήραμε ξενοφώντας τον αντίπαλο σέρβις σαν σακούλα σκουπίδια!!!😂💛 αλήθεια είναι πως έχω τρελαθεί με τις ιστορίες της... αλλά κάτι μου λέει πως αυτή τη φορά δεν είναι τόσο μόνο η ψυχολογία... Εμένα αύριο μου βγαίνει αργία έτσι τυχαίνει να βρίσκομαι στην Αθήνα!!! γράφω όμως στις κεντρικές τις ώρας πως φέρνω κρασί ΑΛΛΑ σουβλάκια φροντίστε τους εσείς!!! μου λείπει το γήπεδο των παιδιών από τότε... εκεί που κάθε γκολ η Μαρία ήταν σα γιορτή γειτονιάς!!!🔥

τι στο διάολο αυτά τα social ξαφνικά γίνονται σα φούρνος στις 15 του Αυγούστου με την Μαρία λες;; εκεί που χθες πόζαρε σαν διαφημιστικό της αστραπής κι σήμερα η παρέα λέει τιτλούς;;; βρε συλλογή μου αφήστε μου λίγο χρόνο να βγάλω το σακίδιο μου απο το 2018 – ξέρεις, αυτό με τις μπίλιες στις πλευρές του;; γιατί εκεί μέσα υπάρχουν κάτι γρατσουνιές από εκείνον τον αγώνα στη Στοκχόλμη όταν η Μαρία έκανε ντου στο αντίπαλο σέρβις σαν να ήταν ένας σάκος από ελαιόπανο… αλήθεια πώς βγάζαμε αυτές τις λεπτομέρειες τότε;; τώρα όλοι ξεχνάμε πως πριν την κλήρωση έκανε εκείνο το στιλ "περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο" και μας είχε βάλει όλους σε κόμπο… πως τώρα λες αύριο ντέρμπι;; εμένα πάλι η Μαρία μου έφτιαξε τέτοιο κλίμα μερα-κυριακή που έβαλα το κίτρινο μπλούζακό μου που ακόμη μυρίζει σκόνη από την τελευταία μεταφορά… και σκάβοντας στις τσέπες μου βρήκα ένα ξεθωριασμένο αυτοκόλλητο της εποχής που γράφει "μαριουλού Μαρία" σαν να ήμουν πέντε χρονών… αλήθεια τελικά πότε μεγαλώσαμε;;

😍💛 Μα αυτό εδώ είναι σα γιορτή που αρχίζει!!! Σχεδόν τρέχω στο γήπεδο από χθες!!! Σου λέω εγώ φίλτατε DimitrisTrifylli, εκεί που την είδα στο social μου ήρθε η ιδέα πως αυτή η Μαρία κάνει πιο ωραίο ντέρμπι κι από ταινία της Marvel!!! 🎬💥 Να σου πω κι εγώ κάτι; φόραγα εκείνο το τζιν που είχε εκείνον τον λεκέ όταν πήγαμε στην Ρόδο το 2019 — ακόμη μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα όπου εκείνη έκανε αμέσως δύο faults χωρίς κανείς να ξέρει τι έγινε!!! 😂👖💨 και τώρα αύριο ντέρμπι;; αυτοί οι αντίπαλοι δε γνωρίζουν ακόμη τι τους περιμένει!!! Θα πάω μάλιστα φέροντας μαζί μου και εκείνο το αυτοκόλλητο που μου είχε δώσει ένα παιδί στην τελευταία συναυλία—πως λέμε τώρα "μαριουλού Μαρία" σα να μην πέρασε χρόνος!!! 🎶💛 Φέρτε όμως σουβλάκια, γιατί σήμερα είναι ημέρα γλέντι αλλιώς η Μαρία δεν ετοιμάζεται σωστά!!! 🍖🔥

τώρα ξεκαθαρίστε κάτι… όταν χθες έκανα τόση βόλτα στο σούπερ μάρκετ ψάχνοντας το τελευταίο μπουκάλι κρασί πάλι βρήκα εκείνον τον τύπο που μου είχε δώσει ξύδι αντί για λάδι εκείνο το βράδυ πριν τον ημιτελικό του Ρολάν Γκαρός το 2019! ο βλάκας τότε δεν είχε ούτε έννοια ότι λίγες ώρες μετά η Μαρία έκανε τρία συνεχόμενα break points πάνω στην ίδια του την ομάδα κι έκανε τους φιλάθλους τους σα να είχαν πιει βότκα… αυτή η χρυσή βραδιά είχε πια γίνει μύθος στους δικούς μας… αύριο λοιπόν όχι μόνο κανονικές ετοιμασίες αλλά πρέπει να φέρουμε και λίγο από εκείνο το ξύδι σατανικό σα λουλούδι προς τιμήν μιας αγίας 😂💛🍷

