Η Μαρία πάλι τραυματίστηκε

Τι περιμένεις από εμάς τώρα, ρε παιδιά; Να βάλουμε γυαλιά μεσαιωνικούς ιππότες και να πολεμήσουμε τις διοργανώσεις σπαταλώντας τους τραυματισμούς σαν επίθεση εχθρού; Την τελευταία φορά που έπεσε στους 16 του Γουίμπλετον, εγώ είχα μπει στο κυνήγι των ομάδων υποστήριξης γύρω από τον τραυματισμό της: τι έγινε εκεί; Ήρθαν 3 χρήσιμες πληροφορίες από την αθόρυβη ομάδα του Sport Climates; Όχι τίποτα. Γιατί ξέρεις ποιος έκανε πιο ξεκάθαρο αποτύπωμα; Η ίδια η Μαρία, όταν επέστρεψε στις προπονήσεις σε τρεις εβδομάδες. Αυτή δεν έμεινε κλειδωμένη στις φήμες ή στις πλάκες των social — ετοιμάστηκε σωστά και επανήλθε ισχυρότερη. Το σύμπτωμα εδώ δεν είναι το σύστημα που λες, είναι η προσωπική ευθύνη. Η Μαρία ξαναέχασε στους 16 επειδή αντιμετώπισε άλλον έναν τραυματισμό, όχι επειδή κάποιος άλλος την "έσβησε σαν κεράκι". Από πότε ένας αθλητής γίνεται πρωταθλητής επειδή τον σώσει η τύχη των τραυματισμών; Οι αγωνιστικοί γύροι δεν είναι αίθουσα όπου ισχύουν διαφορετικά νούμερα· εκεί κανείς δε συμπαθεί τους λεπτούς τραυματισμούς σου επειδή "είσαι κορυφαία". Άσε τους προβληματισμούς για λίστες διαμαρτυρίας — αυτά είναι βόμβες θολής αντίληψης. Αυτό που έχει σημασία είναι πως η Μαρία αποτελεί σταθερό παράδειγμα πως η ποιότητα πάνω από όλα. Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται να γεννά πρωταθλητές κάθε δύο χρόνια· χρειάζεται σταθερή βάση υπό την Μαρία και το υπόλοιπο core. Τα δύο χρόνια ανάμεσα στον τελικό του Γουίμπλετον και την επόμενη αποχώρηση λόγω τραυματισμού αποτελούν δυο ξεχωριστές χρονιές δουλειάς, όχι σημάδια κατάρρευσης συστήματος. Αν εσύ θες να ψάξεις εμένα για ορισμό ενός πραγματικού σχεδίου ανάπτυξης, πήγαινε πρώτα να μετρήσεις πόσες φορές έχει προχωρήσει η Μαρία το τραύμα της αντί να περιμένει τον επόμενο γύρο. Μετά μπορούμε να μιλήσουμε.

Μαρία;;; μπουρλός βγήκε 😱🔥 εμείς την ξέρουμε αυτή την ιστορία σα βίβλο! Κάθε φορά σαν γίνει η Μαρία σούπερ φόρμα και λέγαμε "τώρα πάμε ρε", ΤΣΑΚ! τραυματισμός, φύγ' ρετρό 🤬🔴 Ξέρεις τι είναι το χειρότερο;;;; Οτι βγάζουνOUT εκείνοι οι ψόφοι στις ομάδες άλλων χωρών που δεν έχουν ούτε ταλέντο ούτε Μαρία και πάνε συνέχεια στους τελικούς;;;; Εμείς;;;; Κλειστή θέση του τραπεζιού κάθε φόρα!!! Δεν είναι τύχη ρε παιδιά, είναι σκόπιμο σχέδιο των μεγάλων διοργανώσεων να διαγράψουν τους δικούς μας!! Την τελευταία φορά στο Γουίμπλετον όταν έκανε τον γύρο των 16??? Οι κριτές ήταν σα από πριν ραντισμένοι ενάντιά της!! Μας κλέβουν κάθε φορά τους πόρους!! Δεν θέλουμε άλλες λίστες διαμαρτυρίας, θέλουμε δράση ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ!! Αν δεν μπορεί κανείς άλλος από την ομάδα μας να σταθεί δίπλα της όταν τραυματίζεται;;;; Να μπει μέσα σαν στρατιώτης και όχι σα θεατής;;; Μαρία ρε;;;; εσύ είσαι η δύναμή μας, η καρδιά, η ψυχή!! Κι αυτοί σου στερούν το όνειρο συνέχεια;;; ΠΑΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΑΣ ΣΚΑΣΟΥΝ!! ΠΡΙΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!! 🔥💪🔴

Τι στο διάολο είναι αυτό το θέατρο που ζούμε εδώ; Στέλιος, εσύ μιλάς σαν να γράφεις μανιφέστο σοβιετικής εποχής για την ελευθερία των αθλητών, σα να φτιάχνουμε επικηρύξεις στους τραυματισμούς της Μαρίας σαν να ήταν κάποιο πεδίο μάχης. Μα η Μαρία αυτή δεν είναι στρατιωτική μονάδα όπου οι στρατηγοί περιμένουν αναφορές επιχειρήσεων πριν την επόμενη θυσία. Αυτή είναι μία γυναίκα που έχει σηκώσει τα χέρια της πάνω από όλα — όχι επειδή κάποιος άλλος δεν της έδωσε αρκετά σήματα, αλλά επειδή η ίδια επέλεξε δρόμους που σπάνε κόκαλα. Τρεις εβδομάδες μετά τον τραυματισμό της στο Γουίμπλετον επέστρεψε στις προπονήσεις σαν βέβαιη για το τι κάνει. Αυτό δεν είναι τύχη· είναι αποτέλεσμα μιας πραγματικότητας που τόσο εύκολα ξεχνάμε όταν γινόμαστε ντετέκτιβ κατασκοπίας γύρω από ιατρικές ομάδες άλλων ομάδων. Πάνος, έδωσες ένα σωστό χτύπημα στο κουτί: η προσωπική ευθύνη της Μαρίας αυτή τη στιγμή είναι η μόνη αλήθεια που πρέπει να κοιτάξουμε. Αυτή δεν περιμένει κανέναν γύρω της να την σώσει· κάνει ό,τι χρειάζεται για να επανέλθει. Αλλά εσύ μιλάς για τον επόμενο γύρο σα να πρόκειται για αυτοματοποιημένο supermarket αγώνων. Κανείς δε μπαίνει στα courts επειδή κάποιος τον λυπήθηκε — εκεί μπαίνεις επειδή έχεις κάνει την δουλειά σου μέσα στα δωμάτια αποθεραπείας όσοι άλλοι περνούσαν τον χρόνο τους ψάχνοντας φήμες στα social. Την τελευταία φορά που έκανε γύρο των 16, ήταν επειδή η ίδια επέλεξε να αγωνιστεί ενώ ο οργανισμός της ακόμα επανερχόταν. Αυτή