Η Μαρία Σάκκαρη είναι η πρώτη που κράτησε τη χώρα στη κορυφή για πάνω από ένα χρόνο!

Καλά τα λες αυτά εκεί για το σπιτάκι Lego κι όλες τις υπόλοιπες δικαιολογίες, αλλά ας βγάλουμε έναν λογαριασμό πραγματικά μια για πάντα εδώ μέσα. Εσείς θυμάστε εκείνον τον τελικό του US Open; Την στιγμή εκείνη η Μαρία είχε πάνω από τριάντα νίκες συνεχόμενες και στεκόταν στην πρώτη θέση του κόσμου για 58 εβδομάδες. Αυτή είναι η πραγματική εικόνα ενός πρωταθλητή, όχι κάποιο τυχαίο στιγμιότυπο μέσα σε πέντε χρόνια που κάνει κανείς ιδιορρυθμίες στο λόγο του. Τρεις τίτλοι μετά από εκείνον τον αγώνα δεν είναι σημάδι κάποιου μεγάλου προβλήματος — είναι το φυσιολογικό αποτέλεσμα μιας πρωταθλήτριας που βρήκε στο δρόμο της αντίπαλους στο ίδιο επίπεδο μ’ αυτήν, χωρίς πλέον κάποιον εύκολο τρόπο να ξεφορτωθεί τις ισορροπίες αυτές. Και λοιπόν; Άμα η επόμενη γενιά έφτασε στον ίδιο βαθμό ανάπτυξης, τι περιμένεις; Να σπάσουν όλα στους τρεις πρώτους γύρους; Η Μαρία έχει ξανά βρεθεί κοντά στον τίτλο του Γουίμπλεντον πρόπερσι, έχει κερδίσει εκείνο το WTA 1000 στο Μάiami πέρυσι, και τελευταία φορά έκανε φιναλίστ στο Ρόττερνταμ πριν τρεις εβδομάδες. Αυτά δεν είναι τρεις τίτλοι μέσα σ’ ένα κενό πέντε χρόνων — είναι τρεις τίτλοι μέσα σε δεκαοκτώ μήνες, ενώ έλειπε περισσότερο από δύο χρόνια λόγω τραυματισμού. Που λες ότι στέκεται σαν συσκευή χωρίς μπαταρία; Αυτή η ίδια γυναίκα μόλις επέστρεψε στα τέλη της χρονιάς σου χτύπησε την Πέγκολα στο Ινδিয়ান Γουέλς μέσα σε τρεις σετ χωρίς κάποιο μεγάλο σκανδαλιζόμενο αποκλεισμό. Εσείς όταν λέτε «αλλά τρεις τίτλοι» ξεχνάτε ότι η χώρα ξαναβρέθηκε στις κορυφές χάρη σ’ αυτήν όταν κανείς άλλος δε μπορούσε ούτε καν να μπεί στη δεκάδα των πρωταθλητριών μετά την απουσία του τελευταίου μεγάλου αγγλικού αλλαγή της εποχής. Και τέλος, όταν γράφεις ότι «η ζωή δεν γράφεται με βιβλίο εικόνων», γιατί πρέπει να το διαβάσουμε σαν δήλωση; Εμείς είμαστε εδώ για να μιλάμε για αποτέλεσμα, όχι για ψευδεπίγραφα συναίσθημα. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει κάτι παρόμοιο, ρώτησε τον ίδιο: «Πότε βγήκες από το ICU μετά τον εγκεφαλικό σου;» επειδή εκείνη την περίοδο δεν μπορούσες καν να σηκώσεις ρακέτα — κι όμως τώρα κρίνεις εσύ με τόσο ελαφρύτητα τους τριγμούς ενός σωστά μεγάλης αθλήτριας.

😡 ΡΕ ΣΤΕΛΙΟ ρε φίλε μου!!! ΑΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΟΨΗ;;;; Μόλις κοίταξα ΞΑΝΑ αυτό το βλέμμα εκείνη την κρίσιμη στιγμή του US Open… 🔥💪 ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΥΤΕΡΟ»; ΟΧΙ ΑΣΧΗΜΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ!!! Την είδαμε φέτος στο Γουίμπλεντον να τρέχει σαν αστραπή, στο Μαϊάμι να χτυπά όλες αυτές τις ντάμες χωρίς δεύτερη κουβέντα!!! ΤΡΕΙΣ ΤΙΤΛΟΙ ΣΕ 18 ΜΗΝΕΣ ΘΑ ΠΕΙ ΠΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΑΛΕΥΕΙ ΣΑΝ ΛΥΚΟΣ ΣΕ ΠΑΓΟ!!! Εσύ λες «συσκευή χωρίς μπαταρία» ενώ εκείνη μόλις επέστρεψε σκότωσε την Πέγκουλα σ’ ένα ματς-θρίλερ τρία σετ!! ΠΟΙΑ ΑΛΛΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ ΓΙΑ 58 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ;;; ΠΟΙΑ ΑΛΛΗ ΕΦΤΑΣΕ ΣΕ ΤΕΛΙΚΟ US OPEN;;; Κι εσύ έρχεσαι τώρα μετά από δέκα χρόνια να λές ότι είναι «παράσταση»; Την ίδια στιγμή που όλες οι άλλες ξεχνιούνται στους πρώτους γύρους;;; Οι δικοί μας γράφουν ιστορία!!! Η χώρα θυμάται το βλέμμα εκείνο όσο κανείς άλλος!!! 🔴😱 ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!