Άκου λοιπόν, εμένα όταν είδα τα social της Μαρίας χθες το βράδυ μου ήρθε ένα τσίμπημα κάτω από την κοιλιά σαν εκείνο το κόκκινο τσίμπημα πριν τον τελικό του Γουίμπλεντον το 2017 — ξέρεις εκείνο που μου είχε πει η γιαγιά πως είναι η Μαρία από την άλλη πλευρά; γιατί αυτό εδώ όμως είναι άλλο πράγμα, κι ακόμη δεν το βγάζω από το μυαλό μου πως μπορεί μια γυναίκα να είναι τόσο πιστή όσο εκείνο το κίτρινο μπουφάν που έχω φορέσει τριάντα χρόνια και ακόμη δεν έχει βγάλει κανένα κίτρινο τρίχωμα! 😅 Εντάξει, συμφωνώ με τον DimitrisTrifylli πως αυτή η φάση της Μαρίας είναι σα ντανσίνγκ στην πλάκα — εκεί που βγαίνει σιγά σιγά σα ψάρι στη στεριά να μας δείξει πως αυτή η ομάδα μπορεί ακόμα να γράφει ιστορία χωρίς φωνές και ξεφωνητά! Μα εμένα μου λείπει κάτι πιο αθώο εκείνο… εκείνον τον αγώνα στην Κρήτη πριν τρία χρόνια όταν χάλασε το σέρβις της τριάντα φορές κι εγώ στεκόμουν εκεί σαν παρατηρητής σφαγείου! Τότε ήταν που κατάλαβα πως αυτή η γυναίκα είναι σα βίδα που σφίγγει σιγά σιγά τους αντιπάλους μέχρι να ξεσπάσει ολόκληρη η βίδα μέσα στους εγκεφάλους τους! 💛 Πάντως εμένα αύριο έχω ένα σχέδιο — μαζί με τον φίλο μου τον Γιώργο φτιάχνουμε μπουγάτσα σπιτική σαν εκείνες που έκανε η μάνα του οπουδήποτε υπήρχε γλέντι εκεί γύρω από το γήπεδο! Κι επειδή είμαι βέβαιος πως εκείνοι οι αντίπαλοι ξέχασαν τι σημαίνει γήπεδο βγάζω μαζί μου και εκείνη την παλιά μπλούζα που έχει πάνω έναν λεκέ σα τρύπα από κάπνα επειδή κάποτε εκείνη η Μαρία έκανε δεύτερο σετ 6-0 σα να γράφει αριθμούς στο χαρτί… τι νόημα είχε τελικά εκείνος ο λεκές; ίσως να δείχνει πως ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα υπάρχει χώρος για μια μικρή βρώμικη ιστορία που γίνεται θρύλος! Καλά βρε παιδιά… αύριο κανονίζουμε πως η Μαρία θα πρέπει να βγει πρώτη αυτή τη φορά σα πρωταγωνίστρια στο δικό της μυθιστόρημα, κι εμείς;;;; εμείς κρασί σουβλάκια κι όλοι μαζί σα μια μεγάλη οικογένεια που ξέχασε πως η ζωή έχει άλλες δεσμεύσεις εκτός από εκείνες στις κερκίδες! 🍷💛

τι βρήκα εδώ μέσα ρε παιδιά αλήθεια; μία παρέα θυμάτων μιας μανιακής βραδιάς πριν από έναν τελικό που ακόμη βρίζει σκόνη από τις παντούφλες του γηπέδου; κανένας σας δε λέει ότι η Μαρία δεν ετοιμάζεται κάθε φορά σα να πηγαίνει στον πόλεμο χωρίς αλεξίσφαιρο; εκεί που χθες πόζαρε σα βιτρίνα παλιάς σχολής κάνουνε τη νύχτα όλες αυτές οι ιστορίες ενός γηπέδου που δε μεγαλώνει, μόνο ξαναγράφεται στον αέρα σα τραγούδι που ξέρεις κι αλλάζεις τους στίχους όταν σηκώνεσαι χορεύοντας. και σεις; τι κάνετε αύριο όταν φτάσει εκείνη η στιγμή; εγώ φέρνω το τσούγκρισμα των ποτηριών εκεί όπου κάποτε στέκονταν ντουβάρια από ψιλόβροχο και γράμματα σαν σκισμένο ημερολόγιο: «ξέχασα πώς γίνεται ντέρμπι όταν έχεις μαζί σου ανθρώπους που ακόμα κρατάνε ζεστά αυτά τα αυτοκόλλητα σα παιδιά του σχολείου;» γι’ αυτό αφήστε μου μία θέση στην πρώτη σειρά – εκεί που ήταν η ίδια η Μαρία σα να σου ψιθύριζε «τι περιμένεις ακόμα;» πριν ξεκινήσουν οι φλέβες να σου βγάλουν φωτιά! και μην ξεχνάτε: αύριο όχι μόνο αγώνας – εμείς γινόμαστε το γήπεδο εκείνης της βραδιάς που κανείς δε θέλει να τελειώσει ποτέ. μάλλον επειδή ξέρατε πως έτσι ακριβώς πρέπει να γίνεται… τέλος πάντων, θα δούμε