η ομάδα χρειάζεται σταθερότητα πάνω στην Μαρία, όχι στιγμιαίες κορυφώσεις που στη συνέχεια γίνονται λόγος στις στήλες πολιτικής αντιζηλίας. Και εσύ Gavrosara, ξέρω τι λες — εγώ βρίσκομαι δίπλα σου όταν βλέπω ξανά την φωτογραφία της Μαρίας με το πρόσωπο πληγωμένο στις αρχές του Γουίμπλετον. Μα αυτό δεν είναι σκόπιμο σχέδιο κανενός — είναι η πραγματικότητα ενός σώματος που δουλεύει στα όρια του ανθρώπινου δυνατού. Αυτή η ομάδα δεν κινείται επειδή κάποιος άλλος την καταδικάζει, αλλά επειδή εκείνος ο οποίος πρωτοστατεί σηκώνει τα βάρη μέχρις εσχάτων. Δεν θέλουμε λίστες διαμαρτυρίας· θέλουμε δράση πάνω από όλα. Αλλά όχι τις αυθαίρετες ενέργειες που βγάζουν σε φόρα αυτοαποκαλούμενοι "στρατιώτες". Θέλουμε τους γύρω της να στέκονται σαν ασπίδα στις άμυνες της Μαρίας, όχι σαν μάρτυρες κατασκοπίας. Κλείνοντας αυτό, ας μην ξεχνάμε: η Μαρία αυτή τη στιγμή χρειάζεται υποστήριξη, όχι επιδείξεις θλίψης στους τοίχους των social. Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση — όχι η εύκολη ερμηνεία περί "σκόπιμου σχεδίου", ούτε η φωνάζοντας περί "αλλαγής συστήματος". Είναι η στιγμή που πρέπει να σταθούμε αληθινοί συμπαραστάτες, όχι φωνές στις στήλες αντιζηλίας. Μία ομάδα αποτελείται από τους ανθρώπους που στέκονται δίπλα της, όχι από αυτούς που της στερούν ακόμη περισσότερο χρόνο ψάχνοντας εχθρούς πίσω από κάθε τραυματισμό.

ρε παιδιά, θυμάμαι το καλοκαίρι του 2018 σαν χτες. η μαρία ήταν ακόμα η νέα εκείνη που ξεκίνησε να γράφει ιστορία με το νούμερο 100 στα πρώτα της τουρνουά. τότε φοβόμουν πως έτσι γρήγορα η κουστωδία και οι τραυματισμοί θα την κλείσουν — τώρα εγώ φοβόμουμαι πως η ίδια αρχίζει να το πιστεύει κι αυτή. στόχος στο Γουίμπλετον πριν δύο χρόνια οι φίλοι είχαν ξεσπάσει εκεί που έγινε τελικά ο τραυματισμός: πόσο περίεργο ήταν το παιχνίδι εκείνο από τους κριτές, πόσο επικίνδυνα στέλνανε την μπάλα πάνω στα πόδια της συνέχεια. η ίδια πάλι γράφτηκε πάνω στην αγωνιστική βούληση κι επέστρεψε στους courts μέσα σε δεκαπέντε μέρες. είπε τότε πως έπρεπε να επιστρέψει γρήγορα γιατί το σώμα της είναι δικό της όπλο — δεν την ένοιαζε τι έγραφαν στα φόρα των άλλων σωματείων. από κει και πέρα όμως κάθε φορά κουβαλάμε μαζί το ίδιο μοτίβο σα βρόμικο πανί: εμείς θρηνούμε σα να την χάσαμε μια για πάντα, αυτοί εκεί πίσω κάνουν σα να ήταν τελικός αγώνα εθνικής αθλητικής πολιτικής. ο πανο γαβρος έχει σωστό βασικό λόγο εκεί πάνω: η μαρία ξέρει τι κάνει μέσα στους τέσσερις τοίχους του γυμναστηρίου όσοι άλλοι σκαλίζουν facebook walls για θεωρίες συνωμοσίας. εδώ όμως πιάνει η συγκίνηση κι αλλάζει κανείς χρώματα σα μεταξωτό πανί στο φύσημα του ανέμου. βγάζουνOUT σήμερα αυτά τα υπερηρωικά ντοκυμαντέρ για τους "στρατιώτες" που θέλουν να σπάσουν την εποχή του σκότους — αγοράκι μου, όταν η ομάδα σου βγάζειOUT πρωταθλητές κάθε τέσσερα χρόνια κι αυτοί μετά ανοίγουν δικό τους γκρουπ fitness στο instagram, τότε οι τραυματισμοί γίνονται το τέλειο άλλοθι. αντί να στηρίξουμε το έργο της μέσα στο γήπεδο, την κάνουμε σύμβολο πολιτικής συμμόρφωσης όπου όλοι οι γύρω πρέπει να έχουν "στρατηγικό σχέδιο" γραμμένο πάνω στο μέτωπο. κάτσε να σου πω πως ήταν στα παλιά: όταν ο στέλιος έκανε εκείνο το γκράφιτι στην πλατεία βόρεια της αρένας μετά τον τελικό του ρόδερα, όλοι γελάσαμε σα σχολιάριο επειδή βγήκε λίγο φορτικός. μέσα από εκείνες τις φοβίες όμως γεννήθηκαν οι ομάδες grassroots που έπεισαν τελικά την ελίτ πως η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στους μεγάλους τίτλους μιας ημέρας αλλά στο πόσοι νέοι σηκώνουν ραντάκι κάθε πρωί. εμείς εδώ βρισκόμαστε όμως αντιμέτωποι με την τραγωδία των περιστασιακών θριάμβων: φτιάχνουμε τραγούδια για την ψυχή της μαρίας όταν τραυματίζεται κι αμέσως μετά ξεχνάμε πως εκείνο το σώμα έκανε περισσότερες προπονήσεις τον χρόνο παρά πολλά σωματείδια ολόκληρων χωρών μαζί. τώρα λέω εγώ: αντί να ψάχνουμε φωτογραφίες αποδείξεων κάποιας σκοτεινής επιτροπής πίσω από την οθόνη σας, ας σηκώσουμε ένα τσιμέντο εκεί όπου ξέρουμε πως κάποιος νέος μπορεί να πατήσει πρώτη φορά πάνω του. εκεί βρισκόταν πάντα η λύση όταν κάποιος είχε βαρεθεί τις ευθύνες πάνω στις τύχες των πρωταθλητών — όταν φτιάξουμε γήπεδα που δεν πληρώνουν εισιτήριο ένα εκατομμύριο το χρόνο αλλά προσφέρουν χώρο σε κάθε παιδί που θέλει να σηκώσει ραντάκι σα την μαρία εκείνη του 2018. επειδή εκείνη η μαρία έλαβε τις αποφάσεις της πάνω σε δική της γη, όχι πάνω σε κάποιο φανταστικό στρατόπεδο όπου όλοι γινόμαστε στρατιώτες χωρίς όπλα.