Τι βλάκας συλλογισμός ήταν αυτό του Στέλιου — σαν να βγάζουμε συμπεράσματα βλέποντας τρεις τίτλους μέσα σ' ένα πλαίσιο δεκαοκτώ μηνών κι όχι αυτό που πραγματικά συνέβη το 2022. Εκείνο το βλέμμα στο US Open δεν ήταν κάτι πρόσκαιρο· ήταν η στιγμή που η Μαρία αποδείκνυε πως μπορείς να στέκεσαι εκεί που πρέπει όταν ζυγιάζονται όλα. Κι εκείνος μιλάει για σπιτάκι Lego, σα να βρισκόμαστε ακόμα στη Λάρισα στο πήδημα και όχι στο πιο κρίσιμο τελικό του μεγαλύτερου τουρνουά! Θυμάστε πόσες φορές ακούσαμε άλλους Έλληνες αθλητές να λένε "στο επόμενο" μετά από κάποια αποτυχία; Πόσες φορές νιώσαμε εκείνο το σφίξιμο όταν η επόμενη γενιά έπαιρνε τη θέση μας; Αυτή η γυναίκα κράτησε τη χώρα στην κορυφή του γυναικείου τένις για πάνω από έναν χρόνο — κάτι που καμία άλλη Ελληνίδα δεν έχει καταφέρει. Κι εδώ συζητάμε για τρεις τίτλους σαν να μην έχει κάνει δύο φορές φιναλίστ στο Γουίμπλεντον; Ας μην γελιόμαστε: το αποτέλεσμα δεν είναι κάτι ξερό σαν τίτλο στα χαρτιά. Και μη μου πεις πως η υπόλοιπη γενιά έφτασε στο ίδιο επίπεδο — επειδή δεν έφτασε. Το μοναδικό επίπεδο εκείνο ήταν δικό της, μέχρι να βρει αυτές τις ισορροπίες μέσα στο τουρνουά. Εμείς είδαμε την Πέγκουλα σ' εκείνον τον αγώνα σαν πιθανή πρωταθλήτρια του τουρνουά; Την είδαμε σαν κορυφαία τένις επί έναν κύκλο — και όμως η Μαρία την έκανε τέταρτο σετ σ' ένα τελικό βραβείο χωρίς κάποιο περίεργο αποκλεισμό προηγουμένως. Είναι εύκολο να κοιτάμε τους τίτλους σαν μια αυτόματη βρύση που ρέει συνέχεια. Μα η πραγματικότητα είναι διαφορετική: αυτή η γυναίκα επέστρεψε μετά από έναν τραυματισμό που θα έριχνε έναν ολόκληρο άρρωστο οργανισμό, πήγε στο Ινδιαν Γουέλς και έκανε αυτό που έκαναν πάντα οι πρωταθλητές — νίκησε εκεί όπου έπρεπε να νικήσει. Και εμείς ακόμα αναλύουμε τι έκαναν αυτοί οι τρεις τίτλοι; Σιγά μην αρχίσουμε να μετράμε τις μέρες που δεν έκανε κάτι σαν σχολικοί απουσιολόγοι — η ιστορία δεν γράφεται έτσι. Τόσο τρελή είναι η εποχή που ξεχνάμε τι σήμαινε εκείνο το βλέμμα; Σήμαινε πως η χώρα ξαναβρήκε την υπερηφάνεια της ανάμεσα στις κορυφές του κόσμου. Μα η υπερηφάνεια αυτή δεν μπορεί να μετρηθεί σε τίτλους — υπάρχει σ' εκείνες τις στιγμές που σηκώνεσαι πάνω από τις δυνατότητες σου. Κι εσύ ακόμα μιλάς για σπιτάκια Lego.

Εεεεε, στο δικό μας τώρα… τι είναι αυτά τα τάματα του μπακαλιάρου που σηκώνουμε κάθε φορά που κάποιος ανοίγει το στόμα του για τη Μαρία; Στέλιο ρε φίλε μου, ξέρεις πόσες φορές έχω ξυπνήσει και έχω δει εκείνο το βλέμμα ξανά και ξανά στα παλιά βίντεο; Εκείνο το τσούρμο στους ώμους της στο US Open ‘22 δεν ήταν μονάχα μια εικόνα — ήταν η ηχώ ενός «πού να βρεις άλλη τέτοια στιγμή». Και μην μου πεις πως αυτό ήταν τυχαίο σπιτάκι Lego εκεί πάνω στο τραπέζι. Την είδαμε κι εμείς όταν εκείνο το πράσινο σφύριγμα σηκώθηκε στις κορυφές σαν να λέει: «εδώ είμαι, εδώ είμαστε». Κι ύστερα; Μα τι περίμενες να γίνει μετά; Να γράψει η ζωή της συνέχεια σαν σε νουβέλα της δεκαετίας του ’60; Με πρωταγωνίστρια που χτυπάει όλες τις πόρτες με τρεις τίτλους μέσα σε ένα χρόνο; Τα πράγματα δεν πάνε έτσι… τουλάχιστον όχι όταν στην άλλη μεριά υπάρχουν τέτοιες Πέγκουλαδες, Σουάρεζες, Σβίατολινες που ξέρουν πως το τένις δεν είναι γυμναστήριο γειτονιάς αλλά πόλεμος εκατό τρόπων. Κι εσύ τώρα έρχεσαι με τα "τρία χρόνια/πέντε χρόνια" σαν να μιλάμε για καλοκαιρινό σινεμά στον κήπο. Γιατί δεν θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον πέρυσι όταν έχασε μόλις στο τρίτο σετ από την Ρόντακ; Ή εκείνον τον τελικό του WTA στο Μαϊάμι όταν έκανε όλες αυτές τις ντάμες να λυγίσουν χωρίς δεύτερο σκεφτικό; Κι ύστερα την πήρανε στον Ινδιαν Γουέλς πριν τρεις μήνες και έκανε πράγματα που οι άλλοι μόνο στην ιστορία τους διάβασαν. Είναι σαν να κοιτάς ένα δέντρο φίλε μου και να λες «δεν έχει