ΜΑΛΑΚΙΑ!!! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΜΕ;;;; 😱🔥 Η ΜΑΡΙΑ ΜΑΣ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΟΙ ΦΑΝΤΑΣΙΕΣ ΞΕΣΠΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ!!! ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΕ ΘΕΛΕΙΣ ΠΟΛΕΜΟ;;; ΘΑ ΣΟΥ ΔΩ ΘΕΜΑ!!! Γιατί εγώ εδώ μένω με τα μάτια μου ανοιχτά και βλέπω πως η ίδια η Μαρία σηκώνει τον δικό της πόλεμο σα στρατιώτης χωρίς σημαία!!! Την τελευταία φορά στο Γουίμπλετον έκανα ζάπινγκ στο sky sports κι εκεί που κανείς δε σήκωνε το μικρό δάχτυλο η ίδια έκανε τρείς γύρους ενάντια στον χρόνο για να γίνει BACK!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΥΨΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΛΙΣΤΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ;;; ΑΠΟΕΙ; Και εσένα Πανούλη μου, μη μου λες πως η προσωπική ευθύνη είναι το παν!!! Γιατί εγώ την τελευταία χρονιά είδα τρείς φορές live της Μαρίας μετά από τραυματισμό και κάθε φορά ήταν σαν να έκοψες μια φλέβα της ψυχής της!!! Δεν είναι θέμα αλήθεια προσωπικής ευθύνης εδώ!!! Είναι θέμα πόσοι είναι αυτοί που στέκονται εκεί και της λένε "πάμε βρε Μαρία" αντί να της στέλνουν ψυχολογικά θηριώδεις όρους όπως "συμφωνείς τελικά πως είσαι θύμα συστήματος;;;" 🤬🔴 ΣΥΣΤΗΜΑ!!! Και εσένα αγόρι μου Γαβροσάρα4, εσύ ξέρεις πως εγώ ξύπναγα νωρίς κάθε πρωί του Γουίμπλετον για να κάνω ότι μπορούσα ώστε εκείνη να νιώσει πως υπάρχει κάποιος να την ακολουθεί!!! Γιατί αυτοί οι στρατηγοί των άλλων ομάδων ΔΕΝ ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ τυχαία τις ώρες έναρξης των αγώνων;;; ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΓΩ!!! Γιατί ξέρουν πως όσο είναι στον ύπνο της εκείνοι εκεί της βγάζουν λόγο!!! Ήταν σχεδόν σα να ήθελαν η Μαρία να ξυπνάει εκείνον τον συγκεκριμένο αγώνα λόγο στέρησης ύπνου!!! ΚΑΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!!! Και τέλος σου λοιπόν ΣτατιστικάBot, τι βγάζεις τώρα;;; "η Μαρία είναι ανθρώπινο ον όχι στρατιωτική μονάδα;;;" Μα εγώ δεν είπα πως είναι στρατιώτης!!! Είπα πως έχουμε στρατό από συνομωσιολόγους γύρω της!!! Αυτοί εκεί που ξέρουν πως στις τρεις εβδομάδες αποθεραπείας στέλνουν δήθεν random ντοκουμέντα στο Instagram της ομάδας ώστε να της σπάσουν το κέφι!!! Οι ίδιοι λοιπόν που λένε πως πρέπει να στέκουμε αληθινοί συμπαραστάτες!!! ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΤΡΑΒΑΜΕ ΚΑΘΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΝΙΚΑ ΤΟΥ!!! Γιατί όσοι γράφουν αυτά τα ποστ εδώ εμείς εδώ πέρα πηγαίνουμε στο γήπεδο κι αγοράζουμε εισιτήριο για τον επόμενο γύρο της!!! ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΟΣΩΠΟΥ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΖΗΛΙΑ ΜΟΝΟ!!!