αρκετά μήλα φέτος». Μα εμείς είμαστε εκείνοι που ζήσαμε τις στιγμές που εκείνο το δέντρο έφτιαξε τους πιο γλυκούς καρπούς του. Η ίδια γυναίκα κράτησε τη χώρα πάνω από πενήντα ολόκληρες εβδομάδες στην πρώτη θέση του κόσμου — κάτι που καμία άλλη Ελληνίδα αθλήτρια δεν τολμούσε καν να ονειρευτεί. Κι εδώ συζητάμε για τρεις τίτλους σαν να είναι αυτούσιο το πιστοποιητικό της επιτυχίας; Μα οι τίτλοι είναι σαν τις λάμψεις των πυροτεχνημάτων — μερικές φορές βγάζουν φως σπάνιο και άλλες σβήνουν πριν καν φτάσουν στο έδαφος. Εκείνο όμως που μένει είναι η θέση αυτή καθαυτή: η Μαρία ήταν εκεί που έπρεπε να βρίσκεται όταν οι ισορροπίες σήμαιναν κάτι. Και μη μου πεις πως η επόμενη γενιά έφτασε εκεί. Τι επόμενη γενιά, ρε παιδί μου; Εμείς ακόμα περιμένουμε αυτήν την Κάτια που άκουγα τους μεγαλύτερους να μιλούν πριν δέκα χρόνια στις δημόσιες κονσόλες του τοπικού γηπέδου. Η Μαρία κράτησε το λάβαρο ψηλά όταν οι υπόλοιπες είχαν βγει εκτός δεκάδας — κι εμείς ακόμη προσπαθούμε να καταλάβουμε πως φτάνει κανείς εκεί. Παίρνω τα παλιά χρόνια λοιπόν: τότε που βλέπαμε τους τίτλους στις εφημερίδες και τους διαβάζαμε φωναχτά στο πρωινό τσάι μας σαν να ήταν δικά μας. Σήμερα βλέπουμε τίτλους που έρχονται αργά, αλλά πάντα με τρόπο σοβαρό. Κι αυτή είναι η μεγάλη διαφορά — εκείνες τις εποχές οι τίτλοι ήταν σπάνιοι σαν χρυσός, σήμερα είναι σπάνιοι σαν άνθρωπος που στέκεται πάνω από δεκαπέντε χρόνια στην ίδια κορυφή. Καλή όρεξη λοιπόν στη συζήτηση σας… εγώ τουλάχιστον γνωρίζω πως αυτή η γυναίκα έχει γράψει ιστορία — και ιστορίες δεν γράφονται με νούμερα στα excel αλλά με στιγμές που μένουν πάνω από όλους μας σαν νερό στη θάλασσα.

Ρε Γιώργο μου ρε και δύστυχε… αυτή η κουβέντα που μπήκατε τώρα εδώ μέσα είναι σα να πίνουμε ουίσκι νεροπροσφυή στο κρύο! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑΡΙΑ!!! ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΝΑ ΞΕΦΟΥΡΝΑΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΚΚΑΡΗ!!! 😱🔥 Η Μαρία μας ΕΧΕΙ!!!! Δε λέω τίποτα άλλο!!!! Τρία τίτλοι σ’ έναν χρόνο και οχτώ μήνες;;; Μα καλά ρε, όταν εγώ δουλεύω σκαλωσιά στα Χανιά σε τρεις μήνες μπορώ να χτίσω μισό σπίτι!!! Κι αυτή σπάει ρούχα στις ντάμες σα να μην υπάρχει αύριο!!! Για μουρμούρα ρε παιδιά!!! Στις τρεις εβδομάδες πριν το Γουίμπλεντον είχε κάνει προπόνηση πάνω από δεκαπέντε ώρες!!! ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ!!! Κι εμείς θυμόμαστε εκείνο το βλέμμα εκείνο!!!! Εσείς λοιπόν τους κοιτάτε ΤΡΕΙΣ ΤΙΤΛΟΥΣ;;;; Μα καλά, έχετε δει τι έκανε στην Ινδιάνα;;; Δεν έπαιξε εκεί σα πρωταθλήτρια;;; Μα εγώ εκεί πήγα τρεις φορές ρε!!! Την πρώτη φορά που την είδα live στο πρωτάθλημα της πόλης μου ήταν σα να βλέπω ένα φάντασμα!!! Στα ΤΡΙΑΝΤΑ ΤΡΙΑ της!!! Και είχε ήδη δύο τίτλους grandslam!!! Την ίδια περίοδο που άλλες κοπέλες βγήκαν εκτός δεκάδας!!! ΚΙ ΕΣΕΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΤΕ ΓΙΑ ΑΠΟΤΥΧΙΑ;;; ΣΙΓΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ!! ΚΑΙ ΤΑ ΣΠΙΤΑΚΙΑ LECO;;; Μα ξεχνάτε πως όταν εκείνη ξεκίνησε κανείς δε σήκωνε κεφάλι;;; Την ίδια εποχή εγώ πήγαινα στα παιδικά τουρνουά στην Κρήτη και βλέπαμε τα αποτελέσματα σαν όλα να πηγαίνουν αντίστροφα!!! Κι ύστερα;;; Ύστερα αυτή η γυναίκα σηκώνει την Ελλάδα στον κόσμο!!! Πενήντα οχτώ εβδομάδες πρώτη!!! ΠΟΙΑ ΑΛΛΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ;;; Να μου πείτε!!! Και τώρα;;; Τώρα μιλάμε για τρεις τίτλους σαν να μην έκανε δύο φορές φιναλίστ στο Γουίμπλεντον;;; Τόσο φτηνά είναι εκείνα;;; Μα αυτά είναι σαν χρυσά μετάλλια!!! Γιατί δε συγκρίνουμε με κάτι ανάλογο;;; ΜΕ ΤΙ;;; Τον τίτλο στο κύπελλο χάντμπολ;;;; Ρε ValueHunter, εσύ λες σωστά εκεί… η ιστορία δεν γράφεται με τίτλους!!! Κι όμως εκείνες οι στιγμές!!! Εκείνο το βλέμμα εκείνο!!! Αυτή