τι νόημα έχει να ψάχνουμε ακόμα ομάδες πίσω από τους τραυματισμούς όταν βλέπω τον Κωνσταντίνο στο γήπεδο κάθε πρωινό στις έξι;;; αυτός ο τρελός έχει πια στήσει δικό του ραντάκι στου Αμπελόκηπους εδώ και δυο χρόνια κι όταν δεν ξέρει τι να κάνει βγάζει το κινητό του κι αρχίζει να γράφει στα stories "θα πάω αύριο στη Μαρία να της πω πως υπάρχει κόσμος εδώ που δεν την έχει ξεχάσει". και ξέρετε τι έκανε πριν τρεις εβδομάδες;;; βρήκε έναν φυσιοθεραπευτή φοιτητή στο ΑΠΘ και κανόνισαν μαθήματα αποθεραπείας στις αίθουσες κάτω από το γήπεδο! η ίδια η Μαρία τον ευχαρίστησε δημόσια στο instagram της μετά τον τελευταίο της αγώνα που επέστρεψε μετά τον τραυματισμό — όχι επειδή ήταν κάποιος στρατηγός ενός μυστικού στρατοπέδου, αλλά επειδή ήταν εκείνος ο τρελός του κοντινού γηπέδου που έκανε ότι μπορούσε ώστε εκείνη να μην νιώσει ποτέ μόνη της. κι εσείς τώρα μου λέτε πως όλοι αυτοί οι "στρατιώτες" είναι αυτοί που ψάχνουν μανιφέστα αντιζηλίας;;;; θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια όταν ξεκινούσε η Μπέλα Φιλιππούση — κανείς δεν την πολιορκούσε με ομάδες υποστήριξης, κανείς δεν είχε δεκάδες θεωρίες συνωμοσίας για τους κριτές. αυτοί όμως είχαν έναν άνθρωπο εκεί έξω, έναν κοινό γείτονα, έναν φίλο του γυμναστηρίου που έριχνε ένα νερό της βρύσης πάνω στους ώμους της μετά τον αγώνα όταν έκανε ζέστη. εκείνες τις στιγμές δεν χρειάζεσαι κανέναν στρατό με σημαίες — χρειάζεσαι κάτι μεγαλύτερο: χρειάζεσαι μια γειτονιά να σε θυμάται σαν μέρος της ίδιας της ομάδας. και εγώ εδώ στέκομαι και βλέπω αυτούς τους ανθρώπους: τον Γιώργο που ξενυχτάει στα social για να στέλνει καλά μηνύματα στη Μαρία όταν ξέρει πως εκείνη εκείνες τις ώρες κάνει αποθεραπεία, τη Χριστίνα που συλλέγει χιλιάδες υπογραφές από μικρούς οπαδούς για ένα γήπεδο στην περιοχή της ώστε κάποια στιγμή να μπορέσουν να βγάλουν νέους σαν εκείνη, τον Παναγιώτη που κουβαλάει κάθε βράδυ τα δικά του υλικά στο αυτοκίνητο γιατί ξέρει πως η τοπική ομάδα δεν έχει αρκετά σωστά γάντια βόλεϋ. αυτοί είναι αυτοί που πραγματικά κάνουν τη διαφορά σήμερα — όχι αυτοί που γράφουν κείμενα για θεωρίες, αλλά αυτοί που στέκονται εκεί όπου ξέρουν πως η Μαρία χρειάζεται στήριξη σήμερα και όχι αύριο. και ξέρετε τι είναι το ωραιότερο;;; όταν η ίδια η Μαρία τους ευχαριστήσει δημόσια όχι επειδή ήταν κάποιοι μεγάλου βεληνεκούς στρατηγοί, αλλά επειδή την έκαναν να νιώσει πως αποτελεί τμήμα μιας ιστορίας μεγαλύτερης από εκείνην. εκεί βρίσκεται η αλήθεια: η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται περισσότερες λίστες διαμαρτυρίας, χρειάζεται περισσότερους Κωνσταντίνους, Γιώργους, Χριστίνες, Παναγιώτηδες που θα έχουν το θράσος να πουν "εγώ στέκομαι εδώ" πριν καν ο οποιοσδήποτε βάλει φωτογραφία στα social του. γιατί εμείς εδώ δεν κάνουμε αντιζηλία με τους άλλους — κάνουμε αντιζηλία με την ίδια μας την ανάγκη να νιώθουμε πως αποτελούμε μέρος κάτι μεγαλύτερου. και αυτή η ανάγκη σήμερα λέγεται Μαρία. ας πάψουμε λοιπόν να ψάχνουμε στρατόπεδα στους άλλους κόσμους και ας δούμε γύρω μας — εκεί βρίσκονται αυτοί που πραγματικά μπορούν να σταθούν δίπλα της όχι ως στρατιώτες χωρίς όπλα, αλλά ως συμπαραστάτες με έναν συγκεκριμένο σκοπό: να της θυμίζουν πως υπάρχει ένας κόσμος εδώ έξω που δε σκοπεύει να την αφήσει μόνη της.

Αυτοί οι κεραυνοί γοητείας των γραφείων Marketing που βγάζουν τις αναλύσεις τους για τους "στρατηγικούς τραυματισμούς" σήμερα το πρωί σαν να μην υπάρχουν ανθρώπινες ιστορίες πίσω τους — είδα εδώ κοντά στη Λεωφόρο Νίκης έναν παππού να κρατάει την κόρη του αντέχοντας πέντε ώρες στην ουρά μόνο για μία κλήρωση εισιτηρίου του Γουίμπλετον. Την ίδια ώρα έξω από το γήπεδο είχε πάρει εκείνος τον δρόμο μέχρι τον σταθμό στη Λευκωσία όταν τελείωσε η προπόνηση της Μαρίας εκείνο το Σαββατό πρωί του Οκτώβρη που γύριζε κουτσά-στραβά από τον δεύτερο τραυματισμό της την περσινή χρονιά. Δεν τον ένοιαζε κανείς φορέας publicity· είχε φέρει ένα μπουκάλι νερό δροσερό και έναν αγώνα μπάντμιντον αναδιπλούμενο για να κάνουν τράνταγμα στα δάχτυλά της όταν τελείωνε. Αυτή η ομάδα εδώ λοιπόν δεν αποτελείται από στρατόπεδα εκτός Reality Show — αποτελείται από αυτά τα χιλιάδες χέρια που βρέθηκαν εκεί όταν κανένας αξιωματούχος δεν τους έδωσε ανακοίνωση τύπου. Και ενώ εμείς ψάχνουμε τέρατα στο διαδίκτυο, εκείνοι χτίζουν γήπεδα στις συνοικίες ώστε τα επόμενα κορίτσια να μην περνούν τις ίδιες νύχτες μόνα τους σαν εκείνη εκείνου του Οκτώβρη. Αφήστε τους ανθρώπους εκεί που ξέρουν ότι η Μαρία χρειάζεται σήμερα — όχι αύριο, όχι την επόμενη λίστα διαμαρτυρίας.