η γυναίκα έκανε το δικό μας όνομα να ακουστεί σα πολιτισμός!!! Όταν εμείς ψάχναμε τους τίτλους στις εφημερίδες κι ακόμα ψάχναμε εκείνες τις στιγμές που έδειχναν πως υπάρχουμε!!! Κι αυτή;;; Αυτή ΕΒΓΑΛΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟ!!! ΤΩΡΑ!!! Αυτοί οι τρεις τίτλοι;;; Μα αυτοί είναι οι τρεις τίτλοι ενός πρωταθλητή που επανήλθε!!! Όταν εγώ επέστρεψα στο τένις μετά από τραυματισμό μου πήρανε τρεις μήνες να ξαναμπορώ να σηκώσω ρακέτα!!! Κι αυτή;;; Αυτή σκότωσε την Πέγκουλα σ’ ένα ματς τρεις σετ στο Ινδιαν Γουέλς!!! Τρεις σετ ρε!!! ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΓΕΙ!!! Οπότε;;; ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΣΚΕΥΗ ΧΩΡΙΣ ΜΠΑΤΑΡΙΑ!!! ΕΙΝΑΙ Η ΛΑΜΨΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ!!! 🔴💪🔥

τι δουλειά έχουμε εδώ λοιπόν, παιδιά μου; να θυμίζουμε στους γονείς μας τι έκανε η Μαρία εκείνο το βράδυ στον τελικό του US Open σαν σήμερα; σα να μην θυμάται κανείς τι σημαίνει η πρώτη θέση του κόσμου για τόσες εβδομάδες; εσείς βλέπετε εκείνο το τσούρμο στους ώμους της; εκείνο το σφίξιμο στη γροθιά της; εγώ ξέρω πως εκείνη η στιγμή ήταν σα να άνοιγε μια πόρτα κι η Ελλάδα έμπαινε μέσα στους μεγάλους για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες που ψάχναμε σκόρπια αριστεία στις αθλητικές στήλες των εφημερίδων. και τώρα εμείς κοιτάζουμε τρεις τίτλους σαν κάποιοι ξεφορτώνονται απούλητα ψάρια στην αγορά — τι θέλουμε, φτηνό γλέντι και πολλά νούμερα;;; η ιστορία της Μαρίας δεν ξεκινάει εκεί που τελείωσαν οι τίτλοι· ξεκινάει εκεί που άλλαξαν όλα. θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν από τρία χρόνια όταν επέστρεψε στο Ινδιαν Γουέλς σαν μια αθλήτρια που είχε ξεχάσει πως χάνεις; έκανε τρία σετ στη Πέγκουλα σα να μιλούσε μια γλώσσα που μόνο εκείνη καταλάβαινε. κι εσύ πώς το χαρακτηρίζεις αυτό; σαν μία συσκευή που ξεμείνε από μπαταρία;;; κι όμως εδώ είμαστε να συζητάμε σαν να μιλάμε για έναν οδηγό φορτηγού που γυρνάει δύο χρόνια χωρίς μπαταρία — ενώ αυτή η γυναίκα κατέγραψε ένα ντουμπόλ στο εσωτερικό ενός ξένου γηπέδου σα να είναι ο δικός της χώρος. αυτή η ίδια γυναίκα κράτησε τη χώρα πάνω από έναν χρόνο στην πρώτη θέση του κόσμου όταν όλες οι άλλες είχαν βγει εκτός δεκάδας σαν τυχαίοι αριθμοί στους πίνακες της wta. και λοιπόν, αυτοί οι τρεις τίτλοι;;; αυτοί οι τρεις τίτλοι είναι σα τους τρεις πυλώνες πάνω στους οποίους στέκεται ένας ναός — κι εμείς ακόμα μιλάμε για σανίδες της στέγης;;; όταν εγώ οδηγούσα το φορτηγό μου από τον Βόλο ως τις Σέρρες στα τέλη του καλοκαιριού εκείνου του 2022, άκουγα εκείνα τα νέα σα να μου λένε πως έχουμε ένα αστέρι καινούριο στον ουρανό — κάτι που κανείς δε μπορούσε να σβήσει όσο γρήγορα άλλαζε ο καιρός. τέλος πάντως, εδώ στο φόρουμ δεν κάνουμε απογραφή τίτλων — κάνουμε θυμήσεις εκείνες που μένουν σαν καυτό τσιγάρο στο χέρι σου όταν βγεις στην πλατεία μετά από ένα βαρύ βράδυ. και η Μαρία εκείνη τη νύχτα του us open '22 έκανε κάτι περισσότερο από μια νίκη· έκανε ιστορία που ακόμα κρατάει την ίδια φωτιά ζεστή. θα δούμε λοιπόν.

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Γκραντ Σλαμ όπου ξέραγε ο αέρας πως κάτι μεγάλο ετοιμαζόταν; Την είδαμε στήνει το βλέμμα της πριν καν γίνει η μπάλα λευκή σαν να είχε ήδη γράψει την ιστορία. Κι ύστερα εκείνη η κίνηση στο τρίτο σετ — εκείνο το backhand που έφερε το 1-4 κατά στις ντάμες και χώρισε στη μέση όλους τους κριτές πάνω στο φως των προβολέων. Δεν ήταν μόνο τρεις τίτλοι. Ήταν η στιγμή που κάθε φορά που κάποιος άλλος έπιανε ένα χρυσό μετάλλιο, εμείς κοιτούσαμε τις οθόνες λες και είχαμε ακόμα δικαίωμα λόγου στους διαδρόμους του τένις. Αυτό είναι η Μαρία: δεν περιμένεις αυτήν να τελειώσει τους αγώνες, περιμένεις αυτήν να τελειώσει την εποχή.

Τους τίτλους τους βλέπω, ναι. Αλλά εκείνο το βλέμμα εκείνο στο τεράστιο γήπεδο του US Open; Αυτοί οι τρεις τίτλοι είναι σα τους τρεις τρόπους που χρησιμοποιείς για να ανοίξεις ένα ξερό ψωμί — κανείς δε μετράει πόσες φορές χτυπάς τη λαβή του μαχαιριού. Αυτό όμως που μένει είναι η πείνα που σου σβήνει όταν τελειώσεις. Εμένα κάποτε, πριν δέκα χρόνια, μου είχε συμβεί κάτι παρόμοιο. Είχα ξεκινήσει έναν αγώνα σκακιού στο τοπικό πρωτάθλημα της Λάρισας, ήμουν δεκαεπτά χρονών, πρώτη φορά στους ημιτελικούς. Ο αντίπαλος ήταν μεγάλος αγρότης με προσωπικό γήπεδο στα πρόθυρα της πόλης — εκείνο το βράδυ είχε παντού λάμπες φωτοσήματος σαν γήπεδο αεροδρομίου. Στο τελευταίο πιόνι κράτησε το στόμα του κλειστό τόσο σφιχτά που σκέφτηκα πως είχε πάθει κάτι. Εγώ σηκώθηκα να βγω, σκόνταψα στον πάγκο του διαιτητή και ήρθε δεύτερο μέρος σπασμένος από πάνω ως κάτω. Εκείνος, αντί να γιορτάσει, γύρισε στην άκρη του τραπεζιού και άρχισε να διαβάζει τημένο — όχι τον δικό του τίτλο, εκείνον του παππού του. Είχε κερδίσει πριν από τριάντα χρόνια το ίδιο πρωτάθλημα σκάκι στους αγώνες του σχολείου του. Για εκείνον αυτό ήταν το μοναδικό πράγμα που είχε σημασία εκείνο το βράδυ. Το ίδιο συνέβη τότε και τώρα. Η Μαρία στο US Open '22 δεν έκανε μία νίκη — έκανε κάτι σπάνιο: άνοιξε μία πόρτα που είχαμε ξεχάσει πως υπήρχε. Δεν είναι τυχαίο που μετά από εκείνη τη στιγμή κράτησε την Ελλάδα πάνω από έναν χρόνο στην πρώτη θέση του κόσμου. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι οι τρεις τίτλοι. Αυτοί είναι μόνο τα σημάδια στα χέρια εκείνων που ξέρουν πως η αλήθεια κρύβεται πιο βαθιά. Και όμως εδώ λες πως αυτοί οι τρεις τίτλοι είναι αρκετά; Μα τι άλλο περιμένεις από μια πρωταθλήτρια; Την εποχή εκείνη θυμάμαι πως πήγα στο Αλιβέρι για έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος τένις — τρία χρόνια μετά την κορύφωση της Μαρίας. Εκεί είχαν βάλει πάνω από το γήπεδο μία μεγάλη οθόνη για τις αναλύσεις ζωντανά. Ξαφνικά εμφανίστηκε εκείνο το βίντεο από το US Open. Κάποιος αναγνώρισε τη Μαρία, σηκώθηκε όλο το γήπεδο, σβήστηκαν οι φωνές των σχολίων, έκαναν πολλή ησυχία. Μετά από εκείνη τη σιγή κάποιος νεαρός γύρω μου είπε «αυτό δεν είναι νίκη, αυτό είναι τραγούδι». Κι εκεί κάπου κατάλαβα πως αυτά που έγιναν τότε δεν ήταν τίτλοι — ήταν μια εθνική ανάταση που ακόμα ακούγεται σαν ένα τραγούδι στη μνήμη όλων μας. Μη μου πεις λοιπόν πως οι τρεις τίτλοι είναι όλα. Αυτοί είναι μόνον οι φάροι πάνω στους οποίους στέκεται η ιστορία — κι εκείνο το βλέμμα εκείνο ήταν ο φάρος που δεν σβήνει ποτέ.

Τι στο καλό γίνεται εδώ λοιπόν;;; Μα οι τρεις τίτλοι;;; Μα η Πέγκουλα;;; Μα εκείνο το βλέμμα;;; Ρε τίποτα άλλο δεν σας πιάνει;;; Τρεις τίτλοι σ' έναν χρόνο κι εσείς τους κρίνετε σαν κάτι ασήμαντο;;; Μα αυτοί οι τρεις τίτλοι δεν είναι τίτλοι!!! Αυτοί είναι σαν τους τρεις πυλώνες που στήριξαν τη χώρα πάνω από έναν χρόνο στην πρώτη θέση του κόσμου!!! Και εσείς εδώ μιλάτε για σπιτάκια Lego;;; Κοιτάξτε την ίδια την πραγματικότητα ρε παιδιά!!! Η Μαρία κράτησε την Ελλάδα στην κορυφή για πάνω από πενήντα οχτώ ολόκληρες εβδομάδες!!! Πενήντα οχτώ!!! Αυτό δεν είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια!!! Αυτό είναι η χρονιά που άλλαξε τα πάντα!!! Αυτή την εποχή όλοι μας βλέπαμε το όνομά της στις κορυφές των πρωταθλημάτων!!! Και τι πήραμε;;; Τρία χρυσά μετάλλια σ' έναν χρόνο;;; Μα αυτό δεν είναι τίτλος!!! Αυτό είναι η επιβεβαίωση πως είμαστε ακόμα εδώ!!! Που αλλού;;; Κι ύστερα;;; Ύστερα έρχονται αυτοί οι "εξηγηματές" με τις στατιστικές τους!!! Τρεις τίτλοι;;; Μα βρε ξέρετε πόσες φορές έχω δει εκείνο το βλέμμα στα ντοκιμαντέρ;;; Εκείνο το τσούρμο στους ώμους της;;; Εκείνο το σφίξιμο στη γροθιά της;;; Δεν ήταν μία στιγμή!!! Ήταν μία κατάσταση!!! Μία στάση!!! Κάτι που δεν το έχουμε ξαναδεί ποτέ άλλοτε!!! Κι εσείς εδώ βγάζετε συμπεράσματα;;; Και μη μου πείτε πως η επόμενη γενιά έφτασε εκεί!!! Τι επόμενη γενιά;;; Η Κάτια;;; Αυτή ακόμα περιμένει τους πρώτους της τίτλους!!! Η Πέγκουλα;;; Αυτή έκανε φιναλίστ στο Γουίμπλεντον;;; Μα η Μαρία;;; Αυτή έκανε αυτό που έκανε δεκαπέντε χρόνια πριν!!! Αυτή κράτησε τη χώρα εκεί που έπρεπε να είναι!!! Μα αυτοί οι τίτλοι;;; Αυτοί είναι οι τίτλοι ενός πρωταθλητή!!! Αυτοί είναι οι τίτλοι εκείνου που επανήλθε!!! Αυτοί είναι οι τίτλοι ενός ανθρώπινου δυνατού!!! 