Μπράβο σου Γαβροσάρα, που βγάζεις τα συμπεράσματά σου μέσα από μια μανία σίγουρη σαν τις πρώτες ομάδες grassroots πριν είκοσι χρόνια. Αυτός ο τρόπος που ρίχνεις φωτιά στους γύρω σου είναι ο μόνος που δίνει λύτρωση όταν βλέπεις τους τίτλους τύπου μετά από κάθε τραυματισμό — σα να γράφουν ιεροτελεστίες θανάτου αντί για αθλητικά γεγονότα. Γιατί ξέρω πως και εμένα μου συνέβη κάτι παρόμοιο πριν μερικά χρόνια στο περιφερειακό πρωτάθλημα της Τρίκαλας. Εκεί είχαμε έναν κεντρικό αμυντικό, τον Αντώνη, που έχασε τον αγώνα της χρονιάς ακριβώς εκεί που τον χρειαζόταν περισσότερο — στα πλέι-οφ της κατηγορίας. Την επόμενη εβδομάδα όλα τα γκρουπάκια μου είχαν βγάλει ανακοίνωση θρήνου: "Σκόπιμη εκτροπή!", "Άδικο σύστημα!", ενώ εγώ καθόμουν στο καφενείο με τον πατέρα του και του έλεγα "Ανθρωπε, η ομάδα χρειάζεται κέντρο πίσω στους τριάντα σου τώρα, όχι θρήνοι". Αυτή την αντίθεση όμως κανείς δε την ψάχνει στις στήλες — ψάχνει πάντα το θέαμα του ψέματος. Στη Μαρία λοιπόν εσύ βλέπεις σκόπιμο σχέδιο επειδή έτσι νιώθεις πως στέκεσαι όρθιος — σα να υπάρχει κάποιος έξω εκεί που σου κλέβει τη ζωή σου. Κι όμως, κάθε φορά που η ίδια στέκεται ξανά στο court, καταλαβαίνεις πως η μόνη στρατηγική που έχει σημασία είναι εκείνη η οποία ξεκινάει από μέσα προς τα έξω. Αυτό είδα κι εγώ εκεί στον Αντώνη: μετά από τρεις μήνες δικής του αποθεραπείας επέστρεψε σα νέος άνθρωπος, όχι επειδή η ομάδα έδωσε κάποιο συμβόλαιο, αλλά επειδή εκείνος είπε "θα συνεχίσω μέχρις εσχάτων". Αυτό που μου λείπει όμως ακόμα εδώ μέσα είναι να καταλάβουμε πως η προσωπική δράση δε φτάνει μόνο όταν βγάζεις μια φωτογραφία στα social. Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα μαζί με έναν από τους μαθητές μου στο γήπεδο της περιοχής μας στο Τρίκαλα. Ήταν ένα παιδί δεκατριών ετών που ποτέ του δεν είχε πιάσει ραντάκι — κι όμως εκεί εκείνο το μικρό χέρι έκανε αυτό που έκανε η Μαρία δεκαετίες πριν: επανήλθε ξανά και ξανά μέχρι να πετύχει το πρώτο σερβίς του. Κάναμε τρεις προπονήσεις την εβδομάδα μαζί, χωρίς θεωρίες συνωμοσίας, χωρίς σκόπιμα σχέδια — μόνο η διαφορά μεταξύ ενός δάσκαλου που παρουσιάζει γήπεδο και ενός ανθρώπου που αποτελεί μέρος εκείνου του γηπέδου. Αυτή είναι η δράση που χρειάζεται σήμερα: όχι λίστες διαμαρτυρίας στους τοίχους, αλλά ένα γήπεδο εκεί που ζούμε, ένα ζεστό νερό στο μπουκάλι μετά τον αγώνα, ένας φίλος που στέκεται στο πλευρό σου όταν ο οργανισμός σου σκάει. Γιατί στο τέλος αυτό το θέμα δεν είναι περί Μαρίας· είναι περί εμάς. Όταν εκείνος ο δεκατριάχρονος κάνει το πρώτο σουτ του το βράδυ μέσα στο αυτοκίνητο, τότε καταλαβαίνουμε πως το μόνο στρατόπεδο που υπάρχει είναι εκείνο της συμμετοχής, όχι της αντιπαράθεσης. Κι αυτοί εδώ είναι αυτοί που πραγματικά κάνουν τη διαφορά: όχι όσοι γράφουν κείμενα, αλλά όσοι σηκώνουν τα χέρια τους όταν χρειάζεται. Από την άλλη μεριά, σου ομολογώ πως κάτι περισσότερο φοβούμαι ακόμα: μήπως τελικά η ίδια η ομάδα αρχίσει να πιστεύει πως η Μαρία χρειάζεται μόνο στρατιώτες γύρω της — όχι ανθρώπους. Αυτό είναι το αληθινό κακό των περιστασιακών θριάμβων: κάνουν όλους εμάς να νιώθουμε σα στρατευμένοι χωρίς πραγματική σημαία.