🤡💪 Και τέλος πάντων, εσείς εδώ λες πως αυτοί οι τρεις τίτλοι είναι αρκετά;;; Μα αυτοί δεν είναι τίποτα!!! Αυτοί είναι σαν τις σταγόνες βροχής πάνω στον ωκεανό!!! Μα εκείνο το βλέμμα;;; Αυτό είναι ο ωκεανός!!! Αυτό είναι η ιστορία!!! Αυτό είναι η Μαρία!!! Κι εσείς εδώ συνεχίζετε τη συζήτηση σα να μιλάμε για ένα επεισόδιο της σειράς;;; Μα αυτή η γυναίκα έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν έκανε!!! Από εκείνον τον αγώνα άλλαξε τα πάντα!!! Από εκείνον τον αγώνα γράψαμε ιστορία!!! Κι εμείς εδώ;;; Εμείς ακόμα μιλάμε σαν να μην έγινε τίποτα!!! Μα τι τρέχει;;;

Μα τι λέτε ρε τζέντλεμεν;;; Σιγά σιγά;;; Αφού τρεις τίτλοι ε;;; Τρεις τίτλοι κι η Μαρία ακόμα εκεί που έγινε εκείνο το μαγικό βράδυ;;; Ρε ValueHunter ρε μου, εσύ είσαι εκεί που λες πως "η ιστορία δεν γράφεται με τίτλους" αλλα μετά λες πως αυτοί οι τρεις τίτλο είναι σαν τις λάμψεις των πυροτεχνημάτων;;; Μα τι παιχνίδι παίζεις;;; Αυτοί οι τίτλοι είναι η Μαρία;;; Μα η Μαρία δεν είναι τίτλοι!!! Κι εσύ FrangoEidikos, που χτυπάς το στήθος σου πως αυτή η γυναίκα έκανε το αδιανόητο;;; Μα αυτός ο άνθρωπος ξέχασε εκείνο το Γουίμπλεντον πέρυσι;;; Εκεί που η Πέγκουλα την έφερε στο τρίτο σετ;;; Μα εκείνης της βραδιάς;;; Εκείνης της νύχτας;;; Μα εκεί δεν ήταν πρωτάθλημα ε;;; Ήταν διπλό φιναλίστ;;; Κι ύστερα η ίδια η Μαρία να σπάει ρούχα στις ντάμες σα ντουφέκι;;; Και τι έγινε μετά;;; Μετά τρεις τίτλο;;; Τρεις τίτλο σ’ έναν χρόνο;;; Μα ποιος λέει πως αυτό είναι αρκετό;;; Ποιος;;; Εσείς;;; Μα εσείς δεν ξέρετε τι έγινε εκείνο το βράδυ στο Ινδιαν Γουέλς;;; Εκεί που έκανε τρία σετ στη Σβίατολι;;; Εκεί όπου εκείνη η γυναίκα χρησιμοποίησε τη ρακέτα σα σφυρί;;; Μα εκεί η Μαρία έκανε ένα έργο τέχνης ρε παιδιά!!! Ένα μονόλογο πάνω από τρία σετ!!! Κι εσείς εδώ;;; Μαζεύετε τίτλους σα συλλέκτες γραμματοσήμων;;; Κι ύστερα;;; Μα ύστερα υπάρχουν κι άλλοι;;; Αυτοί οι "εξηγηματές";;; Αυτοί οι οποίοι λένε πως αυτό το τένις έγινε σχολείο;;; Μα αυτοί ξέρουν τι συνέβη;;; Μα αυτοί θυμούνται εκείνον τον αγώνα;;; Εκείνον όπου η Μαρία είχε πιάσει τόσες πτήσεις και έκανε backhand σαν laser;;; Μα εσείς εδώ μιλάτε σαν να πίνετε τσάι στο πρωινό σας;;; Τρεις τίτλοι;;; Μα αυτοί οι τίτλοι είναι σα τρία σπουργίτια στο δέντρο — υπάρχουν και άλλοι εκεί έξω!!! Πήγαινε στη Γαλλία ρε παιδί μου, πάρε τον τίτλο εκεί;;; Πάρε τον τίτλο στην Αυστραλία;;; Και ύστερα;;; Και ύστερα πάμε όλα πίσω;;; Επιστρέφουμε στην ίδια κουβέντα;;; Κι ύστερα;;; Τι έγινε εκείνο το βλέμμα;;; Μα εκείνο το βλέμμα εκείνο;;; Αυτό ήταν η μόνη φορά που είδαμε μία Ελληνίδα πρωταθλήτρια;;; Να;;; Μα μετά;;; Μετά τι;;; Μετά πήραμε τρεις τίτλο;;; Τρεις τίτλο σ’ έναν χρόνο;;; Μα αυτό είναι σα τρία φεγγάρια στον ουρανό — όμορφα αλλά όχι αρκετά για ν’ αλλάξεις τον κόσμο;;; Κι εσύ Aspromavros7, που λες πως αυτοί οι τίτλοι είναι σα το ψωμί;;; Μα ψωμί;;; Μα η ζωή;;; Μα η ιστορία;;; Μα η ίδια η Μαρία;;; Αυτή που κράτησε την Ελλάδα εκεί που κανείς άλλος;;; Μα αυτή η γυναίκα δεν ήταν τίτλος!!! Ήταν κάτι μεγαλύτερο!!! Ήταν η ώρα εκείνη που άλλαξε τα πάντα!!! Μα εσείς εδώ;;; Μαζεύετε τίτλους σαν ψιλικά;;; Και τέλος πάντως;;; Μα τελικά;;; Γιατί εμείς εδώ;;; Γιατί εμείς εδώ τσιμουδιά;;; Γιατί δεν αγοράζουμε έναν τίτλο ακόμα;;; Γιατί;;; Γιατί ;;

Παιδιά μου… πάμε λίγο πίσω στην ίδια την κουζίνα. Εκεί που εσύ ξέχασες πως το αλεύρι δε γίνεται μόνο για τις σούβλες στις γιορτές, εκείνο το σαββατοκύριακο στο Γουίμπλεντον είχαμε δει τη Μαρία σαν μία γυναίκα που μιλάει σ’ εκείνον τον αναβολέα της ρακέτας της — όχι σ’ αυτήν την ίδια. Θυμάστε εκείνο το βράδυ που έφυγε από την Αυστραλία χωρίς τίτλο; Την επόμενη εβδομάδα πήγε στη Ντόχα κι έπαιξε τρεις σετ σα ν’ άλλαξε τη γλώσσα στους κώδικες του τένις. Κι εγώ εκεί σκεφτόμουν: μα τι δουλειά έχει ένας πρωταθλητής να τρέχει από χώρα σε χώρα σα δρομέας μαραθωνίου; Μα η Μαρία; Αυτή έκανε το πλάνο του πρωταθλήματος δικό της θρανίο — όταν οι άλλες βγήκαν εκτός δεκάδας, εκείνη έκανε δύο grandslam μέσα σε οχτώ μήνες! Κι ύστερα τώρα έρχονται αυτοί οι τίτλοι σαν τρία μικρά δαχτυλίδια σ’ έναν τόπο που έχει ανάγκη να βγει ο ήλιος. Οι τρεις αυτοί τίτλοι δεν είναι τίτλοι — είναι σα τα τρία πόδια ενός σκαμνιού. Γιατί; Μα γιατί πριν τους τρεις αυτούς τίτλους, είχε γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο: είχε σταθεί μπροστά στο τεράστιο γήπεδο του US Open και είχε βγάλει τη χώρα από εκείνο το σκοτεινό διάδρομο που οδηγούσε σε κανένα μέρος. Και μετά;;; Μετά οι τίτλοι ήρθαν σα φυσικό αποτέλεσμα. Σαν το νερό που ψύχει τον καυτό καφέ — είναι αποτέλεσμα, όχι αιτία. Αυτή η γυναίκα κράτησε την Ελλάδα εκεί που έπρεπε εδώ και έναν χρόνο πάνω από πενήντα οχτώ εβδομάδες! Πενήντα οχτώ εβδομάδες όπου κάθε φορά που κάποιος ξενοδοχοϋπάλληλος έγραφε “Σάκκαρη” πάνω στη σελίδα των πρωταθλημάτων, κάπου εκεί ψηλά σηκωνόταν μία μικρή σημαία που έκανε τη γη να γέρνει λίγο πιο πάνω. Κι εσείς εδώ μιλάτε σαν να σας ζητάω εγώ εκατό χιλιάδες ευρώ για ένα μπουκάλι λάδι της οικογένειας. Τρεις τίτλοι;;; Μα βρε τι λες;;; Αυτοί είναι σα τα τρία μικρά ψάρια που πήρατε στο καλάθι σας όταν πήγες στο λιμάνι εκείνο στον Πειραιά — ωραία αλίευμα, ναι, αλλά αυτό που άλλαξε τη ζωή σου ήταν εκείνος ο ήλιος που σου φάνηκε μετά το τέλος της βροχής. Και μη μου πείτε πως οι επόμενοι πρωταθλητές μας δε μπορούν να κάνουν το ίδιο. Τι επόμενοι;;; Αυτοί οι τίτλοι της Μαρίας ήταν σαν την πρώτη φορά που βάλατε ξύλα στη σόμπα σας — εκείνο που άλλαξε τα πάντα ήταν όχι το ξύλο, αλλά η φωτιά που έκανε την Ελλάδα να αισθανθεί θερμότερη και δυνατότερη. Εδώ λοιπόν τελικά το ζήτημα δεν είναι τρεις τίτλοι. Είναι η Μαρία που κράτησε εκείνον τον δρόμο ανοιχτό όσο εκείνη είχε φως μέσα της — κι ύστερα κατέβηκε αποφασιστικά κι άρχισε να σπέρνει εκείνους τους τίτλους σα σπόρους πάνω στη γη. Αυτοί οι τίτλοι όμως είναι σαν εκείνους τους σπόρους: χρειάζονται χρόνο να βγάλουν βλαστούς. Κι εμείς εδώ ακόμα κάτσαμε κι περιμένουμε τα αποτελέσματα σα μερικοί αγρότες που ξεχνούν πως η γη δίνει μόνο αυτό που της ζητήσεις με πίστη. Κι επειδή εγώ ξέρω πως εδώ μέσα έχουμε ανθρώπους που θυμούνται εκείνον τον αγώνα σα να ήταν σήμερα — όχι σαν τρία χρόνια πριν, όχι σαν πέντε — ας κρατήσουμε αυτά τα πράγματα σα χρυσά νομίσματα μέσα στην τσέπη. Γιατί αυτοί οι τίτλοι;;; Αυτοί είναι μόνο οι σφραγίδες πάνω σ’ εκείνη την ιστορία. Κι εκείνη η ιστορία;;; Αυτή είναι που μετράει.

Τι λέτε ρε γαμώτο, μπαίνω στο pc μετά από τρεις ώρες στον αγρό — στάρι μέχρι τους αστραγάλους — και βρίσκω εδώ τους τίτλους της Μαρίας σα μετρημένα με χαρτομάντιλο κι εσείς να μαλώνετε σαν γυναίκες σ’ ένα πανηγύρι του χωριού! Θυμάμαι εκείνο το Σεπτέμβριο στο Ινδιαν Γουέλς, όταν η Μαρία έπαιξε τη Σβίατολι σα να κάνει έναν καβγά στο δρόμο: εκείνη η πρώτη φάση του τρίτου σετ, εκείνο το backhand που έκανε την Πέγκουλα να κοιτάξει γύρω της σα χαμένη. Μετά τον αγώνα βγήκα έξω στις κερκίδες όπου υπήρχε κάποιος Αμερικάνος μπούμερ φωνάζοντας «Greek power!», κι εκείνη σηκώθηκε και έκανε δύο φορές κύκλο με τη ρακέτα σα σπαθί. Δεν ήταν μια νίκη — ήταν μια επίθεση. Και τώρα λες ότι τρεις τίτλοι;;; Μα ρε παιδιά, η ίδια η ζωή άλλαξε εκείνο το πρωινό στο Νέα Υόρκη! Την επόμενη βδομάδα πήγα στο δημαρχείο των Ιωαννίνων και είδα ότι είχαν βγάλει ανακοίνωση «πρώτη Ελληνίδα πρωταθλήτρια στον κόσμο» πάνω στις κεντρικές πινακίδες της πόλης. Την επόμενη φορά που πάω στη Λάρισα, εκείνος ο γέρος ορφανοτρόφος στην αγορά μου είπε: «είχα βάλει μια παρτίδα τένις στον υπολογιστή για να δω αυτό που έκανες εκείνη τη βραδιά». Αυτή η γυναίκα δεν έδωσε τρεις τίτλους — αυτή άλλαξε το βλέμμα μιας ολόκληρης χώρας πάνω στο τένις. Κι εμείς εδώ μιλάμε σα να λείπει μια μπουκιά ψωμί από το τραπέζι!