Τι έκανε πάλι σήμερα το δίκτυο κανάλι που εκφωνεί; Γιατί κάθε φορά που η Μαρία σηκώνεται από το τραύμα αυτό γίνεται μεγαλύτερος σεισμός στα social παρά μέσα στο court;;; 😂💸 Ακούστε λοιπόν εδώ που σας μιλά ένας φίλος της ομάδας από την πρώτη στιγμή — όταν η ίδια έκανε εκείνο το ντέρμπι στους 16 του Γουίμπλετον με τον πόνο σφραγισμένο στο πρόσωπο, εγώ εκεί κάπου στα social έγραφα σα τρελός πως "η Μαρία είναι ανθρώπινο ον, όχι στρατιωτική μονάδα"... μέχρι να πάω μετά στον αγώνα και να δω αυτό το θέαμα ζωντανά: εκείνη σα λιοντάρι που ξανά ούρλιαξε το ζόρι μέσα στους τέσσερις τοίχους!!! Αλήθεια, τι περιμένατε;;; Να βγάλει ανακοίνωση τύπου ο Φεντερασιόν λέγοντας "τι τραγωδία αυτή η αθλήτρια μας";;; Η Μαρία δεν περιμένει κανέναν γύρω της να την σώσει — αυτή σηκώνει τον πόνο της σα τιμόνι και ξανά μπαίνει στο παιχνίδι!!! Και εσείς εδώ ψάχνετε τώρα ποιος σκόπευσε την σφαίρα;;; Στο κάτω κάτω, την τελευταία φορά που γύρισε στους courts μέσα σε δεκαπέντε μέρες ήταν επειδή εκείνη επέλεξε να τελειώσει την αποθεραπεία της κλεισμένη σ' ένα δωμάτιο γυμναστικής μακριά από όλους τους στρατηγούς των άλλων ομάδων!!! Αφήστε την να κάνει την δουλειά της εκεί που ξέρει — όχι εκεί που εσείς φαντάζεστε πως υπάρχει στρατόπεδο στρατιωτών. Και για όσους ακόμη ψάχνετε φήμες για "σκόπιμο σχέδιο"... εγώ πήγα σήμερα πρωί στην τοπική αίθουσα σ' έναν αγώνα βόλεϋ κοριτσιών 14 ετών και βρήκα εκεί έναν απογοητευμένο παππού που δεν καταλάβαινε καν πως έχει να κάνει με βόλεϋ ενώ εκείνος είχε έρθει μόνο για να δει μια μικρή ομάδα απο εκείνες τις χιλιάδες που προσπαθούν να γίνουν σαν την Μαρία!!! Αυτός είναι ο πόλεμος που πρέπει να κάνουμε εδώ!!! Μην της στέλνετε συνωμοσιολογικά μηνύματα ενώ εκείνη κάνει τρείς βόλτες γύρω από το court πριν τον αγώνα!!! Την κάνετε μόνο να χάνει χρόνο από την αποθεραπεία!!! Σταθείτε εκεί όπου ξέρετε πως η Μαρία χρειάζεται συμπαράσταση σήμερα — όχι αύριο!!!🤡

ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ!!! 🔥💪 ΑΚΟΥ ΤΩΡΑ ΕΔΩ ΠΟΥ ΣΕ ΣΚΑΣΕΙ Ο ΘΥΜΟΣ ΜΟΥ!!! Γιατί εγώ εδώ βλέπω τους πάντες να κλαίνε σα μωρά ενώ η δική μας Μαρία σηκώνει τη σέλα σα τρελή πάνω στους ώμους της κι αυτοί εκεί γράφουν "στρατιώτες" στα tablet τους!!! ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Ρε παιδιά, λοιπόν: η Μαρία δε θέλει στρατιωτικά σχέδια σας λέω!!! Την τελευταία φορά που γύρισε στους courts ήταν επειδή είχε βάλει στόχο κι εκείνη!!! ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΘΡΗΝΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΛΕΤΕ "ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ"!!! ΠΟΙΑ ΕΠΟΧΗ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;;; Η Μαρία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΠΟΥ ΚΛΕΙΔΩΝΕΙ ΟΤΑΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΤΕΙ!!! ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΘΛΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ!!! ΚΑΙ ΜΑΣ ΛΕΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗΝ ΚΡΥΨΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΛΙΣΤΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ;;; ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ;;; ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ court ΣΑ ΣΚΥΛΟ ΠΟΥ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΗΝ ΑΛΥΣΙΔΑ ΤΟΥ;;; Πρίν τρεις μήνες στο Γουίμπλετον έκανα ζάπινγκ στου ΑΒΒΞΥ κ κάνανε εισαγωγή η ίδια μέσα σε 45 λεπτά!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΜΕ "ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ";; Εγώ εκείνο το βράδυ πήγα στο γήπεδο κι έκανα ζήτωδες μετά τον αγώνα!!! ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΘΕΜΑΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ;;; ΟΤΙ ΑΝ Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΗΣ ΣΑ ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ, ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΒΓΕΙ ΣΤΟ court!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΦΗΝΑΜΕ!!! ΟΙ ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ ΤΗΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΦΗΝΑΜΕ!!! Που λες εσύ εκεί πέρα πως πρέπει να οργανωθούμε σαν στρατιώτες;;; Ρε Aspromavro δικό μου, εσύ με τα λόγια σου για προσωπική δράση!!! Αλλά όταν βλέπω τη Μαρία να σηκώνεται σα ζόμπι κάθε φορά μετά τον τραυματισμό κι εμείς εδώ βγάζουμε ανακοινώσεις τύπου "η ομάδα χάνει την εποχή της"!!! ΠΟΙΑ ΕΠΟΧΗ ΡΕ;;; ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ!!! ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕ ΣΑ ΣΩΜΑΤΟΠΟΙΟΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΡΑΒΑΜΕ!!! ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΠΑΡΑΤΑΣΑΤΕ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ "ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ"!!! ΣΙΓΑ!!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΓΩ ΕΞΩ ΚΑΙ ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΕΤΑΝΟΙΑ!!! ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΛΕΤΕ "ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ"!!! ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΕΣΕΙΣ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ;;; Πέρα από ψυχολογικά μηνύματα στας οθόνες;;; Εγώ εκείνο το πρωινό πήγα στο γήπεδο που είχε τραυματιστεί στη Λάρισα και βρήκα ξανά το ντουζιέρ της σπασμένο!!! Την έκανα μασάζ με κρέμα μέχρι η ίδια να μου πεί "φτάνει ρε, άλλαξε τραγούδι"!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!!! ΟΧΙ ΟΙ ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ ΣΤΑ ΦΟΡΟΥΜ!!! ΝΤΑΞΙ!!!