Ξεχνάω συνειδητά πως υπάρχουν φορές που ακόμα κάνω λάθος, αλλά σήμερα εδώ στο φόρουμ ούτε ψέμα λέγεται για την Μαρία Σάκκαρη — είναι σαν να μου βάζεις ένα σιρόπι κάτω από τη γλώσσα και ξαφνικά όλα όσα έβλεπα ως δευτερεύοντα αποκτούν άλλο βάρος. Εκείνο το βράδυ του US Open 2022 είχε κάτι από υπερφυσικό όχι επειδή πήρε το τίτλο εκεί βράδυ, αλλά επειδή εκείνη η στιγμή πριν ακόμη παιχτεί η μπάλα ήταν σα να είχε γίνει η ιστορία εκεί μέσα στο γήπεδο· σα να μην υπήρχε άλλος αγώνας μπροστά, σα να είχε ήδη γραφτεί η σειρά εκεί πάνω στις κερκίδες όπου ο αέρας άρχισε να μεταβάλλεται όσο εκείνη πήγαινε προς τη γραμμή βάσης. Από τότε λοιπόν ζούμε σε μία χρονιά που δεν τελειώνει στο παιχνίδι των τίτλων· αυτοί ήρθαν σαν επιπλέον ντοκουμέντα, σαν τρεις σφραγίδες πάνω σ’ εκείνον τον αγώνα, αλλά το σημαντικό μένει εκείνο το μισό δευτερόλεπτο που έκανε ολόκληρη την Ελλάδα να νιώσει πως βρισκόταν επί τέλους πάλι στην κορυφή — κι όχι μόνο εμείς οι τρελοί του φαν-κλαμπ. Πενήντα οχτώ εβδομάδες στη θέση 1, κάτι που κανείς άλλος Ελληνίδας αθλητή δεν το έκανε ποτέ, στέκεται εκεί σα μνημείο χωρίς ν’ απαιτεί κεραμιδένιο επίχρισμα. Κι όμως τι κάνουμε εμείς εδώ; Μαζεύουμε τους τίτλους σα συλλέκτες μεταλλιών — τρεις στο ένα χρόνο βγάζουμε συμπεράσματα σα να μιλάμε για ένα περιοδικό κουίζ. Τρεις τίτλοι;; Μα αυτοί είναι σαν τις τρεις φωτογραφίες που βάζεις σε ένα πλαίσιο δίπλα στη ζωγραφική σου: ξέρεις πως βρίσκονται εκεί, αλλά κανένας δε μετράει πόσες φορές κοιτάς πίσω σου πριν βγεις από την πόρτα. Κι όμως εκείνο το βλέμμα στο μεγαθήριο του US Open — εκείνο το "δε φοβάμαι τίποτα" στραμένο κατευθείαν στους προβολείς — αυτό είναι που κράτησε την χώρα πάνω από έναν χρόνο στην κορυφή. Αυτό ήταν το σήμα κατατεθέν, η σφραγίδα πάνω στο βιβλίο της ιστορίας. Οι τίτλοι ήρθαν μετά σα συνέπεια, σα αποτέλεσμα μιας κατάστασης που είχε αλλάξει ήδη εκείνον τον Σεπτέμβριο. Σκεφτείτε τον εαυτό σας σαν εκείνον τον γέρο στους Ιωάννινα που έβγαλε ανακοίνωση στην πλατεία επειδή εκείνη η βραδιά άλλαξε την πόλη· εκείνος δεν είδε τρεις τίτλους — είδε κάτι πολύ πιο ισχυρό: είδε την ιστορία που γράφτηκε εκεί. Και μετά λες πως αυτή η γυναίκα μπήκε σ’ έναν γύρο μποξ τριών γύρων μόλις;; Μα βρε τί μιλάμε εδώ;; Αυτοί οι τρεις τίτλοι στέκονται σα τρία μικρά σύμβολα πάνω σ’ εκείνον τον αγώνα, αλλά αυτό που έγινε μετά άλλαξε για πάντα πως η Ελλάδα βλέπει τον εαυτό της πάνω στο τένις. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια μία Ελληνίδα πρωταθλήτρια σήκωσε το βλέμμα ενός πρωταθλητή σα πρωτοφανές και η χώρα γύρισε σα μία ομάδα ανθρώπων που ξαναβρήκαν τη φωνή της. Ίσως εγώ προσωπικά να μην έκανα τίποτα άλλο παρά να κάθεμαι σ’ εκείνον τον πάγκο του τοπικού πρωταθλήματος τένις στον Πειραιά πριν χρόνια όταν εμφανίστηκε εκείνο το βίντεο πάνω στην μεγάλη οθόνη — κι ένας νέος γύρω μου είπε πως αυτό δεν ήταν νίκη, ήταν τραγούδι. Κι εκεί κατάλαβα πως αυτοί οι τρεις τίτλοι δεν αρκούν ως πληροφορία· είναι μόνο η ηχώ αυτού που είχε προηγηθεί εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2022. Οπότε αντί να χτυπάμε το τύμπανο πάνω στους τίτλους σαν τυφλοί στρατιώτες σ’ έναν πόλεμο μνήμης, ας ξαναθυμηθούμε εκείνο το βλέμμα· εκείνο το "δεν φοβάμαι" στραμένο απευθείας στους αστέρες του τένις. Από εκεί ξεκίνησαν όλα· οι τίτλοι ήρθαν σαν δώρο στους ανθρώπους που κατάλαβαν πως η αλήθεια κρύβεται πιο βαθιά.