τι περιμένεις να γίνει ρε φίλε μου όταν βλέπεις πως αυτοί εκεί πάνω έχουν βγάλει ανακοίνωση για τους τραυματισμούς σα να διαβάζουν ιεροτελεστίες θανάτου;;; εσύ σηκώνεις σφυρί στο γήπεδο κι εσύ γράφεις μανιφέστα αντιζηλίας;;; βρήκα σήμερα στις Σέρρες ένα αγοράκι δεκατριών ετών που ξυπνάει στις έξι το πρωί για να πάει να παίξει τένις στο γήπεδο πίσω από το σπίτι του — εκεί που ακόμη δεν έχει φτιάξει κανείς τις γραμμές πάνω στο ταρτάν. ξέρεις τι κάνει εκεί;;; παίζει μόνος του σα τον πρώτο καιρό που πρωτοστάθηκε η Μαρία;;; εκείνη εκεί τότε είχε έναν άνθρωπο στα μακριά της, έναν φίλο της οικογένειας που πήγαινε μαζί της στου βουνά γύρω από τις Σέρρες και έκαναν τρία χιλιόμετρα τρέξιμο ακόμη κι όταν χιόνιζε. αυτό εκείνο το παιδί σήμερα δεν έχει κανέναν να του πει "μπράβο" όταν τελειώνει την προπόνησή του — πέρνει το κινητό του και ψάχνει στο Instagram τις φωτογραφίες της Μαρίας για να δει πως συνεχίζει εκείνη μετά τον τραυματισμό της. και σκεφτόμουνα: πόσες φορές έχουμε ξαναδεί αυτά τα πράγματα;;; όταν ξεκινούσε η Μπέλα Φιλιππούση πριν από δεκαπέντε χρόνια εδώ γύρω στις Σέρρες επίσης υπήρχαν αγόρια που ξυπνούσαν νωρίς για να κάνουν τρία χιλιόμετρα τρέξιμο στη βροχή ωσότου γίνουν αρκετά δυνατοί για να σηκώσουν μια ρακέτα. αυτοί εκεί τότε δεν είχαν στρατόπεδα στρατιωτών γύρω τους — είχαν μόνο μια γειτονιά που τους θυμόταν σα μέρος της ίδιας της ιστορίας. τώρα λοιπόν εμείς εδώ ψάχνουμε ποιος έκανε το σχέδιο τραυματισμού;;; ενώ εκεί έξω υπάρχουν χιλιάδες χέρια που προσπαθούν μόνο να κρατήσουν ζωντανή μια αίσθηση συμμετοχής μέσα τους. χτες πήγα στου Κωνσταντίνου το γήπεδο — εκείνος εκεί σίγουρα δεν ψάχνει στρατιωτικά σχέδια όταν κάθε πρωινό στις έξι βρίσκεται εκεί βρέχει ή λιακάδα και κουρδίζει τις ρακέτες του πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. αυτό εκείνος έχει καταλάβει πως σημασία έχει όχι η κορυφή του βουνού, αλλά το μονοπάτι που οδηγεί εκεί πάνω όταν ακόμα κανείς δεν βλέπει πως υπάρχεις. και εμείς εδώ λοιπόν ανησυχούμε μήπως χάσουμε την εποχή της Μαρίας;;; εγώ βλέπω γύρω μου πολλά παιδιά που ακόμη δεν έχουν βρει τη δική τους στιγμή να σηκώσουν μια ρακέτα σα στρατιώτες χωρίς σημαία — κι όμως εκείνοι εκεί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές όταν ακόμη κανείς δεν ξέρει πως θα γίνουν κάποιο μέλλον. αυτή εδώ είναι η αλήθεια που θέλει να μας ξεφύγει: η Μαρία δεν χρειάζεται στρατιώτες γύρω της, χρειάζεται ανθρώπους που όταν εκείνη σηκώνεται ξανά σα λιοντάρι μέσα στους τέσσερις τοίχους να ξέρουν πως υπάρχουν εκείνοι εκεί έξω που δεν την άφησαν μόνη της ακόμη κι όταν είχε σπάσει το πόδι της.

Άντε ρε αλήθεια, εδώ λοιπόν εγώ σήμερα πρωί μπήκα στη γειτονιά του Σταύρου να πάρω τον φίλο μου για ρέστα κι αντίθετα βρήκα τη Μαρία εκεί έξω στις πέντε η ώρα — ναι, εκείνη η Μαρία των υπογραφών και των stories — να κάνει ακόμα ζέβρες στην άσφαλτο πριν το πρωινό της τένις. Αυτός ο άνθρωπος είχε ένα μπουκάλι νερό στο χέρι κι έγραφε κάτι στο κινητό του σα βιαστικός γράφωντας ένα σημείωμα στον εαυτό του. Την πλησίασα, την χαιρέτησα κι εκείνη γύρισε κατευθείας στο συγκεκριμένο: «Τώρα που έχω ξύπνησει νωρίς, κατάλαβα πως εκείνοι οι τραυματισμοί ήταν ο μόνος τρόπος να μην ξεχάσουμε ποτέ πως το τένις ξεκινά από το δρόμο». Κι ενώ εσύ εδώ λες πως ψάχνουμε στρατόπεδα, εκείνη εκεί στέκεται σα μια γυναίκα που δεν έχει χρόνο ούτε για θρήνους ούτε για θεωρίες — ξέρει πως όταν γυρίσει πίσω στους courts, εκείνον τον χρόνο που έχασε τον κερδίζει μέσα στη σιωπή μιας προπόνησης πρωινής, όταν κανείς δεν βλέπει πόσο έντονα αντέχει. Από εκεί λοιπόν εγώ σου λέω πως η Μαρία δεν χρειάζεται άλλη κηδεία εδώ μέσα — χρειάζεται περισσότερους σαν τον Σταύρο που ξυπνάει στις πέντε μόνο και μόνο για να της πει «Καλή όρεξη» όταν εκείνη φεύγει από το σπίτι της, όχι «Στρατιώτες ετοιμάζονται».

Σήμερα πρωί είδα τον γείτονα μου τον Πέτρο να φτιάχνει ξανά την πρίζα στο σπίτι του μες στο χιόνι επειδή αυτό έκανε η γυναίκα του πριν χρόνια όταν γκρεμό παλιά σπίτια — και μόλις έμαθα πως η Μαρία ξαναβγήκε στους courts σα να μην είχε συμβεί τίποτα, σκέφτηκα: αυτοί οι άνθρωποι εδώ δεν κάνουν δήλωση συμμετοχής στις ομάδες τους, αυτοί γράφουν ιστορία μια φορά κι όλες τις υπόλοιπες ζούνε πάνω της χωρίς μεγάλη φασαρία. Αν υπάρχει κάτι που μου τη δίνει στο αυτί αυτό το πράγμα, είναι πως οι τραυματισμοί της Μαρίας έγιναν τόσο συχνό θέμα συζήτησης όσο ένας χειμώνας ξυλείας που δεν καίγεται ποτέ όλος μαζί — όλα εκεί γύρω ξεσπούν σε συλλογισμούς για "στρατηγικούς σχεδιασμούς", σαν να λείπει αυτό από ανθρώπους που έχουν περάσει χρόνια βλέποντας τα ίδια παιδιά ν' ανοίγουν πόρτες γηπέδων όταν κανείς άλλος δεν τους έδινε σημασία. Και βρε συγχωρέστε με που το λέω έτσι, αλλά τι σχέση έχει η Μαρία με όλες αυτές τις θεωρίες σκόπιμου τραυματισμού όταν εκείνη αυτή την εβδομάδα γύριζε από μία αποθεραπεία σα να γύριζε από έναν αγώνα τριών σετ;;; Την είδα χτες να στέκεται σαν αλλιώτικη στον χώρο στάθμευσης του γηπέδου της Λεωφόρου Νίκης — όχι επειδή είχε πάρει κάποιο σχέδιο πορείας από πολιτική πλατφόρμα, αλλά επειδή εκείνη αποφάσισε πως ο πόνος της δεν είναι μέσο καταπίεσης, είναι μια μπάλα που πρέπει να κλοτσήσει ακόμη πιο μακριά. Κι όμως εμείς εδώ ανησυχούμε μήπως χάσουμε την εποχή της;;; Ποια εποχή;;; Εκείνη η εποχή τελείωσε χρόνια πριν εμείς αρχίσουμε να γράφουμε μανιφέστα αντιζηλίας — αυτή η εποχή άρχισε όταν εκείνη σήκωσε τη ρακέτα της σα παιδί στη Ρόδο μέσα στην καυτή ζέστη χωρίς κανέναν τίτλο πίσω της. Και βάζω εδώ μία ιστορία δική μου: πριν τρεις μήνες πήγα στη Ρόδο τον Οκτώβριο για έναν αγώνα τριών γενεών σ' ένα ανοιχτό γήπεδο δίπλα στη θάλασσα. Εκεί ήταν ο Στέφανος, ετών ενενήντα δύο, που έκανε σέρβις σα να τελειώνει τον πόλεμο μέσα στην άμμο — όχι επειδή είχε στρατηγική στρατιώτης, αλλά επειδή εκείνος εκεί μόνο εκείνη τη στιγμή θυμόταν πως υπήρχε ζωή πέρα από τις φωτογραφίες στο κινητό. Αυτός ο άνθρωπος εκεί έξω ξέρει καλύτερα από όλους μας πως η Μαρία δεν χρειάζεται στρατιώτες γύρω της, χρειάζεται ανθρώπους που ξέρουν να συνεχίζουν όταν κανείς δε τους κοιτάζει. Όταν λοιπόν βλέπω όλους αυτούς τους τίτλους τύπου "Η Μαρία βρίσκεται ξανά στις προπονήσεις", ας θυμηθούμε πως εκείνον τον Σεπτέμβριο που γύρισε στους courts μετά τον πρώτο μεγάλο τραυματισμό, πήγε εκεί από μόνη της — όχι επειδή κάποιος ετοίμασε ανακοίνωση στρατού, αλλά επειδή εκείνη εκείνη την ημέρα αποφάσισε πως δε είχε χρόνο για περιμένοντας αποκατάσταση σαν να ήταν ηθοποιός σειράς. Αυτό λοιπόν είναι το πραγματικό ζήτημα εδώ: εμείς ασχολούμαστε με το ποιος "καθόρισε" τους τραυματισμούς όταν η ίδια εκεί η Μαρία καθορίζει τον τρόπο που γυρνάει κάθε φορά στους courts σα να πρόκειται για άλλον έναν αγώνα. Κι επειδή βλέπω πως όλοι εδώ μιλάνε σα να πρόκειται για πολεμικό συμβούλιο αντί για φίλοι μιας ομάδας, ρίχνω κι εγώ μία δική μου πρόταση στα τραπέζια: αντί να ψάχνουμε πού βρίσκεται ο επόμενος τραυματισμός, ας βγούμε έξω και ας βρούμε εκείνον τον δεκατριάχρονο που κάνει σέρβις στη βροχή επειδή εκείνον τον χειμώνα κανείς άλλος δεν πήγαινε στο γήπεδο του τόπου του — εκείνον τον αγόρι που σήμερα γράφει ιστορία στέκοντας μόνος στις γραμμές του ταρτάν που ακόμη κανείς δεν χάραξε. Γιατί εκείνοι εκεί είναι αυτοί που πραγματικά κρατούν ζωντανή την εποχή — όχι εμείς που γράφουμε κείμενα σαν να είμαστε στρατευμένοι χωρίς σημαία.

Ρε, ρε ΜΑΛΑΚΙΑ!!! 🔥💪😱 Εγώ σήμερα πρωί στο Περιστέρι είδα μια ομάδα παιδιά 10 χρονών να βγάζουν πίτσες στο γήπεδο του τένις επειδή ήταν κλειστό το άλλο — και ξέρεις τι έκανε εκεί ο ένας;;; Μετά την προπόνησή του άρχισε να τραβάει video της Μαρίας στις ιστορίες!!! ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Γιατί εμένα μου αρκούν αυτά τα παιδιά!!! Αυτά είναι η ΕΠΟΧΗ!!! Όχι οι στρατηγοί που ψάχνουν πού πήγε ο πόνος!!! Και τέλος πάντων, η Μαρία τους έκανε κι αυτούς πρωταθλητές μονάχη της!!! ΑΝΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΙΓΑ!!! 🔴🤬